นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๗ พฤษภาคม ๒๕๔๘
ในนามของความรัก #1
ตาเบบูญ่า
...เชื่อฉันเถิด...​
คนเรา​จะรู้สึกว่า​ตนเองตกหลุมรัก​เมื่อไหร่​ที่ไหนก็​ได้ก็จริงอยู่​
​แต่ก็ไม่ใช่ว่าคนตรงหน้า​จะร่วมรับรู้ด้วยในทันทีเสีย​เมื่อไหร่...

ตอน : เมื่อความรักเพรียกหา

หากเธอเคย​ได้รับรู้รับฟัง เรื่อง​เล่าในเรื่อง​ราวของ​ความรัก เธอเคยถามตัวเองบ้างไหม ว่าอยากให้เรื่อง​ราวของ​ความรักเปิดฉากอย่างไร

ในเช้า​ของวัน​ที่อากาศสดใส ท่ามกลางต้นไม้ใบหญ้าชุ่มน้ำค้าง ดอกไม้หลากสีบานสะพรั่ง ผีเสื้อบินดมดอม ช่วยผสมเกสร​ระหว่างดอกนั้น​ดอกนี้

หรือ...​

ในวัน​ที่สายลมโบกโบย ท้องฟ้าโปรยละอองฝนชื่น นกน้อยต่างบินหลบ เข้าซุกซบกันตามร่มใบไม้ แล้ว​คู่รักคู่หนึ่ง​ก็แบ่งปันไออุ่นแก่กัน ใต้เสื้อเชิ้ตชุ่มน้ำของฝ่ายชาย

หรือ...​

ในวัน​ที่อาทิตย์เริ่มยอแสง ​ทั้งฟ้ากลาย​เป็นสีชมพู สลับผสมสีส้มแสดแกมเทา แม่น้ำสะท้อนแสงสุดท้ายของวัน ​เป็นประกายระยิบระยับ หนุ่มสาวนั่งแอบอิงกันอยู่​ในอ้อมกอด รอเวลาให้ดาวดวงแรกพราวแสง ​เพื่อชวนกันชี้ชม

หรือ...​

หรือ...​

หรือ...​

ใช่จ้ะ​...​.เรื่อง​ราวของ​ความรักนั้น​ ไม่เคยเลือกเวลา หรือสถาน​ที่ ขอเพียงแค่ดวงใจดวงหนึ่ง​ ​พร้อม​ที่​จะรัก ​พร้อม​ที่​จะทักทาย​กับ​ความรัก แค่นั้น​ก็เพียงพอแล้ว​ ​ที่​จะเริ่มต้นเรื่อง​ราวของ​ความรักของตัวเธอเอง

เธอจ๋า...​ หากเธอ​พร้อม​ที่​จะฟังเรื่อง​ราว​ที่ฉัน​จะเล่าต่อ​ไปนี้ ก็แสดงว่าเธอ​พร้อมแล้ว​​ที่​จะเข้าใจว่า ​ความรักนั้น​ เกิดขึ้น​​ได้อย่างไร บางครั้งถึง​กับไม่จำ​เป็นด้วยซ้ำ ​ที่​จะ​ต้องรู้จักคบหาดูใจกันมาก่อน หรือบางครั้ง​ความรักมันก็เกิดขึ้น​มาปุบปับ ​กับคนใกล้ตัว ​กับคน​ที่คบหา​เป็น​เพื่อนกันมานาน

​และ...​

หากเธอเชื่อว่า หากเลือก​ได้ หัวใจทุกดวงย่อมเลือก​ที่​จะสมหวังใน​ความรัก เธอย่อม​จะเชื่อว่าหัวใจทุกดวงนั้น​ก็​คือหัวใจของ​ใครก็​ได้ ​ที่มีเลือดเนื้อ มีชีวิต เช่นเธอเช่นฉัน...​ใช่ไหม

นางเอกของเรื่อง​นี้สวยอย่างธรรมดา ติด​จะเรียบๆ​ เกิน​ไปด้วยซ้ำในสายตาของ​เพื่อนพ้อง ​แต่ในฐานะ​ที่ฉัน​เป็นคนเล่าเรื่อง​ คงไม่ผิด​ที่ฉัน​จะเล่าเข้าข้างตัวเองสักนิดหนึ่ง​ว่า บางคราว​ความสวยอย่างธรรมดาก็มีประโยชน์ อย่างน้อยก็​คือ​สามารถทำให้คนคนนั้น​ทำหน้า​ที่ของตัวเอง​ได้ตามวาระเวลา ​ซึ่งแน่นอนว่า​เมื่อถึงเวลาจริงๆ​ ​ความสวยเรียบๆ​ นั้น​ ก็อาจ​จะ​สามารถถูก​แต่งแต้มเติมสีสันให้สดใส​ได้ไม่ยาก

​โดยเฉพาะ

​เมื่อยาม​ที่​ความรักเพรียกหา

เชิญขวัญ ​คือนางเอกของเรา เธอ​ได้​เป็นนางเอกก็​เพราะท่าทางแปลกๆ​ ของเธอเอง ท่าทาง​ที่นิ่งอึ้งตะลึงงัน ลืม​แม้กระทั่งว่าตนเองสายตาสั้น ในขณะ​ที่จับจ้อง​กับคนตรงหน้า มือข้างขวาก็ปล่อยถุงพะรุงพะรังให้ร่วงเผละกอง​กับพื้น แล้ว​ก็รีบปลดแว่นตาขอบกระทรงเชย​โดยไม่ยอมกระพริบตา

ผลน่ะหรือจ๊ะ​ ภาพ​ที่เห็นอยู่​ใกล้แค่เอื้อมมือ ก็เหมือนกระเด้งถอยหลัง​ไปหลายก้าว ​ความพร่าเลือน​ที่บังเกิดขึ้น​ในฉับพลันนั้น​ ไม่เลวร้ายเท่าอาการปวดตุบ​ที่หว่างคิ้ว​และสองขมับ เหมือน​ทั้งโลก​จะเริ่มกลายสภาพ​เป็นลูกข่างตอน​ที่เธอหลับตาแน่วนิ่ง แล้ว​ค่อยๆ​ ลืมตาขึ้น​ช้าๆ​ ​เมื่อมั่นใจว่า​จะไม่ซวนเซให้เสียฟอร์ม

หากนางเอกของเราสวยกว่านี้อีกสักหน่อย​ คน​ที่ทำให้เธอเกิดอาการดังนั้น​ คงรีบถลาเข้ามาประคับประคอง ​แต่อนิจจา...​เธอจ๋า ชายหนุ่มคนนั้น​ไม่​แม้​แต่​จะชำเลืองมองมา ​เขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ในวินาที​ที่ผ่าน​ไปนั้น​​เขาทำให้ผู้หญิงคนหนึ่ง​​ได้รู้จัก​กับ​ความรักเข้าแล้ว​

เชื่อฉันเถิด...​คนเรา​จะรู้สึกว่า​ตนเองตกหลุมรัก​เมื่อไหร่​ที่ไหนก็​ได้ก็จริงอยู่​ ​แต่ก็ไม่ใช่ว่าคนตรงหน้า​จะร่วมรับรู้ด้วยในทันทีเสีย​เมื่อไหร่

นี่แหละ​นะ ​ที่บางคน​เขาว่า ​เมื่อเธอเริ่มมี​ความรักก็แสดงว่าเธอ​จะ​ได้เริ่มผจญภัย ​เมื่อเธอคิด​จะเริ่มผจญภัยก็แสดงว่าเธอ​พร้อมแล้ว​​ที่​จะพบ​กับ​ความตื่นเต้นตื่นตาตื่นใจ ​ซึ่งใน​ที่สุดแล้ว​มันอาจ​จะไม่​ได้มีผลลัพธ์อะไร​​เป็นชิ้น​เป็นอัน นอกจาก​ความรู้สึก​ที่ว่า เธอเคยรัก​ใครสักคนมาแล้ว​

"ขวัญ...​ขวัญ!! ​เป็นอะไร​หรือเปล่า...​นั่งพักก่อนไหม" ผู้ช่วยนางเอกรีบเข้าประคอง​เพื่อน ​พร้อมๆ​ ​กับ​ใช้เท้าข้างหนึ่ง​สะกัดกระป๋องโคคาโคล่าไลท์ไม่ให้กลิ้งตกลง​ไปในรางรถไฟฟ้า ท่าทางอันทุลักทุเลนั้น​ชวนให้คุณยามเริ่มเป่านกหวีดดังปรี๊ดๆ​ๆ​ ​โดยอัตโนมัติ ขณะก้าวเท้ายาวๆ​ เร็วๆ​ ตรงเข้ามา

ในเวลาเช่นนั้น​ ไม่มี​ใครรู้หรอกว่า ​เขาเป่านกหวีด​เพื่ออะไร​ ​เพื่อให้​ใครๆ​ เหลียวมอง​และให้​ความช่วยเหลืองั้นหรือ หรือว่าช่วยทำให้เรื่อง​มันเลวร้ายยิ่งขึ้น​

ผู้ช่วยนางเอกนึกถึงกฏเหล็กของการรถไฟฟ้าแห่งประเทศไทยขึ้น​มา​ได้ในฉับพลัน เท้าข้างซ้ายของเธอ​กับกระป๋องโค้กกระป๋องนั้น​ ก้าวล้ำเส้นสีเหลืองเข้า​ไปหลายเซ็น ดูเหมือนการวางเท้าแช่กันไม่ให้กระป๋องกลิ้งตกลง​ไปนั้น​ ​เป็นการกระทำอันอุกอาจฉกาจฉกรรจ์ ​เมื่อสังเกตจากแววตาไม่สบอารมณ์ของคน​ที่ยังเป่านกหวีดไม่หยุด

แพรวา ​เพื่อนนางเอกของเรา ชักเท้าข้างนั้น​กลับมายืนตรง ด้วยอาการกึ่งตกใจกึ่งอับอาย ​เพราะสายตาทุกคู่หันมาจ้องรองเท้าผ้าใบเขรอะๆ​ ของเธอ​เป็นตาเดียวกัน ​แต่นั่นมันกลับทำให้สถานการณ์เลวร้ายยิ่งขึ้น​ ​เมื่อกระป๋องน้ำอัดลมนั่นตกลง​ไปในราง ร่วงลง​ไปในแดนหวงห้ามศักดิ์สิทธิ์ ​ซึ่งช่วยสร้างอภิสิทธิ์ให้​กับหญิงสาว​ทั้งสองให้เธอ​ทั้งคู่​สามารถเข้า​ไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่​ในห้องของผู้จัดการสถานี

​เมื่อของกลางถูกเก็บกู้​ได้มา​ได้ครบ การสอบสวนก็เริ่มขึ้น​ ​ทั้งๆ​ ​ที่เชิญขวัญยังตกอยู่​ในภวังค์อย่างนั้น​ ​เพราะรอยยิ้มขันๆ​ ของ​เขาคนนั้น​​ที่หันมายักคิ้วให้เหมือนว่า เห็นใจ​และเข้าใจ​กับเรื่อง​​ที่เกิดขึ้น​จริงๆ​

​เขา​จะรู้หรือเปล่านะ ว่า​เขานั่นแหละ​​ที่ทำให้ระบบรถไฟฟ้ารวนเร​ไป​ทั้งหมด

ถึงมัน​จะ​เป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ​ ก็เถอะ

​แต่มันก็ไม่ใช่เรื่อง​​ที่​จะเกิดขึ้น​​ได้ง่ายๆ​ นะ

ลองคิดดูสิ...​

ทุกครั้ง​ที่​ใครสักคนเผลอเฉียดใกล้เส้นสีเหลืองตรงริมชานชาลา เสียงนกหวีดก็​จะดังปรี๊ดๆ​ๆ​ๆ​ ขึ้น​ทันที

เธอจ๋า...​สองสิ่ง​ที่ไม่ใช่เรื่อง​เลวร้ายในบทนี้ ก็​คือ​ความรัก​ที่วิ่งรี่เข้ามาทักทายผู้หญิงสวยแบบธรรมดาๆ​ คนหนึ่ง​อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ​กับรอยยิ้ม​ที่ไม่​ได้มีเจตนาร้ายเคลือบแฝง

ในเสี้ยวหนึ่ง​ของห้วง​ความคิด​ที่ล่องลอย

เชิญขวัญนึกอยากให้​เขา​เอาเรื่อง​ราวของเธอ​ไปพูดถึงเหลือเกิน

 

F a c t   C a r d
Article ID S-986 Article's Rate 8 votes
ชื่อเรื่อง ในนามของความรัก --Series
ชื่อตอน เมื่อความรักเพรียกหา --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ตาเบบูญ่า
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๗ พฤษภาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๐๖๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Poceille [C-4778 ], [161.200.255.161]
เมื่อวันที่ : ๒๖ พ.ค. ๒๕๔๘, ๑๐.๓๒ น.

เริ่มต้นเรื่อง​​​​ได้น่ารักจังค่ะ​​ ฮิฮิฮิ...​​ นึกถึงภาพพนักงานรักษา​​ความปลอดภัยบนสถานีรถไฟฟ้า​​ได้อย่างชัดเจนเลย​​เชียว ​​ต้องตามดูต่อ​​ไปว่าสาวขวัญ​​จะโดนพิษ "รักแรกพบ" หนักหนาสาหัสเพียงใด


ปล. ชอบชื่อแพรวาจริง ๆ​​ เลย​​ค่ะ​​ มีลูกสาว​​จะตั้งชื่อนี้แหล่ะ ฟังดูอ่อนหวานดีแต้ ๆ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น