นิตยสารรายสะดวก  F i c t i o n  วันที่ ๑๖ กันยายน ๒๕๖๒
เหมืองป่า
พลอยพนม
... พ.ศ. ๒๕๑๔ ​ระหว่างปิดเทอมปลายเดือนเมษายน ถึงต้นพฤษภาคม ๔๕ วัน ผมเข้า​ไป​ใช้ชีวิตย่ำไพรอยู่​ในป่ารอยตะเข็บ​ระหว่างจังหวัดสุราษฎร์ธานี​กับจังหวัดพังงา เกือบ ๓๐ วัน...​ นิยายเรื่อง​นี้เกิดขึ้น​​ที่นั่น...
ลำดับชื่อตอน
1ตอน นกสองฟ้า ปลาสองน้ำ -- ๑๘ มิ.ย. ๒๕๕๓, ๐๖.๒๗ น.
พ.ศ. ๒๕๑๓ ผมจบชั้นประถมปีที่ ๗ จากโรงเรียนคุระบุรี จังหวัดพังงา แล้วไปเรียนต่อชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนเวียงสระศึกษา -- 2170 views
2ตอน บนทางสัญจร -- ๑๙ มิ.ย. ๒๕๕๓, ๒๓.๐๓ น.
ยามเมื่อลมพัดโชย กลิ่นที่หอมขจรมากับสายลมช่างเล้าโลมใจผมให้ชุ่มชื่นเย็นฉ่ำเสียจริง ๆ แต่เอ๊ะ... นี่มันกลิ่นอะไรหว่า ? เหม็นสาปเหมือนคนไม่อาบน้ำมาสิบปี -- 759 views
3ตอน สปิริตในป่าดง -- ๒๐ มิ.ย. ๒๕๕๓, ๒๑.๒๐ น.
เสือเป็นสัตว์รักสงบ แต่เมื่อต้องล่าเหยื่อ มันจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่อันตรายและดุร้ายที่สุด -- 796 views
4ตอน เอาลูกลิงมาเลี้ยง แสบยิ่งกว่าเอาเมี่ยงมาอม -- ๒๓ มิ.ย. ๒๕๕๓, ๐๗.๓๐ น.
"เพราะมึงนั่นแหละ วิดน้ำใส่เรือ จูงเสือเข้าบ้าน" ไอ้พริ้งต่อว่าไอ้ชน เพราะเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นน่าจะมาจากญาติโกโหติกาของเจ้าลูกลิงตัวเล็กตัวนั้นแน่ -- 831 views
5ตอน ภูมิหน้าภูมิหลัง -- ๒๕ มิ.ย. ๒๕๕๓, ๐๖.๕๖ น.
เมื่อเราสองคนก้าวย่างขึ้นบนขอนไม้ที่ลมพาดระหว่างหุบผาเพื่อจะข้ามไปฝั่งโน้น... เจ้าลิงน้อยก็เริ่มแหกปากร้องขึ้นมาทันที คล้ายกับว่ามันจะได้กลิ่นสาปสางของพวกญาติ ๆ ของมันเข้าแล้ว -- 741 views
6ตอน ไฟป่า -- ๓๐ มิ.ย. ๒๕๕๓, ๐๖.๓๓ น.
พอได้ยินไอ้ชนเอ่ยถึงไฟลามทุ่ง ผมก็ได้กลิ่นควันไฟลอยมาแตะจมูก กลิ่นของมันคล้ายกลิ่นฟางในนาข้าวโดนไฟคลอก สักชั่วอึดใจก็ได้ยินเสียงไม้ไล่ในป่าทิศทางเดิมหักโผงผางขึ้นมาอีก คราวนี้เสียงดังกว่าครั้งแรก -- 708 views
7ตอน เสียท่าเจ้าปิ่น -- ๐๖ ก.ค. ๒๕๕๓, ๐๕.๑๘ น.
เดชะบุญเจ้าแพะป่าตัวนั้นชีวิตยังไม่ถึงฆาต เพราะผมยั้งมือเสียทัน พร้อม ๆ กับที่มันก็ตกใจ เร่งเหวี่ยงตัวกลับจนแทบหายหลัง -- 714 views
8ตอน ตำนานลี้ลับในพงไพร -- ๐๘ ก.ค. ๒๕๕๓, ๐๔.๒๘ น.
เมื่อผมหักกิ่งไม้ทำเป็นตะขอยาวประมาณวากว่า ๆ ได้มาอันหนึ่งแล้ว ผมก็ย้อนกลับลงมาที่เก่า ซึ่งปรากฏว่า ปืนแก๊ปกระบอกนั้นได้อันตรธานไปเสียแล้ว -- 3546 views
9ตอน ไพรกำสรวล -- ๑๐ ก.ค. ๒๕๕๓, ๑๗.๔๘ น.
สิ้นเสียงปืน ป่าทั้งป่าก็พลันเงียบดุจต้องมนต์ กลุ่มควันสีเทาลอยฟุ้งก่อนจะจางหายไปกับสายลมที่พัดวน เหลือไว้เพียงกลิ่นเผาไหม้ของกำมะถันและดินประสิว -- 944 views
10ตอน ไพรราตรี -- ๑๔ ก.ค. ๒๕๕๓, ๐๖.๒๘ น.
“มึงอย่าเมาจนลืมหลาน” คำคาดคั้นของพ่อที่ฝากฝังสั่งเสียตัวผมไว้กับตาปัญญา ก่อนที่พวกเราจะเดินทางเข้าป่า ยังดังติดหูผมอยู่ -- 826 views
11ตอน ล่องไพรไปเจอขบวนรถถัง -- ๑๖ ก.ค. ๒๕๕๓, ๐๖.๑๒ น.
"โน่นไง พ่อมึงโผล่มาแล้ว" ไอ้ชนร้องบอกไอ้พริ้งเสียงดัง "แน่จริงประเดี๋ยวพอมันเข้ามาใกล้มึงก็ซัดให้กลิ้งไปเลยซิวะ แต่กูขอเผ่นก่อนละมึง..." -- 1073 views
12ตอน ฝีมือพรานพริ้ง -- ๑๘ ก.ค. ๒๕๕๓, ๐๖.๔๗ น.
ภายในป่าโปร่ง บรรยากาศร่มรื่น ได้ยินเสียงค่างร้อง “จิ๊กครอก ๆ" อยู่ข้างหน้า ไม่ไกล ไอ้พริ้งตั้งท่าจะย่องเข้าไปยิง แต่ตาปัญญาว่าอย่าเพิ่ง เพราะยังเช้า -- 887 views
13ตอน คนตีผึ้ง -- ๒๔ ก.ค. ๒๕๕๓, ๐๖.๒๙ น.
“เสือ ช้าง ไม่กลัว กลัวผึ้ง” ไอ้ชนแหย่ไอ้พริ้ง “ใครไม่กล้าประเดี๋ยวกูจัดการเอง…” -- 785 views
14ตอน ล่องป่ากับตาปัญญา -- ๒๕ ก.ค. ๒๕๕๓, ๐๙.๑๑ น.
การหยุดพักเหนื่อยขณะเข้าไปหมกตัวกันอยู่ในป่า บางครั้งก็ไม่ได้หยุดพักเหมือนปากว่า หากแต่กลับชวนกันดั้นด้นไปโน่นไปนี่แทบทุกคราว -- 803 views
15ตอน วิชาโจร วิชาพระ -- ๒๙ ก.ค. ๒๕๕๓, ๑๕.๒๖ น.
เมื่อเราสองคนย่างเดินผ่านป่าบริเวณนั้นออกมาแล้ว ผมก็ยังอดที่จะเหลียวกลับไปมองตรงยอดไม้ที่อยู่ใกล้ ๆ กับรูต่อหลุมแห่งนั้นด้วยความสยองพองเกล้าเสียไม่ได้ -- 791 views
16ตอน ภาพลวงตา -- ๐๕ ส.ค. ๒๕๕๓, ๐๗.๑๒ น.
ยิ่งนานยิ่งหนาว เวลาคืบคลานเข้าสู่ยามดึกทุกขณะ ขอบฟ้าทางด้านทิศตะวันออกซึ่งอยู่ด้านหลังพุ่มพฤกษ์ที่เราขัดห้างกำลังทาบทาแสงจันทร ทิวทุ่งเบื้องหน้าผมเริ่มสว่างขึ้นมาเรื่อเรือง -- 1149 views
17ตอน คืนหนึ่งที่ทุ่งส้าน -- ๐๙ ส.ค. ๒๕๕๓, ๒๐.๓๖ น.
พระจันทร์แหว่งโผล่เหนือทิวป่าสูงขึ้นทุกระยะ ท้องทุ่งไฟลามสว่างนวล เมื่อลมเย็นพัดโชย ยอดหญ้าอ่อนชุ่มน้ำค้างพลิกพลิ้วสะท้อนแสงจันทร ดูแพรวพราวดุจประกายอัญมณีอันเลิศงาม -- 802 views
18ตอน สองเท้าย่อมพลาด -- ๑๓ ส.ค. ๒๕๕๓, ๐๘.๔๑ น.
เสียงเอะอะตกอกตกใจของตาปัญญาแม้ดังอยู่ไม่ไกล แต่เสมือนห่างออกไปลิบลับในความรู้สึกของผม เพราะแม้ผมจะควบเท้าห้อตะบึงมุ่งไปที่นั่นอย่างสุดกำลัง ก็มิอาจไล่ทันความต้องการซึ่งกระโจนล่วงหน้าไปก่อนแล้ว -- 740 views
19ตอน ตาปัญญาเล่นกล -- ๑๔ ก.ย. ๒๕๕๓, ๑๗.๕๕ น.
ลมเย็นห่มป่าตอนกลางวันช่วยขับไล่ความอบอ้าว ทำให้ผมซึ่งนอนหลับอยู่บนแคร่ใต้ร่มไม้หน้าทับตาปัญญาหลับไหลไปนาน เมื่อตื่นขึ้นมาก็ได้ยินเสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวแว่วมาจากทับของพี่สงัด และดูเหมือนจะมีเสียงผู้หญิงด้วย -- 734 views
20ตอน ทรัพย์ในดิน -- ๒๔ ก.ย. ๒๕๕๓, ๐๘.๑๕ น.
นักเลงเหมืองป่าในป่าดงเขายาขณะนั้นมีผู้ "ไถ้แร่" หรือล้างแร่มือฉมังอยู่ไม่กี่คน ที่ผมรู้จักก็มีตาเต้ ซึ่งเป็นชาวมอญสูงอายุคนหนึ่ง แล้วก็ ตาศิลา ที่ร่วมอยู่ในคณะของน้าด้วนอีกคนหนึ่ง -- 727 views
21ตอน ยามเมื่อฝนแรกเยือน -- ๒๘ ก.ย. ๒๕๕๓, ๑๓.๓๔ น.
เสียงประทัดนับพันนัดระเบิดรัวก้องแนวไพร สะกดพวกเราสี่คนที่กำลังจับ จอบ ชะแลง และชนางช้อนหินกันอยู่ที่หน้าเหมืองให้ยืนนิ่ง พี่สงัดเบือนหน้ามองไปทางยอดเขาสูงทิศตะวันออก -- 708 views
22ตอน แว่วเสียงระฆังยกสุดท้าย -- ๐๙ ต.ค. ๒๕๕๓, ๑๐.๑๓ น.
ป่ารับฝนชุ่มฉ่ำสองวันติดต่อกัน ไม่มีใครลงไปขุดแร่ในขุมเหมือง แต่น้ำในลำธารก็ขุ่นข้นเป็นสีน้ำตาลอ่อน พัดพาเศษไม้ใบหญ้าลอยไปเป็นแพ -- 697 views
23ตอน สวัสดีดงเขายา -- ๑๔ ต.ค. ๒๕๕๓, ๐๗.๔๘ น.
คืนสุดท้ายก่อนอำลาจากเหมืองป่าผมหอบผ้าห่มนอนมานอนค้างคืนที่ทับพี่สงัด เพราะต้องมาช่วยไอ้ชนถลกหนังและชำแหละเนื้อค่างที่ออกป่าไปยิงกันมาได้เมื่อตอนเย็นสามตัว -- 687 views
24ตอน ไพรรางวัล -- ๑๖ ต.ค. ๒๕๕๓, ๒๑.๑๓ น.
แป๊ะซุ่ย-เถ้าแก่ร้านแร่หัวเราะหึ ๆ ก่อนจะล้วงซองบุหรี่ในกระเป๋ากางเกงขาสั้นของแกออกมาดึงมวนบุหรี่จุดสูบ และพ่นควันโขมงออกมาทั้งที่ปากและจมูกอย่างสบอารมณ์ -- 711 views

 

ส่งเรื่องนี้ให้เพื่อน 
F a c t   C a r d
Article ID A-3425 Article's Rate 73 votes
ชื่อเรื่อง เหมืองป่า --Series
ชื่อตอน ไพรรางวัล
ผู้แต่ง พลอยพนม
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๖ ตุลาคม ๒๕๕๓
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๓๓๓๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๑๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น