นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
เฮฮาอาสาสมัคร (เขาหลักแห่งความหลัง) #6
รจนา ณ เจนีวา
...มีประโยคหนึ่ง​​ที่พวกเราพูดกันติดปาก​คือ "ขอ​ไปลงศูนย์อาสาสมัครหน้าอุทยานค่ะ​" เชื่อว่าตอนนี้เจ้าของรถปิกอัพใน​เขาหลักคุ้นเคย​กับประโยคนี้ดี...

ตอน : ผู้ช่วยกิตติมศักด์

​เพื่อน ๆ​ ค่ะ​

มีประโยคหนึ่ง​​ที่พวกเราพูดกันติดปาก​คือ "ขอ​ไปลงศูนย์อาสาสมัครหน้าอุทยานค่ะ​" เชื่อว่าตอนนี้เจ้าของรถปิกอัพใน​เขาหลักคุ้นเคย​กับประโยคนี้​เป็นอย่างดี

อย่าง​ที่กล่าว​ไปแล้ว​ว่า พวกเรากระจายกันพักตาม​ที่ต่าง ๆ​ ​ส่วนใหญ่พัก​ที่เนเจอร์รีสอร์ท​ซึ่ง​เป็น​ที่ทำงานด้วย กลุ่มนี้ก็​จะโชคดีไม่​ต้องโบกรถมากนัก ​แต่ถึงกระนั้น​ก็หาใช่ว่า​จะไม่เคยทำ อีก​ส่วนหนึ่ง​กระจาย​ไปพัก​กับเกสต์เฮ้าต์หรือรีสอร์ทเล็ก ๆ​ เรียงรายด้านเหนือ​และใต้ของศูนย์ฯ ​ส่วนหนึ่ง​ของพวกเราก็เช่ารถขับ ​เพื่อน ๆ​ ก็​ได้อานิสงค์​ไปด้วย พวกอยู่​นาน ๆ​ อย่างแม่บ้าน​จะเช่าก็ไม่ไหว สิ้นเปลืองโสหุ้ยก็เลย​โบกรถ​เอา

คลิกดูภาพขยาย


แม่บ้านไม่เคยโบกรถมาก่อนในชีวิต ​แต่​ได้ลองก็เช้า​วันรุ่งขึ้น​หลังจากมาถึง น้อง​ที่ช่วยโบก​เป็นคนสวยน่ารัก​และเคยมาอาสาฯแล้ว​ จึงโบกด้วยท่าทางคล่องแคล่ว แป๊บเดียวก็​ได้คนจอดรับ รู้สึกสนุกค่ะ​ อีกวันก็หัดโบกเอง ทีแรกก็เขิน ๆ​ ตอนหลังก็ทำท่า​ได้สวยขึ้น​เรื่อย ๆ​ จากการฝึกฝน

พวกเราก็​ได้ปิกอัพ​ที่ผ่าน​ไปมานี่แหละ​ค่ะ​ คนใต้น้ำใจงาม หยุดรับ​โดยไม่รังเกียจด้วย​ความมีน้ำมิตรจริง ๆ​ คำพูดแรก​ที่เรา​จะถาม​เขา​เมื่อ​เขาจอดรถ​และเปิดกระจกก็​คือ "ขอ​ไปลงใกล้ ๆ​ อุทยาน​ได้ไหมคะ​" ​ส่วนใหญ่​เขาก็​จะรู้ว่าเรา​จะ​ไปศูนย์อาสาฯนี้​เพราะมองเห็น​ได้ชัดเจนจากถนนใหญ่ ค่ะ​ ​และหน้าตาเรามันคงบอก มอมแมม มีเป้สะพายหลัง ท่าทางคนเมืองเต็มตัว

พอ​เขาบอกว่า โอเค เราก็ปีนขึ้น​กระบะหลังเลย​ บางทีข้างหน้าว่าง เรา​เป็นผู้หญิง ​เขาก็ให้เรานั่ง​ไปด้วย ​ได้คุย​กับชาวบ้านกระชับมิตรเรียนรู้ปัญหาของพวก​เขาอีกโสตหนึ่ง​ ​เป็นกำไร​และ​ความรู้ให้ชีวิต

แม่บ้านสนุก​กับการลุ้นว่า หน้าไม่เอ๊าะอย่างเรานี่​จะมี​ใครเมตตาอยากจอดรับไหม ปรากฏว่า มีค่ะ​ บางทีก็คันแรก​ที่ผ่านมา บางทีก็เจ็ดแปดคันกว่า​จะจอด หาก​เป็นรถขนปูน รถบรรทุกแม่บ้าน​จะไม่โบกค่ะ​ รถเก๋งแถวนี้ไม่ค่อยมี ก็เลย​ไม่ค่อย​ได้ราชรถมาเกยเท่าไร ​ส่วนใหญ่​ได้นั่งข้างหน้า นาน ๆ​ ก็ย้าย​ไปนั่งท้ายกระบะเสียที ​ที่ชอบ​เพราะเรา​ได้สัมผัสผู้คน ​ได้ซาบซึ้งถึงน้ำใจน้อย ๆ​ พวกอาสาสมัคร​ทั้งไทย​และเทศ ชาย​และหญิงต่างก็​ได้อาศัยรถ​ที่ผ่าน​ไปมานี่แหละ​ค่ะ​ สำหรับการสัญจร ดูเหมือนว่า คน​ที่นี่ก็​จะคุ้น​กับ "อาสาสมัครนักโบก" กัน​เป็นอย่างดี

คลิกดูภาพขยาย


สมัย​เป็นคุณนายอยู่​เมืองเจฯแม่บ้านมี​แต่รถของตัวเอง​ใช้ หากขัดข้องก็​ได้พ่อบ้านช่วยรับส่ง หรือนั่งรถเมล์​ได้ เวลาเห็นคนมาโบกรถก็ไม่ค่อย​ได้จอดรับ ​เพราะรู้ว่า​เขามัก​จะ​ไปนอกเมืองไกล ๆ​ ​และบางทีเราก็​จะขับแค่ในเมือง บางทีก็กลัว ​เพราะเรา​เป็นผู้หญิงขับคนเดียว แม่บ้านคิดว่า ตอนนี้สายตาของแม่บ้าน​กับคนโบกรถคง​จะเปลี่ยน​ไปแล้ว​...​.. เริ่มรู้สึกว่า​ น้ำมิตรเล็ก ๆ​ บนท้องถนนนี้อาจมี​ความหมาย​กับ​ใครคนหนึ่ง​มากกว่า​ที่เราคิด

แม่บ้านอยาก​จะถือโอกาสขอบคุณ "ผู้ช่วยกิตติมศักดิ์" เหล่านี้​ที่ทำให้ชีวิตของเราอาสาสมัครเกิด​ความคล่องตัว​เป็นอย่างยิ่ง ขอบคุณ​ที่รับพวกเรา​ไปด้วย​โดยไม่รังเกียจ ขอบคุณ​ที่เล่าเรื่อง​​ส่วนตัวของพวกท่านให้เราฟัง (ไม่รู้ครั้ง​ที่เท่าไร) ​โดยไม่รู้จักเบื่อหน่าย ขอบคุณ​ที่ให้​ความรู้เกี่ยว​กับท้องถิ่น ปัญหา ​และ​ความ​ต้องการให้พวกเราฟัง ขอบคุณ​ที่สอนให้พวกเรารู้ว่า​ความมีน้ำใจนั้น​​สามารถให้​ได้ ​แม้ท่านเอง​จะ​เป็นผู้ประสบภัยหรือสูญเสีย ​แต่ไม่​ได้ทำให้​ความดีงามของท่านสูญหาย​ไปด้วย...​.แม่บ้านขอเรียกท่านว่า "ผู้ปิดทองหลังปิกอัพ" แม่บ้าน​จะทะยอย​เอาเรื่อง​ราว​ที่​ได้ฟังมาจากพวก​เขามาเล่าให้อ่านในตอนหลัง ๆ​ นะคะ​

เจ้าตัวป่วน
เล่าเรื่อง​ดีงามแล้ว​ก็เล่าเรื่อง​จี้ ๆ​ นิดหน่อย​ ​คือ ​ที่ศูนย์มีชะนีน้อยสองตัวนี้ชอบห้อยโหนตามสายไฟ​ที่ระโยงระยางอยู่​เหนือหัวพวกเรา ​ได้ทราบข่าวว่า ตาย​ไปสองตัวแล้ว​​เพราะ​ไปกัดสายไฟเล่นด้วย​ความซน ทีแรกน้องนี​ทั้งสองก็ไม่​ได้สนใจแม่บ้านหรอกค่ะ​ ​แต่พอวันหนึ่ง​เราดัน​เอาทองพับ (ผลิตภัณฑ์ของกลุ่มแม่บ้าน​ที่ประสบภัย นำมาขายหาราย​ได้) มากิน แล้ว​เปิดถุงทิ้งไว้ คุณนีก็เลย​โหนแว้บมาฉก​เอาทองพับ​ไปกิน ดีว่าไม่ยกถุง ยังใจดีเหลือไว้ให้แม่บ้านทานด้วย ก็เลย​​ต้องรีบ​เอาถุง​ไปซ่อนให้พ้นสายตา กระนั้น​คุณหนูนีก็​จะมาด้อม ๆ​ มอง ๆ​ มานั่งบนหน้าจอของเรา แบบตื๊อเท่านั้น​​ที่​จะครองโลก นี่แม่บ้านคง​ต้องผจญ​กับน้องนีสองตัวนี้​ไปจนวันกลับละค่ะ​ ​ถ้าพวก​เขาไม่เผลอ​ไปกัดสายไฟเล่นอีกเสียก่อน ​โดยปกติพวกเราก็​จะช่วยกันไล่ช่วยกันเตือนเวลา​ที่น้องนีขึ้น​​ไปโหนชวนให้หวาดเสียวค่ะ​

คลิกดูภาพขยาย

คลิกดูภาพขยาย


วันดีคืนดีน้องนีก็สิ้นฤทธิ์​เมื่อเจอคุณชายคนหนึ่ง​ของพวกเรานั่งคุยให้ฟัง พวกเราประชุมกันกลุ่มเล็ก ๆ​ คุย​ไปคุยมา พอหัน​ไป​ที่น้องชะนี ปรากฎว่าหลับพับ​ไปอย่างน่าเอ็นดูยิ่ง จนเราเข้าใจจริง ๆ​ ว่าลิงหลับนั้น​ ​คืออย่างไร งานนี้แม่บ้านไม่เกี่ยวนะคะ​ ไม่​ได้พูดจนลิงหลับด้วย

รูปภาพ​ที่นำมาลง ภาพแรก​คือ ​ที่เขี่ยบุหรี่สร้างสรรค์จากเปลือกมะพร้าว ภาพสอง ​คือ รถตู้​พร้อมกะบะปิกอัพเก๋ไก๋แปลกดี เลย​ถ่ายมาให้ดูค่ะ​ ภาพต่อ​ไปสองภาพ​คือ ถุงทองพับหาทุนให้ผู้ประสบภับ ​กับ สับปะรดฝีปาก "กินแล้ว​ทิ้ง" ของน้องนีค่ะ​ ภาพสุดท้าย​คือ เจ้าตัวป่วน​ที่ถูกท่านชายพูดใส่จน "ชะนีหลับ" ค่ะ​ ​ทั้งหมดถ่ายด้วยกล้องจากโทรศัพท์มือถือ เลย​คุณภาพอาจ​จะต่ำหน่อย​ค่ะ​

คลิกดูภาพขยาย


แม่บ้านช่างพูด

 

F a c t   C a r d
Article ID S-872 Article's Rate 41 votes
ชื่อเรื่อง เฮฮาอาสาสมัคร (เขาหลักแห่งความหลัง) --Series
ชื่อตอน ผู้ช่วยกิตติมศักด์ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รจนา ณ เจนีวา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๘๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Poceille [C-4142 ], [202.57.159.26]
เมื่อวันที่ : ๒๓ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๐.๓๒ น.

ผู้คน​​ที่โน่นคงจอดรับคนโบกรถกันจนชินแล้ว​​ล่ะค่ะ​​ มาเจอในเมืองสิคะ​​ ขนาดโบกแท็กซี่รถว่างเธอยังไม่ยอมจอดเลย​​อ่ะค่ะ​​ (​​เพื่อนเคยบอกว่า ก็หน้าตาแกน่ากลัวขนาดนี้ ​​เขาก็เลย​​ไม่กล้าจอดรับสิ)


ฮาน้องนีนั่งหลับจัง...​​ ไม่รู้ว่าโหนจนเหนื่อย หรือแอบกินขนมคนอื่นจนเหนื่อยกันแน่นิ ฮิฮิฮิ...​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ป้าแก่ [C-4144 ], [58.10.176.217]
เมื่อวันที่ : ๒๓ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๓.๒๒ น.


โธ่​​ได้รู้​​ความจริงแล้ว​​ว่า ​​ที่แท้กิ๊กเรา ก็เพิ่ง​​จะมาหัดโบกรถ​​ที่​​เขาหลักนี่เอง
เห็นท่าทางคล่องแคล่ว มั๊กๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​ ป้าก็นึกว่าคงเคยโบกมาก่อนตอน​​ที่เคย​​เป็นอาสาสมัคร ในสมัยวัยละอ่อน ​​ที่แท้เรา​​ทั้งคู่ก็​​ไปโบกรถ​​เป็น​​เอา​​ที่โน่น ป้าก็​​ได้คุณรจนี่ละ ช่วยสอนวิธีโบกรถให้ ​​แต่คน​​ที่นั่น​​เขาก็มีน้ำใจจริงๆ​​ ​​เขาพอ​​จะรู้ว่าคน​​ที่ศูนย์มาช่วย​​เขา​​ทั้งนั้น​​ รถหลายๆ​​คันจึงมัก​​จะจอดรับ อย่าง​​ที่ป้า​​ได้พบมาหลายคัน
​​เป็น​​ความทรงจำดี ๆ​​ ​​ที่มิรู้ลืมจริงๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​

อย่างนี้ละค่ะ​​ ถึง​​จะ​​เป็นเรื่อง​​ของอาสาอย่างแท้จริง เล่าชีวิต​​ที่โน่นให้เห็นภาพ คนอื่นๆ​​​​จะ​​ได้เข้าใจว่า การ​​ไปอยู่​​ ​​ไปทำงาน ​​และอื่นๆ​​อีกมากมาย​​นั้น​​​​แต่ละคน​​ใช้ชีวิตกันอย่างไร ลำบากหรือสบายมากน้อยอย่างไร ​​เป็น​​กำลังใจให้ค่ะ​​
^_____^

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ละอองฝน [C-4160 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : ๒๔ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๐.๑๘ น.

น้องนีหลับ​​ได้น่า​​เมื่อยจัง ว่า​​แต่คุณชายคนนี้สงสัย​​จะพูดเก่งมากนะคะ​​ พูดจนลิงหลับ​​ได้ อิอิ น่าสนุกนะคะ​​โบกรถ ในแถบท้อง​​ที่นั้น​​คงเชื่อว่าปลอดภัย ​​แต่สมัยนี้​​ถ้า​​เป็น​​ที่อื่นๆ​​ ก็ค่อนข้าง​​จะน่ากลัวอยู่​​เหมือนกันนะคะ​​ ยังไงก็นับถือ​​กับน้ำใจอาสาสมัครทุกท่านเลย​​ค่ะ​​

ปล. คุณรจค่ะ​​ ตอน​​ที่ 4 หาย​​ไปไหนเอ่ย ซ่อนไว้ลืมให้ตีพิมพ์รึเปล่าค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : pilgrim [C-4174 ], [158.125.1.22]
เมื่อวันที่ : ๒๕ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๘.๐๕ น.

ตอนนี้มีฮาจริงๆ​​ค่ะ​​ อยากเห็นหน้าคน​​ที่พูดจนชะนีหลับเหมือนกัน

พิลกริมว่าตัวเองก็มี​​ส่วนคล้ายลิงหรือน้องนีของคุณรจค่ะ​​ เวลาฟัง​​ใครพูดนานๆ​​แล้ว​​อยากหลับทุกที จำ​​ได้ตอนเรียน บางทีนั่งหยิกขาตัวเองจนเจ็บ ​​เพราะ​​ความง่วงนี่แหละ​​ค่ะ​​

​​ไปเ​​ที่ยวกลับมา อย่าลืม​​เอามาเขียนอีกนะคะ​​ ​​จะรออ่านค่ะ​​
ตอนนี้เริ่มยุ่งๆ​​เรื่อง​​เรียน เลย​​ยังไม่มีเวลาตั้งตัวอ่านในนกน้อยมากเลย​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น