นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
เฮฮาอาสาสมัคร (เขาหลักแห่งความหลัง) #10
รจนา ณ เจนีวา
...ตาม​ที่หลายท่านก็ทราบกันดีอยู่​แล้ว​ว่า นอกจาก​ที่ศาลานกน้อยแล้ว​ ศูนย์อาสาสมัครสึนามิ​เขาหลัก ยัง​เป็นสถาน​ที่นัดพบยอดฮิตสำหรับสมาชิกศาลานกน้อย...

ตอน : อาสาสมัครนกน้อยบินไกล

ตาม​ที่หลายท่านก็ทราบกันดีอยู่​แล้ว​ว่า นอกจาก​ที่ศาลานกน้อยแล้ว​ ศูนย์อาสาสมัครสึนามิ​เขาหลัก ยัง​เป็นสถาน​ที่นัดพบยอดฮิตสำหรับสมาชิกศาลานกน้อย เริ่มจากลุงเปี๊ยก แล้ว​ตามด้วยรจนา ก่อน​ที่ป้าแก่​จะติดตามมาแบบกิ๊กตัวจริง​และของแท้ ไม่มีปลอมแปลง สุดท้ายตามมาด้วยพญาไฟ ​และคุณพอลขาจรเฮียสามสี่ห้าหก แล้ว​ไหนเรายัง​ไปเกี่ยว​เอาสมาชิกใหม่มา​ได้อย่างหมูอาสาอีกเล่า

กว่าแม่บ้าน​จะเขียนบท​ความนี้จบก็ยังไม่แน่ใจว่า ​จะมีนกน้อยท่านใด​ไปสมัคร​เป็นอาสาสมัครอีกบ้าง หรือมีอาสาสมัครคนใดมาสมัคร​เป็นสมาชิกนกน้อยบ้าง อะไร​ต่าง ๆ​ มันก็ไม่แน่หรอกนาย

สืบ​เนื่องจากสุกี้หม้อนั้น​​ที่ร้านสุกี้โคคาซอยเอกมัย ป้าแก่​ได้ตัดสินใจลุย​เขาหลัก​เพื่อมา​เป็น​เพื่อนกิ๊กจากแดนไกล ​และ​ได้รู้จักชีวิตการ​เป็นอาสาสมัคร (ไม่รู้​จะใช่ครั้งแรกในชีวิตหรือเปล่า) ​เป็น​ที่น่าอนุโมทนา​ที่​ได้ทราบว่า เพียงแค่ป้าแก่คิดว่า​จะมา ก็ดูเหมือนงานการต่าง ๆ​ ​ที่​ต้องจัดเตรียมไว้ให้เสร็จ​ที่บ้านก็ดู​จะราบรื่นคล่องตัว ราว​กับบุญกุศล​ที่​แม้เพียงคิดก็​ได้หนุนนำให้เกิดผลสำเร็จแล้ว​

คลิกดูภาพขยาย


หลังจากแม่บ้านผจญภัย​กับการโบกรถสี่ต่อ มาก​ที่สุดนับ​แต่มา​เขาหลัก ก็นำตัวเอง​ไปรับป้าแก่ถึงสนามบิน​ได้ มีเวลานิดหน่อย​​ได้ซื้อของ​ที่ระลึก​เพื่อ​ไปแจกพวกน้อง ๆ​ ​ที่ศูนย์ฯ​เป็นเครื่องหมายแทนตัวก่อนกลับ (แบบวางแผนล่วงหน้า) แล้ว​ยังพาป้าแก่โบกรถกลับอย่างสนุกสนาน ​เป็นการอบรมแบบ "ออนเดอะจ๊อบ" ไม่ใช่ "ออนเดอะร็อค" แก่อาสาสมัครหน้าใหม่ คราวนี้แค่สองต่อ

ป้าแก่​ใช้เวลากังวลใจไม่นานก็สนุก​กับการโบกรถ ทำตัว​เป็นอาสาอย่างกลมกลืน ​ไปสนิทสนม​กับหัวหน้าใหญ่จน​ได้รับมอบหมายงานสำคัญให้หาซื้อพวงกุญแจ​และชอล์คสี​เพื่อมา​ใช้ในงานระดมทุน ​และงานรำลึกครบรอบร้อยวัน นอกจากนั้น​ ยังมีผลงานดีเด่นในเรื่อง​การหาร้านทำกรอบรูป​ที่ทำเสร็จ​ทั้ง​ใช้งาน การประสานเรื่อง​เครื่องดื่ม เรื่อง​น้ำแข็ง ​ไปแก้ปัญหาเรื่อง​ประกาศนียบัตร​กับหน้าห้องวัฒนธรรมจังหวัด​และหน้าห้องผู้ว่าราชการจังหวัด (คาดว่าถึง​เป็นท่านผู้ว่าฯมาเอง ป้าก็คงพูดจนท่านเชื่อเหมือนกัน)

แล้ว​ยังมีผลพลอย​ได้จากการหาสมาชิกนกน้อยเพิ่ม​ได้จาก น้องอ๋อย การ​ไป​เป็นกิ๊ก​กับคุณไดแอน​ทั้ง​ที่ฝ่ายนั้น​พูดภาษาไทยไม่​ได้สักคำ หรือ​จะเดินทาง​ไปไหนก็​ได้ราชรถตู้ใหม่เอี่ยมนำ​ไป ​ทั้ง​ที่แม่บ้านอยู่​มาเกือบค่อนเดือน ​ไปไหนมาไหน​โดยรถโบก มอเตอร์ไซค์ หรือกระบะเก่า ๆ​ ​แต่พอมาดูป้าแก่ แค่คิด​จะซื้อของจากกรุงเทพฯ ก็มีคน​พร้อมรับของ​และขับรถมาส่งของนับพันกิโล​โดยไม่​ต้องเอ่ยปากขอ หากไม่นับว่าป้ามีรัศมีดึงดูดแล้ว​ก็ไม่รู้​จะกล่าวว่าอย่างไร

คลิกดูภาพขยาย


ป้าแก่​เป็นผู้คล่องแคล่วสันทัดกรณีมากมาย​ เราบ่น ๆ​ เรื่อง​​จะหาบทกลอนมากล่าวในวันเปิดงานรำลึกครบรอบร้อยวันอย่างไรน้า ​เพราะคนอ่านกลอน (น้องกบ) ก็ยุ่งแสนยุ่ง แทบ​จะไม่มีเวลาหายใจอยู่​แล้ว​ ป้านี่แหละ​​ที่เกิดไอเดียบอกว่า คุณรจ ติดต่อป้าหมู​ที่ยูเอสเอเลย​ เราก็อีเมลล์​ไปทันที ​และ​ได้รับคำตอบจากป้าหมูเร็วทันใจ นี่​ถ้าป้าแก่ไม่อยู่​ใกล้ ๆ​ เราก็คงเหมือนใกล้เกลือกินด่าง มีของดีอย่างป้าหมูแล้ว​ไม่รู้จัก(ขออนุญาต)​ใช้
ป้าแก่ไม่กลัวอะไร​ ป้าแก่มีหัวใจ​ที่ "​ต้องทำ​ได้" เสมอ คาดว่าป้าแก่คง​เป็นแรงบันดาลใจให้​ทั้งน้อง ๆ​ พี่ ๆ​ ​และอาสาสมัครคนอื่น ๆ​ ​ได้มากมาย​ ป้าแก่​แม้​จะมาเพียงแค่สี่วัน ก็เหมือนคนพูดน้อย ​แต่ต่อยหนัก รับผลงาน​ไปเต็ม ๆ​ หลายอย่าง

ป้าแก่​จะแพ้อยู่​อย่างเดียวก็​คือยุง​ที่​เขาหลัก ​ซึ่งไม่ปรานีป้า​เอาเสียเลย​ ​ไปกินข้าวกันหลายคน​แต่ยุงมารุมกัดป้าอยู่​คนเดียว แม่บ้านเองเห็นรอยยุงกัดของป้าแล้ว​ บอก​ได้คำเดียวว่า สยอง ​ได้​แต่หวังว่า ป้าคงหายแล้ว​​และไม่มีรอยแผล​เป็น​ที่น่ากลัว

ขอคารวะป้าแก่ด้วยน้ำชาหนึ่ง​จอก

แล้ว​ขอเพิ่มอีกสองจอก หนึ่ง​สำหรับพญาไฟ ​กับอีกหนึ่ง​สำหรับสหายพอล ​ที่พากันดิ่งตรงจากกรุงเทพฯมาถึง​เขาหลัก​เอาสี่ทุ่มกว่า ​พร้อมข้าวของเต็มรถ ชอล์คห้าร้อยกล่อง ​แต่​ที่เยี่ยมกว่านั้น​​คือ ข้าวเหนียวมูนสองกล่อง ​กับมะม่วงน้ำดอกไม้​กำลังห่ามอีกหลายลูก ​เป็นลาภของแม่บ้าน​กับป้าแก่รอบดึก ช่วงนั้น​แม่บ้านเองยุ่งมากถึงยุ่ง​ที่สุด จึงไม่มีโอกาส​ไปไหนมาไหนด้วยกัน​เพื่อทำ​ความรู้จักให้มากกว่านี้​ได้ นอกจาก ​ได้ทานข้าวด้วยกันหนึ่ง​มื้อกลางวัน​ที่ร้านอุทยาน​ที่ป้าแก่ตั้งใจ​จะเลี้ยง ​แต่ถูกคุณพอลแย่งเลี้ยง จำไม่​ได้ว่า ​ใครเลี้ยงสำเร็จ (ขอโทษด้วยค่ะ​) ​แต่จำ​ได้ว่าเรา​ได้กินฟรี

คลิกดูภาพขยาย


​ทั้งสองท่านนอกจากมาส่งของให้แบบไม่คิดค่าน้ำมัน ไม่ขอค่าข้าว ไม่คิดค่าเหนื่อย ไม่เกี่ยงงอน แล้ว​ยังมาเลี้ยงข้าวพวกเราแล้ว​ ​และรับภารกิจขับรถ​ไปพังงา​เพื่อพาป้าแก่​ไปเจรจางานบ้านงานเมือง​ที่ศาลากลางจังหวัดด้วย ​โดยยัง​ไปหลงทางขากลับอีก เหมือน​กับ​ที่แม่บ้านเคย​ไปหลงมาแล้ว​ (​จะบอกว่าเข้าใจว่าทำไมจึงหลง ​เพราะทางมันดูยากจริง ๆ​) เสียดายแม่บ้านบอกให้​ไปทานหมูสะเต๊ะของอร่อย ​แต่ภารกิจมันล้นมือ ท่าน​ทั้งสามก็เลย​พลาด​ไป

มีแฟน ๆ​ อยากให้เล่าว่า งานอาสาสมัคร​ต้องอาศัยพลังใจมากแค่ไหน อยากตอบว่า สิ่ง​ที่เข้ามาในหัวแม่บ้านก่อนอื่นใด​คือประโยค​ที่ว่า "รวมกันเราอยู่​" ค่ะ​

แม่บ้านคิดว่า งาน​ที่พวกเราทำไม่ง่ายเลย​ ​แม้​จะเขียนถึงแบบสบาย ๆ​ สนุก ๆ​ ​แต่มันก็มี​ความเหนื่อยยากอยู่​มากมาย​ในนั้น​ทุกวี่วัน บางครั้งก็แทบไม่เชื่อว่า เรา​จะทำมัน​ได้ บางครั้งก็เหนื่อยสายตัวแทบขาด แบบพวกไถนาอยู่​ทัพหลัง ​แต่แปลก​ที่พวกเราดูเหมือน​จะไม่เคยสิ้นหวัง นั่น​เป็น​เพราะเรามีกัน​และกัน วีรกรรมแบบคุณพญาไฟ​กับคุณพอล ​เป็นสิ่งหนึ่ง​​ที่ทำให้เรามี​ความหวัง​กับ​ความดีในสังคม การเสียสละ การช่วยเหลือ การ​เป็น​กำลังใจ

คลิกดูภาพขยาย


การ​ได้รู้จักคนแบบมาริโอ ทำให้เรารู้สึกดี การ​ได้เห็นฝรั่งมากมาย​ เวียนกันเข้ามาช่วยงาน ก็ทำให้เราซาบซึ้งในน้ำใจของคน​ที่ไม่เกี่ยวอะไร​เลย​ ​แต่ยังมาช่วย

การเจอชาวบ้านอาสาสมัครกิตติมศักดิ์ทำให้เรารู้สึก​เป็นเกียรติ​ที่​ได้มา​เป็นอาสาฯ ​และเห็นว่า​ความลำบากของเรานี่จิ๊บจ๊อยนัก

การ​ที่หัวหน้าใหญ่ไม่เคยเหน็ดเหนื่อยไม่เคยสิ้นหวัง มี​แต่​ความคิดสร้างสรรค์ตลอดเวลา ก็ทำให้เราลูกน้อง(ใหญ่เหมือนกัน ใหญ่แบบขาโจ๋ว)ก็เลย​พลอยกระดี้กระด้าไอเดียบรรเจิด​ไปด้วย หัวหน้าว่าอะไร​เราก็ขานรับ ​เอา​ไปทำงก ๆ​ ​จะค้านบ้างก็เสียงอ่อย ๆ​ แอบนินทาลับหลังบ้าง ​แต่นินฯแล้ว​ก็ทำให้ท่านเหมือนเดิมนั่นแหละ​

คนแก่กว่าอย่างแม่บ้าน​เมื่อ​ได้แวดล้อมด้วยน้อง ๆ​ อายุน้อย ​ซึ่งน่า​จะกินเหล็กไหลมาตั้งแต่เกิด เงินเดือน​เขาก็ไม่มี บ้างก็ยัง​เป็นนักศึกษา ค่ารถทัวร์สำหรับ​เขาคง​เป็นภาระใหญ่ ​เขาก็ยังไม่เสียดาย เวลาทำงาน​เขาก็ทุ่มเต็ม​ที่ ไม่เห็นง่วง ไม่เห็นเหนื่อย จากหน้านวลก็กลาย​เป็นหน้าดำ จากหน้าใสก็กลาย​เป็นหน้าสิว ก็เลย​รู้สึกว่า​ แค่ชีวิตนี้​ได้ทำงาน​กับพวก​เขาก็ถือ​เป็นโชคแล้ว​ หวังว่าพวก​เขา​จะ​ได้​ไป​เป็นพลังสร้างชาติต่อ​ไป

แม่บ้านช่างเล่า เม้าท์แล้ว​เพลิน

คลิกดูภาพขยาย


หมายเหตุรูปภาพ

ภาพแรก ช้างจากบ้านคึกคักมาร่วมงานรำลึกร้อยวัน พวก​เขา​คืออาสาสมัครอีกแบบหนึ่ง​ ​ได้ช่วยงานในช่วงวิกฤติไว้มาก

ภาพ​ที่สอง ​คือ กลุ่มป้าน้อย ชาวมอแกนหรือชาวเล​ที่มาร้องเพลงบอก ก่อนพิธีลอยเรือ ลอยเคราะห์ เสียงของป้า ๆ​ สดใส​โดยไม่​ต้อง​ใช้เครื่องดนตรีช่วยเลย​ เสียดายไม่​ได้บันทึกเสียงไว้

ภาพ​ที่สาม ​คือ ทะเลบริเวณบ้านน้ำเค็มในบรรยากาศ​ที่ค่อนข้างเศร้า

ภาพ​ที่สี่ ​คือ มุมมองจากร้านอาหารในตอนกลางวัน ธรรมชาติช่างสวยเหลือเกิน จนไม่
อาจเชื่อว่าธรรมชาติเดียวกันนี้แหละ​​ที่พรากชีวิตผู้คนจำนวนมาก​ไป

ภาพสุดท้าย ​คือ กลุ่มอาสา​ที่เตรียมจัดสถาน​ที่จัดงานร้อยวันในยามตะวันชิงพลบ

งานนี้ไม่​ได้​เอาภาพป้าแก่ พญาไฟ หรือคุณพอลมาลง ​เพราะคิดว่า ​ถ้าวันใดท่านอยากเปิดตัว ท่านคงทำของท่านเองค่ะ​ (ป้าแก่ไม่​ต้องห่วงนะคะ​ รจเขียนเรื่อง​นี้ไว้ก่อน​ที่ป้าแก่​จะขอเรื่อง​รูปเสียอีก)

 

F a c t   C a r d
Article ID S-946 Article's Rate 41 votes
ชื่อเรื่อง เฮฮาอาสาสมัคร (เขาหลักแห่งความหลัง) --Series
ชื่อตอน อาสาสมัครนกน้อยบินไกล --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รจนา ณ เจนีวา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๐๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : pilgrim [C-4596 ], [158.125.1.115]
เมื่อวันที่ : ๑๓ พ.ค. ๒๕๔๘, ๑๙.๓๘ น.

เย้ อาสาสมัครป้าแก่มาแล้ว​​

เสียดายไม่มีรูปป้าแก่มาลงให้ถูกใจขาโจ๋ (​​เพราะเจ้าแม่ขาโจ๋ขอไว้)
​​แต่​​ที่แน่ๆ​​ ป้าแก่ของเราน้ำใจงาม​​และ​​ความพยายามเกินร้อย (หนูเปล่า​​เป็นหน้าม้านะป้าแก่ หน้ายังสั้นๆ​​กลมๆ​​อยู่​​จ้ะ​​)

เิอาอีกนะ รจนาอาสา อ่านเรื่อง​​แบบนี้ แล้ว​​รู้สึกดีๆ​​มีกำัลังใจค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : พญาไฟ [C-4597 ], [203.118.122.212]
เมื่อวันที่ : ๑๓ พ.ค. ๒๕๔๘, ๒๑.๒๒ น.

ซึ้ง ซึ้ง ซึ้ง พญาไฟเปิดตัวไม่​​ได้หรอกนะ แฮ่ เดี๋ยวโป๊

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ละอองฝน [C-4602 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : ๑๔ พ.ค. ๒๕๔๘, ๑๑.๓๐ น.

ขอบคุณเรื่อง​​ราวดีๆ​​ ค่ะ​​ อ่านแล้ว​​รู้สึกดีจัง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ป้าแก่ [C-4613 ], [58.10.178.121]
เมื่อวันที่ : ๑๔ พ.ค. ๒๕๔๘, ๒๓.๔๓ น.

สวัสดีค่ะ​​ ​​เพื่อนๆ​​ ทุกคน

ป้า​​ได้อ่าน "​​เขาหลักแห่ง​​ความหลัง ตอนนกน้อยบินไกลแล้ว​​" อ่านแล้ว​​​​ต้องยกย่องใน​​ความช่างจดขำของคุณรจ ​​เพราะเท่า​​ที่ป้า​​ได้​​ไปอยู่​​มา
สี่ห้าวัน ไม่เคยเห็นคุณรจ​​ได้อยู่​​เฉยเลย​​ แอบจดไว้ตอนไหนเนี่ยตัวเอง

เธอ​​จะตื่น ​​แต่เช้า​​ นอนไม่ต่ำกว่าห้าทุ่ม ถึงสองยาม ยังถาม​​ไปว่า

คุณรจ​​ไปกินเหล็กไหลมาจากไหน เห็นทุกคน​​เขาทำงานกันอย่างไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย ตอน​​ที่อยู่​​​​ที่นั่นวันแรกก็รู้สึกท้อๆ​​ เหมือนกัน ท้อ​​ที่เราทำไมถึงทำอะไร​​ให้​​เขาไม่ค่อย​​ได้ ​​แต่​​ได้คุณรจ​​ที่คอยให้​​กำลังใจอยู่​​เสมอว่า
"รจเชื่อว่า ป้าทำ​​ได้" คุณหนูหริ่งคงเห็นว่า ป้าขี้บ่น

เลย​​ให้งานป้ามาทำ ​​เพื่อปิดปาก แหะ แหะ ขอบคุณคุณรจ ​​และคุณหนูหริ่ง ​​ที่ไว้ใจ ​​และเชื่อว่า ป้าทำ​​ได้

​​และ​​ที่รู้สึกประทับใจอย่างยิ่ง ​​คือ วัน​​ที่ป้า​​ไปนั้น​​​​เป็นวัน​​ที่อาจเกิดอาฟเต็อร์ช๊อค ทุกคนก็​​จะ​​เป็นห่วง

ป้าหมูโทรทางไกลมาหาจาก อเมริกา
น้องโพโทรทางไกลมาจาก เกาะฮ่องกง

พญาไฟโทรมาจากกรุงเทพ ​​ซึ่ง​​เป็นเหตุให้พญาไฟ​​ได้รับรู้เรื่อง​​ชอล์คสี
​​และคุณพอล ​​ได้รับรู้ตาม​​ไปด้วย ​​ทั้งสอง​​ได้มีจิตใจอัน​​เป็นกุศล ช่วยนำชอล์คสีมาส่งให้ถึง​​เขาหลัก ป้ารู้สึกประทับใจ ​​และเชื่อมั่นว่า ประเทศไทยของเรา
ไม่มีวันล่มสลาย ​​เพราะในยามยากหรือเกิดเหตุร้ายใดๆ​​ คนในประเทศไทยเรา
​​จะช่วยเหลือกัน ​​และยินดีเสียสละ​​ความสุข​​ส่วนตัว เงิน ​​และสิ่งของ ​​เพื่อพี่น้องไทยของเราเสมอ

ถึงยามนี้ในภาคใต้เหตุการณ์ยังร้อนระอุอยู่​​ ​​แต่ป้ามี​​ความเชื่อว่า
ใน​​ที่สุดแล้ว​​ ประเทศไทยของพวกเรา ​​ต้องกลับมาสงบสุขดังเดิม


​​แม้ป้า​​จะมีโอกาส สัมผัสเพียงห้าวัน ​​แต่ห้าวันนี้คง​​จะอยู่​​ใน​​ความทรงจำ​​ไปตราบเท่าชีวิตนี้ยังมีอยู่​​ ตอน​​ที่อยู่​​​​ที่นั่นมี​​ทั้งเหนื่อย เบื่อ ท้อ ​​แต่แรงใจไม่ยอมหมด ​​เพราะ​​ได้​​กำลังใจ​​ทั้ง จากลูกชาย​​ทั้งสอง​​ที่ยอมทำงานมากขึ้น​​ ​​เพื่อให้แม่มีโอกาส​​ได้​​ไปทำสิ่งๆ​​ หนึ่ง​​ (​​ที่​​เป็นครั้งแรกในชีวิต) ​​ทั้งจากคุณรจ จากหัวหน้าศูนย์
จาก​​เพื่อนๆ​​ ในเวปนกน้อย ​​และทุกๆ​​ คน​​ที่​​ได้​​ไปพบ​​ที่ศูนย์อาสาสมัคร

มีโอกาส​​ได้พบเหตุการณ์​​ทั้งสุข ทุกข์ ​​ได้เจอ บุคคลหลากหลายอาชีพ ​​ได้เห็น ดร. เห็นน้องๆ​​ นักศึกษา เห็นน้องกบ เห็นอาสาสมัครมากมาย​​ มาทำงานกลางแจ้ง เตรียมงานร้อยวัน ​​ที่​​ทั้งเหนื่อย ​​และร้อนสุดดดดดดด ​​ได้คุย​​กับไดแอน ​​ที่เธอก็เพิ่งมาถึง
​​ที่ตลก ​​คือ ไดแอนพูดภาษาไทยไม่​​ได้เลย​​ ​​ส่วนป้าภาษาปะกิต ก็ไม่แข็งแรง
​​แต่ก็คุยกันแบบมั่วๆ​​ หัวเราะขำก๊ากๆ​​ กัน​​ไป​​ได้ไงไม่รู้

แปลก ​​แต่จริง ป้า​​ไปอยู่​​​​ที่นั่นเพียงห้าวัน ​​แต่ทำไมถึงมีเรื่อง​​ให้เล่ามากมาย​​ อย่างนี้ก็ไม่รู้


สุดท้ายนี้ ป้าขอยกย่อง "คุณสมพร ​​และครอบครัว" เจ้าของเนเจอร์รีสอร์ท อาสาสมัคร ทุกท่าน คุณลุงเปี๊ยก คุณรจ คุณพอล พญาไฟ หมูอาสา
​​และทุกๆ​​ คน ​​ที่มี​​ส่วนร่วม

​​เพราะ​​เขาเหล่านั้น​​ "มีหัวใจทองคำ" ​​เขา ​​คือผู้ปิดทองหลัง​​พระอย่างแท้จริง ​​เขาไม่​​ได้ทำงาน ​​เพื่อชื่อเสียง หรือ เงินทอง ​​แต่​​เขาทำงาน ​​เพื่อ
พี่น้องร่วมโลกเดียวกันใบนี้ ​​เขาไม่เคยอยาก​​ได้ชื่อเสียง ​​แต่สิ่ง​​ที่​​เขา​​ได้ ​​คือ​​ความอิ่มใจ ​​ความสุขใจ ​​ที่มีโอกาส​​ได้ทำงาน ​​เพื่อ​​เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน นี่ ​​คือสิ่งพิเศษ
อย่างหนึ่ง​​ของคนไทย ​​ที่ ​​พร้อม​​จะช่วยเหลือกันเสมอในยาม​​ที่เกิดเหตุร้ายใดๆ​​ ขึ้น​​มา



สำหรับทุกท่าน "ผู้มีหัวใจทองคำ"

น้องรจนาเมืองเจ ป้านำบท​​ความนี้มาลงไว้​​ทั้ง​​ที่กระดาน​​และ แสดง ​​ความเห็น คงไม่ว่า​​ที่​​ความเห็นนี้ยาวมากหน่อย​​นะจ๊ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น