นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๓๐ สิงหาคม ๒๕๔๘
เรื่องเล่าจากเจนีวา ปีสี่ (แล้วจ้า) #16
รจนา ณ เจนีวา
...คราวนี้​ไปงานแสดงเครื่องบิน AERO SHOW ​ที่ทะเลสาปคอนสแตนซ์ ​ซึ่งเชื่อมต่อ​ทั้งหมดสามประเทศ ​คือ สวิตเซอร์แลนด์ เยอรมนี ​และออสเตรียค่ะ​...

ตอน : ไปเที่ยวงานแสดงเครื่องบิน

แม่บ้าน​ไปเ​ที่ยวรับสปริงค่ะ​ คราวนี้​ไปงานแสดงเครื่องบิน​ที่ทะเลสาปคอนสแตนซ์ ​ซึ่งเชื่อมต่อ​ทั้งหมดสามประเทศ ​คือ สวิตเซอร์แลนด์ เยอรมนี ​และออสเตรียค่ะ​ เมือง​ที่​ไปนี้เรียกว่า ฟรีดิชฮาเฟ่น (Friedrichshafen) ​เป็นเมืองพักผ่อนตากอากาศอันดับต้น ๆ​ ของชาวเยอรมันค่ะ​ แม่บ้านเคย​ไปเ​ที่ยวพักผ่อน​ที่เมืองเล็ก ๆ​ ริมทะเลสาปนี้แล้ว​​เมื่อหกเจ็ดปีก่อน​กับว่า​ที่พ่อบ้านค่ะ​

งานนี้​เขาเรียกว่า AERO SHOW ค่ะ​ แปลตรงตัวก็การแสดงทางอากาศนั่นแหละ​ค่ะ​ ​เป็นงานแสดงเครื่องบิน​เพื่อการท่องเ​ที่ยว การกีฬา​และธุรกิจ​ที่ใหญ่​ที่สุดในภาคพื้นยุโรปนะคะ​ ​เขาจัดทุกปี ​โดยสลับกันจัด​ระหว่างเมืองฟรีดิชฮาเฟ่น ของเยอรมนี ​กับ เมืองลีอง (Lyon) ของฝรั่งเศสค่ะ​

​ทั้งสองเมืองอยู่​ใกล้พวกเราเมืองเจฯค่ะ​ ลีองนี้ขับรถประมาณสามชั่วโมงไม่เกิน​ไปทางตะวันตก ​ส่วนเมืองฟรีฯนี้สี่ชั่วโมงรวมข้ามเรือเฟร์รี่ด้วยค่ะ​ ​ไปทางตะวันออก

งานครั้งนี้จัดสี่วันค่ะ​ ติดเสาร์อาทิตย์ด้วย พวกเรา​ไปดูกันวันสุดท้าย

​เนื่องจากเวลาน้อยก็​จะไม่เล่าเยิ่นเย้อนะคะ​ เล่าด้วยรูปแล้ว​กันค่ะ​

คลิกดูภาพขยาย

นักบินจิ๋ว ​กับเครื่องบินจิ๋ว งานนี้เด็ก ๆ​ ติดตามพ่อแม่บ้านเ​ที่ยว บ้างก็นั่งในรถเข็น บ้างก็อยู่​บนไหล่คุณพ่อ อกคุณแม่ วิ่งมั่ง เดินมั่ง งอแงบ้างตามประสาเด็กค่ะ​ นี่แหละ​ค่ะ​ ​ใคร​เป็นลูก​เป็นเมียนักบิน (หรือ​เป็นสามีนักบิน) ก็​ต้องอดทนหน่อย​ ​แต่ก็น่ารัก​ที่ผู้จัดยังหาอะไร​ให้เด็ก ๆ​ เล่น​ได้ด้วย

คลิกดูภาพขยาย

เครื่องร่อนแบบไม่​ใช้เครื่องยนต์ (Glider) รูปร่างน่าสนใจมาก คอกนักบิน (Cockpit) ดูเล็กนิดเดียว ​แต่นักบินก็นั่งลง​ไป​ได้ ไกลเดอร์นี่​ใช้เครื่องบินลากขึ้น​​ไปบนฟ้า ​ได้ระดับสูง เจอกระแสลมเทอร์มั่ลแล้ว​ก็ปล่อยให้ร่อนเอง​ได้ จนกว่า​จะสิ้นลม (กระแสลม ไม่ใช่ลมหายใจนะคะ​) หรือเบื่อก็นำเครื่องลง​ได้​โดยไม่​ต้อง​ใช้เครื่องยนต์ ​เนื่องจากอาศัยปีก​ที่เรียว​และมี​ความยาวกว่าเครื่องบินปกติ ช่วยพยุงลงมาค่ะ​

คลิกดูภาพขยาย

บรรยากาศในงาน ตกแต่งอย่างสวยงาม ยังมีอีกหลายมุม เดินดูไม่ค่อยเบื่อ คนไม่แน่นมากจน​ต้องเบียดเสียดกัน ​ต้องชมเชยผู้จัดงาน​และสถาน​ที่​ที่สมบูรณ์​พร้อมมากทีเดียว อย่างแรก เรา​ต้อง​ไปจอดรถไกล ๆ​ แล้ว​นั่งรถเมล์​ที่​เขาจัดไว้เข้ามา เสียเงินค่าจอดรถ ค่ารถเมล์ทีเดียวเสร็จสรรพ ​เพื่อไม่ให้รถมายัดเยียดติดขัดกันในงาน อย่าง​ที่สอง สถาน​ที่จัดงานนี้ มีโรงแสดง​ทั้งหมดแปดโรง ​เป็นเหมือนคลังเก็บสินค้าขนาดยักษ์ ภายในจัดสัด​ส่วน​เป็นอย่างดี มีห้องน้ำสะอาดมาก ๆ​ ๆ​ ๆ​ ​เป็นระยะ ๆ​ มี​ที่ฝากของ มีธนาคารฯ มีร้านขายหนังสือพิมพ์​และของจุกจิก มีร้านอาหารหลายแบบ แบบนั่งทานสบายแบบภัตตาคาร แบบกินเร็ว ๆ​ พวกแซนด์วิช ฮอทดอก ประมาณนั้น​ หรือพวกขนมน้ำชา กาแฟ ถังขยะมี​เป็นระยะเหมือนกัน งานดูสวยสะอาด​เป็นระเบียบ ​และทันสมัย

นอกจากนั้น​โรงแสดง​ทั้งแปดนี้อยู่​ไม่ห่างสนามบินตัวจริง​ที่ผู้ร่วมงาน​ส่วนหนึ่ง​เดินทางมา​โดยเครื่องบินของตนเอง ตรงกลาง​ระหว่างโรงแสดงก็​เป็นพื้น​ที่ว่าง มีการแสดงกลางแจ้ง ร้านขายเครื่องดื่ม เบียร์ ไส้กรอก วัฟเฟิ้ล ของกินของเล่น หลอก​ทั้งเด็ก​และผู้ใหญ่ค่ะ​ รถของกองทัพเยอรมันก็มาร่วมสาธิตการดับเพลิง ​และยุทธการบำบัดทุกข์บำรุงสุขต่าง ๆ​

คลิกดูภาพขยาย

ภาพเครื่องบินสวย ๆ​ แบบนี้มีมากมาย​ ​ส่วนใหญ่คนรักเครื่องบิน ​จะขออนุญาตเจ้าของเครื่องตะกายเข้า​ไปนั่งในคอกนั่งบิน ​และถามโน่นถามนี่จนพอใจ ​และผู้​ที่มาออกร้านก็​จะจัด​แต่งร้านอย่างสวยงาม หาก​เป็นบริษัทใหญ่หน่อย​มีทุนทรัพย์ ก็​จะมีเคาน์เตอร์เสิร์ฟน้ำชา กาแฟ น้ำส้ม น้ำเปล่า ขนมนิด ๆ​ หน่อย​ ๆ​ ให้​กับลูกค้า หรือคน​ที่ทำท่า​จะมา​เป็นลูกค้า เรียกว่า​เอาใจ​กับอย่างเต็ม​ที่ เครื่องบินลำหนึ่ง​ไม่ใช่ถูก ๆ​

คลิกดูภาพขยาย

เครื่องลำนี้ใหญ่หน่อย​ ​เป็นเครื่อง​โดยสารประมาณสิบ​ที่นั่ง เปิดให้คนขึ้น​​ไปดูข้างใน​ได้ค่ะ​ แม่บ้าน​ไปเมียง ๆ​ มอง ๆ​ เห็น​เขาติดป้ายว่า "ขายแล้ว​" แม่บ้านรู้สึกว่า​ เคยเห็นเครื่องนี้แล้ว​​เมื่อสองปีก่อน ติดป้ายว่า "ขายแล้ว​" เหมือนกันเลย​

นอกจากเครื่องบินแบบมีเครื่องยนต์ เครื่องร่อนแบบไม่มีเครื่องยนต์ เครื่องบินแบบเบาพิเศษ เครื่องบินขนาดเล็ก เครื่องบินแบบเอ๊กเพริเมนทั่ล (Experimental ​เป็นการเรียกตามขนาดเครื่องบิน) เครื่องบินขนาดกลาง แล้ว​ก็ยังมีสินค้า​และการสาธิต​ที่น่าสนใจมากมาย​ รวม​ทั้งห้องจำลองการบินให้เราเข้า​ไปนั่งเหมือน​ได้ลองบินจริง ๆ​ ด้วยค่ะ​ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อีกมากมาย​ ของ​ที่ระลึก เสื้อผ้านักบิน หมวก นาฬิกา แว่นตา อุปกรณ์นำร่องต่าง ๆ​ ของเล่นเด็ก หนังสือ เข็มกลัด มากมาย​ละลานตาค่ะ​ สรุปแล้ว​ไม่​ได้ซื้ออะไร​เลย​ค่ะ​

คลิกดูภาพขยาย

เครื่องนี้ เจ้าของเข็นออกมาตั้งลำเรียงแถวต่อจากเครื่องอื่น ๆ​ ​เพื่อรอบินกลับบ้านค่ะ​

นอกจากการแสดงในร่มแล้ว​ ​แต่ละวัน​เขา​จะมีโปรแกรมการบินจริง ๆ​ ให้พวกเราชมด้วย ​ซึ่งมี​ทั้งเครื่องไอพ่น เครื่องจัมโบ้มาร่วม ​และเครื่องของกองทัพอากาศ ​และพลเรือน​ที่เก๋ ๆ​ แปลก ๆ​ สมรรถนะเยี่ยม มีประวัติศาสตร์​ความ​เป็นมา สีสันสวยงาม หรือ​เป็นเรื่อง​โปรโตไทป์ (Prototype) ​เป็นต้นแบบหนึ่ง​เดียวคนนี้ เสียดายว่า วัน​ที่พวกเรา​ไปอากาศไม่ดี เลย​ไม่​ได้ดูการแสดงค่ะ​ อ้อ นอกจากเครื่องบิน เครื่องร่อน พารามอร์เตอร์ หรือร่มบินแล้ว​ ​ต้องไม่ลืมบอลลูนบินนะคะ​ แล้ว​ก็บอลลูนแบบ​ที่เรียกว่า เซปเปลินด้วยด้วย (Zeppelin) แบบ​ที่อินเดียนน่าโจนส์​กับพ่อของ​เขา​ไปห้อยโหนหนีผู้ร้ายนั่นแหละ​ค่ะ​

เวลาเราบังคับเครื่องบิน เราเรียกว่า "บิน" ค่ะ​ ไม่เรียกว่า "ขับ" แหะ แหะ ​เพราะ "ขับ" นั้น​​ใช้​กับรถ ​แต่แม่บ้านก็เผลอประจำเลย​หล่ะ

ลืมบอกว่า สาเหตุ​ที่สนใจ​ไปดูเครื่องบินกัน​เป็น​เพราะพ่อบ้านมีอยู่​​ที่บ้านลำหนึ่ง​ ยังต่อไม่เสร็จ ตัวเครื่องอยู่​ในห้องรับแขก ​ส่วนปีกอยู่​ในห้องนายช่างใหญ่ชั้นใต้ดินค่ะ​ แม่บ้านก็นั่งดูทีวีอยู่​ใต้หางเครื่องบินนั่นแหล่ะค่ะ​ (เครื่องแบบเดียว​กับคุณโอลิวิเอ​ที่เคยเขียนถึงตอนแม่บ้านปีสามน่ะคะ​ ดู​ที่นี่​ได้ คนอยาก​เป็นนก)

​ส่วนแม่บ้านเองสมัยอยู่​เมืองไทย เคย​ไปเรียนบินเครื่องบินขนาดเบาพิเศษ (Ultralight) ชื่อว่า ควิกซิลเวอร์ ค่ะ​ สนามบินอยู่​ตรงมอเตอร์เวย์​ไปเมืองชลฯ ตรงทางแยก​ไปบาง​พระค่ะ​ เรียน​ได้เกือบสองปี ​แต่​ไป ๆ​ มา ๆ​ รวมชั่วโมงบินแล้ว​ยังน้อยอยู่​มากค่ะ​ ตั้งแต่ย้ายมาก็​ได้​ไปบินแค่ครั้งเดียว​เมื่อปีก่อน บินแล้ว​ก็สนุกอยากกลับ​ไปบินอีก

​ไปคราวนี้ เรา​ไปพักเบดแอนด์เบรคฟาสต์ค่ะ​ ค่า​ที่พักคนละยี่สิบห้ายูโร ​พร้อมอาหารเช้า​แบบเยอรมัน ไข่ต้ม ขนมปัง เนย กาแฟ น้ำส้ม แยม แฮม ​และชีส แม่บ้านชอบจานชาม​ที่คุณยายเจ้าของบีบี​เอามา​ใช้เสิร์ฟ เลย​ถ่ายรูปติดมาให้ดูค่ะ​ ภาพสุดท้าย​คือด้านข้างของบ้าน​ที่​ไปพักค่ะ​

คลิกดูภาพขยาย

คลิกดูภาพขยาย

คลิกดูภาพขยาย


แม่บ้านอดีตนัก(เรียน)บินค่ะ​

 

F a c t   C a r d
Article ID S-881 Article's Rate 114 votes
ชื่อเรื่อง เรื่องเล่าจากเจนีวา ปีสี่ (แล้วจ้า) --Series
ชื่อตอน ไปเที่ยวงานแสดงเครื่องบิน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รจนา ณ เจนีวา
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๐ สิงหาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๘๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๔๗๑
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : นายขาจร [C-4195 ], [61.90.81.182]
เมื่อวันที่ : ๒๖ เม.ย. ๒๕๔๘, ๐๗.๑๘ น.

ผมเคยขึ้น​​​​แต่เครื่องบิน20​​ที่นั่งหนึ่ง​​ครั้ง แล้ว​​ไม่เคยกล้าขึ้น​​บินกลับเครื่องบินลำเล็กอีกเลย​​..เจี๋ยวจริงๆ​​เยย...​​​​แต่ชอบเครื่องบินเหมือนกัน ในวัยเด็ก วัน​​ที่ชอบ​​ที่สุด​​คือวันเด็ก​​ที่ทหารอนุญาติให้ขึ้น​​​​ไปเล่นเครื่องบิน ผมลูบๆ​​คลำๆ​​​​ทั้งวันเลย​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ป้าแก่ [C-4202 ], [58.10.179.41]
เมื่อวันที่ : ๒๖ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๒.๕๘ น.



คุณรจยังติดใจเรื่อง​​ห้องน้ำ หรือค่ะ​​ ย้ำมาเลย​​ว่าสะอาดมากๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​

โธ่อุตส่าห์​​ไปจำ​​ได้อีกว่า เคยเห็นเครื่องนั้น​​ติดป้ายว่าขายแล้ว​​ ​​เมื่อสองปีก่อน

ตอนนี้อดีต นักเรียน(บิน) ​​ไปมีพ่อบ้าน​​เป็นนักบินแทน แล้ว​​นิ ดีกว่ากันเยอะเลย​​ใช่ไหม

ละจ๊ะ​​ ​​ส่วนนายขาจร น่าเกลียดมากอะ วัยนี้ ยังมีการชอบวันเด็ก
ชอบเด็กหรือชอบวันเด็กกันแน่ ฮึ นายขาจร

ส่งภาพ​​ไปให้แล้ว​​เน้อ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Poceille โหมดว่างงาน (เพราะรอประชุมฮับ) [C-4267 ], [161.200.255.162]
เมื่อวันที่ : ๒๙ เม.ย. ๒๕๔๘, ๐๙.๐๗ น.

แฮ่ม...​​ แวะมาดูเรือบินฮับ ​​แต่ดูด้วยตาข้างเดียว อีกข้างปิดไว้...​​

มิใช่​​เพราะ​​เป็นตาแดงหรืออย่างไร ​​แต่​​เพราะ​​เป็นคนกลัวเรือบินค่ะ​​ กลัวมาก ๆ​​ กลัว​​โดยไม่มีสาเหตุ ​​แต่ก่อนตอนเด็ก ๆ​​ ไม่​​เป็นนะคะ​​ ชอบมาก เวลานั่งรถไฟผ่านดอนเมืองแล้ว​​เห็นหางเรือบินตั้งโด่ ๆ​​ ขึ้น​​มา​​จะกรี๊ดกร๊าดเหมือนเจอดารา (เว่อร์แล้ว​​ตัวเอง?) ​​แต่พอ​​ได้ขึ้น​​ครั้งแรกเท่านั้น​​แหล่ะขอรับ ถึง​​ได้รู้ว่ากลัวมากกกกกกก ...​​กลัวถึงขนาดแค่เห็นมันขึ้น​​มันลงก็​​จะแหวะออกมาแย้ว สันนิษฐานว่าชาติ​​ที่แล้ว​​คงเคยตกเรือบินตาย หรือไม่ก็โดนกัปปิตันเรือบินหักอกจนช้ำ เลย​​พาลเกลียดกำปั่นเหาะ​​ไปด้วยเลย​​ เหอเหอเหอ...​​

เดี๋ยวเจอกันอีกทีในห้องครัวรจนานะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น