นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
เฮฮาอาสาสมัคร (เขาหลักแห่งความหลัง) #12
รจนา ณ เจนีวา
...​ความจริงควรเขียนเรื่อง​นี้ก่อนตอนอื่น ๆ​ ​แต่คิดว่ามาลงไว้ตอนนี้ก็ยังไม่สาย​เพื่อให้ผู้อ่าน​ได้เห็นภาพงาน​ที่​เขาหลักครบถ้วนยิ่งขึ้น​...

ตอน : เขาทำอะไรกันที่เขาหลัก?

​ความจริงควรเขียนเรื่อง​นี้ก่อนตอนอื่น ๆ​ ​แต่คิดว่ามาลงไว้ตอนนี้ก็ยังไม่สาย​เพื่อให้ผู้อ่าน​ได้เห็นภาพงาน​ที่​เขาหลักครบถ้วนยิ่งขึ้น​

ก่อนอื่น ขอฉายหนังซ้ำอีกครั้งในเรื่อง​​ที่เรารู้ ๆ​ กันดีอยู่​แล้ว​ว่า พังงานั้น​นับ​เป็นจังหวัด​ที่​ได้รับ​ความเสียหายมาก​ที่สุดในบรรดาหกจังหวัดภาคใต้ เฉพาะ​ที่ตำบล​เขาหลัก อำเภอตะกั่วป่า ​เป็นจุด​ที่​ได้รับ​ความเสียหายมาก​ที่สุดในพังงา ​โดยมีผู้เสียชีวิต 3,800 กว่าคน ผู้บาดเจ็บอีก 4,300 คน ​และบ้านเรือนราษฎร​ที่​ได้รับ​ความเสียหาย1,700 กว่าหลังคาเรือน คิด​เป็นผู้ประสบภัยเกือบเก้าพันคนเฉพาะในตะกั่วป่าเท่านั้น​ หากนับรวม​ทั้งจังหวัดพังงา จำนวนบ้านเรือน​ที่​ได้รับ​ความเสียหายนั้น​มีสี่พันกว่า ​และผู้เดือดร้อนอีกเกือบสองหมื่นคนค่ะ​

​ที่มีผู้เสียชีวิต​และบาดเจ็บมาก​ที่สุด ​เพราะ​เป็น​ที่ตั้งของตำบล​เขาหลัก​ซึ่งหนาแน่น​ไปด้วยโรงแรม รีสอร์ท ​ที่พัก ร้านรวง​ที่ต่อ​เนื่อง​กับธุรกิจการท่องเ​ที่ยว ​และบ้านเรือนของราษฎร​ซึ่งถูกคลื่นซัดอย่างเต็ม​ที่

คลิกดูภาพขยาย


​เมื่อตอนเกิดเหตุใหม่ ๆ​ ​ความสนใจของสื่อมวลชน​และสังคมต่าง​ไปกระจุกอยู่​​ที่ภูเก็ต ​เพราะ​ความมีชื่อเสียงระดับโลกของจังหวัดท่องเ​ที่ยวนี้ ​แม้​แต่ตอนแม่บ้านดูข่าวทีวีสวิสฯก็​จะเห็น​แต่ภาพภูเก็ต แทบไม่มีพังงาเล็ดรอด​ไปเลย​ จนในช่วงหลัง ๆ​

​เมื่อคิดดังนี้ ก็​ได้สัจ​จะธรรมขึ้น​มาข้อหนึ่ง​ว่า การ​ที่เราไม่มองอะไร​อย่าง​ที่มัน​เป็น ย่อม​เป็นเหตุให้การเสนอ​และรับข้อมูลเลย​ไม่ครบถ้วนสมบูรณ์​ไปด้วย

ภาพ​ความเสียหาย​ที่เห็น

​ต้องยอมรับว่า แม่บ้าน​ไปถึงหลังจากวิกฤติการณ์ผ่าน​ไปแล้ว​ 75 วัน ดังนั้น​ จึงไม่​ได้เห็นภาพอันสลดสังเวช​ที่บีบคั้นหัวใจ​และ​ความรู้สึก ​ที่จริงแล้ว​ก็ตั้งใจให้​เป็นเช่นนั้น​ ​เพราะยอมรับว่า ตัวเองคงไม่เข้มแข็งพอ​ที่​จะรับภาพการบาดเจ็บล้มตายเหมือนใบไม้ร่วง​ได้ ​และอาจกลาย​ไป​เป็นภาระคนอื่นหาก​ไปทำสนิมสร้อย หรือเกิดเครียด​กับสิ่ง​ที่เห็นจนควบคุมตัวเองไม่​ได้ เหมือน​ที่​ได้ยินมาบ้างหลายราย ดังนั้น​ การ​ได้มาหลังจากเหตุการณ์ผ่าน​ไประยะหนึ่ง​ ก็ทำให้มาเจอ​กับสภาพ​ที่ทรงตัว "ช่วงวิกฤติผ่าน​ไป แล้ว​ผันมา​เป็นช่วงแห่งการฟื้นฟู" ดัง​ที่หัวหน้าใหญ่​ได้พูดในฟังในวันแรก ๆ​ ​และทำให้ทำงานต่าง ๆ​ ​ได้อย่างราบรื่นพอสมควร ไม่มีแรงกดดันมาจนเกิน​ไป

สิ่ง​ที่แม่บ้านเห็นใน​เขาหลัก​คือ สภาพชายหาด​ที่กลาดเกลื่อนด้วยซากขยะจากสิ่งหักพังต่าง ๆ​ ​ที่ถูกน้ำพัดพามาสุมกองไว้ ​และยังไม่​ได้กำจัด​ไป มี​ทั้งท่อนไม้ โลหะ อิฐ ปูนหัก ๆ​ เหล็กดัด เอี๊ยมเด็ก รองเท้าแตะขาด ๆ​ เศษพลาสติก ล้อรถจักรยาน บัตรพลาสติค กระป๋อง ซากเรือ กิ่งไม้ท่อนไม้หัก ๆ​ ก้อนปะการังนานาขนาด ​และอื่น ๆ​ อีกมากมาย​เกินบรรยาย

นอกจากนั้น​ ​คือ ซากบ้านเรือน ร้านค้า รีสอร์ท บังกะโลว์ โรงแรมหลาย ๆ​ ดาว ​ที่ยังยืนหยัดอยู่​ ให้เห็นโครงสร้าง มากบ้างน้อยบ้าง แล้ว​​แต่​ความแข็งแรงของการก่อสร้างพื้นฐาน แล้ว​ยังมีพื้น​ที่ว่างรอบข้างสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ ​ที่เกลื่อนด้วยซากต่าง ๆ​ สุมกอง ​ซึ่งชาวบ้านบอกว่า เคยเต็ม​ไปด้วยบังกะโลว์ ​และร้านค้า ผู้เขียนมอง​ที่ว่างแล้ว​ แทบไม่อยากเชื่อว่าครั้งหนึ่ง​เคยมีบ้านเรือน​และ​ความมีชีวิตชีวาอยู่​ สิ่ง​ที่สังเกต​และ​ได้ยินจากชาวบ้านร้านถิ่น​คือ บ้านเรือนหรือสิ่งปลูกสร้างใด​ที่สร้าง​ได้มาตรฐานแข็งแรงก็​จะ​ได้รับผลกระทบน้อยกว่าสิ่งปลูกสร้าง​ที่ไม่แข็งแรง

คลิกดูภาพขยาย


​ความเสียหายอื่น ๆ​ ก็คงเห็น​ได้สองข้างถนน ตามระยะทางประมาณสามสิบกว่ากิโลเมตร เรียงราย​ไป ขอบถนนนั้น​ถูกแซะแหว่ง​ไปหลายแห่ง ชายหาด​ทั้งหลายถูกชะจนเห็นดินสีแดง ​ส่วนใหญ่แล้ว​ ถนนหลวงสายเพชรเกษมนั้น​อยู่​สูงกว่าระดับคลื่นยักษ์ ​แต่มีบางจุด​ที่คลื่นเข้ามาถึง ​และสร้าง​ความเสียหายใหญ่หลวง จุดนั้น​ ​คือ​ที่บ้านบางเนียง ​คือจุด​ที่เรือราชองครักษ์ ต. 813 ​ซึ่งมีขนาดใหญ่ ถูกคลื่นซัดเข้ามาเกยตื้นห่างจากชายหาดประมาณเกือบสองกิโลเมตร

ดัง​ที่กล่าว​ไปแล้ว​ว่าศูนย์อาสาสมัครสึนามิ จัดตั้ง​โดย มูลนิธิกระจกเงา ​โดย​ได้รับทุนจากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส) กระทรวงสาธารณสุข (​และในช่วงหลังทางศูนย์ฯก็​ได้ทุนสนับสนุนจากแหล่งอื่น ๆ​ ด้วย) ​และมีวัตถุประสงค์​เพื่อจัดทำฐานข้อมูลคนหาย​และผู้ประสบภัยจากพิบัติภัยคลื่นยักษ์สึนามิในเบื้องต้น ​ต่อมาทางศูนย์ฯ​ได้ทำหน้า​ที่ประสานงานให้อาสาสมัครจากทุก​ที่ทุกแห่ง​ได้ลงทำงานช่วยเหลือชุมชน ตาม​ความ​ต้องการของชุมชน เจ้าหน้า​ที่​ส่วนหนึ่ง​ของศูนย์ฯ​เป็นเจ้าหน้า​ที่ของมูลนิธิกระจกเงา​ที่ถูกเรียกตัวมาช่วยงานนี้ชั่วคราว ​และ​เป็นกลุ่มเดียว​ที่​เป็นเจ้าหน้า​ที่มีเงินเดือน อาจ​จะไม่นับผู้ชำนาญการบาง​ส่วน​ที่อาจมา​โดย​ได้รับค่าตอบแทนด้วย

การมีศูนย์อาสาสมัครนี้ถือ​เป็นประโยชน์ยิ่ง ​เพราะ​ส่วนหนึ่ง​ทำให้มีอาสาสมัครเข้ามาช่วยงานกันมากขึ้น​ ​เพราะ​จะ​ได้รับการชี้นำ​ที่ถูก​ต้องว่า ควร​ไปทำอะไร​​ที่ไหน ​และมีอาสาฯแกนหลัก​ที่​เป็นชาวต่างชาติ เอกสารหลายอย่างก็มี​เป็นภาษาอังกฤษ ทำให้คนต่างชาติ​ที่มาใหม่ ๆ​ เข้ามาทำงาน​ได้​โดยไม่ประสบปัญหาด้านภาษามากจนเกิน​ไปนัก นอกจากนั้น​ ทางศูนย์ฯยังมีโครงการ​ที่ชัดเจน ทำให้ผู้เข้ามาอาสาสมัครตัดสินใจเลือก​ได้ว่า​จะทำงานตรงไหน ข้อมูลละเอียดของศูนย์ฯโปรดดู​ได้จากเว็บไซต์​ที่กล่าวถึงแล้ว​

ใน​ส่วนเศรษฐกิจท้องถิ่น ร้านรวงข้างถนน​ที่สูงกว่าระดับคลื่น หรือ​ได้รับผลกระทบไม่มากต่างกลับมาทำธุรกิจตาม​กำลัง​ที่มี​เป็น​ส่วนใหญ่ มีร้านค้า ร้านอาหาร แผงอาหาร ร้านขายของ​ที่ระลึก ร้านเสริมสวย ร้านให้เช่ารถ บริษัททัวร์ ร้านน้ำแข็ง ร้านนวดแผนโบราณ คาราโอเกะ บาร์ ผับ รีสอร์ต​ทั้งเล็ก​และใหญ่​ที่เปิดบริการแล้ว​จำนวนหนึ่ง​ ​แม้ว่ามียังคงมีซาก​ความเสียหายอยู่​รอบตัว ​แต่ยังขาดนักท่องเ​ที่ยว​ที่​จะมาจับจ่าย​ใช้สอย อาจกล่าว​ได้ว่า กลุ่มคน​ที่มาช่วยหมุนเคลื่อนเศรษฐกิจท้องถิ่น ณ ช่วงนั้น​ ​คือ อาสาสมัครจาก​ที่ต่าง ๆ​ รวม​ทั้งเจ้าหน้า​ที่ของหน่วยงาน​ทั้งไทย​และเทศ​ที่ลง​ไปทำงานติดพื้น​ที่ หรือเพียงผ่านมาดูงาน​และนำ​ความช่วยเหลือต่าง ๆ​ มาลง

คลิกดูภาพขยาย


มีร้าน​ที่น่าสนใจร้านหนึ่ง​​คือ ร้านสินค้าหัตถกรรมผู้ประสบภัยสินามึ หรือ Tsunami Survivor Crafts Shop ​ซึ่ง​เป็นร้านอยู่​ชั้นล่างของห้องแถว ​ซึ่ง​ได้รับ​ความเสียหาย​และเจ้าของรอดชีวิตมาอย่างหวุดหวิด คุณพงศ์ เจ้าของร้านหมดหวัง​และตั้งใจ​จะย้าย​ไปอยู่​​ที่อื่น ​แต่​ได้​เพื่อนฝูงช่วยกันให้​กำลังใจให้ลุกขึ้น​มาสู้ใหม่ จึงตัดสินใจทำธุรกิจเล็ก ๆ​ ร้านเบเกอรี่​และร้านอาหารด้านหลัง​เป็น​ที่ทานอาหารกลางสนามหญ้า พื้น​ที่หน้าร้าน​ใช้สำหรับขายของ​ที่ระลึกต่าง ๆ​ ​ทั้งของกินของฝาก ​ซึ่งผลิต​โดยกลุ่มแม่บ้านผู้ประสบภัยด้วย สินค้าเหล่านี้​เป็น​ความหวังหนึ่ง​ของชาวบ้าน ​แม้ไม่มากนัก ​แต่ก็ช่วยให้พวกเธอ​และ​เขา​ได้​ใช้เวลาอย่าง​เป็นประโยชน์ ​ได้ฝึกทักษะอาชีพ ​ได้ราย​ได้มาจุนเจือครอบครัว​โดยหยาดเหงื่อแรงงาน ไม่​ต้องคอยแบมือขอ​ใคร ​ซึ่ง​ความภาคภูมิใจในคุณค่าของตนเองนี้ ​เป็น​ส่วนสำคัญยิ่งในการฟื้นฟูจิตใจ​และชุมชน

อาสาสมัครของศูนย์ฯมี​ส่วนช่วย​โดยตรงในการส่งเสริมอาชีพให้แม่บ้าน ร่วมคิดค้นว่า​จะผลิตอะไร​ ศูนย์ฯช่วยลงทุนเบื้องต้น ​และมอบราย​ได้ให้​กับกลุ่มแม่บ้าน​ที่เข้าร่วม ​และจัดหาตลาดขายสินค้าต่าง ๆ​ ให้ ​โดยทั่ว​ไป พวกอาสาสมัครเองก็​จะช่วยซื้อ​ทั้งของกินของ​ใช้ของ​ที่ระลึก ไม่ว่า​จะ​เป็นขนม เสื้อยืด ผ้าบาติค เทียนหอม พวงกุญแจ เข็มกลัด ตุ๊กตาสึนามิ ​ไป​เป็นของฝากคน​ที่บ้าน แม่บ้านเองก็ซื้อของมาหลายอย่าง นอกจากนั้น​ ก็มีนักท่องเ​ที่ยวกึ่งผู้บริจาค​และผู้ช่วยเหลือ​ที่สนใจผ่าน​ไปมา แวะมาดูสถานการณ์ในพื้น​ที่ มาให้​กำลังใจ มาบริจาคเงินให้โครงการต่าง ๆ​ ​ที่ตรงใจคนให้ ถูกใจคนรับ ​และ มาช่วยอุดหนุนสินค้า​ที่ชาวบ้านทำ

กิจกรรมฟื้นฟูต่าง ๆ​

มีกิจกรรมต่าง ๆ​ มากมาย​​ที่เกิดขึ้น​ในพื้น​ที่​ที่แม่บ้านคงไม่อาจนำมาเล่า​ได้หมด ​แต่​จะสรุปเท่า​ที่ประทับใจ​และมีข้อมูลพอ​จะเล่า​ได้

อย่างแรก​คือ การสร้างบ้านถาวร​และกึ่งถาวร อาสาสมัคร​ทั้งไทย​และต่างชาติ ​ทั้งชายหญิง (​ส่วนใหญ่ต่างชาติ​และ​เป็นผู้ชาย) ออก​ไปร่วมงาน​กับชาวไม้ เลื่อยอันค้อนอัน ช่วยการสร้างบ้านแปงเมืองใหม่ โครงการก่อสร้าง​ส่วนใหญ่​เป็นของหน่วยงานต่าง ๆ​ ทางศูนย์ฯส่งแรงงาน​ไปช่วย

คลิกดูภาพขยาย


โครงการ​ที่สอง​คือ การทำเฟอร์นิเจอร์จากไม้ฝาโลง ​เนื่องจากมีโลงบริจาคมามากมาย​กว่าจำนวนผู้เสียชีวิต ​และยังมีไม้สำหรับต่อโลงด้วย อาสาสมัครไทยคนหนึ่ง​​ซึ่ง​เป็นสถาปนิคร่วม​กับอาสาสมัครฝรั่ง​ที่เก่งเรื่อง​เฟอร์นิเจอร์ ช่วยกันคิดค้นดัดแปลงโลง​และไม้​ที่เหลือทิ้งขว้างให้กลาย​เป็นโต๊ะ เก้านี้ ม้านั่ง ชั้นวางของ ตู้เก็บของต่าง ๆ​ ​โดยทาสีอย่างสวยงาม ​และให้เด็ก ๆ​ ในชุมชน​ที่​ได้รับผลกระทบมาช่วยกันระบายสี สร้างสรรค์แบบต่าง ๆ​ โครงการนี้ให้ชื่อล้อบริษัทเฟอร์นิเจอร์ยักษ์ใหญ่ ไอเกียหรืออิเกีย IKEA ​ที่คนยุโรปคงคุ้นหูดี ​โดยให้ชื่ออย่างเก๋ไก๋ว่า THAIKEA ไทยเกีย

โครงการ​ที่อาจเรียก​ได้ว่า ปิดทองหลังชายหาด ​คือ โครงการทำ​ความสะอาดชายหาด​และเก็บขยะใต้น้ำ ​ซึ่งนำ​โดยทีมนักดำน้ำมืออาชีพ ​ที่ทำงาน​ทั้งบนบก​และใต้น้ำอย่างไม่เกี่ยงงอน เกือบ​ทั้งหมด​เป็นฝรั่ง ผู้เขียน​ได้ยินฝรั่งถามว่า ทำไมคนไทยไม่มาช่วยทำ ​แม้​จะจ้างยังไม่อยากมาเลย​ จึง​ไปถามคนไทยชาวบ้าน ​ได้คำตอบว่า พวก​เขายังกลัวชายหาด กลัวน้ำ ไม่อยากอยู่​ใกล้ ๆ​ เลย​ไม่มี​ใครอยากมาช่วย นั่นก็​คือคำตอบหนึ่ง​​ที่​ได้รับ

ผลิตภัณฑ์หาทุนช่วยเหลืออย่างหนึ่ง​​ที่กินใจผู้​ที่รับทราบ​และ​ได้เห็น ​ซึ่ง​เป็นงานของอาสาสมัครผู้หญิงทำงานร่วม​กับกลุ่มแม่บ้านในชุมชนต่าง ๆ​ อย่างใกล้ชิด ​คือ ตุ๊กตาสึนามิ ​ซึ่งทำมาจากผ้าจากเสื้อผ้า​ที่บริจาคมา​เป็นภูเขาเลากาจนชาวบ้าน​ใช้ไม่หมด ​เอามาตัดทำ​เป็นตัวตุ๊กตาเหมือนภาพคนยืนกางขาชูมือ ​โดยภายในตุ๊กตา​จะบรรจุทรายจากชายหาดพังงา ​โดยให้เม็ดทรายเหล่านี้​เป็นตัวแทนผู้เสียชีวิต ผู้ประสบภัย (รอดชีวิต) ​และผู้เข้ามาให้​ความช่วยเหลือ ตุ๊กตา​แต่ละตัว​จะมีป้ายติดหน้าอก​เป็นภาษาอังกฤษ ว่า Hope (​ความหวัง) Spirit (​กำลังใจ) ​และ Renewal (การฟื้นฟู) ตัวละคำ

คลิกดูภาพขยาย


นอกจากนั้น​ยังมีโครงการงานฝีมืออื่น ๆ​ ทำผ้าบาติค ทำขนมนมเนย ทำเสื้อยืด ทำเข็มกลัด ทำสบู่ ทำเรือประมงลำเล็ก ๆ​ ไม้แกะสลัก ตะกร้า สารพันสรร​จะทำ ​โดยลูกค้าคนสำคัญ​คืออาสาสมัครนั่นเอง

งานรำลึกร้อยวันสึนามิ
ใน​ระหว่าง​ที่แม่บ้าน​ไปอยู่​​ที่​เขาหลักนั้น​ งานสำคัญหนึ่ง​​คือการจัดงานรำลึกครบร้อยวัน ​โดย​เป็น​ทั้งงานทำบุญ ออกร้านผลิตภัณฑ์ นิทรรศการให้​ความรู้ การแสดงบนเวที​โดยเด็ก ๆ​ ​และศิลปินรับเชิญ การแสดงศิลปะ​ที่สร้างสรรค์​โดยชาวบ้าน​และอาสาสมัคร ​เป็นการจัดงานสามวันเสาร์ อาทิตย์ จันทร์ (2-4 เมษายน) ​โดยจัดร่วม​กับทางจังหวัดพังงา

งานนี้แบ่ง​เป็นการปั่นจักรยานทางไกลหกวันจากกรุงเทพฯ มีนักปั่นร่วมร้อยชีวิต ​และนักปั่นจากตะกั่วป่ามาสมทบในวันสุดท้าย นั่งปั่นอายุมาก​ที่สุด​คือ 75 ปี ​โดยทีมนักปั่นมีคำขวัญว่า "ร้อยวัน ร้อยคัน ร้อยน้ำใจ" ในวันเปิดงาน​เป็นวันเสาร์ มีขบวนพาเหรดของเด็ก ๆ​ ​และชาวชุมชนร่วม​กับนั่งปั่นมา​ที่หน้างาน ​โดยมีท่านผู้ว่าราชการจังหวัดพังงา คุณอนุวัฒน์ เมธีวิบูลวุฒิ ​เป็นประธานในพิธี​และกล่าวเปิดงาน มีการอ่านกลอน "​ความหวัง ​กำลังใจ ใฝ่ฟื้นฟู" ​โดยอาสาสมัครหญิง จากนั้น​ท่านผู้ว่าฯ ​ได้ประมูลหมวกทางมะพร้าว​ที่นักปั่นนำมาทำ​เป็นหมวกกันน็อคจักรยาน ​เป็น​ที่สนุกสนานประทับใจ เงิน​ที่​ได้จากการประมูล​ได้บริจาคช่วยการฟื้นฟูต่อ​ไป แม่บ้านก็มีโอกาส​ได้​ไป​เป็นพิธีกรในงานวันเปิดนี้ด้วย

งาน​ที่เหลือ​เป็นการออกร้าน ชมงาน กิจกรรมดนตรี​ทั้งสากล​และพื้นบ้าน การแสดงเด็ก ๆ​ การแสดงออกต่าง ๆ​ เหล่านี้ก็​เพื่อให้​กำลังใจ​กับชาวบ้าน ​และแสดงต่อนักท่องเ​ที่ยวว่า ชาว​เขาหลัก ตะกั่วป่า ​ได้ทำอะไร​ต่าง ๆ​ มากมาย​​ที่สร้างสรรค์ ​และ​พร้อมแล้ว​​ที่​จะก้าวต่อ​ไป งานวันสุดท้าย​เป็นพิธีทางศาสนาหลักสามศาสนา ​คือ พุทธ คริสต์​ทั้งสองนิกาย ​และอิสลาม ​โดยมีพิธีปล่อยลูกโป่งสองพันใบ​ที่ผูกด้วยตุงสิบสองนักษัตรแทนราศีเกิดของผู้เสียชีวิต​ทั้งหมด ​โดยอาศัยว่าการปล่อยลูกโป่งผูกตุงนี้​คือการลอย​ความเศร้าโศก​ไป นำมา​ซึ่ง​ความโชคดีมีชัยสืบต่อ​ไป

คลิกดูภาพขยาย


นี่​คือ​ส่วนหนึ่ง​ของสิ่ง​ที่เกิดขึ้น​​ที่​เขาหลักค่ะ​

แม่บ้านอาสาฯ

หมายเหตุรูปภาพ

ภาพแรก​คือ ผลิตภัณฑ์ตะกร้าสานสีสดใส​โดยกลุ่มแม่บ้าน ​และตุ๊กตาสึนามิ​ที่วางอยู่​หน้าตะกร้า

ภาพต่อ​ไป​คือ ครัวซองต์ร้อน ๆ​ หอม ๆ​ ฝีมือระดับเชฟเยอรมันค่ะ​ แม่บ้านทานแล้ว​รับประกัน​ความอร่อย ​เป็นของร้านผู้ประสบภัย

ภาพ​ที่สาม ​คือ ลูกโป่งสีขาวสองพันใบ​ที่ถูกปล่อยในเช้า​วัน​ที่สี่เมษายน ครบรอบร้อยวัน

ภาพ​ที่สี่ ​คือ นักปั่น "ร้อยวัน ร้อยคัน ร้อยน้ำใจ" จากกรุงเทพฯ หน้าธงลูกลมสัญญลักษณ์งานร้อยวัน

ภาพ​ที่ห้า ​คือ ชายหาดอันขาว​และสงบไม่ไกลจากแหลมปะการัง

ภาพ​ที่หก ​คือ พิธีกรจังหวัด แม่บ้านผู้กระเซอะกระเซิง​เพราะแดดเผา​และอาบเหงื่อ ​กับเวทีงานร้อยวัน​ที่จัด​โดยทางจังหวัดพังงา

​และแถมดูเล่นอีกสองสามรูปค่ะ​

คลิกดูภาพขยาย

คลิกดูภาพขยาย

คลิกดูภาพขยาย

 

F a c t   C a r d
Article ID S-977 Article's Rate 41 votes
ชื่อเรื่อง เฮฮาอาสาสมัคร (เขาหลักแห่งความหลัง) --Series
ชื่อตอน เขาทำอะไรกันที่เขาหลัก? --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รจนา ณ เจนีวา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๗๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : pilgrim [C-4717 ], [158.125.1.22]
เมื่อวันที่ : ๒๑ พ.ค. ๒๕๔๘, ๐๒.๔๒ น.

ขอมอบ​​กำลังใจให้​​กับแม่บ้านอาสา ​​และอาสาสมัครทุกคน รวม​​ทั้งชุมชน​​เขาหลักด้วยค่ะ​​ เราคง​​ต้องช่วยกันคนละไม้ละมือ ​​และขอพรให้​​เขาหลักฟื้นฟูขึ้น​​มาเร็ววันนะคะ​​ ด้วย​​ความห่วงใยเต็มร้อยค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ป้าแก่ [C-4721 ], [58.10.176.32]
เมื่อวันที่ : ๒๑ พ.ค. ๒๕๔๘, ๑๖.๒๙ น.


ร่วมส่งใจให้ ​​เขาหลัก​​และทุกแห่ง​​ที่ประสบภัย ฟื้นตัว​​โดยเร็วด้วยค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ละอองฝน [C-4745 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : ๒๓ พ.ค. ๒๕๔๘, ๑๗.๕๒ น.

ขอบคุณสำหรับเรื่อง​​เล่าดีๆ​​ ค่ะ​​ อ่านแล้ว​​เห็นภาพตาม​​ไปด้วย ต่างคนต่างร่วมมือกันฟื้นฟู​​ทั้งธรรมชาติ​​และ​​กำลังใจให้แก่กันนะคะ​​ ขอ​​เป็น​​กำลังใจให้อีกหนึ่ง​​ใจค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Poceille [C-4780 ], [161.200.255.161]
เมื่อวันที่ : ๒๖ พ.ค. ๒๕๔๘, ๑๑.๑๔ น.

อยากเห็นหน้าตาตุ๊กตาสึนามิจังค่ะ​​


เข้าใจ​​ความรู้สึกของคน​​ที่กลัวทะเลค่ะ​​ ขนาดตัวโพเอง​​ที่รักทะเลมากยังช็อค​​เมื่อ​​ได้ยินข่าว ไม่​​ได้เห็นภาพของคลื่นด้วยซ้ำ แล้ว​​คน​​ที่​​ได้เห็นทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนทุกวันนี้​​จะไม่กลัว​​ได้อย่างไร?

​​แต่มีคนบอกว่า คลื่น​​ที่เห็นในวันนั้น​​​​เป็นคลื่น​​ที่สวย​​ที่สุด​​ที่เคยเห็นมาในชีวิตเลย​​นะคะ​​ หัวคลื่นแตกฟองสีขาวเนียน แล่นลิ่วมาอย่างรวดเร็วท่ามกลางแสงแดดสว่างใส ​​โดยไม่รู้ว่าเหนือฟองคลื่นขาวนั่น​​คือมัจจุราช​​ที่ไร้​​ความปราณี​​โดยสิ้นเชิง

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น