นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๐ มิถุนายน ๒๕๔๙
The Wild Reel : ชุลมุนลุ้นรักข้าม(ซีก)โลก #1
Poceille
......​​เขามาหาฉันตอน​ที่ฉันหลับ...​...

ตอน : Dream in a field of wildflowers : ความฝันกลางทุ่งดอกไม้ป่า

...​


​เขามาหาฉันตอน​ที่ฉันหลับ


โครงร่างสุกสว่างบนหลังอาชาปราดเปรียวขนสีดำสนิทตัวมหึมา แผงขนคอ​และพวงหางพลิ้วไหว​เป็นระลอกระยับราวประกายไฟสีขาว ​เขาเคลื่อนกายเข้ามา​พร้อมเสียงขับขานแห่งฤดูกาล ฉันรู้สึก​ได้ถึงสัมผัส แผ่วเบาราวปลายนิ้วเฉียดผ่านจากเกล็ดหิมะกลางฤดูหนาวบนผิวแก้ม เสียงของชายหาดแห้งแล้งในฤดูร้อนสะท้อนก้องอยู่​ในช่องหู กลิ่นหอมของพันธุ์ไม้ท่ามกลางแสงแดดกระจ่างใสแห่งต้นฤดูใบไม้ผลิกรุ่นอยู่​ปลายจมูก ในขณะ​ที่ใบไม้สีน้ำตาลแดง​และสีแสดยามฤดูใบไม้ร่วงส่งเสียงกรอบแกรบอยู่​รอบปลายเท้า


ฉันยืนอยู่​กลางทุ่งกว้าง ท้องทุ่งแสนสวย​ที่​แม้กระทั่งจิตของฉันก็ยังไม่อาจเข้าถึง​ความล้ำลึกของอารมณ์​ที่กายเนื้อของฉันรับรู้อยู่​ ฉันอยากวาดภาพของมันเหลือเกิน อยาก​จะเก็บ​ความงดงามของทิวทัศน์นี้ไว้ หวังให้มันตรึงติดอยู่​​กับฉัน​ไปนานเท่านาน ฉันยืนอยู่​ท่ามกลางดงดอกไม้ป่า​ที่สูงถึงบั้นเอว​และกอหญ้าสูง​ที่ส่งเสียงกระซิบทอดถอนแผ่วเบา​ไป​กับสายลมยามบ่าย​ที่พัดหยอกล้ออ่อนโยน ยอดเนิน​เขาเบื้องหน้าเต็ม​ไปด้วยต้นโอ้คโบราณ​ที่เหยียดยื่นกิ่งก้านด้านล่างออก​ไปด้วยท่าทีเกียจคร้าน​เพื่อ​เป็นร่มเงาป้องกันแดดฝนให้​กับต้นหญ้าเตี้ยบนพื้นดิน ฉันคิดว่าฉันเห็นเงาร่างมากมาย​​ที่มองดูคล้ายมนุษย์​กำลังเต้นรำอยู่​​ระหว่างบริเวณ​ที่มีแสงส่องสว่างสลับ​กับเงาสลัว โค้งฟ้าเบื้องบนทอดตัวต่ำลงมาอย่าไม่น่าเชื่อ สีของท้องทะเล​ที่ลึกสุดหยั่งนั้น​เหมือน​กับสีของต้นไม้ป่าเตี้ย ๆ​ ข้างเนิน​เขา ​และปุยเมฆขนาดใหญ่สีน้ำตาลไหม้​ที่เปลี่ยนรูปร่าง​ไปเรื่อย ๆ​ ไม่มี​ที่สิ้นสุด​กำลังเคลื่อนกายผ่าน​ไปช้า ๆ​ อย่างไร้จุดหมาย


ฉันอยู่​ในชุดผ้าเนื้อบางสีขาว​ที่ด้านหน้าผ่าลึกลง​ไปอย่างน่าใจหาย​และชายเสื้อ​ที่สั้นเสียจนแทบ​จะปิดขาอ่อน​ได้ไม่มิด เท้าของฉันเปล่าเปลือย วางนาบอยู่​บนพื้นหญ้า เนื้อดินด้านล่างอ่อนนุ่มราว​กับผืนพรมของต้นตะไคร่น้ำ


ฉัน​ได้ยินเสียงกีบเท้าของม้าตะกุยดินอันอุดมของเนิน​เขาสะท้อนก้อง คละเคล้า​ไป​กับเสียงกลองระรัวจากดินแดนแสนไกล​ที่กระ​เพื่อมไหววูบอยู่​ปลายโสตสัมผัส หรือบางทีมันอาจ​จะ​เป็นเพียงเสียงสะท้อนของจังหวะการเต้นของหัวใจ​ที่รุนแรงไม่​เป็นส่ำของตัวฉันเอง ​แต่เจ้าม้าตัวนั้น​มัน​กำลังเริงระบำอยู่​บนทุ่งดอกไม้​โดย​ที่ปลายกีบของมันแทบ​จะไม่สัมผัส​กับกลีบอ่อนบางของเหล่าพฤกษา สายเครื่องประดับบนร่างของมันพลิ้วไหวราว​กับเกลียวไหมสีสดโบกสะบัด​ไปตามกระแสลม​ที่หมุนวน


ผู้ขี่ชะลอฝีเท้าม้าลง ส่งผลให้พ่อม้าสง่างามถอนลมหายใจ​พร้อมสะบัดหัว​ไปมาอย่างขัดเ​คือง​ที่ถูกสั่งให้หยุด ไม่มีอาน ไม่มีบังเหียน ​และนั่นทำให้ฉันสงสัยว่าบุรุษผู้นั้น​​สามารถทรงตัวอยู่​บนหลังม้าด้วยท่าทีสงบงดงามเช่นนั้น​​ได้อย่างไร ​ความหวาดกลัวคืบคลานแผ่วเบาราว​กับก้าวย่างของแมวขึ้น​มาตามสันหลัง ​ความพรั่นพรึง​ที่ผสมผสาน​ไป​กับอารมณ์รัญจวนแปลกประหลาดราว​กับว่าฉัน​กำลังเคลิบเคลิ้ม​ไป​กับ​ความสง่างามของบุรุษตรงหน้า ภาพ​ที่ประกอบขึ้น​จากร่างของม้าสีดำสนิทราวเนื้อไม้มะเกลือ​กับร่างผู้ขี่สีแดงเพลิงท่ามกลางฉากหลัง​ที่​เป็นขุน​เขา​และท้องฟ้าสีอ่อนหวานคล้ายถูกวาดขึ้น​จากดินสอสีนั้น​เหมือนภาพในฝัน ฉัน​ได้​แต่ยืนนิ่งงัน เสียงลมหายใจกระแทกดังลั่นในช่องหู สายตาจับจ้องอยู่​​แต่​กับร่างของผู้ไล่ล่าในขณะ​ที่แขนสองข้างตกห้อยอยู่​ข้างลำตัว


ร่างนั้น​สูงสง่า บางทีอาจ​จะสูงถึงเจ็ดฟุตหรือมากกว่านั้น​ แผงเสื้อเกราะสีแดงเลือดนก​ที่ดูชุ่มน้ำ​และเกาะติดสนิทแนบ​ไป​กับกายของ​เขาเหมือน​เป็นผิวหนังชั้น​ที่สองนั้น​​ได้รับการออกแบบให้สอดรับ​กับร่างอันทรงพลัง​ที่ซ่อนอยู่​ด้านใน​ได้อย่างลงตัว ตัวเกราะนั้น​มองดูเหมือนทำจากโลหะ ​แต่ในขณะเดียวกันก็ดูแปลกประหลาดด้วยลักษณะการห่อหุ้ม​ที่คล้าย​กับกระดองสัตว์ ​แต่ฉันค่อนข้างแน่ใจกว่าร่าง​ที่อยู่​ภายในนั้น​​คือบุรุษเพศ สายตาของฉันอยู่​ในแนวเดียว​กับเท้าของ​เขา​ที่ถูกปกคลุม​ไปด้วยแผ่นกลมแบนเล็ก ๆ​ ​ที่สะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายจัด​เป็นประกายแวววาม


สายตาของฉันไล่ขึ้น​​ไปตามร่างของ​เขา ในขณะ​ที่จิต​และหัวใจของฉันคอยเก็บรายละเอียดทุกอย่าง​ที่ตามองเห็น เครื่อง​แต่งกายใต้แผงเกราะก็​เป็นสีแดงสดเช่นกัน แดงจัดราว​กับว่าเพิ่งถูกจุ่มลงในน้ำสีหรือน้ำเลือด แผงกระจับอาจ​จะมองดูน่าขันหากไม่​ได้​เป็น​ส่วนประกอบหนึ่ง​ของร่างอันงดงามนี้ นิ้วมือยาวเรียวในถุงมือถักหนายึดพวงเปีย​ที่ถักขึ้น​จากขนแผงคอม้าไว้หลวม ๆ​ คล้าย​เป็นการบังคับม้าอย่างกราย ๆ​ ​ทั้ง ๆ​ เห็น​ได้ชัดอยู่​แล้ว​ว่าไม่จำ​เป็นสักนิด ไม่มี​ส่วนของผิวหนังแท้จริงเล็ดลอดออกมาให้เห็นเลย​​แม้​แต่สักจุดเดียว ยกเว้น​ส่วนของดวงตาคู่หนึ่ง​​ที่แลมองผ่านกระจังหมวกเหล็กประดับ​เขากวาง หลุมลึก​ที่คุกรุ่น​ไปด้วยเปลวเพลิงสีม่วงสองกอง​กำลังเผาผลาญวิญญาณของฉันอย่างเร่าร้อนจนฉันตื่นตระหนก ​เขารู้จักฉัน รู้จัก​ทั้งหมด​ที่​เป็นฉัน ​ทั้ง​ความฝันอันล้ำลึก​และ​ความกลัวสุดขีดของฉัน


ฉันขยับตัวไม่​ได้ ฝ่าเท้าของฉันตรึงติดอยู่​​กับพื้นดินราว​กับมันหยั่งรากลึกลง​ไปแล้ว​ สายตาของ​เขาลากขึ้น​ลง​ไปตามร่างกายของฉัน รอยสัมผัสทางกาย​ที่แนบชิดยิ่งกว่าการสัมผัส​ระหว่างคู่รัก​ที่ฉันเคยรับรู้มา ฉันรู้สึกว่า​ตัวเองเปล่าเปลือยอยู่​ต่อหน้า​เขา ไม่สิ มันมากกว่านั้น​ ​แม้​แต่อารมณ์ล้ำลึกของฉันก็ถูกตีแผ่ออกมาแจ่มแจ้ง ตุ่มขนลุกชันขึ้น​ทั่วผิวกาย​แม้อากาศยามบ่าย​จะกระจ่างใส​และสายลมอบอุ่น ฉันรู้สึกถึง​ความปั่นป่วน​ที่ก่อตัวขึ้น​ในกระเพาะ​ที่ไม่​ได้เกิดจากภาวะไม่สบาย ​แต่​เป็นอาการของ​ความกังวลใจต่อสิ่ง​ที่​กำลัง​จะเกิดตามมา


​เขาปล่อยเปียขนแผงคอม้าแล้ว​ถอดถุงมือหนาหนักออกราว​กับว่ามัน​เป็นเพียงผ้าไหมเนื้อบาง มือของ​เขาขาวนวลตัด​กับเล็บสีดำ ดูอ่อนช้อยราว​กับมือของอิสตรี ​เขายกมือข้างนั้น​ขึ้น​อย่างช้า ๆ​ ​เพื่อถอดหมวกเหล็กออก


ลมหายใจของฉันติดขัดอยู่​แค่ลำคอ ฉัน​ได้ยินเสียงหรีดหริ่งไพเราะจากจักจั่น เสียงรำพึงแผ่วบางจากสายลม​และเสียงรัวกลองแว่วเบา จมูกของฉันรับรู้ถึงกลิ่นกายของ​เขา กลิ่นหอมของฤดูกาล ผสาน​ไปด้วยกลิ่นชวนฝันจากน้ำมันหอม​ที่สกัดจากพืชจำพวกแพทโชลี่ แซนดัลวู้ด ​และอย่างอื่น อะไร​บางอย่าง​ที่ให้กลิ่นหอมรัญจวนใจเฉกเดียว​กับการมีเพศสัมพันธ์


ฉันรู้สึกเหมือนมีขดลวดสปริง​ที่ถูกหมุนวนจนแข็งตึงอยู่​ภายในร่าง แทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเอง​จะถูกปลุกเร้า​ได้ถึงเพียงนี้ ​เขาถอดหมวกเหล็กออกแล้ว​สะบัดเรือนผมสีดำสนิทให้สยายยาวออก ผิวหน้าของ​เขาขาวนวลเช่นเดียว​กับผิวมือ ภาพร่างภายนอก​ที่อ่อนช้อยงดงามราวพญาอินทรีย์ไม่​ได้บ่งบอกว่า​เขา​เป็นบุรุษ​ที่นุ่มนวลเปราะบางเลย​​แม้สักนิดเดียว ​เขาอยู่​เหนือกาลเวลา ราว​กับว่า​เขาถือกำเนิดขึ้น​มา​พร้อมผืนดิน​แต่ในขณะเดียวกันก็ยังดูอ่อนเยาว์สดใสเฉกสายลมต้นฤดูใบไม้ผลิ ใบหน้าของ​เขาถูกวาดไว้หลายพันครั้งตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนานหากในรูปแบบ​ที่แตกต่างหลากหลาย


​เขาส่งยิ้มให้ฉัน เผยให้เห็นประกายวาววับของแนวฟันสีขาวราวดวงดารา หาก​แต่มุมปากของ​เขากลับหยักรั้งขึ้น​ในรูปเยาะหยันอย่างโหดร้ายน่ารังเกียจราว​กับว่า​เขาเห็นฉัน​เป็นเพียงสิ่งของ ดวงตาสีม่วงไวโอเล็ตจับจ้องอยู่​​กับดวงตาของฉัน รัดรั้งวิญญาณของฉันไว้ราว​กับคีมเหล็ก จิตของฉันดิ้นรนต่อต้าน​เขา​ทั้ง ๆ​ ​ที่รู้ว่าไม่มีทางหลุดรอด ​และ​แม้​แต่ตัวเองยังสงสัยว่าทำไม​ต้องขัดขืนดิ้นรน คิ้วสีไม้มะเกลือเรียวยาวราวแท่งดินสอของ​เขายกสูงขึ้น​คล้ายเจ้าตัว​กำลังสงสัย เยาะเย้ยในที ฉันขืนตัวเอง​เอาไว้ตอน​ที่​เขาก้มตัวลง​พร้อมยื่นมือข้าง​ที่ไม่มีถุงมือนั้น​มาหา


ฉันอยากปิดเปลือกตาลง​แต่ทำไม่​ได้ กระแส​ความคาดหวังถาโถมรุนแรง ฉันไม่เคยรู้สึกกระหายแบบนี้มาก่อน ​ความรู้สึก​ที่คล้าย​ความ​ต้องการตามสัญชาติญาณดิบของสัตว์ป่า ฉันอยากให้​เขากระโจนจากหลังม้าลงมาร่วมรัก​กับฉันเสียตรงนั้น​ให้รู้แล้ว​รู้รอด​ไป ​แต่ในขณะเดียวกัน​ส่วนเล็ก ๆ​ ในจิตสำนึกของฉัน​ที่ยังคงมีเหตุมีผลสมบูรณ์กลับ​กำลังกรีดร้อง


ในยามนี้นิ้วมือของ​เขาอยู่​ห่างจากผิวหน้าของฉันไม่กี่นิ้ว ลมหายใจของฉันตื้น​และรัวเร็ว ​และในขณะ​ที่ทรวงอกของฉันขยับขึ้น​ลงในจังหวะกระชั้น ฉันก็สัมผัส​ได้ถึงแรงเสียดสีของยอดถัน​ที่แข็งตึง​กับเนื้อผ้าฝ้ายบางเบาราวใยแมงมุม​ที่ฉันสวมใส่อยู่​


​เขาชะงัก มุมปากหยักขึ้น​เล็กน้อยราว​กับรู้ว่าตัว​เขาเอง​กำลังมีอิทธิพลต่อฉันในรูปแบบไหน


ฉันกลั้นลมหายใจ เพิ่งตระหนัก​ได้ว่าเสียงหอบหายใจของตัวเองดังลั่นมากเพียงไหนก็​เมื่อบรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงในทันที นกหยุดร้องเพลง หรีดหริ่งเรไรเงียบงัน ​แม้​แต่สายลมยังหยุดพัด​เพื่อรอสังเกต​ความ​เป็น​ไป


​เขาสัมผัสผิวแก้มของฉันอย่างแผ่วเบาราวขนนกปัดผ่านด้วยปลายนิ้ว ​แต่นั่นก็เกินพอ


​ความกระสันต์ซ่านพุ่งขึ้น​ถึงขีดสุดแล้ว​ระเบิดออกจากตัวฉันในรูปของเสียงตะโกน​และการเคลื่อนไหวอันเกรี้ยวกราดรุนแรง เสียงหวีดร้องจากลำคอของฉันทำลาย​ความเงียบงันรอบด้านให้แตกกระจายออกคล้ายแก้ว​ที่ถูกทุบด้วยค้อน ฉันถลาหงายหลัง เนื้อแก้มร้อนวาบราว​กับถูกเผา มือ​ทั้งสองยื่นออก​เพื่อไขว่คว้า​โดยอัตโนมัติ​แต่กอดอกไม้ป่าช่วยรองรับร่างของฉัน​เอาไว้ ​และในทันที​ที่ตั้งตัว​ได้ ฉันก็ลุกขึ้น​แล้ว​ออกวิ่งเช่นเดียว​กับสัตว์ป่า​ที่ถูกปลดปล่อยออกจากกรงขัง


จากทางด้านหลัง ฉัน​ได้ยินเสียงม้าคำราม ​และ​ได้ยิน​เขาหัวเราะด้วยน้ำเสียงเช่นเดียว​กับเสียงของเกลียวคลื่น​ที่สาดกระทบโขดหินสีดำ


​และการไล่ล่าก็เริ่มต้นอีกครั้ง


...​











****************************************

ต้นฉบับ​ : The Wild Reel ​โดย Paul Brandon (1st Edition)

 

F a c t   C a r d
Article ID S-859 Article's Rate 55 votes
ชื่อเรื่อง The Wild Reel : ชุลมุนลุ้นรักข้าม(ซีก)โลก --Series
ชื่อตอน Dream in a field of wildflowers : ความฝันกลางทุ่งดอกไม้ป่า --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง Poceille
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๐ มิถุนายน ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องแปล
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๕๘๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๖๖
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Poceille [C-3946 ], [202.5.84.26]
เมื่อวันที่ : ๑๖ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๒.๔๘ น.

​​เอาล่ะเหวย ​​เอาล่ะวา...​​ เจ้าโพมันหาเรื่อง​​ตายอีกแล้ว​​...​​


ใน​​ระหว่างวันหยุดติดกันหลายวัน ​​ความร้อนระอุก็ทำ​​เอา​​ส่วนประสาทของ Poceille ผิดปกติจนเกิดอยากลุกขึ้น​​มาแปลนิยายเล่น เลย​​​​ไปคว้า​​เอานิยายโรแมนติกแฟนตาซีปนฮาเรื่อง​​นี้มาลองค่ะ​​ แฮ่...​​

​​ที่อยากแปลเรื่อง​​นี้​​เพราะชอบมาก ไม่ใช่​​เพราะพล็อตดีหรอกนะคะ​​ ​​แต่​​เพราะเนื้อเรื่อง​​​​ส่วนหนึ่ง​​เกี่ยวข้อง​​กับดินแดนแสงอาทิตย์ บริสเบนแห่งควีนส์แลนด์ ดินแดน​​ที่ Poceille เคย​​ไป​​ใช้ชีวิตอยู่​​ช่วงหนึ่ง​​ ​​เมื่อ​​ได้อ่านเรื่อง​​นี้แล้ว​​จึงประทับใจมาก​​เพราะเหมือน​​ได้กลับ​​ไป​​ที่นั่นอีกครั้งค่ะ​​

​​ส่วนอีกอย่างก็...​​ แฮ่...​​ ตัวแสดงหล่อ ๆ​​ ​​ทั้งนั้น​​ แผล็บ! (งูบนหัวพยักหน้าตอบรับ​​โดย​​พร้อมเพรียงกัน เฮ้!)

​​เป็นครั้งแรก​​ที่แปลนิยายเรื่อง​​ยาวนะคะ​​ ไม่อยากบอกเลย​​ว่าไม่รับรองว่า​​จะแปลเสร็จสิ้นสมบูรณ์​​เมื่อไหร่ ​​แต่​​จะพยายามอย่างสุด​​ความ​​สามารถนะคะ​​ ดังนั้น​​ก็อาจมาแบบปีละหน เย้ย!...​​ ​​เอา​​เป็นว่า แปลจบบท​​เมื่อไหร่ก็​​จะ​​เอามาลงให้อ่านกันทันทีค่ะ​​

​​เอาบทแรกมาลองยาก่อนนิ สำนวนอาจ​​จะประหลาด ๆ​​ นะคะ​​ ท้วงติง​​ได้​​โดยไม่มีข้อ​​แม้ใด ๆ​​ ​​ทั้งสิ้นค่ะ​​


ไว้พบกันบท​​ที่สองค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : add [C-3960 ], [203.188.10.188]
เมื่อวันที่ : ๑๗ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๑.๐๙ น.

โห สุดยอดๆ​​ หนูโพ​​ที่รัก อ่านแล้ว​​จินตนาการเตลิด ทำให้น้าแอ๊ดมีงูเพ่นพ่านบนหัว​​ไปด้วย เอิ๊กๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ป้าแก่ [C-3965 ], [210.213.38.242]
เมื่อวันที่ : ๑๗ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๔.๕๓ น.


เย้...​​...​​...​​ ดีใจจัง ใน​​ที่สุดหนูโพ ก็โดนมนต์เสน่หาของการเขียนนิยาย เข้าจน​​ได้

ถึงไม่​​ได้​​แต่งเอง ​​แต่แปลมาให้อ่านก็ยังดีเนอะ สำนวนยังเยี่ยมยอดเหมือนเดิม

บอกไว้ก่อนเลย​​นะจ๊ะ​​ ห้ามเบี้ยวนา มาแปลแล้ว​​ก็​​ต้องแปลให้จบ ไม่งั้นโดนทวงต้นฉบับ​​แบบกระหน่ำ ซัมเมอร์เซลไม่รู้ด้วยนา

เจ้าฝอยทอง ฝากบอกว่าพี่หนูโพครับ​​ อย่าจับผมฉีดยาเลย​​ครับ​​ ผมกลัวแล้ว​​คร๊าบบบบบบบบบบบบบ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : คนไกลบ้าน [C-3990 ], [218.34.102.171]
เมื่อวันที่ : ๑๘ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๑.๐๓ น.

นึกว่า​​จะไม่​​ได้อ่านงานเขียนของคุณโพอีกซะแล้ว​​หลังจากมนต์เสน่หาจบลง ​​จะติดตามอ่านตอนต่อ​​ไปนะคะ​​หวังว่าคงมีมาลงให้ทุกอาทิตย์น๊า...​​ปล.คิดถึงมั่กๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : พอล อาร์ชี่ [C-3995 ], [61.91.91.16]
เมื่อวันที่ : ๑๘ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๔.๕๘ น.

เรื่อง​​ใหม่เรื่อง​​นี้ขอสมัคร​​เป็นกุ๊กหนึ่ง​​คน ​​จะ​​ได้ทำอาหารเลี้ยงบรรดากิ๊ก​​ทั้งหลาย​​และเลี้ยงงู​​ที่อยู่​​แถวนี้ด้วยครับ​​...​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : ละอองฝน [C-4035 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : ๑๙ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๘.๓๗ น.

สุดยอดจริงๆ​​ ค่ะ​​คุณโพ อ่านบทพรรณา​​แต่ละบรรทัด กว่า​​จะจบเล่น​​เอาเหนื่อย แล้ว​​คนแปล​​จะขนาดไหน แปล​​ได้สวยจังค่ะ​​ นับถือๆ​​ๆ​​ๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : pilgrim [C-4194 ], [158.125.1.22]
เมื่อวันที่ : ๒๖ เม.ย. ๒๕๔๘, ๐๒.๔๙ น.

นับถือด้วยคนก๊ะ ​​จะคอยตามอ่าน​​ไปเรื่อยๆ​​ นะ

เรื่อง​​ทวงต้นฉบับ​​ พิลกริมไม่ทวง ​​เพราะมีป้าแก่คอยกระหน่ำซัมเมอร์เซลให้่แล้ว​​

ขอชมอย่างเดียว ว่าน้องโำำพคนดีเก่ง​​ที่หนึ่ง​​เลย​​ ไม่เสียแรงมีหลายหัวงูแผล็บๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : อัญชา [C-4320 ], [210.246.64.174]
เมื่อวันที่ : ๓๐ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๐.๑๘ น.

โอยยยยยยยยยยยย

​​ได้อ่านตอนแรกก็ติดใจจจจจจจจจจจจจจจจจ


///ท่าทาง​​พระเอก​​จะหล่อ 555555555

ชอบสำนวนแปลค่ะ​​ ชวนให้จินตนาการ​​ไปไหนต่อไหน
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
///ตบงูบนหัวก่อน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๙ : ต้นสน [C-4426 ], [203.151.140.117]
เมื่อวันที่ : ๐๕ พ.ค. ๒๕๔๘, ๑๖.๓๙ น.

สวัสดีค่ะ​​
แวะเข้ามาอ่านค่ะ​​ สุดยอดของบทพรรณาเลย​​นะคะ​​ บรรยาย​​ได้ยอดจริงๆ​​ ขอบอกว่าสนุกดีค่ะ​​กว่า​​จะอ่านจบเล่น​​เอาเหนื่อยเลย​​นะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๐ : โดโรที [C-5131 ], [210.8.224.2]
เมื่อวันที่ : ๑๘ มิ.ย. ๒๕๔๘, ๑๗.๔๖ น.

จริงด้วยคุณโพ เราก็เหนื่อย​​เมื่อมาอ่านเรื่อง​​นี้ เขียน​​ได้ดีมากเลย​​ค่ะ​​ การบรรยายดีมากๆ​​ เขียน​​ไปซดรัม​​ไปด้วยอ๊ะป่าวววววววววว

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๑ : ตะวันลับฟ้า [C-5696 ], [61.90.220.206]
เมื่อวันที่ : ๒๙ ส.ค. ๒๕๔๘, ๑๔.๓๓ น.

​​พระเอกคงหล่อมากละซิ ​​แต่เสียดายจังตื่นเสียแล้ว​​ เลย​​ไม่รู้ฉากสำคัญเลย​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๒ : ดำรงเฮฮา [C-6204 ], [58.8.26.162]
เมื่อวันที่ : ๐๓ พ.ย. ๒๕๔๘, ๐๒.๕๑ น.

สำหรับคำติชมงานเขียนของดำรงเฮฮา

ขอบคุณ คุณ Poceille ผู้เชี่ยวชาญภาษาศาสตร์

ข้าน้อยฯ ดำรงเฮฮา
นับถือ...​​ นับถือ...​​

จาก
ดำรงเฮฮาดอทคอม

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๓ : ไซรัส คอนเลียส [C-6353 ], [161.246.1.32]
เมื่อวันที่ : ๒๑ พ.ย. ๒๕๔๘, ๑๓.๔๒ น.

อะโหหหหหหหหหหห ภาษา​​ที่เขียนเซียนจริงๆ​​

อ่านแล้ว​​มันลื่น เพลิน​​ไปเรื่อยๆ​​

ไม่รู้ทำไม ​​แต่รู้สึกว่า​​ การแปล มันยาก​​ไปคนละแบบ​​กับการ​​แต่งเองเลย​​นะเนี่ย

เดี๋ยว​​ต้อง​​ไปอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกทีแล้ว​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น