นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
เฮฮาอาสาสมัคร (เขาหลักแห่งความหลัง) #5
รจนา ณ เจนีวา
...บางทีเราก็คิดมากมาย​ว่า เรา​จะทำอะไร​​ได้รื้อ? ​ไปแล้ว​​จะมีประโยชน์หรือเปล่า? สุดท้ายเราก็ไม่​ได้​ไป ไม่​ได้ทำอะไร​ อยากให้ดูมาริโอ​เป็นตัวอย่างค่ะว่า​...

ตอน : “ชีวิตไอมีความหมายมากขึ้น”

​เพื่อนๆ​คะ​

คืนแรก​ที่ีแม่บ้านมาถึงศูนย์ แม่บ้าน​ได้รับเกียรติให้​ไปช่วยหัวหน้าใหญ่ (​จะเล่าถึงในภายหลัง) ให้​ไปแปลสด ๆ​ ต่อหน้า​ที่ประชุม จากอังกฤษ​เป็นไทย ​เพราะ​เป็นการประชุมรวมอาสาสมัครทุกชาติทุกภาษา แม่บ้านก็ทำหน้า​ที่ด้วย​ความเต็มใจ (​แม้​จะยังเขินนิด ๆ​ ​เพราะยังใหม่อยู่​ ​แต่อาศัย "สู้ไว้ก่อน ตัวเองสอนไว้")

พอแปลใน​ที่ประชุมเสร็จ ก็มีคนมาขอให้ประกาศ​เป็นภาษาอังกฤษหาคนช่วยซ่อมจักรเย็บผ้าให้หน่อย​ แม่บ้านก็เลย​ประกาศแบบสายการบิน "อาสาสมัครโปรดทราบ อาสาสมัครโปรดทราบ อาสาสมัครท่านใด​ที่​สามารถซ่อมจักรเย็บผ้า​ได้ โปรดติดต่อ​ที่คุณลีน่าด่วน"

​ระหว่าง​ที่ยืนประกาศนั้น​ ก็มีชายหนุ่มมากแล้ว​ พุงพลุ้ย ใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียว เนื้อตัวชุ่มเหงื่อ หนวดเคราไม่ค่อย​ได้โกน ​เขามายืนข้าง ๆ​ รอให้แม่บ้านประกาศจบ แม่บ้านพูดจบก็หัน​ไปถามว่า ตกลงเธอ​จะช่วยซ่อมหรือ ​เขาก็บอกว่า แน่นอน ดูป้ายชื่อก็เห็นชื่อว่า มาริโอ แม่บ้านฟังสำเนียงวิธีการพูดแล้ว​ คิดว่าคนนี้คง​เป็นสวิสเยอรมัน พอถามก็ใช่จริง ๆ​ ด้วย ก็เลย​​ได้คุยกันสองสามคำ แล้ว​​เขาก็​ไป​เอาหัวจักร​ที่ว่า​ไปดูให้ ​ระหว่างนั้น​แม่บ้านก็นั่งประชุม​กับกลุ่มคนไทยต่อ



เรายังไม่ประชุมไม่เสร็จดี แม่บ้านก็เห็นมาริโอหิ้วจักรกลับมา แล้ว​​เอา​ไปใส่คืน​ที่เดิม วันถัด​ไป แม่บ้านเห็น​เขา​กำลัง​เอาถังขยะสำนักงาน​จะ​ไปทิ้ง ก็เลย​หยุดคุยกันนานพอสมควร ​โดยไม่ตั้งใจ มาริโอพูดภาษาอังกฤษไม่ถึง​กับเก่งมาก ​แต่สื่อสารกัน​ได้ดี เราคุยเรื่อง​ค่าครองชีพในสวิตฯ เปรียบเทียบ​กับเมืองไทย ค่อนข้างถูกคอ

มาริโอเล่าสิ่ง​ที่น่าสนใจว่า ​แต่ก่อนในโรงเรียนในสวิตฯ​จะมีการสอนนักเรียนหญิงเรื่อง​งานคหกรรมต่าง ๆ​ การเย็บปักชุนซ่อมแซมเสื้อผ้า การทำอาหาร การดูแลบ้านเรือน งานของผู้หญิงต่าง ๆ​ ​ส่วนผู้ชายก็​จะเรียนเรื่อง​งานประปาอย่างง่าย ๆ​ การซ่อมแซมทั่ว​ไปในบ้านเรือน งานไฟฟ้าง่าย ๆ​ เรียกว่า แบ่งงานตามเพศ มาริโอบอกว่า พอ​ต้องทำงานบ้านเองก็เลย​​ต้องถามแม่ตลอดเวลา เช่น ​จะซื้อเครื่องซักผ้าใหม่ ก็​ต้องให้แม่​เป็นคนแนะนำว่า ยี่ห้อไหนแบบไหนดี

​ส่วนสาเหตุ​ที่่มาริโอมาเมืองไทย ก็​เพราะมาริโอป่วย​ต้อง​ใช้ยาอย่างแรง​เพื่อรักษา ทำให้ไม่​สามารถทำงาน​ได้ ​และก็หมอสั่งไม่ให้้ทำงาน มาริโอก็เฉา ทำอะไร​ไม่​ได้ ​ทั้ง​ที่ยังมีเรี่ยวแรง​และสมองดีอยู่​ อายุก็ยังไม่มาก มาริโอบอกว่า ​ไปขอ​เพื่อนบ้านสวิสฯทำงาน​ใช้แรงแลก​กับกาแฟสักแก้วสองแก้ว (นัยก็​คือ อยากมีอะไร​ทำ ​แต่​จะ​ไปขอทำฟรี ๆ​ ก็ดูกระไรอยู่​) ​แต่อนิจจา สังคมเมืองขาด​ความไว้ใจกัน ​เพื่อนบ้านคิดว่ามาริโอประหลาด ไม่มี​ใครกล้า​ใช้บริการ มาริโอเลย​บินมาท่องเ​ที่ยวเมืองไทย พอทราบข่าวสึนามิก็มาดูเหตุการณ์ แล้ว​ก็มาเจอศูํนย์ฯนี้ ก็เลย​ลงมือทำงาน​โดยไม่เกี่ยง ประสบการณ์​ที่​ได้มาช่วยพวกเราตรงนี้มาริโอบอกว่า "ช่วยทำให้ชีวิตไอมี​ความหมายมากขึ้น​"



แม่บ้านประทับใจ​กับอมตะวาจาของมาริโอ ​ไปสอบถามหัวหน้าใหญ่เพิ่มเติม ​ได้ทราบว่า มาริโอ มาถึงศูนย์ฯประมาณสี่ห้าทุ่มของคืนหนึ่ง​ มาถามว่า ทำอะไร​กัน มีอะไร​ให้ทำ​ได้บ้าง หัวหน้าใหญ่ต้อนรับ​ไปตามอัธยาศรัย แล้ว​ก็แยกย้ายกัน​ไป พอเจอมาริโออีกที เห็น​กำลังหยิบไม้กวาดเก็บกวาดบ้าน(ศูนย์)อยู่​แล้ว​ สอบถามว่า ทำไมถึงมาทำงานต้อยต่ำอย่างนี้ มาริโอบอกว่า "ไอทำอย่างอื่นไม่​ได้ เลย​อยากให้อาสาสมัคร​ที่ออก​ไปทำงานข้างนอกเหน็ดเหนื่อย​ได้กลับมาถึงศูนย์ฯ​ที่สะอาดเรียบร้อย​ ​จะ​ได้ชื่นใจ" ฟังแล้ืวชื่นใจไหมคะ​

แล้ว​​ที่จริงมาริโอยังทำอะไร​​ได้หลายอย่าง เช่น ซ่อมจักร ซ่อมไฟฟ้า ซ่อมท่อประปารั่ว เครื่องดูดควันในครัว จัดระบบตรงนั้น​นิดตรงนี้หน่อย​ สม​เป็นพ่อบ้านแห่งศูนย์ฯอย่างแท้จริง มาริโอชอบมาุถึงตอนบ่าย ๆ​ พอ เย็น ๆ​ ค่ำ ๆ​ ก็นั่งสูบบุหรี่ไล่ยุง คุย​กับคนโน้นคนนี้ พอดึกหน่อย​ก็เริ่มทำ​ความสะอาด ตอนพวกเราคนทำงานเริ่มกลับ​ไป​ที่พักกันบ้างแล้ว​

​เพื่อน ๆ​ คะ​ มันก็น่าแปลกนะคะ​ บางทีเราก็คิดมากมาย​ว่า เรา​จะทำอะไร​​ได้รื้อ? ​ไปแล้ว​​จะมีประโยชน์หรือเปล่า? ​จะมีงาน​ที่เราทำ​ได้หรือไม่? ​ไปแล้ว​​จะ​ไปทำอะไร​? แม่บ้านคิดว่า เราอย่าตั้งคำถาม​กับตัวเองมากเลย​ค่ะ​ ถามแล้ว​เหนื่อย สู้​ไปทำเลย​ดีกว่า แล้ว​ก็ทำแบบไม่​ต้องคิดมากด้วย ​เพราะหากถามมาก ๆ​ สุดท้ายเราก็ไม่​ได้​ไป ไม่​ได้ทำอะไร​ ​เพราะมัว​แต่ยุ่งหาคำตอบจนเหนื่อยเสียก่อน คำตอบอยู่​​ที่หมู่บ้านค่ะ​ ตามประสานักพัฒนา​เขาว่ากัน

อยากให้ดูมาริโอ​เป็นตัวอย่างค่ะว่า​ ในสังคมหนึ่ง​ ​เขาถูกมองว่า​เป็นคนไร้ประโยชน์ ​แต่ในอีกสังคมหนึ่ง​ ​เขา​คือคน​ที่สร้างโลกให้น่าอยู่​ ​โดยปราศจาก​ความเห็นแก่ตัว ขอเราจงอย่าตัดสิน​ใครเพียงแค่เปลือกนอก จงให้โอกาสทุกคนเสมอ ไม่ว่า​เขา​จะผิดพลาดมาอย่างไร เลวร้ายมาอย่างไร ​แต่ทุกคน​ต้องการเริ่มต้นใหม่เสมอ คน ๆ​ หนึ่ง​​เมื่อชีวิต​ได้​ความหมายคืนมา ​เขาย่อมยัง​ความดีคืนสู่สังคม​ได้อีกมากมาย​ค่ะ​ อย่า​ไปตัดโอกาส​เขาด้วยการรังเกียจเดียดฉันท์​โดยอคติเลย​นะคะ​

แุถมเล็ก ๆ​ ว่า ​ความ​ที่มาริโอ​เป็นชาวสวิส​ซึ่งขึ้น​ชื่อเรื่อง​​ความ​เป็นระเบียบ​และแม่นยำ รวม​ทั้งยัง​เป็นสวิสเยอรมัน ​ความ​เป็นระเบียบก็​ต้องคูณด้วยสอง (ดูตัวอย่างจากพ่อบ้านของรจนาประกอบ) เวลามาริโอเห็นระบบไฟฟ้าแบบง่าย ๆ​ ของช่างไทย​ที่ต่อสายไฟแบบวุ่นวานแล้ว​ มาริโอถึง​กับส่ายหัวบอกว่า ​ใครก็ตาม​ที่ต่อสายไฟไว้ น่า​จะโดนไฟดูดเสียให้เข็ด...​..​เอา​กับมาริโอสิคะ​ ว่าแล้ว​มาริโอก็​ไปเดินสายไฟใหม่ด้วย​ความอุตสาหะ เวลามีเครื่องไฟฟ้าเสียเล็ก ๆ​ น้อย ๆ​ ก็​ได้มาริโอพ่อบ้านนี่แหละ​ช่วยแก้ไข

ขอคารวะให้มาริโอ ผู้ปิดทองหลังไม้กวาด ถังขยะ ​และสายไฟตัวจริงค่ะ​



รจนาอาสาค่ะ​

หมายเหตุ ภาพ​ที่นำมาประกอบ ภาพแรก​คืองานศิลปะเด็ก​ที่​ได้รับผลกระทบจากสึนามิ ภาพ​ที่สอง​คือจุดรวมขยะในแค้มป์​ที่พักพิงของผู้ประสบภัยแห่งหนึ่ง​ ภาพสุดท้าย​คือเอกสารประจำตัวต่าง ๆ​ ​ที่ีทีมทำ​ความสะอาด (อาสาสมัครของศูนย์ฯ) เก็บ​ได้จากชายหาด ​และนำมารวบรวมไว้​เพื่อส่งคืนสถานฑูตต่อ​ไป

 

F a c t   C a r d
Article ID S-839 Article's Rate 41 votes
ชื่อเรื่อง เฮฮาอาสาสมัคร (เขาหลักแห่งความหลัง) --Series
ชื่อตอน “ชีวิตไอมีความหมายมากขึ้น” --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รจนา ณ เจนีวา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๓๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : กางเขนดง [C-4115 ], [161.200.255.163]
เมื่อวันที่ : ๒๒ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๕.๔๓ น.

ขอบคุณพี่รจนามากๆ​​ ค่ะ​​ ​​ที่เล่า​​และให้ตัวอย่างวิธีคิดดี ๆ​​ ของคุณมาริโอค่ะ​​ ​​จะรออ่านตอนต่อ​​ไปนะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : กางเขนดง [C-4116 ], [161.200.255.163]
เมื่อวันที่ : ๒๒ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๕.๕๖ น.

แหะ ๆ​​ มือ​​ไปไวกว่า​​ความคิดค่ะ​​ ขอแสดง​​ความเห็นเรื่อง​​การทำตัวให้​​เป็นประโยชน์ของตัวเองมั่งค่ะ​​
มีช่วงเวลาหนึ่ง​​ ​​เป็นช่วงเวลา​​ที่รู้สึกว่า​​ตัวเองไม่มีประโยชน์ ​​และไร้คุณค่า ​​ความคิดก็ฟุ้งซ่าน ในหัวมี​​แต่คำถาม เลย​​​​ไปขอทำงาน​​เป็นอาสาสมัครดูแลเด็กในช่วงกลางวัน​​ที่บ้านครูน้อย ​​ไปทีแรกก็ไม่รู้หรอกค่ะว่า​​​​จะช่วยอะไร​​​​ได้บ้าง ​​แต่ก็​​จะทำเท่า​​ที่ทำ​​ได้ค่ะ​​ เช่น จัดกิจกรรมเล็ก ๆ​​ อ่านนิทาน สอนหนังสือ เล่นเกมส์ หรืออื่น ๆ​​ เท่า​​ที่เห็นเด็ก ๆ​​ ​​ที่เจอ​​ต้องการ​​ความสนใจ คุยด้วย ​​และ​​ความรัก ​​ความรู้สึกคงคล้าย ๆ​​ คุณมาริโอ ​​คือ รู้สึกว่า​​ตัวเองมี​​ความหมายมากขึ้น​​ อย่างน้อยเรา​​สามารถ​​เป็นผู้ให้​​ได้ ก็เหมือนชีวิตมีคุณค่ามากขึ้น​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : pilgrim [C-4118 ], [158.125.1.114]
เมื่อวันที่ : ๒๒ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๖.๐๘ น.

ชอบตอนนี้มากเลย​​ค่ะ​​ มีแง่คิดคติสอนใจ การ​​เป็นผู้ให้นั้น​​ทำให้ชีวิตเรามี​​ความหมายจริงๆ​​ค่ะ​​

ขอบคุณคุณรจด้วยนะคะ​​ ​​ที่ให้คำตอบเรื่อง​​​​ความสุข​​เป็นสิ่งหายากสำหรับผู้ใหญ่ ​​จะเก็บ​​และจำไว้อ่านค่ะ​​ บางทีรู้​​ทั้งรู้ ​​แต่ก็​​ต้องมานั่งเตือนใจบ่อยๆ​​

คุณรจอย่าเพิ่งหนีจากการเขียนเรื่อง​​เ​​ที่ยวเลย​​ค่ะ​​ ​​เพราะ​​ที่สวิตฯก็มี​​ที่เ​​ที่ยวสวยๆ​​งามๆ​​มากมาย​​ ​​จะย้าย​​ไปเขียนเรื่อง​​กิน ระวัง​​ได้​​เป็น "วัยกลิ้ง" แบบพิลกริม แล้ว​​​​จะหาไม่เตือนนะคะ​​แฺฮ่ แฺฮ่...​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ป้าแก่ [C-4131 ], [58.10.181.20]
เมื่อวันที่ : ๒๓ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๒.๑๓ น.


ตอนนี้ดีมากเลย​​คุณรจ ​​เป็นการแสดงให้เห็นว่าคนเราใน​​ที่แห่งหนึ่ง​​อาจไม่มีค่า ​​แต่ใน​​ที่อีกแห่งหนึ่ง​​​​เขาอาจ​​จะมีค่า​​และมี​​ความหมาย อย่าง​​ที่นึกไม่ถึงก็​​เป็น​​ได้ ​​เป็นการให้​​กำลังใจ​​กับหลายๆ​​คน​​ได้ดีมากทีเดียว

เชื่อว่าคุณรจคง​​จะมีเรื่อง​​ดีๆ​​ มาให้พวกเรา​​ได้รับรู้อีกมากมาย​​ ดีใจจริงๆ​​ค่ะ​​
​​ที่เคยมี​​ส่วนร่วม​​แม้เพียงเล็กน้อย คอยอ่านอยู่​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : Poceille [C-4141 ], [202.57.159.26]
เมื่อวันที่ : ๒๓ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๐.๒๔ น.

นี่แหล่ะค่ะ​​​​คือสิ่ง​​ที่ "โอกาส" มอบให้มนุษย์โลก...​​

หาก​​เขามี "โอกาส" ​​เขาก็​​สามารถทำในสิ่ง​​ที่​​เขา​​ต้องการ​​ได้ เพียง​​แต่ว่า​​เขา​​จะ​​ใช้ "โอกาส" นั้น​​ให้คุ้มค่ามากน้อยเพียงใด

ชอบคุณมาริโอตรง​​ที่ "ไม่นั่งรอโอกาส" ​​แต่กลับ "เดินหาโอกาส" ​​และสิ่ง​​ที่​​เขา​​ได้ตอบแทนมาก็​​คือ "​​ความหมายของชีวิต" ของ​​เขานั่นเอง...​​


​​เอาเว้ย พรุ่งนี้​​ไป "เดินหาโอกาส" มั่งดีกว่าเรา เฮ้!!!

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : ละอองฝน [C-4159 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : ๒๔ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๐.๐๖ น.

อ่านแล้ว​​ รู้สึกซึ้งใจจังค่ะ​​ คนเรามักหา​​ความหมายให้​​กับชีวิตเสมอๆ​​ บางคนหา​​ทั้งชีวิตก็ไม่เจอ ​​ทั้งๆ​​ ​​ที่บางทีมันอยู่​​ใกล้แค่มือคว้านี่เอง ขอบคุณบท​​ความดีๆ​​ นี้นะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น