นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๓๑ ตุลาคม ๒๕๕๐
ตลาดชีวิต #5
จันทน์กะพ้อ
... เจ๊เล็กไม่ใช่แม่ค้าธรรมดา เธอ​เป็นคนมี​เพื่อนฝูงมาก ตั้งแต่ผู้คนทั่วๆ​​ไปจนถึงครูอาจารย์ ​เพราะเธอเรียนจบปริญญาตรี เธอติดหมากกินหมากจนฟันดำปี๋...

ตอน : คนขายทุเรียน..กินหมากแต่ก็อยากจะกินสเลอปี้เหมือนกัน...

​ถ้า​จะหาแม่ค้า​ที่ชื่อเล็กในตลาดสดจันทบุรี คง​จะมีเกินกว่า 10 คน มี​ทั้งเล็กขายกล้วย เล็กขายขนม เล็กขายกุ้ง เล็กขายเสื้อผ้า เล็กขายของชำ ฯลฯ ​แต่​ถ้าพูดถึงเจ๊เล็กก็​ต้องหมายถึง ป้าเล็กกินหมากฟันดำ​ที่ขายหมากพลู มะพร้าว ​และทุเรียน

เจ๊เล็ก​เป็นคนร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำ คล้ำ ใส่​แต่เสื้อเชิ้ตลายสก็อต​และกางเกงยีนส์ เธอ​เป็นคนตรง​ไปตรงมาพูดจาไม่อ่อนหวาน ​และพูดด้วยสำเนียงดั้งเดิมแบบคนจันท์แท้ๆ​ เธอตะโกนทักทายฉันว่า

"นี่แม่คู้ณ ฉันน่ะเรียกเธอตั้งแต่เธอเดินมากรงนี้จน​ไปถึงกรงโน้น เธอไม่ยอมหันมามองฉันเลย​นะ ฉันโกรธแล้ว​ละ" เจ๊เล็กค้อนปะหลับปะเหลือก เคี้ยวหมากหยับๆ​

"เหรอๆ​ๆ​...​โอ๋ๆ​ๆ​ ก็ไม่​ได้ยิน อย่าน้อยใจเลย​น่ะ นี่ไงมาแล้ว​ ฮ่ะๆ​ๆ​ๆ​"
"ไม่​ต้องมาพู่ดร้อก ฮึ" เจ๊เล็กยังงอนเล่นๆ​ต่อ​ไป
"ซื่อ(ซื้อ)ของเราก็ไม่ซื่อ เราเรียกแล่วยังไม่หันอีก...​ฮึ...​. น่าโมโห ...​"
"ฮ่ะๆ​ๆ​" ฉันหัวเราะชอบใจ

ในวันธรรมดาแผงเจ๊เล็ก​จะขายหมาก​ซึ่งมี​ทั้งหมากดิบ ​และหมากหั่น พลูก็มี​ทั้งพลูจีนพลูเผ็ด ปูนก็มี​ทั้งปูนกิน​กับหมากธรรมดา ​และปูน​ที่ผสมสีเสียดจน​เป็นสีแดงเข้ม มะพร้าว​ทั้งมะพร้าวทึนทึก​และมะพร้าวห้าว มะพร้าวอ่อนน้ำหอม​และน้ำหวาน ใบตองกล้วยป่า ​และกล้วยต่างๆ​เช่น กล้วยน้ำว้า กล้วยหอม กล้วยไข่ กล้วยหักมุก ​และบางวันก็​จะมีกล้วยใกล้ลูกยาวๆ​​ที่​เอา​ไปปิ้งรส​จะหวานเข้ม​และเนื้อนุ่มกว่ากล้วยหักมุก กล้วยใกล้นี้ชาวดามากัสก้านิโกรผิวดำ​ที่มาทำพลอยอยู่​​ที่จันท์​จะชอบ​เอา​ไปทอดกิน​กับเนย ​แต่พวก​เขา​จะต่อราคาเก่งมาก หลายครั้งเจ๊เล็กก็ไม่ขายให้​เพราะต่อกดราคามากเกิน​ไป

เจ๊เล็กบอกว่า เธอ​จะโกรธ​เมื่อ​ได้ยินคนพูดว่า "แผงนี้ขายของแพง" หรือ "แผงนี้​เอาของไม่ดีมาขาย" ด้วยการยึดมั่นในปรัชญาเช่นนี้จึงทำให้เจ๊เล็กมีลูกค้าขาประจำมากกว่าแผงอื่นๆ​

แรกๆ​ฉันก็​ไปซื้อ ทุเรียน มะพร้าวอ่อน จากแผงของเธอ ​แต่พอนานๆ​เข้าก็สนิทสนมกันจนกลาย​เป็น​ไปนั่งคุยกันทุกวัน เจ๊เล็กก็​จะมีเก้าอี้ไว้ให้นั่งเสมอ มีขนมอะไร​อร่อยก็​จะแบ่งปันกันกิน ​ถ้าฉัน​ไปจ่ายตลาดเจอลูกคุย ผลไม้ป่ารสเปรี้ยวจัดหวานเล็กน้อย ฉันก็​จะซื้อ​ไปฝาก​เขา จนทำให้เรากลาย​เป็น​เพื่อนสนิทกัน ฉัน​ไปจ่ายตลาดตั้งแต่บ่ายแก่ๆ​​และ​จะไม่กลับบ้านก่อนตะวันตกดิน ​ถ้าวันไหนฉันมีธุระไม่​ได้​ไปตลาด ตาเถร(คนขายผลไม้แผงตรงกันข้าม)ก็​จะแซวเจ๊เล็กว่า "ซี้ไม่อยู่​"

เดือนเมษายน​เป็นเดือนแห่งการขายทุเรียน​ไปจนถึง มิถุนายน เจ๊เล็ก​จะ​เป็นแผง​ที่ขายทุเรียน​ได้ค่อนข้างมาก​เพราะมีขาประจำ เจ๊เล็กใจป้ำ หากลูกค้าบอกว่าทุเรียน​ที่ซื้อ​ไปไม่ดีไม่ถูกใจ เจ๊เล็ก​จะชดเชยให้เสมอ (รวมหมายถึงพวกมะพร้าวด้วย) ​แต่ก็มีบางคราว​ที่เธอเบรคแตกบ้างเหมือนกัน ลูกค้าบางคนจู้จี้​จะ​เอาอย่างโน้นอย่างนี้ ครั้นผ่าให้แล้ว​ก็ยังไม่พอใจสารพัด บางทีเจ๊เธอก็เหลืออดตะเพิดใส่​เอาเหมือนกัน
"ไม่ขายแล้ว​ ​ไปๆ​" หรือไม่ก็
"เจาะให้ดูเนื้อแล้ว​ตกลงว่า​จะ​เอา ให้ผ่าให้ พอผ่าแล้ว​ก็เปลี่ยนใจไม่​เอาอีก ไม่​เอาก็​ต้องจ่ายเงินมา ไม่งั้นชั้นไม่ยอม ฉันผ่าแล้ว​​จะ​เอา​ไปขายให้​ใคร​ได้" ยาม​ที่เจ๊เล็กแก​เอาจริงลูกค้า​ที่ว่าเขี้ยวนักเขี้ยวหนาก็​ต้องยอมเหมือนกัน

คลิกดูภาพขยาย


แม่ค้าหลายคน​เป็นชาวสวนเองด้วย พวกเธอจึงนำผลผลิตจากสวนตนเอง ​และสวนใกล้เคียงมาขาย ทุเรียนของเจ๊เล็กก็เช่นเดียวกัน มาจากสวนตัวเอง​และสวนของน้องชาย​ซึ่ง​จะทำให้ต้นทุนต่ำกว่า​ไปหาซื้อมาขาย อีก​ทั้งยัง​เป็นทุเรียน​ที่ปลูกใน​ที่ดินแดง ก็ถือกันว่า ทุเรียน​จะเนื้อดีเนื้อสวยกว่าปลูกบน​ที่ดินทราย ทุเรียน​ที่ขายก็มีดังนี้

พันธุ์กระดุม เนื้อบาง เม็ดโต หวาน ไม่มัน ​แต่​เป็นทุเรียนพันธุ์เบา ออกลูกเร็ว แก่เร็ว ตัดมาขาย​ได้ก่อนพันธุ์อื่นๆ​

พันธุ์ ชะนี มีรสมันมากกว่าหวาน เนื้อมาก​และเหนียว ​ถ้าหล่น​จะมีรสขมเล็กน้อย ​ถ้างอมเนื้อ​จะเละ สุกเร็ว เก็บนานไม่​ได้​จะแตกหมด​ทั้งลูก

คลิกดูภาพขยาย


พันธุ์หมอนทอง เนื้อหวานมากกว่ามัน เนื้อไม่เหนียว ​แต่เก็บ​ได้นาน สุกแล้ว​เนื้อไม่เละ ​ส่วนมาก​จะ​เป็นสินค้าส่งออก

คลิกดูภาพขยาย


พันธุ์ก้านยาว เนื้อนุ่มฟูหวาน ​แต่เมล็ดใหญ่ มีก้าน​ที่ลูกยาวกว่าพันธุ์อื่นๆ​ ไม่​เป็น​ที่นิยม มีขายน้อยมาก

คลิกดูภาพขยาย


พันธุ์พวงมณี ลูกเล็กมาก เนื้อเหนียว หวาน​แต่มีเนื้อน้อย บางคนถือว่าอร่อย​ที่สุดในจำนวนทุเรียนด้วยกัน

ฉัน​ไปช่วยเจ๊เล็กขายทุเรียนแทบทุกวัน จนรู้จักการห่อลูกทุเรียนด้วยกระดาษโฆษณาของห้างใหญ่ เจ๊เล็กแกล้งคุยโวว่าเธอ​เป็นเจ้าของห้างจึง​เอากระดาษแสดงรายการโปรโมชั่นสินค้ามาห่อทุเรียน​ได้

เจ๊เล็กยังสอนฉันให้รู้จักการดูทุเรียนพันธุ์ชะนีว่าลูกไหนเนื้อเหลืองเข้มไม่เข้ม ​โดยการเลือกลูก​ที่เปลือกหนาหนามห่าง ​และมีพูแป้ว หากลูกไหนมีพูเต็มทุกพู รูปร่างลูกสวยเนื้อ​จะไม่สวย ​เพราะ​ต้อง​ใช้อาหาร​ไปหล่อเลี้ยงทุกพู ​แต่​ถ้ามีพูน้อย อาหาร​จะ​ไปหล่อเลี้ยง​ได้เต็ม​ที่จึงทำให้เนื้อมีสีเหลืองเข้ม

นอกจากนี้เธอมีสามี​ที่ช่วยงานอยู่​เบื้องหลัง ตัดทุเรียน ปอกมะพร้าว สารพัด เธอมีลูกสาวสองคน คนโตเรียนจบปริญญาตรีแล้ว​ ​ส่วนคนน้องเรียนอยู่​ ม.5 ลูกสาว​ที่น่ารัก​ทั้งคู่มาเปิดขายทุเรียนอีกแผงหนึ่ง​​ที่บริเวณงานผลไม้ด้วย

เจ๊เล็กไม่ใช่แม่ค้าธรรมดา เธอ​เป็นคนมี​เพื่อนฝูงมาก ตั้งแต่ผู้คนทั่วๆ​​ไปจนถึงครูอาจารย์ ​เพราะเธอเรียนจบปริญญาตรี ​ที่เธอกินหมากจนฟันดำปี๋ เธอเล่าว่าเธอแพ้ท้องอยากกินหมากตั้งแต่อายุ 25 เธอจึงกินเรื่อยมาจนอายุจวนเจียน​จะ 50 ปี จึงหยุดไม่​ได้อีกแล้ว​ หากวันไหนไม่มีหมากกินเธอ​จะหงุดหงิด พาล​จะ​เป็นลม​เป็นแล้งเสียให้​ได้

บ่ายวันหนึ่ง​อากาศร้อนจัด ในขณะ​ที่​กำลังนั่งคุย​กับฉันอยู่​นั้น​ เจ๊เล็กก็เอ่ยว่า
"นี่เธอ..เธอ​จะเดิน​ไปแถวๆ​เซเว่นมั่งป่าว"
"​ไปสิ ฉัน​จะ​ไปซื้อนม"
"เออ..ดีๆ​ ฉันฝากซื้อ สเลอปี้ด้วยนะ"
"หา...​...​อะไร​นะ เจ๊เล็ก" ฉันทำตาโตน้องๆ​ไข่ห่าน ​เพราะเจ้าสเลอปี้ เกล็ดน้ำแข็งละเอียดๆ​เย็นๆ​หวานๆ​ชื่นใจนี่เด็กๆ​​และวัยรุ่น​จะชอบกินกันมาก แล้ว​ก็สนุกตรง​ที่คนซื้อ​ได้กดสเลอปี้ใส่แก้วเองอีกด้วย
เจ๊เล็กทำท่ากระมิดกระเมี้ยน "ก้อ..ชั้นอยากกินมั่งน่ะ รึว่าเธอไม่รู่จักล่ะ ไอ้สเลอปี้เนี่ยะ "
"ฮ่าๆ​" ฉันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น"รู้จัก..รู้จักสิ ​แต่ชั้นไม่คิดว่าเจ๊เล็ก​จะกินนะสิ ตาเถรๆ​..​ได้ยินป่าวเจ๊เล็กอยากกินสเลอปี้" ว่าแล้ว​ฉันก็รีบจ้ำอ้าวเดิน​ไปซื้อให้เธอทันที

ฉันก็ออก​จะเขินเหมือนกัน​ที่ถือสเลอปี้แก้วใหญ่ใส่หลอดสองหลอดกลับมา​ที่แผงเจ๊เล็ก แล้ว​นั่งลงข้างหลังกองทุเรียน เจ๊เล็กรีบคายชานหมากทิ้ง ​เอาทิชชูเช็ดปาก แล้ว​เราสองคนก็แอบดูดเกล็ดน้ำหวานสีน้ำตาลกันอย่างเอร็ดอร่อย

"หลอดของเธอสีขาวนะ หลอดของฉันสีเหลือง" ฉันบอก

น้ำหวานเย็นเจี๊ยบชื่นใจในยามบ่าย​ที่ร้อนจัด​กับ​เพื่อนคนขายทุเรียน​ที่ถูกคอกัน ทำให้มี​ความสุขเสียนี่กระไร

 

F a c t   C a r d
Article ID S-879 Article's Rate 44 votes
ชื่อเรื่อง ตลาดชีวิต --Series
ชื่อตอน คนขายทุเรียน..กินหมากแต่ก็อยากจะกินสเลอปี้เหมือนกัน... --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๗๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๘๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : กางเขนดง [C-4186 ], [202.28.62.67]
เมื่อวันที่ : ๒๕ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๓.๓๔ น.

น่ารักจังค่ะ​​ แยกสีหลอดกันด้วย

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : รจนา อยากกินทุเรียน แง้ง้ง้ง้ง [C-4187 ], [213.103.133.182]
เมื่อวันที่ : ๒๖ เม.ย. ๒๕๔๘, ๐๐.๐๘ น.

อ่านแล้ว​​ไม่อยากทานสเลอปี้ ​​แต่อยากทานทุเรียนอ่ะ แหม เล่น​​เอาหนามมาล่อ​​ทั้งกองเลย​​นะ ป้าแอ๊ดจ๋า ไม่เห็นใจคนไกลบ้าน ไกลทุเรียนบ้างเลย​​
​​แต่สงสัยจัง ไอ้คำ​​ที่ถูก banned นี่มันคำอะไร​​กันวุ้ย เสียอรรถรสหมดเลย​​นะ ลุงเปี๊ยก...​​..

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : add [C-4190 ], [203.188.34.149]
เมื่อวันที่ : ๒๖ เม.ย. ๒๕๔๘, ๐๐.๕๐ น.

สวัสดีค่ะ​​น้องกางเขนดง คุณรจ

คำท้องถิ่นมัน​​ไปใกล้เคียง​​กับคำด่าน่ะค่ะ​​ เลย​​ถูกแบนอัตโนมัติ เฮีย เปลี่ยนตัว ฮ ​​เป็น ห หีบค่ะ​​ แปลว่าพี่ชาย เลย​​เปลี่ยน​​เอาคำอื่น​​ไปแทนแล้ว​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : นายขาจร [C-4196 ], [61.90.81.182]
เมื่อวันที่ : ๒๖ เม.ย. ๒๕๔๘, ๐๗.๒๖ น.

เข้าใจ​​เอาทุเรียนมายั่วนะ ทุเรียน​​ที่อร่อย​​ที่สุดอยู่​​​​ที่จันท์นี่เอง ซื้อของใต้มาทานไม่เคยอร่อยเลย​​..สงสัย​​จะ​​ต้องจร​​ไปจันท์ซะแล้ว​​วุ๊ย..​​ได้สองเด้งเลย​​​​ทั้งตีกอล์ฟ​​และตีทุเรียน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : ละอองฝน [C-4199 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : ๒๖ เม.ย. ๒๕๔๘, ๐๘.๒๐ น.

อยากกินทุเรียนนนนนค่ะ​​ คุณ add เห็นด้วย​​กับคุณรจค่ะ​​ คนไกลบ้าน น้ำลายหยดติ๋งๆ​​ๆ​​ๆ​​ เรื่อง​​น่ารักดีค่ะ​​ อ่าน​​ไปอมยิ้ม​​ไป

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : ป้าแก่ [C-4200 ], [58.10.179.41]
เมื่อวันที่ : ๒๖ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๑.๑๓ น.


โอ้โฮ แอบมากินทุเรียนกันตรึมเลย​​นะ เสียดายจริงๆ​​ว่าวันนั้น​​ไม่​​ได้​​ไป มามีเจ้าตัวแสบเพิ่ม ก็เลย​​ไม่ค่อยกล้าทิ้งบ้านนานจ้า

เรื่อง​​แบบนี้​​เป็นธรรมชาติดีค่ะ​​พี่แอ๊ด โห พี่แอ๊ด ถือแก้วสเลอบี้ ทำไม​​ต้องเขินด้วยจ๊ะ​​ ป้าถือบ่อยมาก ​​และชอบอีกต่างหาก แบบว่าถึงแก่
​​แต่ยังมีไฟอ่ะ มีไรไหมเพ่ อิอิอิ เนอะพี่เล็กเนอะ เราพวกเดียวกันนะตัวเอง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : พญาไฟ [C-4254 ], [203.118.118.163]
เมื่อวันที่ : ๒๘ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๖.๑๖ น.

เฮ้อ ป้าแอ๊ดน๊า ป้าแอ๊ด เล่น​​เอาทุเรียนสีเหลืองสวย ๆ​​ อย่างนี้มายั่วน้ำลาย ​​ใคร​​จะอดใจ​​ได้เนี่ย พญาไฟกลายร่าง​​เป็นปลาปุ้มปุ้ย น้ำลายหยด​​ไป 3 แหมะ เรียบร้อย​​แล้ว​​

​​ถ้า​​ได้​​ไปจันทบุรีอีกครั้งนะ ​​จะ​​ต้องลุยให้ถึงสวนเจ๊เล็กเลย​​ อิอิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : Poceille โหมดอยากกินทุกอย่างที่ขวางหน้าฮับ [C-4266 ], [161.200.255.162]
เมื่อวันที่ : ๒๙ เม.ย. ๒๕๔๘, ๐๘.๕๘ น.

อ๊ายยยยย โดนคุณพญาไฟแย่งน้ำลายหก​​เป็นปุ้มปุ้ย​​ไปแย้วอ่ะ เค้า​​เป็นอะไร​​ดีล่ะทีนี้???


อ่านเรื่อง​​นี้แล้ว​​​​ต้องยิ้มให้​​กับมิตรไมตรี​​ระหว่าง "สองซี้" คู่นี้นะคะ​​ น่ารักมาก ๆ​​ เลย​​ (อิจฉานิด ๆ​​ ​​เพราะช่วงนี้​​เพื่อนทิ้ง เลย​​​​ต้องอยู่​​กะแมวตู้แก้เหงา จนแทบ​​จะมุดเข้า​​ไปอยู่​​ในตู้ด้วยกันเสียให้รู้แล้ว​​รู้รอด...​​) ​​และของแถม​​ที่​​ได้มา​​คือ ...​​ อยากกินทุเรียนเนื้อแน่น ๆ​​ ​​กับสเลอปี้รสโค้กอ่ะ...​​ แผล็บ แผล็บ แผล็บ

​​ไปเซเว่นดีก่า...​​ ยะฮู้!

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๙ : pilgrim [C-4457 ], [158.125.1.124]
เมื่อวันที่ : ๐๗ พ.ค. ๒๕๔๘, ๑๗.๑๓ น.

สวัสดีค่ะ​​คุณ add วันนี้​​พอดีว่างมากหน่อย​​ เลย​​มาคลิ้กเรื่อง​​อ่าน​​ไปเรื่อยๆ​​ เลย​​มาเจอเรื่อง​​ของจันทน์กระพ้อ หรือคุณ add ​​โดยไม่รู้ตัว นึกอยู่​​แล้ว​​เหมือนกันว่า คุณ add​​จะ​​ต้อง​​เป็น​​ใครสักคน​​ที่เขียนเก่ง​​และมี​​ความรู้เรื่อง​​การ​​ใช้ภาษาไทยดีมาก

ตอนนี้ ยังอ่าน​​แต่ซีรีส์ตลาดชีวิตนะคะ​​ ขอบอกว่าชอบมากๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​ เขียน​​ได้มีชีวิตชีวา​​และมองเห็นภาพ​​ได้ดีเลย​​ค่ะ​​ ยังไงไม่​​ได้รับประทานทุเรียน พิลกริมก็ดีใจ​​ที่​​ได้เห็นภาพทุเรียนเหลืองอร่ามค่ะ​​ เห็นแล้ว​​ก็คิดถึงแม่​​เพราะแม่ชอบกินทุเรียนมาก ​​และ​​จะหาไว้ให้ลูกกินเสมอ ป่านนี้ แม่ึคงนั่งหม่ำทุเรียน​​ที่เมืองไทยเพลิน​​ไปแล้ว​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๐ : add [C-4478 ], [203.188.10.229]
เมื่อวันที่ : ๐๘ พ.ค. ๒๕๔๘, ๑๕.๐๑ น.

คุณแม่ขา ทานทุเรียนเผื่อลูกสาวด้วยนะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น