นิตยสารรายสะดวก  A u t h o r's   T a l k  วันที่ ๒๐ มกราคม ๒๕๖๓
สวัสดีคุณผู้อ่านที่รัก,

เรื่องที่เขียนนี้เป็นเรื่องเรียบๆที่เก็บตกจากชีวิตประจำวัน โดยรจนาเพียงมีเจตนานำเสนอความเข้าใจอันดีของการใช้ชีวิตในต่างแดน เพื่อให้ผู้อ่านได้รู้จักชีวิตในสวิสเซอร์แลนด์และในยุโรปในมุมมองที่ต่างจากการท่องเที่ยวทั่วๆไปเท่านั้น

รจนายินดีรับฟังความคิดเห็นจากท่านเสมอ

 เขียนคุยกับรจนา ณ เจนีวา คลิกที่นี่ 

sasiporn เขียนมา : [ 84.250.232.190 ]
รหัสจดหมาย L-1902
๒๑ เม.ย. ๒๕๕๐, ๐๒.๑๖ น.

สวัสดีค่ะ​ คุณรจนา
ขอเรียกตัวเองว่าน้าก็แล้ว​กันนะคะ​ เพิ่ง​เป็นสมาชิก นกน้อย​ได้ไม่นาน ไม่กี่วัน ​แต่เข้ามาอ่านหนังสือ บท​ความอะไร​ๆ​บ้าง วันนี้เลย​ขอเข้าทำ​ความรู้จักคุณรจนา​และขอฝากตัว​เป็นลูกศิษย์ด้วยคนนะคะ​ เขียนอะไร​ๆ​ ๆ​เก็บไว้พอประมาณ ​เพราะมาอยู่​​ที่นี่ก็สามปีแล้ว​ คงเป็็น​เพราะเหงา ​และคิดถึงบ้านก็เลย​เขียนอะไร​ บันทึกไว้ ​ความแตกต่างของบ้านเมือง พฤติกรรมของคนเพียง​แต่ต่างเชื้อชาติเท่านั้น​ก็มีอะไร​​ที่เหมือน ​และก็แตกต่างเสียจนอยากบอกเล่า ​แต่คง​ต้องเรียบเรียงใหม่ ​แต่น้าคง​ต้องรบกวนคุณรจนา อ่านแล้ว​ก็ ติชม ๕๕๕๕ ​และแนะนำ นะคะ​ (​ใช้คำว่าติชม เหมือน​กับว่าคงดี แหละ​ เฮ้อ มนุษย์) วันนี้ดึกแล้ว​ พรุ่งนี้คุยใหม่นะคะ​ สวัสดีค่ะ​
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 83.180.106.55 ]
๒๑ เม.ย. ๒๕๕๐, ๐๒.๔๓ น.

สวัสดีค่ะ​ คุณน้า sasiporn

แหม...​.คุณน้าทราบ​ได้อย่างไรว่า รจนายังเด็กอยู่​...​อาจ​จะ​เป็นเด็กแก่ก็​ได้นะคะ​...​


ยินดี​ได้รู้จักคุณน้าเช่นกันค่ะ​ ​และขอฝากเนื้อฝากตัว​กับคุณน้าผู้​เป็นผู้ใหญ่ด้วยเหมือนกันค่ะ​

หาก​จะให้ช่วยอ่านงาน ​และ "ชม" ​พร้อม "ติ" ก็ยินดีค่ะ​...​.ดูสำนวนคุณน้าแล้ว​ งานเขียนน่า​จะสนุก

ด้วยมิตรไมตรี
รจนา
เด็กใหม่ในเมือง เขียนมา : [ 203.156.68.95 ]
รหัสจดหมาย L-1842
๐๗ ก.พ. ๒๕๕๐, ๑๙.๕๕ น.

สวัสดีครับ​พี่รจนา

ผม​ได้แก้ไขวรรคตอนเรียบร้อย​แล้ว​นะครับ​ (​ที่​เป็นแบบนั้น​สงสัย​เป็น​เพราะเจ้าBrowser firefox ของผมมันท่าทาง​จะเพี้ยนๆ​ พิกล)

ขออภัยใน​ความไม่สะดวก​ด้วยนะครับ​
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 83.180.108.76 ]
๐๗ ก.พ. ๒๕๕๐, ๒๐.๔๘ น.

โห แก้ไขทันใจ จังเลย​ค่ะ​ น้องเด็กใหม่ในเมือง เดี๋ยวพี่รจนา​จะเข้า​ไปอ่านต่อให้จบนะคะ​...​.บราวเซ่อร์ทำผิดหรือนี่
นาย ทอง ของแท้ เขียนมา : [ 58.9.56.185 ]
รหัสจดหมาย L-1746
๒๙ พ.ย. ๒๕๔๙, ๒๓.๕๓ น.

ขอบคุณมากครับ​ พี่รจนา ​ที่​เป็น​กำลังใจให้ ​และยังช่วยภาวนาให้คุณแม่ของผมด้วย
ขอให้บุญแห่งการภาวนาของพี่รจนา โปรดดลบันดาลให้พี่รจนา พบ​แต่​ความสุขสมหวังตลอด​ไปด้วยครับ​ ดีใจมากๆ​ครับ​​ที่ชาวนกน้อยหลายๆ​ท่านมีไมตรีจิตต่อผมตลอดมา
ขอบคุณอีกครั้งครับ​
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 83.181.112.76 ]
๐๔ ม.ค. ๒๕๕๐, ๐๐.๒๘ น.

สวัสดีปีใหม่ค่ะ​ ป้าทอง ของแท้

รจนาว่า​จะตอบจดหมายป้าทองหลายครั้งแล้ว​ ครั้งสุดท้าย เน็ตเกิดเดี้ยง แก้ไขไม่​ได้จนคริสต์มาสผ่าน​ไป แล้ว​ก็เลย​หลงหูหลงตาจดหมาย​ไปจ้ะ​

ขอบคุณป้าทองสำหรับคำพรจริง ๆ​ ค่ะ​ คง​เป็น​เพราะ "พร" นี้แน่นอน ทำให้รจนารู้สึกช่วง​ที่ผ่านมามีจิตใจเบิกบาน สบายใจอย่างบอกไม่ถูกค่ะ​

ป้าทอง​เป็นอย่างไรบ้าง​คะ​ สบายใจดีขึ้น​หน่อย​หรือยัง คงยังคิดถึงคุณแม่อยู่​ ​เมื่อคืนรจนาก็ฝันเห็นคุณแม่ค่ะ​ เห็นไม่ถนัด​แต่รู้ว่า​กำลัง​จะ​ไปเยี่ยมคุณแม่​ที่ รพ ค่ะ​ ทำให้นึกถึงป้าทองขึ้น​มา

รจนารู้สึกว่า​ ป้าทองมี​ความรักให้คุณแม่มากมาย​ ทำให้รจนาเชื่อว่า คุณแม่คง​เป็นคน​ที่น่ารักมาก ๆ​ ​และ​เป็นแม่​ที่ประเสริฐคนหนึ่ง​ บัดนี้ท่านคงอยู่​ในสวรรคาลัยหรือภพภูมิอันเหมาะสม​กับ​ความดีงามของท่านแล้ว​นะคะ​ สิ่ง​ที่ท่านทิ้งไว้เบื้องหลังก็​คือ​ความทรงจำ​ที่แสนงาม​ที่ลูก ๆ​ มีต่อท่าน

ดูเหมือนป้าทอง​จะเศร้าใจ​กับช่วงเวลาสิบกว่าวันสุดท้ายในชีวิตของคุณแม่มาก รจนาก็ไม่รู้​จะปลอบใจอย่างไรนะคะ​ ​แม้เหตุการณ์​จะผ่านมาแล้ว​ ก็ใช่ว่าเรา​จะทำใจ​ได้ง่าย ๆ​ ​ที่​ต้องเห็นผู้​ที่เรารัก​ต้องทนทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บ​ที่ไม่ปรานี​ใคร รจนาหลับตาบ่อยครั้งก็เห็นภาพคุณแม่​ที่นอนเจ็บ พูดไม่​ได้ รอ​แต่วัน​ที่จาก​ไปเหมือนกัน ​เมื่อคิดก็ใจหาย รู้สึกตัวเอง​เป็นลูก​ที่โง่มาก​ที่ทำอะไร​(ในตอนนั้น​)มากกว่านี้ไม่​ได้ ​แต่สิ่ง​ที่​ได้ทำอย่างหนึ่ง​ในช่วงนั้น​ก็​คือ หาซื้อเทปคำเทศน์ของ​พระ​ไปเปิดให้ท่านฟังค่ะ​ จำ​ได้ว่า พอเปิด​ได้พักหนึ่ง​ก็เห็นใบหน้าท่านยิ้มน้อย ๆ​ น้ำตาคลอ ก็​ได้​แต่เดาว่า แม่คงดีใจ​ที่​ได้ฟังเทปธรรมะ

อยาก​จะบอกแค่ว่า เข้าใจ​ความรู้สึกของป้าทองค่ะ​
ปลาหลงน้ำ เขียนมา : [ 210.230.179.122 ]
รหัสจดหมาย L-1303
๒๙ ม.ค. ๒๕๔๙, ๑๖.๓๓ น.

ดิฉัน​เป็นหน้าใหม่ของนกน้อยนะคะ​ ​แต่ว่าจริงๆ​ ​คือแฟนเก่านะคะ​ ทราบจาก​เพื่อนว่าเวบนี้มีเกร็ดชีวิตต่างประเทศน่าอ่านเลย​ติดตามอ่านมาเรื่อยๆ​ ทำให้นึกอยากเดินทางขึ้น​มาบ่อยๆ​เลย​ค่ะ​ ชอบเรื่อง​เล่าจากเจนีวามาก อย่าลืมปี​ที่ห้า​และช่วยใส่รูปมากๆ​ นะคะ​ มี​ความสุขน่ะค่ะ​​ที่​ได้เห็นสถาน​ที่สวยๆ​ ​เพราะดิฉันเองชีวิตช่วงหนึ่ง​ก็เดินทางบ่อยเช่นกัน ชอบยุโรปมาก​ที่สุดเลย​ค่ะ​ ​เพราะมี​ความหลากหลายในสถาปัตยกรรมน่ะค่ะ​
ดิฉันอ่านเรื่อง​การทำอาหารขอบอกตามตรงว่าอิจฉาน่ะค่ะ​ ​ที่รจนามีฝีมือมาก อยากทำอาหารเก่งอย่างนี้บ้างจัง ​เพราะดิฉันอ่านแล้ว​ก็เลย​นึกอยากทำบ้างน่ะค่ะ​ ​แต่ไม่​ได้เรื่อง​เลย​ค่ะ​ ไม่กล้าอวด​ใครเลย​ นี่​เพื่อนชาวต่างชาติก็อยากชิมฝีมือดิฉัน ​แต่อายมากๆ​ๆ​ เลย​ค่ะ​ ทำไงดีคะ​
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 83.180.78.249 ]
๒๙ ม.ค. ๒๕๔๙, ๑๘.๐๓ น.

สวัสดีค่ะ​ คุณปลาหลงน้ำ

ยินดีรู้จักค่ะ​ ติดใจตั้งแต่เห็นชื่อแล้ว​ ​และเดา​เอาว่า คุณคงอยู่​ต่างประเทศเหมือนกัน...​เดาถูกแฮะ

ขอบคุณ​ที่ชอบคอลัมน์ของรจนาค่ะ​ ปีห้า​กำลัง​จะเริ่มเขียนค่ะ​ ​ที่จริงปีสี่เขียนทิ้งไว้แค่เดือนสิงหาคมเอง ก็มัว​ไปเขียนเรื่อง​อื่นเสียก่อน (ห้าถิ่นแผ่นดินงาม เปิดครัวรจนา) เลย​จบปี​ไป​โดยยังไม่​ได้ต่อ

เรื่อง​สถาปัตยกรรมนี่ รจนาคงเล่า​ได้ไม่เก่ง ​แต่ก็เห็นด้วย​กับคุณปลาหลงน้ำว่า ​ที่นี่บ้านเรือน ตึกราม อาคารสถาน​เขาสวยงาม ผังเมืองก็ดี มีการแทรกสีเขียว ​ที่นั่งพัก สวนหย่อม โบสถ์วิหารก็มัก​จะอยู่​ตรงตำแหน่ง​ที่มีชัยภูมิดี ทำให้​ไปตรงไหน ๆ​ แล้ว​ก็น่าชื่นชม​ไปเสีย​ทั้งนั้น​ รจนาเองชอบพวกปราสาทหินเก่า ๆ​ ​เป็นพิเศษ (ชอบถ่ายรูปน่ะค่ะ​) เคยเข้า​ไปเยี่ยมชม ​และเดินดูขึ้น​ลงหลาย ๆ​ ชั้นแค่สองสามครั้งก็เข็ดแล้ว​ บอกพ่อบ้านว่า ขอดูจากข้างนอกดีกว่า แหะ แหะ ​แต่พ่อบ้านไม่ยอมค่ะ​ ลากรจนาดูจนทั่วทุกที

อย่าอิจฉาเรื่อง​อาหารเลย​ค่ะ​ ทำเก่งก็​ต้องทำบ่อย เหนื่อยเชียวแหละ​ ดีว่ารจนาทำงานอยู่​​กับบ้าน (งานแปล เขียนรายงาน วิจัยเอกสาร) ก็เลย​อยู่​ใกล้ครัว ตอนนี้ทำงานนอกบ้านก็​ต้องทำ​กับข้าวน้อยลง นี่​ต้องอาศัยเสาร์อาทิตย์เท่านั้น​

รจนาขอยุให้คุณปลาหลงน้ำทำ​กับข้าวเลี้ยง​เพื่อนฝรั่งเลย​ค่ะ​ เปิดตำราใดตำราหนึ่ง​​ที่ถูกใจ (หรือ​เอาสูตรของรจนา​ไปบ้างก็​ได้ค่ะ​) หากรู้ว่าทำไม่เก่ง ก็อย่าทำหลายอย่างค่ะ​ ​เอาแค่หลัก ๆ​ ​ที่ฝรั่งมักประทับใจ​คือ ต้มข่าไก่ (​ใช้เครื่องของโลโบ้ก็พอ) แกงเขียวหวานหรือแกงแดง (ก็โลโบ้อีกเหมือนกัน) ​กับผัดผักค่ะ​ แล้ว​ก็หุงข้าวสวย อย่าทำหลายอย่าง​เพราะ​จะหมดแรงหมด​กำลังใจเสียก่อนค่ะ​

หลัก ๆ​ ​คือ ควรมีหลายรส รสกลาง (ต้มข่าไม่เผ็ด) รสเผ็ด (แกง) รสอ่อน (ผัดผักหรือของทอด) ​และให้ซุป (เรียกน้ำย่อย) มีเนื้อสัตว์ (จานหลัก ให้อิ่ม) ​และผัก (ไฟเบอร์ ให้สีสัน)

หากไม่ชัวร์จริง ๆ​ ก็เลือกเครื่องปรุง​พร้อม​ใช้การ (เช่น น้ำผัดเปรี้ยวหวาน น้ำพริกแกงแบบผสมกะทิมาแล้ว​ น้ำผัดผักแบบขวด) ​เอามา​ใช้การแทน แล้ว​เน้นเครื่องปรุงพวกผัก เนื้อ ​ที่สดใหม่ ปรับ​เอาของ​ที่หา​ได้มา​ใช้แทน ไม่​ต้อง​เอาของไทยเสียทุกอย่าง

หรือทำพวกไก่ หมู หรือ เนื้อระเทียมพริกไทย (หมัก​กับพริกไทย เกลือ กระเทียมสักสองสามกลีบ หรือกระเทียมผง ซีอิ๊วขาว แล้ว​ผัด​กับน้ำมันสองสามช้อนให้ขลุกขลิกมีน้ำซอสนิด ๆ​) ก็ง่าย​และอร่อยเสมอนะคะ​ กระเทียมนี้​จะทำให้มี​ความ​เป็นไทย ๆ​ ค่ะ​ เตรียมน้ำปลาพริกขี้หนูหรือซอสพริกไว้ข้าง ๆ​ เผื่อ​ใครอยากลองรสเผ็ด

ธรรมเนียมฝรั่งเราขอให้​เขา​เอาของหวานมาเสริมก็​ได้ รจนาสังเกตว่า ฝรั่งชอบขนมไทยแค่ไม่กี่อย่าง เช่น ข้าวเหนียวมะม่วง (​แต่ข้าวเหนียวมูลทำยาก​ไปค่ะ​) ขนมหม้อแกง (ก็ยาก​ไปเหมือนกัน) ​จะให้ดี ซื้อทาร์ตแอปเปิ้ล หรือพายมะนาวตามซุปเปอร์ฝรั่งมาเสริม หรือเสิร์ฟไอศครีมก็เลิศแล้ว​ ราดด้วยฟรุตสลัดกระป๋องค่ะ​ ​ใคร ๆ​ ก็ชอบไอศครีม หรือเชอร์เบ็ตรสผลไม้ บางทีหน้าร้อน รจนาเสิร์ฟผลไม้กระป๋องผสม (เงาะยัดไส้สับปะรด ลำไย ลิ้นจี่) ใส่น้ำแข็งนิดหน่อย​ ทานชื่นใจดีค่ะ​

​ที่สำคัญอย่า​ไปคิดว่า ​ต้องให้เหมือนเมืองไทยเด๊ะ รสชาติเผ็ดนั้น​ลดลงมาเหลือสักแค่หนึ่ง​ในสี่ของเมืองไทยก็พอแล้ว​สำหรับรอบแรกค่ะ​ หาก​เพื่อน ๆ​ ชอบ ต่อ​ไปค่อยทำเผ็ดมากขึ้น​​ได้ เครื่องปรุงไทยบางอย่างไม่​ต้องใส่ก็​ได้​เพราะมันแพง หรือหายาก เช่น ผักชี โหระพา พริกแดง พริกขี้หนู

​และอย่าใส่กระเทียมมากเหมือนอยู่​เมืองไทย ฝรั่งไม่ค่อยชอบกระเทียมค่ะ​ เวลาทำ กลิ่นก็ติดบ้าน​ไปหลายวันด้วย

ลองดูนะคะ​ ​จะ​เป็น​กำลังใจให้ค่ะ​ หรือหากมีไอเดียแล้ว​ว่า อยาก​จะทำอะไร​ เขียนมาคุยกันก็​ได้ค่ะ​ เผื่อรจนา​จะช่วยแนะนำเพิ่มเติม​ได้

อยากทำอาหารเก่ง​ต้องขยันทำบ่อย ๆ​ ลองผิดลองถูกค่ะ​ ลอง​ใช้เครื่องปรุงหลาย ๆ​ อย่าง จนสุดท้ายเรา​จะมีจานเด็ดของเรา ​แม้ไม่มากจาน ​แต่ก็​เอามา​ใช้​ได้ตลอด

ไม่​ต้องอายค่ะ​ คุณปลาหลงน้ำ​เป็นต่อ​เพื่อนฝรั่งอยู่​อย่างหนึ่ง​ ​คือ "รู้จักอาหารไทย" ​และ "ทำ​เป็น" ​แม้​จะไม่​ได้ทำเก่งมากนัก ​แต่รู้ว่าอาหารไทย​เป็นอย่างไรแน่ ๆ​

อีกอย่างหนึ่ง​​คือ ฝรั่งจำนวนมากก็หาใช่ว่า​จะทำอาหารเก่งเหมือนกัน ห้า ห้า ห้า รจนารู้จักหลายคน​ที่กินอาหารไทยแบบจีนแล้ว​คิดว่า อร่อย พอมาเจอของเราก็เลย​รู้ว่าตัวเองยังไม่รู้จักอาหารไทยจริง ๆ​ เลย​

​ที่สำคัญ​คือ รจนาพบว่า ​เพื่อน ๆ​ ​จะประทับใจเสมอ ​เพราะเรามี​ความพยายาม​จะทำให้​เขาทาน เรื่อง​นี้ฝรั่งไม่ใช่​จะชอบเลี้ยงดูปูเสื่อคนอื่น หรือทำอาหารให้​ใครกิน ดังนั้น​ ​เมื่อ​เขามาทานของเรา ​เขาก็​จะชื่นชมใน​ความตั้งใจ ​และ​ความโอบอ้อมอารีแบบคนไทยเข้า​ไปเต็ม ๆ​ อย่างนี้ทานอะไร​ก็อร่อย​ไปหมดค่ะ​
song982 เขียนมา : [ 203.149.7.148 ]
รหัสจดหมาย L-1299
๒๖ ม.ค. ๒๕๔๙, ๑๒.๕๔ น.

สวัสดีครับ​คุณ รจนา ณ เจนีวา

ผม song982 นามจริง ชาตรี ปานพงค์ษา มิตร​ที่ติดตามงานเขียน​ที่คุณรจฯ โพสต์ไว้ในนิตยสารรายสะดวก​อย่างสม่ำเสมออีกคนหนึ่ง​

​คือตอนนี้ผม​ได้มีโอกาสรับผิดชอบ สำนักพิมพ์ ชนะกาล สำนักพิมพ์ใหม่ในเครือบริษัทสยามอินเตอร์มัลติมีเดีย(มหาชน) ​ซึ่ง​เป็นสำนักพิมพ์ใหม่ ​ที่​จะจัดพิมพ์เผยแพร่ผลงานทางธรรมประเภทต่างๆ​ ​เป็นหลัก

เท่า​ที่ติดตามการถอดเทป คำเทศนาของหลวงพ่อชา มาหลายครั้ง ผมเห็นว่าคำเทศน์นี้เหมาะมาก​กับการนำมาเผยแพร่ให้​เป็นเอนกประโยชน์​กับ​เพื่อนสหธรรมิก​ส่วนใหญ่

จึง​ใคร่ขอรายละเอียดจากคุณรจฯ ว่า คุณรจฯมีต้นฉบับ​คำเทศน์ของท่านเพิ่มเติมจาก​ที่โพสต์ไว้ในนี้อีกบ้างหรือไม่ หรือผม​จะหาต้นฉบับ​ซีดีคำเทศน์ดังกล่าว​ได้จาก​ที่ไหนบ้างครับ​

​และหากว่าผม​จะขออนุญาตคุณรจนา นำสำนวนการถอดเทปของคุณตีพิมพ์เผยแพร่ในนามสำนักพิมพ์ดังกล่าว คุณรจนา​จะเห็น​เป็นประการใด หากคุณรจนาคิดเห็นอย่างไร รบกวนช่วยตอบผมด้วยนะครับ​ (​ทั้งใน​ส่วนนี้ของนิตยสารรายสะดวก​ หรือเมล์​โดยตรงมา​ที่ผม​ที่ song982@hotmail.com เลย​ก็​ได้นะครับ​)


ด้วยมิตรไมตรีครับ​
ชาตรี ปานพงค์ษา
song982
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 83.180.78.249 ]
๒๙ ม.ค. ๒๕๔๙, ๑๗.๒๐ น.

เรียน คุณชาตรี หรือ คุณสรองของพวกเราชาวนกน้อย
​ได้ตอบเมล์นี้​เป็นการ​ส่วนตัวแล้ว​นะคะ​ หวังว่าคุณสรองคง​ได้รับ
ขอให้คุณสรองประสบ​ความสำเร็จในหน้า​ที่การงานด้านเผยแพร่ผลงานธรรมะทุกประการ ​เป็นงาน​ที่​เป็นกุศลจริง ๆ​ ค่ะ​ (​ถ้า​ได้ทำแบบนี้บ้างคง​จะยินดีมาก)
ด้วยมิตรไมตรีค่ะ​
รจนา
P Nana เขียนมา : [ 82.36.148.60 ]
รหัสจดหมาย L-1257
๒๖ ธ.ค. ๒๕๔๘, ๑๘.๐๓ น.

Belong to Koon Rochjana,

How are you ? I met your web and I am happy with you idea and I went to Geneva too in 2003 I still remember that time, althought the time gone quikly but a good felling wasn't gone.

May you be happy and have good travel on your time,

PM Paganon Pilapan

http://donphai2003.tripod.com
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 83.180.78.249 ]
๒๙ ม.ค. ๒๕๔๙, ๑๗.๒๙ น.

Dear K Paganon,

This is the first English letter I received. How nice! I can only imagine that you are Thai as well (from your name).

Thank you very much for your greetings and compliment about my writing. I hope you are doing well as well. I understand that you must have had a good time in Geneva in 2003 as you still have a good feeling about it. I love living here especially in the summer.

Hope to hear from you again from time to time.

I wish you all the best and success in everything you do too kha.

Rotjana Geneva
เล็ก เขียนมา : [ 86.82.84.65 ]
รหัสจดหมาย L-1192
๑๑ พ.ย. ๒๕๔๘, ๑๕.๓๒ น.

ค่ะ​ หวัดดีค่ะ​ คุณ รจนา ตอนนี้คง​ต้องรอ สมัคร อยู่​ค่ะ​ ​เพราะเล็กไม่มีเวลาเลย​ค่ะ​เล็ก​ต้องทำงานค่ะ​ เลย​วุ่นวายนิดนึง เอ่อเรื่อง​ ข้าวผัดไม่แฉ่ะแล้ว​ค่ะ​แห้ง​กำลังดีแล้ว​ อร่อยด้วยค่ะ​ ขอลคุณนะคะ​ คุณ รจนา อิอิอิ ยินดี​แต่คง​ต้องรอหล่ะนะคะ​ ไงก็อย่าทำงาน มากเกิน​ไปพักผ่อนมั่งนะคะ​ ฝากคิดถึงทุกคนเลย​ค่ะ​ แล้ว​เจอกันค่ะ​ บาย
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 83.180.78.249 ]
๒๙ ม.ค. ๒๕๔๙, ๑๗.๒๔ น.

อ้าว คุณเล็ก นึกว่าตอบแล้ว​ บังเอิญเมล์มาถึงตอนรจนาเพิ่งกลับจากทัวร์เอเชีย (ทัวร์ทำงานน่ะค่ะ​ ​แต่พูดให้อิจฉาเล่น ๆ​ คิก คิก) ก็เลย​พาลยุ่ง ๆ​ จนลืม​ไปเลย​ ขอโทษด้วยเจ้า

ดีใจจริง ๆ​ ​กับข้าวผัดไม่แฉะ นี่แหละ​ หญิงไทยเรา​ต้องสร้างชื่อเสียงให้​กับอาหารไทย นำครัวไทยสู่ครัวโลกตามสโลแกนของรัฐ เยี่ยม เยี่ยม รักษาคุณภาพไว้ดังเกลือรักษา​ความเค็มนะคะ​

เรื่อง​ไม่ทำงานมากเกิน​ไปยังจัดไม่ค่อยลงตัวเลย​ค่ะ​ แบบว่ารจนาชอบหาอะไร​ทำ ขนาดไม่มีงาน(รับจ้าง)ทำ ก็เ​ที่ยวทำโน่นทำนี่จนวัน ๆ​ ยุ่ง​ไปหมด พิลึกคนนิ
เล็กเจ้าค่ะ เขียนมา : [ 86.82.84.65 ]
รหัสจดหมาย L-1185
๐๔ พ.ย. ๒๕๔๘, ๐๒.๒๓ น.

สวัสดีค่ะ​ คุณ รจนา ​ต้องขอโทษ เล็กเข้า​ไป โพส ไม่​ได้เลย​ค่ะ​ ​ต้องเข้า​ไปสมัคใหม่ค่ะ​ แย่จังเลย​ คราวนี้ ​ต้องจดใส่สมุดไว้ดีกว่ามั้งขี้ลืมยังงี้น่ะค่ะ​ ค้องขอบคุณ คุณ รจนา ด้วยนะคะ​ ​ที่ให้​กำลังใจค่ะ​ ฝากสวัสดี ทุกๆ​ๆ​คนด้วยค่ะ​ ​โดยเฉพาะ ลุงเปี๊ยกด้วยค่ะ​ ว่าคิดถึง เล็กทำพาสเวิส หายค่ะ​ ​ต้องรอ จนกว่า​จะว่าง ​และมีเวลา มานั่งกรอกสมชิค อีกค่ะ​ คงไม่ยากจนเกิน​ไปนะคะ​ ​ต้องพยามยามค่ะ​ สู้ๆ​ๆ​ๆ​ โอ๊เย๊...​...​...​...​...​...​...​...​.เรา​ต้องทำ​ได้ ​(ปลอบใจตัวเอง)​ สุดท้ายนี้ ขอให้คุณ รจนา มีคามสุข มากๆ​ๆ​นะคะ​ แล้ว​มีเวลา​จะเข้า​ไปถามเรื่อง​ อาหารนะคะ​ ชอบมากค่ะ​ จากเล็กค่ะ​
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 213.103.128.253 ]
๐๘ พ.ย. ๒๕๔๘, ๒๓.๐๘ น.

หวัดดีจ้า คุณเล็ก
มาตอบตรงนี้ไม่รู้ว่า​จะ​ไปถึงคุณเล็กหรือเปล่า
น่านะ...​ถึง​จะล็อคอินไม่​ได้ก็เข้า​ไปเขียน​ที่หน้ากระดาน​โดยตรงก็​ได้นี่นา คุณเล็กนา ​เป็นแบบ guest ไงคะ​ คิดว่า​เพื่อน ๆ​ ก็คงคิดถึง อยาก​ได้ข่าวจากคุณเล็กกันทุกคน ​โดยเฉพาะผลการทำข้าวผัดว่า​เป็นอย่างไรบ้าง​
ยังไง​เอาใจช่วยคุณเล็กให้สมัครล็อคอิน​ได้ใหม่เร็ว ๆ​ นี้นะ
​จะฝาก​ความคิดถึง​ไปให้ลุงเปี๊ยกค่ะ​
ตอนนี้รจนาเงียบ​ไปเรื่อง​ทำ​กับข้าว​เพราะเพิ่งเดินทางยาวเดือนครึ่ง กลับมาทำงานหูตูบเลย​ค่ะ​ อดใจไม่นาน​จะ​เอาตำราใหม่ ๆ​ มาเล่าสู่กันฟังจ้า
คิดถึงคุณเล็กเช่นกัน
Guest19029 เขียนมา : [ 203.118.119.210 ]
รหัสจดหมาย L-1169
๒๒ ต.ค. ๒๕๔๘, ๒๐.๐๒ น.

สวัสดีค่ะ​,

กรุณาช่วยแนะนำด้วยค่ะว่า​ดิฉัน​จะ​ไปหาCD ธนรรมบรรยายของ​พระอาจารย์ชชยสาโรภิกขุ​ที่คุณรจนานำมาลงให้อ่าน​ได้​ที่ไหนคะ​? ดิฉันอยากฟังเสียท่านเทศน์มากค่ะ​ ​จะ​เอาไว้ฟังในเวลาขับรถ​ไปทำงานค่ะ​

กรุณาแนะนำด้วยค่ะ​
วัชลีย์
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 203.170.189.225 ]
๒๓ ต.ค. ๒๕๔๘, ๒๑.๕๗ น.

เมล์นี้ตอบแล้ว​นะคะ​ ​เอา​เป็นว่า​จะ​ไปหา​ที่อยู่​ติดต่อให้คุณวัชลีย์นะคะ​
วัชลีย์ เขียนมา : [ 203.118.119.210 ]
รหัสจดหมาย L-1168
๒๒ ต.ค. ๒๕๔๘, ๑๙.๔๕ น.

สวัสดีค่ะ​,

ดิฉันชอบอ่านหนังสือธรรมบรรยายของท่านชยสาโรภิกขุมากค่ะ​ อยากฟังเสียงท่านเทศน์อย่างในcd​ที่คุณรจนาถอดเทปมา ​จะ​ได้​เอาไว้ฟังในรถตอนขับรถ​ไปทำงานค่ะ​ ​จะหาcd​ที่ว่า​ได้​ที่ไหนในเมืองไทยคะ​?

กรุณาแนะนำด้วยค่ะ​
วัชลีย์
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 203.170.189.225 ]
๒๓ ต.ค. ๒๕๔๘, ๒๑.๔๙ น.

คุณวัชลีย์คะ​
เทป​และซีดีธรรมะของท่านชยสาโรมีทำแจกไว้​เป็นธรรมทานค่ะ​ ดิฉัน​จะแจ้ง​ที่อยู่​​และเบอร์ติดต่อในกรุงเทพฯ​ที่คุณ​จะขอรับ​ได้ ​แต่ตอนนี้ไม่มี​ที่อยู่​​กับตัว (​ที่อยู่​นี้ดิฉันจดไว้​และเก็บไว้​ที่เจนีวาค่ะ​ ​แต่ตัวดิฉันอยู่​กรุงเทพฯตอนนี้) อดใจรอสักนิดนะคะ​ แล้ว​​จะมาโพสต์แจ้งค่ะ​) หรือหากคุณวัชลีย์ส่ง​ที่อยู่​ทาง​ไปรษณีย์มาให้ ดิฉันก็​จะทำสำเนาซีดีส่ง​ไปให้​ได้ค่ะ​ อีเมล์​คือ chongcharoen@bluewin.ch นะคะ​
ยินดี​ที่คำเทศน์ของท่านชยสาโร​เป็นประโยชน์​กับคุณวัชลีย์ค่ะ​
รจนา
Poceille เขียนมา : [ 161.200.255.161 ]
รหัสจดหมาย L-1151
๐๔ ต.ค. ๒๕๔๘, ๑๙.๒๖ น.

มะมีอะไร​มากค่ะ​ แค่แวะมาส่งเสียงทักทายจากเมืองไทย ยะฮู้!!!

เดินทางปลอดภัยนะคะ​ (ตอนนี้กิ๊กแม่หญิงของเราอยู่​​ส่วนไหนของโลกแล้ว​เนี่ย?)
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 203.170.189.225 ]
๒๓ ต.ค. ๒๕๔๘, ๒๑.๕๑ น.

อ้าว น้องโพ วัน​ที่น้องโพส่งเมล์นี้มา รจนาอยู่​​ที่ประเทศเนปาลจ้ะ​ มัว​แต่เดินทางก็เลย​ไม่​ได้ตอบเมล์
​แต่วันนี้เรา​ได้เจอกันแล้ว​ ​และนับ​เป็นวัน​ที่ดีอีกวันหนึ่ง​จริง ๆ​
ชื่อทางเน็ต เมก หรือ เทค เขียนมา : [ 202.69.142.254 ]
รหัสจดหมาย L-1145
๒๒ ก.ย. ๒๕๔๘, ๒๐.๒๖ น.


นี้​คือตัวแทนแห่ง​ความคิดถึงเฝ้ารอ​กับจิตวิญญาณ ​ความกล้า ​และ​ความดี​และเข้าใจผู้อื่นมองโลกในแง่ดี ​ที่หายสาบสูญไม่รู้ว่า​ใคร​เป็นคน​เอา​ไปคะ​ ของหนู​ที่หาย​ไปในโลกแห่ง​ความคิดถึง​และเฝ้ารอ
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 203.170.189.225 ]
๒๓ ต.ค. ๒๕๔๘, ๒๑.๕๖ น.

คุณ "ชื่อทางเน็ต เมก หรือ เทค"
ชื่อเก๋ดีนะคะ​ ขอบคุณสำหรับเมล์​ทั้งสามค่ะ​ ​แต่ แหะ แหะ สารภาพว่าจับต้นชนปลายไม่​ได้ว่าคุณอยาก​จะบอกอะไร​ ​ที่ว่า "จิตวิญญาณ ​ความกล้า ​และ​ความดี​และเข้าใจผู้อื่นมองโลกในแง่ดี ​ที่หายสาบสูญ" ​ที่ไม่รู้ว่า​ใคร​เอา​ไปนั้น​ ตอนนี้รู้ตัวหรือยังคะ​ ​จะ​ได้​ไป​เอาคืน สำคัญก็​คืออย่าให้​ใครมา​เอา​ความดีของเรา​ไป​ได้ก็แล้ว​กันนิ
​เอา​เป็นว่ารับทราบข้อ​ความ​ทั้งสามแล้ว​กันนะคะ​ บังเอิญตอน​ที่คุณเขียนมา รจนายังวุ่นวาย​กับการเดินทางอยู่​ ก็เลย​ไม่​ได้ตอบเลย​ค่ะ​
ด้วยมิตรไมตรีค่ะ​
รจนา
ชื่อทางเน็ต เมค หรือ เทค เขียนมา : [ 202.69.142.254 ]
รหัสจดหมาย L-1144
๒๒ ก.ย. ๒๕๔๘, ๒๐.๒๐ น.


คุณรจนาคะ​เสียดายฟ้าคงไม่ยินยอมให้หนูบอก​ความลับในชีวิตหนูแก่คุณคะ​เลย​กลาย​เป็นว่าข้อ​ความขอหนู​ที่บอกทุกสึ่งหายวับ​ไปในกระพริบตาเดียวนะคะ​
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 203.170.189.225 ]
๒๓ ต.ค. ๒๕๔๘, ๒๑.๕๘ น.

อืมม์ แสดงว่า ฟ้าคงประสงค์ให้หนูเก็บ​ความลับนี้ไว้​กับตัว​เป็นแน่แท้ ​เอา​เป็นว่าวันใดฟ้าเห็นใจก็ค่อยนำมาเล่าสู่กันฟังก็​ได้นิ
นามทางเน็ต เมค หรือ เทค เขียนมา : [ 202.69.142.254 ]
รหัสจดหมาย L-1143
๒๒ ก.ย. ๒๕๔๘, ๒๐.๑๕ น.

รักทะเลทรายมากกว่า​ความสุข​แต่รักน้อยกว่าบ้านเกิด
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 203.170.189.225 ]
๒๓ ต.ค. ๒๕๔๘, ๒๒.๐๐ น.

​ที่ไหน​จะสุขเหมือนบ้านเกิดคง​จะไม่มีแล้ว​ คน​ที่เรารัก ครอบครัว​ที่เราใกล้ชิด อาหาร​ที่คุ้นลิ้น ภาษาพูด​ที่คุ้นหู ​ความกลมกลืน​กับหมู่ชน...​นี่สำหรับคน​ที่มีบ้านเกิด​ที่ไม่ใช่ "บ้านแตก" ​ไปเสียก่อนนะคะ​
เมยานี เขียนมา : [ 203.151.140.118 ]
รหัสจดหมาย L-1080
๐๙ ส.ค. ๒๕๔๘, ๑๙.๔๑ น.

สวัสดีค่ะ​คุณรจนา

แวะมาทักทายอย่าง​เป็นทางการค่ะ​ ดีใจ​ที่​ได้รู้จัก​กับคนไทย​ที่สวิสฯ ​เพราะว่าเมฝันมาตั้งแต่เด็กแล้ว​ค่ะว่า​อยาก​ไปเ​ที่ยวสวิสฯ สักครั้ง ถึงตอนนี้ก็ยังคิดอยู่​นะคะ​ ​และเมก็ดีใจ​ที่​ได้รับกลิ่นอายของสวิสฯ จากงานเขียนของคุณค่ะ​

ขอขอบคุณ​ความคิดเห็นของคุณรจนาในบทกวี "สาวเอย" นะคะ​ ​ส่วนประโยค "อำนาจเงินเล่านั้น​" นั่นถูก​ต้องแล้ว​ค่ะ​ เมตั้งใจให้​เป็น "เล่านั้น​" เอง

​และจุดประสงค์จริง ๆ​ ​ที่เขียนบทกวีนี้ไม่​ได้มี​ความตั้งใจ​ที่​จะดูถูกเหยียดหยาม​เพื่อนหญิงของเราเหล่านั้น​เลย​ค่ะ​ เพียง​แต่ว่าเม​ไปพบเห็น​เพื่อนหญิงของเรา "บางคน" ​ที่​เขา "มีโอกาส" ​ที่​จะทำสิ่ง​ที่ดีกว่านั้น​ พวก​เขามีทางเลือกอื่น​ที่ดีกว่า​แต่พวก​เขาไม่ทำ..

พวก​เขาไม่​ได้เข้าตาจน.. พวก​เขาไม่​ได้ทำ​เพราะ​ความกตัญญู.. พวก​เขาไม่​ได้ยากจน..

​แต่พวก​เขาทำ​เพราะคำว่า "ค่านิยม"

เมไม่อยากให้​เพื่อนหญิงของเรา​ที่​เขามีทางเลือกอื่น​ที่ดีกว่านั้น​จมอยู่​ในวังวนนั้น​ค่ะ​คุณรจนา..

​แต่ยอมรับว่า​ส่วนหนึ่ง​​ที่พวก​เขา​เป็นเช่นนั้น​​เพราะ "สังคม" จริงอย่าง​ที่คุณรจนาว่าล่ะค่ะ​

​แต่เมทำ​ได้ก็แค่เพียงหวัง.. หวังว่าสักวันแสงสว่าง​จะสาดส่องในใจทุกคน..

ขอขอบคุณสำหรับคำแนะนำมาก ๆ​ เลย​ค่ะ​คุณรจนา


ปล. สำหรับเรื่อง​นิราศพัทยา.. ตกลงค่ะ​เม​จะเขียนต่อ ​แต่ว่าอาจ​จะมาช้าหน่อย​นะคะ​
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 212.152.12.248 ]
๓๑ ส.ค. ๒๕๔๘, ๒๒.๑๖ น.

ถือโอกาสเข้ามาตอบคุณเมยานีอีกครั้งหนึ่ง​หลังจากตอบ​ที่กระดานเสวนาแล้ว​นะคะ​ ดีใจ​ที่​ได้รู้จักกันเช่นกันค่ะ​ รจนา​ได้ข่าวว่าประเทศฮังการีก็สวยงามมากเช่นกัน ​และ​เป็นประเทศต้นตำรับของพริกปาปริก้า จริงเท็จประการใจอย่าลืมมาเล่าให้กันฟังนะคะ​
เรื่อง​ชีวิตหญิงไทยหนัก ๆ​ นี่​ต้องคุยกันนานค่ะ​...​
เล็ก เขียนมา : [ 80.60.121.169 ]
รหัสจดหมาย L-1064
๐๓ ส.ค. ๒๕๔๘, ๐๓.๑๗ น.

สวัวดีค่ะ​ คุณรจนา เผอิญ เล็กทำ พาสเวิส หายค่ะ​ หาเท่าไร ก็หาไม่เจอ ง่วนเลย​ทีนี้ ไม่รู้​จะ โพส ยังไงด้วยค่ะ​ ก็ เลย​เขียน มาทักทาย ทางนี้ค่ะ​ เข้ามาอ่านเกือบทุกวันนะคะ​ อ้อ!!! ตายแล้ว​วว...​...​...​..ลืมถามว่า คุณ รจนา สบายดีมั้ยคะ​ ​และ​เพื่อนๆ​ๆ​น่ะค่ะ​ ​โดยเฉพาะ ลงเปี๊ยกค่ะ​ สบายดีมั้งคะ​ ตอนนี้ ก็สอบเสร็จแล้ว​ โรงเรียน ก็ปิดเทิม แล้ว​ค่ะ​ แฟนก็ มีฮอลิเดย์ 5 อาทิตย์ แน่ะค่ะ​ ​เอาหล่ะ วันนี้ แค่ มาทักทายเฉยๆ​ๆ​ค่ะ​ แล้ว​​จะหาวิธี โพส นะคะ​ บายค่ะ​
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 212.152.12.248 ]
๓๑ ส.ค. ๒๕๔๘, ๒๒.๑๗ น.

คุณเล็กจ๋า หากพาสเวิร์ดเจอหรือยังคะ​ หาย​ไปเลย​ หรือไม่​ได้เข้ามาเยี่ยมศาลานกน้อยนิ ส่ง ​และ มาให้ค่ะ​ หวังว่าคง​ได้ข่าวเร็ว ๆ​ นี้นะคะ​
Poceille เขียนมา : [ 161.200.255.162 ]
รหัสจดหมาย L-922
๐๒ พ.ค. ๒๕๔๘, ๑๕.๔๒ น.

แวะมาบอกกิ๊กแม่หญิงแห่งเมืองเหนือว่า วันนี้แทะปลาทูเผื่อแล้ว​นะจ๊ะ​​ที่รัก



...​​ไปเลี้ยงแมวตู้ต่อแล้ว​ค่ะ​...​
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 212.152.28.39 ]
๑๙ ก.ค. ๒๕๔๘, ๑๖.๐๐ น.

โห จดหมายฉบับ​นี้รจนารอ​เป็นชาติกว่า​จะตอบจริง ๆ​ แหะ แหะ ขอโทษด้วยนะคะ​ ​เอา​ไปตอบไว้​ที่อื่นก็เลย​ค้างเติ่งตรงนี้ เสียใจ​ที่แมวตู้ไม่มีให้เลี้ยงอีกแล้ว​ด้วย หวังว่าตอนนี้น้องโ​พระดกของรจนาคงสบายดี งานศึกษาวิจัย​และรายงานก้าวหน้า​ไปตามลำดับ ไม่ช้าพวกเราคง​ต้องเรียกเธอว่า ดอกเต้อร์โพ...​.เยี่ยมจริง ๆ​
หมูอาสา เขียนมา : [ 61.91.216.179 ]
รหัสจดหมาย L-879
๑๒ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๘.๒๒ น.

สวัสดีค่ะ​

หนู​เป็นสมาชิกใหม่​ได้ไม่กี่วัน เปิด​ไปหน้าโน้นหน้านี้ แล้ว​บังเอิญ ฉลาด (ปกติ​จะตรงกันข้ามค่ะ​) เข้ามาเจอคอลัมน์นี้ ไหน ๆ​ ก็ไหน ๆ​ ก็เลย​ขอเขียนด้วยคน คงไม่ว่ากันนะคะ​

เผอิญเคยมีประสบการณ์ตรง​เมื่อสมัยยัง​เป็นสาว ๆ​ ​ได้​ไปเ​ที่ยวเดินอยู่​แถวทะเลสาบเจนีวาคนเดียว ตอนราว ๆ​ 3 ทุ่ม ด้วยอยาก​จะชื่นชมบรรยากาศยามค่ำคืน จู่ ๆ​ ก็มีหนุ่ม ๆ​ (​เพราะมาถึง 2 คน) เข้ามาเดินประกบ ชวนคุยว่า​เป็นชาวเจนีวา อยาก​จะพา​ไปเ​ที่ยวชมสถาน​ที่สวย ๆ​ แล้ว​ก็​จะ​ไปส่งเรา​ที่โรงแรม​ที่เราพักด้วย เจอเข้าแบบนี้ก็ กลัวสิคะ​ ​แต่​จะให้ร้องโวยวายแล้ว​วิ่งหนีก็ใช่​ที่ พวก​เขาอาจมาดีจริง ๆ​ ก็​ได้ ​แต่สาวไทยอย่างเราก็ไม่แน่ใจว่า ​เขา​จะมาแบบ​ที่พาเ​ที่ยวแล้ว​ขอมี sexercise ด้วยรึเปล่า? ฉะนั้น​ เลือดสาวไทย​ที่​ต้องรักนวลสงวนตัว จึง​ต้องคิดหาวิธี ชิ่ง อย่างแยบยล (เดี๋ยว​จะหาว่าเรา​เป็น กระต่าย ตื่นตูม ​เขาไม่​ได้คิดอะไร​แบบนั้น​ซักกะหน่อย​ ละก็ เรา​จะหน้าแตกแบบหมอไม่รับเย็บ น่ะสิ) ก็ขอแบ่งปันวิธีชิ่ง เผื่อสาวๆ​ อาจ​จะ​เอา​ไปปรับ​ใช้ยามจำ​เป็น​ได้บ้างนะคะ​

​คือ เราก็ยังคงเดิน​เป็นดาวให้สองหนุ่มขนาบข้าง​ไปเรื่อย ๆ​ คุยสัพเพเหระ แล้ว​ก็ชิงเดินนำนิด ๆ​ มุ่ง​ไปยังทิศของเมือง​ที่มีร้านรวง ไฟฟ้าสว่างไสว ​และมีผู้คนเดินกัน​ไปมา ทีนี้สองหนุ่มก็ชวนเราว่า ​ไปดื่มกาแฟกันไหม? เราก็ยิ้ม ๆ​ ไม่ตอบรับไม่ปฏิเสธ จนเดิน​ไปถึงสี่แยกไฟแดง เราก็ถามสองหนุ่มว่า ​จะ​ไปกินกาแฟ​ที่ไหน? ​เขาก็ชี้มือบอกว่า​ไปทางซ้าย เราก็ say goodbye ทันทีแล้ว​บอกว่า ​พอดีเรา​จะ​ไปทางขวาน่ะ แล้ว​ก็รีบจ้ำอ้าว​ไปเลย​ เดิน​ไปซักพักแล้ว​หันมองกลับ​ไปดูด้วย ​ถ้า​เขาไม่ตามมาก็ถือว่า เราชิ่งสำเร็จค่ะ​

เทคนิคก็​คือ ให้​เขาบอกทิศ​ที่​เขา​จะมุ่ง​ไป​กับเราก่อน แล้ว​เราก็ค่อยเลือกชิ่ง​ไปในทิศทางตรงกันข้ามซะ แค่นี้เองค่ะ​

เขียน​ไปเขียนมา ว่า​จะให้สั้น ๆ​ แป๊บเดียว กลับกลาย​เป็นยาว​ไปซะนี่ งั้นขอพอเท่านี้ก่อนนะคะ​ แล้ว​หากว่า สนใจเรื่อง​ของการเ​ที่ยวคนเดียว แบบ backpack ​โดยเฉพาะเหตุการณ์เสียว ๆ​ ​ที่​ต้องหาทาง​เอาตัวรอดละก็ วันหน้า​จะคุยให้ฟังอีกนะคะ​

คิดถึงคุณรจนาค่ะ​ ​และขอบคุณสำหรับขำขัน​ที่ส่งมาให้ด้วยนะ
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 212.152.28.39 ]
๑๙ ก.ค. ๒๕๔๘, ๑๖.๐๓ น.

ขอโทษหมูอาสาด้วย​ที่ไม่​ได้ตอบจดหมายฉบับ​นี้เสียนาน เรื่อง​ของหมูน่าสนใจจริง ๆ​ อ่ะ น่า​จะ​เอา​ไปโพสต์ลงกระดาน​จะ​ได้​เป็น​ความรู้​กับ​เพื่อนผู้หญิง​ที่มีคนชอบมาเกะกะเวลาเดินทางคนเดียวด้วย
หมูอาสาคงสบายดีนะคะ​ งานเหนื่อยมากไหมเนี่ย ท่าทางชีพจรคงลงเท้าน่าดู ​และคง​ได้รับฟังเรื่อง​ราวต่าง ๆ​ จากชาวบ้าน​ที่คง​ต้องทำให้​เป็นห่วง​และกังวล​กับอนาคต​กับพวก​เขาทีเดียว
ด้วยรัก​และคิดถึงค่ะ​
หญิงไทยคนหนึ่ง เขียนมา : [ 203.185.154.201 ]
รหัสจดหมาย L-866
๐๘ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๐.๐๐ น.

คุณรจนาคะ​
ขอชื่นชม​กับน้ำใจอันดีงามของคุณอย่างจริงใจนะคะ​​ที่อุส่าห์ข้ามน้ำข้ามทะเล​และเสีย​ทั้งเงินทองบินมาช่วยผู้ประสบภัย ดิฉันเอง​แม้​จะอยู่​ในเมืองไทย ​และอยากทำสิ่งดีๆ​ เหล่านี้ ก็ยังไม่มีโอกาสเลย​ค่ะ​
​ได้มีโอกาสอ่านบท​ความของคุณรู้สึกว่า​ ขอบอกว่ามีประโยชน์​และหลากหลายดีค่ะ​ ดีใจมากนะคะ​​ที่ทราบว่าคุณ​จะเขียนเกี่ยว​กับชีวิตประจำวัน ​ซึ่งดิฉันสนับสนุนมากๆ​ ค่ะ​​เพราะ​ต้องเดินทาง​ไปยุโรป​เป็นครั้งคราวปีละ 2-3 ครั้ง ​และพักนานราว 2 สัปดาห์ อย่างเรื่อง​การขึ้น​รถเมล์ในหลายประเทศก็แตกต่างกัน รวม​ทั้งวัฒนธรรมต่างๆ​ ​แต่สิ่งหนึ่ง​​ที่ดิฉันรู้สึกไม่ชอบเลย​ ​คือ ผู้ชายยุโรปทีไม่แน่ใจนะคะ​ว่าเ​พระเห็นเรา​เป็นเอเชียหรือเปล่า ​เพราะ​เมื่อไร​ที่ดิฉัน​ไปเดินเล่น​โดยลำพัง ​ซึ่งดิฉันเองก็​แต่งตัวเรียบร้อย​นะคะ​ มัก​จะมีฝรั่งเดินมาทักบ้างมาชวน​ไปดื่ม หรือชวนขึ้น​รถว่า​จะขับรถ​ไปส่ง บางคนก็บอกว่าดิฉันสวยมากๆ​ ​ซึ่งดิฉันก็ไม่เห็นว่าตัวเองสวยตรงไหน มีเย็นวันหนึ่ง​ ดิฉันพบเหตุการณ์ลักษณะเช่นนี้ถึง 3 ครั้งจากคน 3 คน ​ซึ่งไม่นับรวม​ที่เจอะเจอบ่อยๆ​ เกือบทุกวันนะคะ​ ทำให้ดิฉันรู้สึกไม่ค่อยดี ​เพราะไม่แน่ใจว่า​เขา​จะคิดว่าดิฉันมาเดินหาเหยื่อหรือเปล่า บอกตรงๆ​ นะคะ​ว่าไม่ชอบ ​และทำให้เสีย​ความเชื่อมั่น ยังไงช่วยถามพ่อบ้าน​ซึ่ง​เป็นฝรั่งด้วยนะคะ​ว่าฝรั่ง​เขาคิดยังไง ถึงทำ​กับคนไทยเช่นนี้
ยังไง หากหายเหนื่อยแล้ว​ อย่างลืมเขียนเรื่อง​เล่าต่อ​ไปนะคะ​ ดิฉัน​จะรออ่านเรื่อง​อย่างใจจดจ่อค่ะ​
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 212.152.4.69 ]
๐๙ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๔.๒๓ น.

คุณหญิงไทยคนหนึ่ง​คะ​

ขอบคุณ​ที่เขียนมาคุยกันนะคะ​ รจนารู้สึก​เป็นเกียรติจังเลย​ค่ะ​​ที่มีคน​ที่น่าสนใจมาอ่านงานของเรา ​และสอบถามในเรื่อง​​ที่ค้างคาใจ

เรื่อง​ผู้ชายฝรั่งเข้ามาเกาะแกะนั้น​ รจนาลองสอบถามพ่อบ้านแล้ว​ค่ะ​ ว่า​แม้ในยุโรป ปกติก็​จะไม่มี​ใครเ​ที่ยว​ไปตู่​ใคร​ซึ่งๆ​หน้ากลางท้องถนน ชวน​ไปดื่มหรือนั่งรถเล่นกันค่ะ​ ​แต่หาก​จะเกิดขึ้น​ก็อาจ​เป็น​เพราะผู้ชายคนนั้น​เกิดชอบหญิงสาวหรือถูกชะตาขึ้น​มาอย่างแรก อย่าง​ที่สองอาจ​เป็นพวก​ที่ไม่น่าไว้ใจมองหาเหยื่อจริงๆ​ ​ซึ่งหน้าตาท่าทางชายคนนั้น​อาจ​จะส่อแววให้เห็นก็​ได้ อย่าง​ที่สามก็อาจ​เป็นคนธรรมดาๆ​​ที่​กำลังเหงา เลย​มองหา​เพื่อนถามท้องถนน ​โดยไม่​ได้คิดว่า​จะ​ต้องชวน​ไปนอนด้วย (​แต่หาก​ได้ก็ถือ​เป็นกำไร) ​แต่ไม่ว่า​จะกรณีใด หากเรารู้สึก​เป็นการรบกวน​และไม่ใช่สิ่ง​ที่เรา​ต้องการ เราก็จงตอบปฏิเสธ​ไปอย่างหนักแน่น ไม่มีอะไร​​ต้องหวั่นเกรงค่ะ​

รจนาก็เคยครั้งสองครั้ง​ที่นี่ค่ะ​ ก็บอก​เขา​ไปว่า ไม่ละ ขอบคุณ บางทีก็ยังนึกขำด้วยซ้ำ ​แต่ไม่​ได้คิดอะไร​มาก เกิดแล้ว​ก็กองไว้ข้างถนนนั่นเอง ในกรณีของคุณหญิงไทยฯ อยากให้คิดว่า ​เป็นสิ่ง​ที่เกิดขึ้น​​ได้ค่ะ​ ไม่ใช่เรื่อง​เสื่อมเสีย​กับตัวคุณ​แต่ประการใด คุณหญิงไทยฯคงดู​เป็นคนน่าสนใจในสายตาของ​เขา หรือชายหนุ่ม(หรือไม่หนุ่ม)นั้น​ แกคงอยากหา​เพื่อน อยากลองของ ​แต่ไม่จำ​เป็นว่า​เขา​จะมองว่า่เรามาหาเหยื่อนะคะ​ ปัญหาเรื่อง​การมองอยู่​​ที่ตัว​เขาค่ะ​ ไม่ใช่อยู่​​ที่ท่าทางของคุณหญิงไทย

​ที่จริงผู้หญิงฝรั่งในเมืองไทยก็ถูกผู้ชายไทยแต๊ะอั๋งเหมือนกัน ​เพื่อนฝรั่งเคยเล่าให้ฟังว่า เจอชายใส่ผ้าเหลืองบีบก้นด้วย (ขอโทษ​ที่​เอามาเล่าค่ะ​ ​แต่อยากบอกว่า เกิด​เป็นหญิงไม่ว่า​จะชาติภาษาไทย มักถูก​เอาเปรียบ​ได้เสมอ ​และอาจ​จะจากคน​ที่เราไม่คิดว่า​จะทำ ​กับผู้หญิงไทยคงเกิดยาก ​เพราะชายในผ้าเหลือง​จะไม่กล้า​เนื่องจากรู้ว่าเรารู้ว่า​เขาทำเช่นนั้น​ไม่​ได้ เห็นอะไร​บางอย่างจากตัวอย่างนี้ไหมคะ​?)

หาก​จะมองกันแล้ว​ ​เป็นจุดอ่อนของสังคมอย่างหนึ่ง​ทีเดียว พอเรา่​ไปต่างบ้านต่างเมือง ​เขาย่อมเห็นว่าเราเปราะบาง ​เป็นคนต่างถิ่น หากมาเกาะแกะก็ไม่​ต้องกลัวปัญหาเหมือนผู้หญิงบ้าน​เขาเอง ​เพราะอาจ​จะมองว่า เราไม่รู้ว่า​จะ​ไปขอ​ความช่วยเหลือ​ได้​ที่ไหน ​เป็นเรื่อง​น่าเศร้านะคะ​ ​ที่มีคนคอย​เอาเปรียบคนในทุกสังคม อาจ​เป็นผู้ชายลวนลามผู้หญิง หรือคนขายของ​เอาเปรียบนักท่องเ​ที่ยว หรือแท๊กซี่โก่งราคาค่า​โดยสาร

ดังนั้น​ รจนาขอเชิญชวน​ทั้งคุณหญิงไทย​และ​เพื่อนพ้องน้องพี่ให้ร่วมกันทำดีให้​กับคนต่างบ้านต่างถิ่น​ที่พลัดมาเมืองไทย กุศลกรรมตรงนี้​จะช่วยปกป้องคุ้มครองเราเวลา​ไป​ที่อื่นด้วยค่ะ​

หวังว่าคงตอบให้หายข้องใจ​ได้บาง​ส่วน มีเหมือนกันว่า หากเราเดิน​ไปไหนมาไหนด้วยท่าทาง​ที่มั่นใจ อกผายไหล่ผึ่ง มอง​ใครๆ​ตรง​ที่ดวงตา มองเห็นตัวเองมีคุณค่าเท่า​กับคนอื่นๆ​ ​จะทำให้คน​ที่ผ่านพบเกิด​ความเกรงใจ นั่นก็​จะ​เป็นเกราะคุ้มกันตัวเรา​ได้อีกอย่างหนึ่ง​

​เป็น​กำลังให้คุณหญิงไทยในการเดินทางเ​ที่ยวต่อ​ไปค่ะ​ แล้ว​อย่าลืมติดตามอ่านงานเขียนของรจนา/รจนีนะคะ​

ด้วยภารดรภาพ

รจนาีค่ะ​
Poceille มาแก้ข่าวจ้า... เขียนมา : [ 202.57.159.10 ]
รหัสจดหมาย L-822
๐๔ มี.ค. ๒๕๔๘, ๑๕.๓๒ น.

นั่นปะไรเล่า! ว่าแล้ว​ว่าทำไมเปลือกตามันกระตุกพิกลค่ะ​...​ ​ที่แท้ก็เรื่อง​ทำกิ๊กแม่หญิงแห่งนครน้ำแข็งเข้าใจผิดเสียแล้ว​...​


​ที่ว่าขอ "ไม่กลม" นั่นโพ​จะแกล้งป้าแก่ว่า​จะ "เบี้ยว" ไม่ลงนิยายวันอาทิตย์น่ะค่ะ​ เหอ เหอ เหอ...​ ​ส่วนวัน​ที่ 9 ​ที่นัด​ไปพบตัว​เป็น ๆ​ กันนั้น​ไม่มีปัญหาอันใด​ทั้งสิ้นค่ะ​ (ยกเว้นขับรถหลงทาง แฮ่ ​เพราะไม่เคยขับ​ไปเซ็นทรัลบางนามาก่อนเลย​ในชีวิต)


รับรองว่าหากไม่หลงออกชลบุรี​ไปเสียก่อน ​จะ​ต้อง​ไปพบกิ๊กแม่หญิง​กับกิ๊กป้าแก่ให้​ได้แน่ ๆ​ ค่ะ​ (รายงานนั้น​​ต้องส่งวันศุกร์นี้แล้ว​ค่ะ​ พุธหน้าก็ถือว่ารอดบ่วงกรรม​ไปแล้ว​ เหลือแค่รอการแก้ไข​ซึ่งไม่รู้ว่า​จะมา​เมื่อไหร่ เหอ เหอ เหอ...​)


ขอบคุณค่ะ​​ที่เมล์มาบอก ไม่งั้นไม่รู้นะคะ​ว่าทำแม่หญิงเข้าใจผิดอ่ะค่ะ​


ไว้เจอกันพุธหน้านะคะ​ เดินทางปลอดภัยค่ะ​
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 212.152.4.69 ]
๐๙ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๔.๒๗ น.

น้องโพคะ​
จดหมายรอตอบตั้งแต่ก่อน​ไปเมืองไทย กลับมาแล้ว​ก็ถือโอกาสตอบเสียเลย​​จะ​ได้ไม่ค้างอยู่​ในตู้จดหมายให้เสียประวัติคนตอบ ห้าห้าห้า
ดีใจ​ได้เจอ​กับน้องโพ​ที่กรุงเทพฯ ​ได้​ใช้เวลาสี่ห้าชั่วโมงทำ​ความรู้จักกัน​และนั่งรถหลงทาง​ไปด้วยกัน สนุกเฮฮาอย่างนี้คงไม่มีอีกแล้ัว หกหกหก
ขออวยพรให้น้องโพประสบ​ความสำเร็จในหน้า​ที่การงานการศึกษาทุกประการ หาก​จะมาเยี่ยมดูวัวสวิสฯ​เมื่อไร อย่าลืมแวะมาพักด้วยกันนะคะ​ ​จะทำอาหารฝรั่งให้ทาน เจ็ดเจ็ดเจ็ด
รจนาค่ะ​
ป้าแก่ เขียนมา : [ 61.90.48.221 ]
รหัสจดหมาย L-817
๒๘ ก.พ. ๒๕๔๘, ๑๓.๔๗ น.


คุณรจ ค่ะ​ป้าเบลอ นะจำไม่​ได้ว่าตอบเมล์อันใหม่ให้หรือยัง ป้าจำ​ได้ว่าส่งเบอร์​ไปแล้ว​ ​แต่ไม่รู้ว่าบอกชื่อ​ไปหรือยัง สงสัยสมอง​จะไม่ทำงาน ยังไงรบกวนบอกด้วยนะค่ะ​

ตกลงว่าคุณรจ มาจากเมืองเจวัน​ที่ ห้าใช่ไหมค่ะ​ แล้ว​มาถึงเมืองไทยวัน​ที่เท่าไหร่ เวลากี่โมง เ​ที่ยวบินไหน ​ถ้ายังไงรบกวนบอกทางเมล์ก็​ได้ค่ะ​ เผื่อมีโอกาส​ได้เจอกัน
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 212.152.4.69 ]
๐๙ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๔.๒๕ น.

ป้าแก่จ๋ะ
จดหมายป้าแก่รอตอบอยู่​ ​แม้ว่าตัวเรา​จะ​ได้เจอกันแล้ว​ นอนด้วยกันแล้ว​ (อุ๊ย ตรงนี้​ต้องเซ็นเซอร์หรือเปล่า) ก็เลย​ขอตอบแล้ว​กันนะคะ​ จดหมาย​จะ​ได้ไม่ติดค้างอยู่​ในตู้
ป้าแก่คงสบายดีนะคะ​ ขอให้มี​ความสุขช่วงสงกรานต์​และ​ได้พักผ่อนมากๆ​ค่ะ​ วันหลัง​จะโทรมาคุยด้วยค่ะ​
รจนา
Poceille เขียนมา : [ 202.57.175.139 ]
รหัสจดหมาย L-816
๒๗ ก.พ. ๒๕๔๘, ๑๕.๒๐ น.

กิ๊กแม่หญิงเจ้าขา ส่งเมล์เบอร์โทรติดต่อ​ไปให้แล้ว​เจ้าค่ะ​


หากไม่​ได้รับเมล์ หรือบุรุษ​ไปรษณีย์อิเล็คทรอนิคทำตกหล่นหาย​ที่ไหน รบกวนแม่หญิงแจ้งโพด้วยนะจ๊ะ​ ​จะ​ได้ส่งให้ใหม่ (เน็ตมันห่วย ๆ​ ยังไงไม่ทราบค่ะ​ตอนนี้ เฮ้อ...​)
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 83.176.34.253 ]
๒๘ ก.พ. ๒๕๔๘, ๐๐.๓๐ น.

กิ๊กน้องโพซิเอลล่าคะ​

อุอุ ขอเรียกเต็มยศสักครั้งเถอะค่ะ​ ​ได้รับเบอร์โทรแล้ว​จ้า เร็วทันใจจริงๆ​ ขอ​ไปไม่ทันสองชั่วโมงก็​ได้แล้ว​

พี่รจเขียนตอบรับทางอีเมล์แล้ว​ด้วย คิดว่าคง​ได้รับเช่นกันนะคะ​

ลืมเล่าว่า พี่รจ​ไปมายอร์ก้า​โดยทางเครื่องบินค่ะ​ บินจากเจนีวา ​ไปต่อเครื่อง​ที่บาร์เซโลน่า หาก​ไปคราวหน้าพ่อบ้านบอกว่า ​จะขับรถ​ไป (ประมาณห้าหกชั่วโมง) ถึงบาร์เซโล่า แล้ว​กนั่งเรือเฟร์รี่ต่อค่ะ​ พ่อบ้านชอบขับรถม้ากมาก...​.พี่รจก็นั่งจนก้นบวมเลย​หล่ะ

พี่รจไม่ค่อยมีปัญหาเรื่อง​การเดินทาง แบบไหนก็​ได้ ​แต่พี่รจว่ายน้ำไม่แข็ง ดังนั้น​จึงกลัวน้ำหน่อย​ๆ​เหมือนกัน...​.

แล้ว​คุยกันนะคะ​
แม่หญิงรจนา (ชอบชื่อนี้จัง ฟังดู​เป็นยิ๊งหญิงดีหล่ะ)
ป้าแก่ เขียนมา : [ 210.213.38.191 ]
รหัสจดหมาย L-800
๑๙ ก.พ. ๒๕๔๘, ๒๑.๔๑ น.


​ได้อ่านจดหมายจากเเจนีวา ย้อนหลังจากปีหนึ่ง​มาจนครบรู้สึกสนุกสนานดี
คุณเล่า​ได้ละเอียด แสดงว่า​เป็นคนช่างสังเกตุ อยู่​มาสี่ปี คงปรับตัว​ได้ดีมากแล้ว​
​ได้อ่าน​ที่คุณเล่าเรื่อง​​ไปเ​ที่ยวประเทศต่างๆ​ แล้ว​ดีใจแทนคุณ ​ที่มีโอกาส​ที่ดี
​ได้​ไปเ​ที่ยวแบบ​ที่หลายๆ​คน ไม่มีโอกาส​ได้​ไป ​ความจริงการขับรถเ​ที่ยวนั้น​สนุกกว่า
เพียง​แต่เหนื่อยจากการขับรถพอควร ​ถ้าไม่รีบมาก ค่อยๆ​ขับ​ไป ก็​ได้ดูวิวด้วย
อ่านจาก​ที่คุณเล่าแล้ว​ รู้สึก​ได้ว่าคุณมี​ความสุข ​กับชีวิตใหม่นี้มากพอสมควร
คง​เพราะ​ได้อยู่​​กับคน​ที่รัก ​และสิ่งแวดล้อม​ที่ดีด้วยก็​เป็น​ได้

ขอ​เอาใจช่วย​และสนันสนุน ให้คุณรจส่งเรื่อง​นี้​ไป​ที่อัมรินทร์ ​ถ้าคุณรจยังไม่เคยส่ง ตอน​ที่​จะมาเมืองไทยเดือนหน้า ลองติดต้นฉบับ​มาสิค่ะ​ แล้ว​ซีร๊อกไว้ให้ บก. ลองอ่านดูก็​ได้ เรื่อง​สนุก​และ​ได้​ความรู้ น่า​จะมีคน​ได้อ่านกว้างกว่านี้
ลองดูนะค่ะ​ ​เป็น​กำลังใจให้ค่ะ​

เดือนหน้าคุณก็​จะมาแล้ว​ ขอให้เดินทาง​โดยสวัสดิภาพ ​ถ้ามีโอกาสเราคง​ได้พบกัน

Welcome to your home
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 212.152.1.183 ]
๒๒ ก.พ. ๒๕๔๘, ๐๒.๒๑ น.

สวัสดีค่ะ​ ป้าแก่

ดีใจ​ที่​ได้รับคำทักทายจากป้าแก่ตรงนี้ด้วยค่ะ​ นี่อ่านหมด​ทั้งสามปีย้อนหลังคง​เมื่อยตาแย่เลย​นะคะ​

ขอบคุณสำหรับคำชม ​กำลังใจ ​และคำแนะนำต่างๆ​ค่ะ​

เรื่อง​อมรินทร์ รจนาลองส่ง​ไปแล้ว​ร่วมประกวดตอนปลายสองปีก่อนค่ะ​ ​แต่ไม่เข้าตากรรมการ ก็น้อมรับคำตัดสินไว้ด้วย​ความยินดี ​และทำงานเขียนต่อ​ไปด้วย​ความเบิกบาน ​เพราะตั้งใจเขียนด้วย​ความสนุกจริงๆ​ ป้าแก่​จะเห็นว่า ตอนหลังๆ​​จะเขียนเพลินขึ้น​ เบาขึ้น​ สั้นขึ้น​ ​เพราะอยากให้​เพื่อนๆ​อ่านแบบเบาๆ​ วิชาการน้อยลงหน่อย​ค่ะ​

ยอมรับว่า ลีลาการเขียนของตัวเอง ยังไม่ใช่ "นักเขียน" ​แต่​เป็น "นักเล่า" แบบเก็บรายละเอียด​และ​ความถูก​ต้องเสียมากกว่า "​ความรู้สึก" คงติดนิสัยมาจากการทำงานเขียนรายงานวิชาการมากๆ​ ​ต้องระวังไม่เขียนผิดๆ​พล่อยๆ​น่ะค่ะ​...​ตอนหลังก็พยายามทำใจสบายๆ​ไม่เกรง​กับการเขียน คิดว่ามี​ความสุขจริงๆ​ค่ะ​ ​ได้เท่านี้ก็พอใจ​กับชีวิตแล้ว​

ตั้งใจจริงๆ​ว่า ​ได้คุย​กับป้าแก่ทางโทรศัพท์​เป็นอย่างน้อยก็ยังดีนะคะ​ อยากนัดป้าแก่ น้องกิ๊กโพ ลุงเปี๊ยก ป้าแอ๊ด ​และคนอื่นๆ​ ตอนมาเมืองไทย ​แต่ก็เกรง​จะเอิกเกริกรบกวนกันมาก​ไปหน่อย​ รวม​ทั้ง หากตัวเองจัดการเวลาไม่​ได้ก็​จะทำให้เสียน้ำใจเปล่าๆ​ ​เพราะยังมีเรื่อง​​ต้องสะสางด้วย

แล้ว​คุยกันไม่นานเกินรอค่ะ​

ด้วย​ความนับถือยิ่ง
รจนา
กิตติกร เขียนมา : [ 202.29.80.67 ]
รหัสจดหมาย L-596
๒๔ ธ.ค. ๒๕๔๗, ๑๓.๐๓ น.

สวัสดีปีใหม่ครับ​ผมกิตติกรนะครับ​ ปีใหม่นี้ผมก็ไม่มีอะไร​​จะมอบให้คุณมากมาย​นะครับ​ ทำ​ได้ก็คงแค่ขออาราธนาคุณ​พระศรีรัตนตรัย ​และสิ่งศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหลายในสากลโลก ​ได้โปรดดลบันดาลให้คุณประสบ ​แต่​ความสุข​ความเจริญ​ทั้งชีวิต ​และการงาน มีสุขภาพแข็งแรง คิดหวังสิ่งใดก็ให้สมปรารถนาทุกประการนะครับ​ HAPPY NEW YEAR
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 83.176.56.126 ]
๒๓ ม.ค. ๒๕๔๘, ๑๘.๓๕ น.

คุณกิตติกรค่ะ​
ขอโทษ​ที่ตอบช้า​ไปหน่อย​ ขอน้อมรับคำพรจากคุณด้วย​ความยินดีค่ะ​ ​และขอให้พรนั้น​​เป็นของคุณด้วยนับเท่าทวีคูณค่ะ​ ขอบคุณ​ที่มีจิตใจโอบอ้อมอารีส่งพรนี้มาให้พวกเราทุกคน
สุขสันต์ปีใหม่ยิ่งๆ​ขึ้น​​ไปค่ะ​ (เหลือแค่สิบเอ็ดเดือน ​แต่บวกปีต่อๆ​​ไปด้วยนะคะ​)
รจนาค่ะ​
ขี้เหงา เขียนมา : [ 202.129.13.235 ]
รหัสจดหมาย L-576
๒๒ ธ.ค. ๒๕๔๗, ๑๑.๐๒ น.

สวัสดีค่ะ​คุณรจนา
ดิฉันเพิ่งเข้ามา​เป็นครังแรกค่ะ​ ดิฉันมีแฟนทำงานอยู่​​ที่เจนีวา​เป็นคนไทยค่ะ​ไม่ใช่ฝรั่งหรอก ตอนนี้ดิฉันเพิ่งเรียนจบแล้ว​ก็อยาก​จะ​ไป​ใช้ชีวิตอยู่​​กับแฟน​ที่นั่น ​ได้ยินว่าสวิสฯ​เป็นเมือง​ที่สวยมาก ไท่ทราบว่าวีซ่าผ่านยากไหมคะ​ แล้ว​​ต้อง​ใช้เวลาในการทำนานแค่ไหนคะ​ อีกอย่างหนึ่ง​​คือ​ที่นั่นมีงานอะไร​บ้างคะ​​ที่​สามารถทำ​ได้ ดิฉันจบปริญญาตรีค่ะ​ เคยเรียนภาษฝรั่งเศสมาบ้างนิดหน่อย​ตอนมัธยมปลาย ​แต่ตอนนี้ก็ชักลืมๆ​แล้ว​ล่ะค่ะ​ ​ถ้ายังไงรบกวนคุณรจนาตอบดิฉันหน่อย​นะคะ​ แล้ว​​จะเขียนมาคุยด้วยใหม่ค่ะ​
รจนา ณ เจนีวา ตอบไป : [ 83.176.56.126 ]
๒๓ ม.ค. ๒๕๔๘, ๑๘.๒๓ น.

คุณขี้เหงาคะ​

ตายละ เห็นจดหมายของคุณตั้งนานแล้ว​ เพิ่งมาตอบ ​ต้องขอโทษค่ะ​ ​คือ ช่วง​ที่ผ่านมา คอมพ์มีปัญหามาก ล็อคออนแล้ว​สายหลุดบ่อยๆ​ บางทีก็เข้าหน้ากระดานไม่​ได้เลย​ ทำให้หลงลืมจดหมายของคุณ​ไป

นี่เดินทางมาสวิตฯหรือยังค่ะ​ อย่าลืมติดต่อรจนานะคะ​ ส่งอีเมล์มาก่อนก็​ได้ c_sornkaew@hotmail.com แล้ว​​จะ​ได้ให้​ที่อยู่​ เบอร์โทร ​และนัดหมายเจอกัน หากคุณขี้เหงา​ต้องการนะคะ​

เรื่อง​วีซ่าบอกไม่​ได้จริงๆ​ค่ะ​ ว่ายากแค่ไหน ​เพราะดิฉันทำงาน​กับองค์การ​ระหว่างประเทศ การขอก็เลย​ไม่ยาก พอ​แต่งงานแล้ว​สามี​ต้องย้ายมาทำงาน​ที่เจนีวา รจนาก็เลย​​ได้สิทธิมาอยู่​ด้วย หา่กแฟนคุณมาทำงาน​ที่นี่ก็น่า​จะรับรองให้คุณมาอยู่​ด้วย​ได้ หาก​แต่งงานก็มาด้วยกัน​ได้แน่นอน หากยังไม่​แต่ง ก็คง​ได้วีซ่านักท่องเ​ที่ยว​ไปก่อน คงอยู่​​ได้หลายเดือน หากเอกสารครบก็แค่สองสามวันน่า​จะเสร็จค่ะ​ ​ส่วนการย้ายมาอยู่​​โดยวีซ่าถาวรนั้น​ ตอบไม่​ได้จริงๆ​ว่า นานแค่ไหน คงแล้ว​​แต่ลักษณะของใบอนุญาตให้อาศัยอยู่​ค่ะ​ ​แต่ทั่ว​ไปก็ไม่นานหนัีกหนาสาหัสอะไร​ ขึ้น​อยู่​​กับ​ความครบถ้วนของเอกสารค่ะ​

การทำงาน​ที่นี่ก็พูดยากค่ะว่า​หายากง่ายแค่ไหน ขึ้น​อยู่​​กับวิชา​ความรู้ของคุณด้วยค่ะ​ หากมีวีซ่านักท่องเ​ที่่ยวคงทำไม่​ได้ ​แต่หากมีวีซ่าให้อาศัยอยู่​ ​ส่วนใหญ่ี​จะหางาน​ได้ ​ที่เจนีวา ค่อนข้างอินเตอร์ บริษัท​ที่​ใช้ภาษาอังกฤษมีบ้าง ​แต่หากรู้ว่าภาษาฝรั่งเศส​จะดีกว่ามากมาย​เลย​ค่ะ​ ​ที่นี่มีบริษัทรับจัดหางานมากมาย​ โทรติดต่อหรือ​ไปหา​เขาด้วยตัวเอง ​เขาก็​จะพยายามจัดหางาน​ที่เหมาะสมให้ เชื่อถือ​ได้ ไม่คิดค่าป่วยการค่ะ​ ​เพื่อนรจนาคนหนึ่ง​ก็​ได้งานทำงานผ่านบริษัทเหล่านี้ ​เป็นงานด้านบัญชี

ลักษณะงาน​ที่นี่ ​สามารถทำงานแบบครึ่งเวลา หนึ่ง​​ส่วนสี่เวลา หรือเกือบเต็มเวลา ก็​ได้ ​โดยเฉพาะผู้หญิง​ที่มีลูก ​แต่ราย​ได้ก็น้อยตาม​ไปด้วย ดิฉันไม่ทราบสาขาวิชาของคุณขี้เหงาจึงไม่อาจบอก​ได้ว่า ​จะหางาน​ได้ยากไหม งานในตลาดแรงงาน​ที่นี่หนัก​ไปด้านการธนาคาร เครดิต การเงิน การบัญชี การบริหารบุคคล วิศวกร สถาปนิก คอมพิวเตอร์ โปรแกรมเม่อร์ ​ความรู้ทางเทคนิคเฉพาะอื่นๆ​ (นึกถึงว่า​ที่นี่​คือเมืองยา เมืองนาฬิกา เมืองธนาคาร นะคะ​) ตำแหน่งเหล่านี้มีประกาศเกือบตลอด ​ส่วนงานพื้นๆ​เช่น งานขาย เลขานุการ อาจไม่​ต้องการ​ความรู้มาก ​แต่​ต้องรู้หลายภาษาค่ะ​ ฝรั่งเศส อังกฤษ เยอรมัน (บางทีก็ลาม​ไปถึงอิตาเลียน ​แต่น้อยค่ะ​) ​เพราะ​ที่นี่​เป็นเมืองหลากภาษาค่ะ​

หากยังมีเวลา​ที่เมืองไทย รีบ​ไปเรียนภาษาฝรั่งเศสหลักสูตรเข้มข้นเร่งรัดนะคะ​ หนังสือเรียนภาษา ตำรา ดิกชันนารีพกมาด้วย ​เพราะ​ทั้งหนังสือ​และค่าเรียน​ที่นี่แพงมากๆ​ๆ​ๆ​ ​แต่การเรียนจากเมืองไทยยังไงก็ไม่พอ​ใช้งาน หากยังไม่เคย​ได้​ใช้จริงเลย​ เพียง​แต่ช่วยให้เราไม่​ต้องเริ่มจากระดับเริ่มต้น ​แต่​ไปต่อ​ที่ระดับสูง​ได้เลย​ (ประหยัดเงินค่ะ​) โรงเรียนสอนภาษา​ที่นี่มีให้เลือกพอสมควรค่ะ​

แนะนำเท่า​ที่พอทราบก่อนนะคะ​ ขอให้โชคดีค่ะ​ หากมีอะไร​อยากคุยเพิ่มเติมก็เชิญ​ได้เลย​นะคะ​

รจนา ค่ะ​

จดหมายรอตอบ :

แสดงผลครั้งละ 25 ฉบับ
0 | 1 | 2

 

 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น