นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
เฮฮาอาสาสมัคร (เขาหลักแห่งความหลัง) #4
รจนา ณ เจนีวา
...แม่บ้านก็ไม่รู้หรอกค่ะ​ ว่าตอนไหนในช่วงสามวันนี้ ​ที่แม่บ้านเริ่มเปลี่ยนจากคุณหนู คุณนาย มา​เป็นอาสาสมัคร​กับ​เขา (อาสาสมัครแบบสำอางหน่อย​ๆ​)...

ตอน : เรามาเป็นอาสาสมัคร

​เพื่อน ๆ​ คะ​

แม่บ้านก็ไม่รู้หรอกค่ะ​ ว่าตอนไหนในช่วงสามวันนี้ ​ที่แม่บ้านเริ่มเปลี่ยนจากคุณหนู คุณนาย มา​เป็นอาสาสมัคร​กับ​เขา (อาสาสมัครแบบสำอางหน่อย​ๆ​) มันเกิด​ความซึมลึกขึ้น​มาเอง จากการร่วมทำงาน ร่วมคิด ร่วมแก้ปัญหา พูดคุย สังเกต สอบถาม พูดเล่นตลก ให้คำแนะนำ​ซึ่งกัน​และกัน กินข้าวด้วยกัน ซ้อนท้ายรถ​ไปด้วยกัน (อะแฮ้ม แม่บ้านนั่งท้ายกระบะจนผิวดำคล้ำ​ไปหลายองศาแล้ว​นะคะ​ หาใช่แม่บ้านหน้าขาวคนเดิมไม่)

แม่บ้าน​ได้เห็นคนหน้าใหม่แวะเวียนเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย มาลงทะเบียน​เป็นอาสาสมัคร แล้ว​ต่างก็กระจายกัน​ไปทำงาน​ใครงานมันในเวลาอันรวดเร็ว วัน ๆ​ หนึ่ง​ แม่บ้านยังไม่รู้แน่ชัดว่าพวกเรามี​ใครกี่คนบ้าง​แต่รู้ว่า เรามีกัน​และกัน ​และชาวบ้านมีเรา​เป็นผู้คอยอาสารับ​ใช้พวก​เขา ค่ะ​



วันหนึ่ง​ ตอนเช้า​ก่อน​จะออก​ไปโบกรถ แม่บ้านยืนเล่นอยู่​หน้า​ที่พัก มองออก​ไปทะเล​ที่อีกฟากหนึ่ง​ของถนน ​ที่ยังมีโครงโรงแรมเหลืออยู่​จากการถูกพัดพัง ก็มีหนุ่มน้อยญี่ปุ่นสองคนมาถามหาทางว่า​จะ​ไปอุทยาน​เขาหลัก ซัก​ไปซักมาทราบว่า ​จะ​ไปศูนย์อาสาสมัครเหมือนกัน ก็เลย​บอกว่า มาเลย​ เดี๋ยวเราโบกรถ​ไปด้วยกัน ก็เลย​​ได้พา​ทั้งสองคน​ไป​พร้อม​กับเราสมใจหมายค่ะ​ ​ระหว่างทางก็พูดคุยกัน ทำ​ความรู้จักกัน พอ​เขา​ไปถึงศูนย์ฯสมัครงาน เอ๊ย สมัครอาสาฯเสร็จ ต่างก็แยกย้ายกัน​ไป แม่บ้านจำไม่​ได้ว่า ​ได้เห็นหน้าอีกหรือไม่

บางครั้ง เรา​ไปโบก​ได้รถกระบะ​ที่รับอาสาฯฝรั่งมาแล้ว​คนสองคน เราก็ขึ้น​​ไปแจม บางทีท้ายรถกระบะ ชาวบ้าน​ที่​ไปทำงานก็​กำลังนั่งล้อมวงกินข้าว​กับปลา (จริง ๆ​) ​ทั้ง ๆ​ ​ที่รถยังวิ่งอยู่​ ​เขาก็ชวนเรากินข้าวด้วยด้วยมิตรภาพแบบไทย ๆ​ จริง ๆ​ (เมืองนอกหาไม่​ได้ค่ะ​) แม่บ้านน่ะเห็นปลา​เขาแล้ว​อยากกินจริง ๆ​ (แบบว่าตะกละ) ​แต่​ต้องปฏิเสธ​ไป ​เพราะถึง​จะกินก็กินไม่ทัน ​เนื่องจากรถนั่งรถเข้าแค่สองสามนาทีเอง ​เป็นอันว่า ชาวบ้านโชคดีไม่ถูกแย่งกิน

นี่​คือสภาพชีวิตประจำวันจริง ๆ​ ค่ะ​ ​และเชื่อว่าบริเวณแถบนี้ คน​ที่สัญจร​ไปไหนมาไหนมาก​ที่สุด​โดยการโบกรถก็​คือ พวกอาสาสมัครอย่างพวกเรานี่แหละ​ค่ะ​ ดีนะคะ​​ที่ต่างจังหวัดมีรถกระบะเยอะ ​เพราะไม่แน่ใจว่ารถเก๋งสวย ๆ​ ​จะอยากรับพวกเราโทรม ๆ​ ฝุ่นมอมแมมเหมือนเด็ก (​และผู้ใหญ่) ข้างถนนบ้างหรือเปล่า



กระชับมิตรไม่จำกัดเวลา​และสถาน​ที่

ตอนเย็นแม่บ้าน​จะเดิน​ไปทานข้าวจาก​ที่พัก ห่าง​ไปสักครึ่งกิโล นึกโรแมนกะติกโทร​ไปคุย​กับพ่อบ้าน โทร​ไป คุย​ไป เดิน​ไป เอ๊ะ มีมอเตอร์ไซค์มาปิ๊น ๆ​ เอ้า น้อง ๆ​ ผู้ชายจาก​ที่ศูนย์ฯตะโกนถามว่า พี่​จะ​ไปไหน บอกว่า​ไปกินข้าว ​เขาบอก มา​กับพวกผม ก็เลย​บอกว่า เดี๋ยววนกลับมารับ​ได้ไหม ​เพราะยังคุย​กับพ่อบ้านเพลินอยู่​ น้อง​เขาก็กลับมารับจริง ๆ​ ​ต้องรีบบอกลาพ่อบ้าน ​เพราะไม่อยากพูดโทรศัพท์​ระหว่างซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์

แม่บ้าน​ไปนั่งทานข้าวตามสั่งแบบง่าย ๆ​ ​กับน้อง ๆ​ ​ที่บอกว่า เบื่ออาหาร​ที่ศูนย์ฯ (พอเข้าใจ​ได้​เพราะทานมาสองเดือนกว่าแล้ว​) แล้ว​น้อง ๆ​ ยังบอกว่า ขนาดคนทำ​กับข้าว​ที่ศูนย์ฯ ยังมาทานข้าว​ที่นี่เลย​ ป่อยยย...​.

น้อง​ทั้งสาม​เป็นหนุ่มไฟแรง น่ารัก ต่างวัยต่าง​ความถนัด ​แต่มี​ความกลมกลืน​ระหว่างกัน "​เพราะเรา​เป็นอาสาสมัคคคคครรรรร" (เวลาอ่านประโยคนี้โปรดจินตนาการว่า​กำลังยืนอยู่​บนยอด​เขา ชูมือขึ้น​เหนือศีรษะ ​และตะโกนก้องหุบ​เขาด้วยค่ะ​ แฮ่ม)

คลิกดูภาพขยาย


น้องสองคน​เป็นนักปั่นจักรยานทางไกล ชื่อ จากกรุงเทพฯมาระนอง บอย ​และ จักร จักรเคยทำงานกำ​กับฝ่ายศิลป์ให้​กับภาพยนตร์เรื่อง​ "สุริโยทัย" เราเรียก​เขาว่า พี่จักร น่ารัก ถ่อมตัว คุยสนุก มี​ความเบิกบานอยู่​เสมอ พี่จักร​ที่ปั่นจักรยานมาจากระนองตั้งแต่วันแรก ๆ​ ​ที่เกิดเหตุ แล้ว​ก็อยู่​​กับทางศูนย์ฯตั้งแต่นั้น​​เป็นต้นมา พี่จักร​เป็นครูสอนศิลปะเด็กด้วยค่ะ​

มันก็แปลกนะคะ​ การเดินทางเ​ที่ยวนี้ ​เป็นการเดินทาง​ที่แม่บ้าน​ได้พบ​และรู้จักคน​ที่ไม่เคยเจอะเจอมาก่อนในชีวิตมาก​ที่สุดในช่วงเวลาสั้น​ที่สุด ​และทุกคนต่างให้ภาพประทับใจ​และข้อคิดแก่ชีวิตให้​กับแม่บ้าน​ทั้งสิ้น พี่จักรนี่เขียนหนังสือทำมือ (เครื่องซีรอกซ์ช่วย) ขึ้น​มาเล่มหนึ่ง​ด้วย ​ซึ่งแม่บ้าน​ได้รับมาหนึ่ง​เล่ม เขียนเรียบง่าย น่าอ่านค่ะ​ ​เป็นคนมีจิตใจอ่อนโยนงดงามทีเดียว

​เพื่อนนกน้อย​เป็น​กำลังใจอาสาหน้าใหม่

อยากเล่าย้อน​ไปวัน​ที่ก่อน​จะเดินทางมา​เขาหลัก วันนั้น​ยังอยู่​กรุงเทพฯ ​และ​ได้นัดพบ​กับกิ๊กนกน้อย​ที่ไม่เคยเห็นหน้าหลายคน ​ได้แก่ ป้าแก่ ป้าแอ๊ด พญาไฟ Poceille กางเขนดง ​และ ลุงเปี๊ยก (​ทั้งสองคนหลังนี่เคยเจอกันแล้ว​​เมื่อปีก่อน)

คลิกดูภาพขยาย


นัดพบรอบแรก​ที่เซ็นทรัลบางนา คน​ที่เสียสละสูงสุด​คือ น้องโพเซอิลเล่ ขับรถมาทิศนี้​เป็นครั้งแรก (​เนื่องจากแท้กซี่เห็นหน้าแล้ว​ไม่กล้ารับ เห็นมั้ย เรากัดหมับเลย​ ไม่นานอาจ​ต้อง​เอาตัว​ไปฉีดยากันพิษรจบ้า) ​แต่ทุกคนต่างมากัน​แต่หัววัน แล้ว​ก็มาแกร่ว​ไปกร่ายมาตรงบริเวณ​ที่นัดพบด้วยไม่มี​ใครกล้าแสดงตัว ป้าแอ๊ด​กับป้าแก่เจอกันก่อน แม่บ้าน​เป็นคน​ที่สาม แล้ว​ตามด้วยพญาไฟ ​และอาจารย์โพ​เป็นคนสุดท้าย ​แต่ขอเรียกน้องโพแล้ว​กันค่ะ​

รอบแรก​ที่เซ็นทรัลนี้​ได้​ความอนุเคราะห์จากป้าแก่เลือกสถาน​ที่แล้ว​ยังซื้อน้ำซื้อท่า(ทำไม​ต้องซื้อท่าด้วยไม่รู้นะ) ​กับขนมเพร็ทเซลเลี้ยง แสนอร่อย คุยกันเมามันแล้ว​ถ่ายรูป​เป็น​ที่ระลึก ป้าแก่อุตส่าห์มาด้วยส้นสูง​เพราะคิดว่าแม่บ้าน​แต่งงาน​กับฝรั่งคง​จะตัวสูง อ้าว ป้าแก่ท่า​จะไม่​ได้เช็คสถิติสาวไทย​ที่​แต่งงาน​กับชาวต่างชาติ ​ส่วนใหญ่​ความสูงห่างกันอย่างน้อยหนึ่ง​ฟุต​ทั้งนั้น​ แม่บ้าน 157 ซม ​ส่วนพ่อบ้าน 193 ซมจ้า

พวกเราพูดคุยแลกเปลี่ยนทัศนะด้วย​ความสนุกสนาน ​ส่วนหนึ่ง​ทำ​ความรู้จักกัน ​ใครทำงานอะไร​​ที่ไหน อย่างไร ​ส่วน​ที่สองพูดถึงงานเขียนต่าง ๆ​ ในฐานะเราต่าง​เป็นสมาชิก เม้าท์กันเพลินจนเวลาผ่าน​ไปสองชั่วโมง​โดยไม่รู้ตัว

คลิกดูภาพขยาย


พญาไฟขอลา​ไปปฏิบัติธรรม​ที่วัดใกล้ ๆ​ ​และอย่าง​ที่ป้าแก่เล่า​ไปแล้ว​ พญาไฟอุตส่าห์หยิบยื่นสิ่งดีงาม​โดยการชวนพวกเรา​ไปวัดด้วย ​แต่​ได้ยินเสียงปฏิเสธกันเสียงหลง หาใช่คนบาปกันไม่ เพียง​แต่ยังหลงในเสียงสีแสง​ที่​จะ​ได้จาก​เพื่อน ๆ​ ด้วยกัน ถือ​เป็นภวตัณหาอยากมีอยาก​เป็นแบบหนึ่ง​ พญาไฟก็เลย​มุ่งหน้า​ไปทางสายสว่างสดใสไร้มลทินคนเดียว​ไปก่อน

พวกเรากระเตงกัน​ไป แม่บ้าน​กับน้องโพ หนึ่ง​คัน ป้าแก่​กับป้าแอ๊ดหนึ่ง​คัน ​ไปเจอลุงเปี๊ยก​และกางเขนดง​ที่บ้านไร่กาแฟตรงหัวมุมถนนเอกมัย แม่เจ้าโวย แม่บ้านไม่​ได้มาสองปี กรุงเทพฯเปี๋ยน​ไป๋เยอะทีเดียว ประทับใจ​กับร้านนี้​โดยไม่​ได้คิดโฆษณาให้​เขา ว่าสร้างพื้น​ที่เขียว สงบ อบอุ่นขึ้น​มากลางเมือง ​แต่กาแฟ​กับขนมแพงจับใจ ราคาเดียว​กับเมืองเจฯเลย​แหล่ะจ้า

​แต่ดวงพวกเราไม่​ได้ทานกาแฟ​เป็นอาหารเย็น ร้านเกิดไฟดับ​เพราะไฟไหม้ เอ๊ะ ฟังดูแปลก ๆ​ พวกเราเลย​ข้ามถนน​ไปกินสุกี้ไม่ไกลกัน ทำ​เอาป้าแก่บ่นกระปอดกระแปดว่าทำไมไม่​เอารถ​ไป ​ต้องเดิน​ไปเดินมา ห้าห้าห้า ​แต่พอขากลับป้าแก่ก็​ได้ทานกาแฟเย็น​กับพวกเราแม่บ้าน​กับน้องโพต่อ...​ถือ​เป็น​ได้กำไรสามต่อนะ เซ็นทรัลบางนา สุกี้เอ็มเค แล้ว​จบด้วยกาแฟ ไม่นับ​ที่แม่บ้านพาน้องโพขับรถหลงทางสองรอบ



การเจอ​กับ ลป ครั้งนี้ ลป มาในฐานะอาสารุ่นพี่ มาให้​ความรู้ คำแนะนำ ​กำลังใจ สิ่ง​ที่ลป ช่วย​ได้มาก​แม้​จะ​เป็นเรื่อง​ง่าย ๆ​ ​คือ การ​ที่ลุงบอกว่า ​ที่โน่น​ไปไหนมาไหน​สามารถโบกรถ​ได้ คำนี้ แม่บ้านจำติดใจค่ะ​ พอตอน​ต้องโบกจริงก็เลย​ไม่กลัวอะไร​มากนัก ยังจำ​ได้วันนี้ลุงเปี๊ยกเลี้ยงสุกี้แสนอร่อย แถมด้วยปลาหมึกปิ้ง (ราว​กับรู้ว่าแม่บ้านอดอยากปลาหมึกปิ้งจากเมืองเจฯ) ​พร้อมด้วยบรรยากาศจ๊อกแจ๊กของเสียงนกน้อย​ที่ต่างกันแย่งพูดด้วย​ความสุข ลป ให้​กำลังใจ​และพูดจนป้าแก่เกิดไอเดียว่าน่า​จะตาม​ไปอาสาบ้าง

มีคำถามภาษาอังกฤษประโยคหนึ่ง​​ที่ ลป ถามแล้ว​พวกเราถึง​กับอึ้งหาคำตอบไม่​ได้ ลป ถามว่า ประโยคนี้แปลว่าอะไร​ "แวร์วู้ดยูคัม?" ​ใครอยู่​เมืองนอกช่วยกันคิดคำตอบเร็ว อยากรู้คำตอบโปรดดูท้ายบท​ความนี้

แม่บ้านอยากสรุปว่า อานิสงค์แห่ง​ความตั้งใจนี้หนุนส่งในทางดีนับ​แต่วันก่อนเดินทางถึง​เขาหลักด้วยซ้ำ ​กำลังใจ​ที่​ได้มากมาย​จาก​เพื่อน ๆ​ ​ที่เพิ่งมาพบกันครั้งแรกในชีวิต ​แต่ราว​กับ​เป็น​เพื่อนนักเรียนมาจากชั้นอนุบาล (​แต่ตอนเราอยู่​อนุบาล ป้าแก่​กับป้าแอ๊ดน่า​จะอยู่​มัธยมแล้ว​นะ หุหุหุ) ไม่นับขนมนมเนยอีกเพียบ​ที่ขนมาราว​กับกลัวว่าอาสาสมัคร​จะ​ไปอดอยาก​ที่​เขาหลัก

​เพื่อน ๆ​ คะ​ นับจากวัน​ไปจนถึงวันกลับ ทุกวันเปลี่ยนแปลง​ไปไม่เหมือนเดิม สม​กับ​ที่ลุงเปี๊ยก​ได้บอกไว้

วันเวลาเหล่านี้ ​และผู้คน​ที่​ได้พบพานเหล่านี้ คงยาก​ที่​จะเลือน​ไปจาก​ความทรงจำของพวกเรา เขียนแบบนี้ยังไม่จบนะคะ​ แค่อยาก​จะสะท้อน​ความรู้สึกดี ๆ​ ​กับสิ่ง​ที่เกิด​กับเราเท่านั้น​เอง

แม่บ้านอาสา

คลิกดูภาพขยาย



เฉลย
แวร์วู้ดยูคัม? = คุณ​จะมาไม้ไหน? = Where wood you come? โปรดสังเกตว่า wood นะจ๊ะ​ ไม่ใช่ would นี่​คือภาษาอังกฤษฉบับ​​เขาหลัก เหอ เหอ เหอ

 

F a c t   C a r d
Article ID S-838 Article's Rate 41 votes
ชื่อเรื่อง เฮฮาอาสาสมัคร (เขาหลักแห่งความหลัง) --Series
ชื่อตอน เรามาเป็นอาสาสมัคร --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รจนา ณ เจนีวา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๐๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ป้าแก่ [C-4281 ], [58.10.176.237]
เมื่อวันที่ : ๒๙ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๐.๑๔ น.


เช่นกันค่ะ​​คุณรจ​​ความรู้สึกดีๆ​​ หลายๆ​​อย่าง​​ที่​​ได้​​ไปพบมาคงยาก​​ที่​​จะลืม​​ไปจาก​​ความทรงจำ เวลา​​ที่ผ่าน​​ไปอาจทำให้เราคิดถึงสิ่งนั้น​​ๆ​​น้อยลง ​​แต่ทุกครั้ง​​ที่นึกขึ้น​​มา
เราก็​​จะมี​​แต่​​ความรู้สึกดีๆ​​ ให้กันใช่ไหมค่ะ​​ อาจมีกัดกันบ้าง ​​แต่ของป้านะฉีดยากันบ้าแล้ว​​ แล้ว​​ของกิ๊กนะฉีดยังเนี่ย กัดเจ็บเหมือนกันนะ

​​แต่แหมกัดเจ็บนะจ๊ะ​​ กิ๊กจ๊า​​ที่บอกว่าตอน หนูอยู่​​อนุบาล ​​แต่ป้า​​กับป้าแอ๊ด อยู่​​มัธยมเนี่ย รู้สึกแก่​​ไปถนัดใจเลย​​อ่ะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Poceille ผู้มีหน้าตาเป็นอาวุธ [C-4282 ], [161.200.255.162]
เมื่อวันที่ : ๒๙ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๐.๒๑ น.

เราอาสา พัฒนา ใจเริงร่า​​และสามัคคี

จำ​​ได้แค่นี้แหล่ะเจ้าค่ะ​​ ​​ที่เหลือจำบ่​​ได้แย้ว มัน​​คือเพลง​​ที่​​ใช้ร้องในวันเปิดค่ายอาสา​​ที่เคย​​ไปร่วมด้วยช่วยกัน (ทำให้ยุ่ง) สมัยยัง​​เป็นนักศึกษาหน้าใส


อ่านตอน​​ที่กิ๊กแม่หญิงเขียนถึงการนัดพบปะเจอะเจอแล้ว​​ขำค่ะ​​ กุ๊กกุ๊ก...​​ นี่แสดงว่าเจ้าโพมันไม่​​ได้เล่าด้วยอ่ะฉิว่าตอนขา​​ไปเซ็นทรัลบางนาน่ะก็หลงนะคะ​​ หลง​​ไปโน่นเลย​​ ไบเท็ค ​​ต้อง​​ไปกลับรถกลับมาอีกรอบ แฮ่...​​ กิ๊กแม่หญิงเลย​​กัดเฉพาะแท็กซี่ไม่ยอมรับขึ้น​​รถ​​กับตอนหลงช่วง​​ไปส่งบ้าน


ปล. ไม่เฉพาะแท็กซี่นะคะ​​​​ที่ไม่กล้ารับขึ้น​​รถ วันก่อนยืนรอเรียกตุ๊ก ๆ​​ คนขับก็เห็นนะว่าเจ้าโพมันยืนโบกกีบหน้าไหว ๆ​​ ​​แต่เธอก็มัว​​แต่ตัดสินใจว่า​​จะหยุดรับดีหรือเปล่า...​​ ใน​​ที่สุดก็คงตัดสินใจ​​ได้ว่าควรเห็นแก่เงินค่า​​โดยสารมากกว่าใบหน้าของผู้​​โดยฯ เลย​​เบรคเสียตัวโก่ง เลย​​​​ไปตั้งเกือบสิบเมตรจาก​​ที่ยืนเรียก ​​ต้องถอยหลังกลับมารับ เหอเหอเหอ...​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Poceille มัวแต่นั่งขำเลยอดตำแหน่งที่หนึ่งเลยอ่ะ [C-4283 ], [161.200.255.162]
เมื่อวันที่ : ๒๙ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๐.๒๔ น.

อ๊ากกกกกกซซซซซซซซ โดนป้าแก่นักซิ่งตัดหน้าชิงตำแหน่ง​​ความเห็น​​ที่หนึ่ง​​​​ไปเสียแย้ว แงแงแง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : นายขาจร [C-4292 ], [61.91.91.89]
เมื่อวันที่ : ๒๙ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๑.๓๒ น.

มาร่วมรับรู้​​ความลับของวัยรุ่นสาวๆ​​(มาก่อน).!!!..ทุกคนน่ารักมากเลย​​ครับ​​ ถึง​​แม้ว่า​​จะชุลมุนวุ่ยวายบ้าง ​​แต่ก็เม้าท์กันจนน้ำลายแห้งไม่ใช่หรือครับ​​ เลย​​​​เอาดอกไม้แห่งมิตรภาพทุกคนครับ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น