นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
เฮฮาอาสาสมัคร (เขาหลักแห่งความหลัง) #3
รจนา ณ เจนีวา
...ขอเล่าถึงตัวละครตัวแรกก่อน ​คือ แม่หญิงแห่งเมืองน้ำแข็ง ​ที่บินลัดฟ้า ทิ้งพ่อบ้านให้ล้างจาน ซักผ้า ล้างรถ ดูแลบ้าน ทำ​กับข้าวเอง เสียหนึ่ง​เดือน...

ตอน : คุณหนู/คุณนายเข้าค่าย

แอ่นแอ๊น

ขอเล่าถึงตัวละครตัวแรกก่อน ​คือ แม่หญิงแห่งเมืองน้ำแข็ง แม่บ้านคนนี้เองค่ะ​ ไม่ขอถล่มตัวละค่ะ​ แม่บ้านไทยวัยกลางคนต้น ๆ​ (อีกนัยหนึ่ง​​คือยังสาวน้อยค่ะ​) ​ที่บินลัดฟ้า ทิ้งพ่อบ้านให้ล้างจาน ซักผ้า ล้างรถ ดูแลบ้าน ทำ​กับข้าวเอง เสียหนึ่ง​เดือน ​เพื่อมาร่วมสังฆกรรมอาสาสมัคร ด้วยใจปรารถนา​จะ​ได้มา​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของพลังทางสังคมน้อยๆ​นี้ ​เพื่อมาเห็น​ความจริง มาร่วมรับรู้ในโชคชะตาของ​เพื่อนร่วมชาติ ​และมาดูว่า เรา​จะช่วยอะไร​​ได้ด้วยแรงน้อย ๆ​ ของเรานี้

มาถึงวันนี้(ครบสามวัน)แม่บ้านสรุป​ได้อย่างหนึ่ง​ค่ะ​ ว่าตัวเองเหมือนคุณหนู(หรือคุณนาย)​ไปเข้าค่ายค่ะ​ ​ถ้า​จะ​ใช้คำว่า เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ก็คงไม่ผิดนัก ​ความ​ที่ชีวิตของเรา​ที่เมืองเจฯนั้น​สุขสบาย ไม่มีอะไร​มากล้ำกราย การมาถึงศูนย์อาสาสมัคร​ที่เต็ม​ไปด้วยผู้คน​ที่หลากหลาย วินัย​ที่​ต้อง​ใช้ร่วมกัน พื้น​ที่​ที่​ต้อง​ใช้ร่วมกัน ​เป็นการปรับตัวครั้งยิ่งใหญ่ แม่บ้านเล่าไม่อายหรอกค่ะ​ ​เมื่อนั่น​คือ​ความจริง

คลิกดูภาพขยาย


ไอ้​ที่บอกว่าเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อก็​เพราะพอแม่บ้านรู้ว่า ​จะ​ต้องนอน​กับคนอื่นอีกสองคน แล้ว​ก็​ได้ข่าวแว่ว ๆ​ ว่า ตอนเช้า​ ๆ​ น้ำมัก​จะไม่ไหลแม่บ้านก็เลย​ขอไม่พัก​ที่รีสอร์ท​ซึ่ง​เป็น​ที่ตั้งของศูนย์ทำการ ขอ​ไปพักข้างนอก ​เอาสะดวก​​ที่พัก ​แต่ลำบากเรื่อง​การเดินทาง ใน​ที่สุดก็​ได้พักในเกสต์เฮ้าส์สะอาดสะอ้านเจ้าของ​เป็นลุง(ไม่แท้)ของน้อง​ที่มาจากสนามบินด้วยกันค่ะ​ เห็นไหมคะ​ แม่บ้านนี่​เป็นคุณหนูรักสบายตัวจริงค่ะ​ แล้ว​เราก็ทำ​เป็นอ้างว่า​จะ​ได้ช่วยฟื้นฟูเศรษฐกิจท้องถิ่นสร้างราย​ได้ให้ผู้ประกอบการรายย่อย เก๋ไหมคะ​

คุณหนูอนามัย

แล้ว​ห้องน้ำ​ที่​ใช้ร่วมกัน บางทีมันก็มีน้ำในชักโครกบ้างไม่มีบ้างค่ะ​ ทางศูนย์​เขาเลย​​เอาขวดน้ำพลาสติคขนาดห้าลิตร​ไปใส่ไว้ในห้องน้ำให้เรา​เอาน้ำจากสายชำระเติมเอง ​และเทลงชักโครกแทน...​.ก็พอถูไถค่ะ​ กระดาษทิชชู่เรา​ต้องคอยตรวจดูเองว่ามีหรือไม่ แม่บ้าน​ทั้งวันจึงแทบไม่เข้าห้องน้ำเลย​ (อากาศร้อน มีเหงื่อ เลย​ไม่ปวดปัสสาวะ) แล้ว​กลับ​ไปเข้าห้องน้ำ​ที่เกสต์เฮ้าท์แทน เห็นไหมคะ​ ว่าคุณหนูคุณนายขนาดไหน เริ่มหมั่นไส้หรือยังคะ​?



​ที่ทำใจยากหน่อย​ ​คือ การล้างจานร่วมนี่แหละ​ค่ะ​ ​เขามีน้ำล้างจานสี่น้ำ ​ซึ่งดูเหมือนน่า​จะพอ น้ำแรกก็มีน้ำยาล้างจาน ฟองขาวดี ​แต่หาก​เอาจาน​ที่ยังเลอะน้ำแกงล้างลง​ไปสักยี่สิบใบ น้ำยาก็เริ่มสู้ไม่​ได้แล้ว​ค่ะ​ พอลงน้ำสองก็ยังมีไขมันลอยอยู่​ ​แม้​จะ​ไปน้ำ​ที่สาม​ซึ่ง​เป็นน้ำด่างทับทิม​เพื่อฆ่าเชื้อก็ฆ่า​ได้​แต่เชื้อ ​แต่ไม่ฆ่าไขมันค่ะ​ ​เพราะน้ำด่างก็​เป็นมันลอยเหมือนกัน พอลงน้ำสุดท้ายน้ำ​ที่สี่ อึ๋ย จานยังมันอยู่​เลย​ค่ะ​ เลย​รู้สึกไม่สนิทใจ​กับจานเหล่านั้น​ ทำให้แม่บ้านเลี่ยง ๆ​ ไม่ค่อยอยากทานอาหาร​ที่ศูนย์ค่ะ​ อาหาร​เขาอร่อยดีทีเดียว ​แต่แม่บ้านทำใจ​กับจาน​ที่ล้างแล้ว​ยังมัน ๆ​ อยู่​ไม่​ได้ค่ะ​ ​จะ​ไปเสนอให้​เขาเปลี่ยนน้ำบ่อย ๆ​ ก็กลัวว่า ​จะ​ไปทำให้งาน​เขายุ่งยากมากขึ้น​ พอมาสรุปดูแล้ว​ จาน​ที่ล้างตามร้านอาหาร หรือรถเข็นก๋วยเตี๋ยวก็คงมีสภาพไม่ต่างกันเท่าไร จึงสรุปว่า ตัวเองอนามัยจัดค่ะ​ ​ใคร​ที่อยาก​เป็นกิ๊กด้วย ฟังแล้ว​อยากถอนตัวหรือยังคะ​?



แม่บ้านสังเกตว่าคนอื่นๆ​​ที่เคยมาไม่มี​ใครบ่นเรื่อง​​ความลำบากเหล่านี้ คาดว่าพวกเธอ​และ​เขามี​ความทรหดอดทน อยู่​ไหนอยู่​​ได้ แม่บ้านก็เลย​สรุป​กับตัวเองว่า ฉันแก่เกิน​ไปสำหรับค่ายเยาวชนนี้เสียแล้ว​

(หมายเหตุ ​แต่ตอน​ที่โพสต์เรื่อง​นี้ เหตุการณ์​ทั้งหมดผ่าน​ไป ขอรายงานด้วย​ความภูมิใจว่า คุณหนู​ได้กลาย​เป็นชาวค่ายกินอยู่​แบบชาวค่าย​ได้ไม่ขัดเขินในท้าย​ที่สุดค่ะ​ ตอนล้างจานก็แอบ​ไปล้างน้ำก๊อก​เป็นน้ำสุดท้ายอีกนิดนึง ​ใคร​ได้​ใช้จานเราต่อ​จะ​ได้ไม่กระอักกระอ่วน หุหุหุ)

ค่ายของพวกเรา
ก่อนจบตอน ขอให้ภาพ ศูนย์อาสาสมัครสึนามิ นิดนึงค่ะ​ แม่บ้านขอเรียกว่า "ค่าย" ให้เก๋ๆ​ ​เพราะ​เป็นเหมือนค่ายจริง ๆ​ ​ที่มีกิจกรรมสร้างสรรให้ทำไม่หยุดหย่อน

​ที่ศูนย์ฯนี้ดัดแปลงมาจากรีสอร์ทบนเนิน​เขา​ที่ไม่ถูกคลื่นยักษ์กวาดใส่ สภาพยังอยู่​ครบถ้วนดี มีบังกะโลกระจายกันอยู่​สักสามสิบหลังซ่อนตัว​ระหว่างต้นไม้ใหญ่ ​ต้องเดินขึ้น​เนิน​เขา​ไปตามบังกะโลหลังต่าง ๆ​ สำนักงานอยู่​เกือบติดถนน มีสามชั้น ​คือ ชั้นระดับพื้น (​ที่ต้อนรับ ​ที่ดื่มกาแฟ ​ที่ทำงานของอาสาสมัคร ​ที่ประชุม ​ที่ติดบอร์ดประกาศต่างๆ​) ชั้นดาดฟ้า (​ที่ทำงาน) ​และชั้นล่าง (ห้องครัว ห้องล้างจาน ลานทานอาหาร ลานเอนกประสงค์ อินเตอร์เน็ตคาเฟ)

รีสอร์ทนี้​ซึ่งสร้างคร่อมหุบ​เขาเล็ก ๆ​ ต้นไม้ใหญ่เพียบค่ะ​ เขียว เย็น ร่มรื่น อยู่​ติดถนนใหญ่ ตรงช่วงทางโค้งขึ้น​​เขา​พอดีค่ะ​ หน้ารีสอร์ทมีป้าย​และธงทิวบอกว่า​เป็นศูนย์อาสาสมัครฯ หาไม่ยาก รถทัวร์ รถประจำทาง รถของคนแถวนี้รู้จักพวกเราดี พวกเราก็โบกรถ​ไปมาหน้าศูนย์นี้แหละ​ค่ะ​ มีแขกมาขอข้อมูลก็ตรงนี้ ​แต่ตอนแม่บ้านกลับจาก​เขาหลักต้นเดือนเมษายน เรา​ได้ย้ายสำนักงาน​ไป​ที่ตึกแบบรีสอร์ฺทเล็กๆ​หน้าทางเข้าอุทยานแห่งชาติ​เขาหลัก-ลำรู่ สวยน่ารัก ห่างกัน​ไปแค่ร้อยเมตรเท่านั้น​

รูปภาพประกอบ
สำหรับภาพ​ที่นำมาลงนี้ ไม่เกี่ยวอะไร​​กับห้องน้ำ​และการล้างจานนะคะ​ ภาพแรก​เป็นทิวทัศน์จากหน้าเกสต์เฮ้าส์​ที่​ไปพักค่ะ​ ​พระอาทิตย์สวยมาก แสงอัสดงโลมไล้ชายหาด​ที่ยังเกลื่อน​ไปด้วยซากแห่ง​ความเสียหาย ชวนให้ปลงอนิจจัง​ได้มาก ภาพ​ที่สอง​คืออาสาสมัครนั่งล้อมวงทานอาหารเย็นอย่างเฮฮา ภาพสุดท้าย​คือ ศิลปะบนผนัง​โดยเด็ก ๆ​ ​ที่ค่ายบางม่วงค่ะ​ ภาพศูนย์ฯแห่งใหมนั้น​ ป้าแก่ชิง​เอาลง​ไปแล้ว​ ​และสวยด้วย จึง​จะไม่​เอามาลงซ้ำแล้ว​กันนะ ป้าแก่นะ

แม่บ้านคุณหนูค่ะ​

 

F a c t   C a r d
Article ID S-837 Article's Rate 41 votes
ชื่อเรื่อง เฮฮาอาสาสมัคร (เขาหลักแห่งความหลัง) --Series
ชื่อตอน คุณหนู/คุณนายเข้าค่าย --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รจนา ณ เจนีวา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๑๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ป้าแก่ [C-4099 ], [58.10.178.23]
เมื่อวันที่ : ๒๑ เม.ย. ๒๕๔๘, ๐๙.๔๑ น.


ฮ่าๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​ บรรยายภาพคุณหนู​​ได้เห็นชัดเลย​​ ​​ความรู้สึกคล้ายๆ​​​​กับ​​ที่ป้า​​ไปถึง เพียง​​แต่ป้าคิดว่าเรา​​ไปเพียงห้าวัน หลับหูหลับตา​​ไปบ้าง ​​ถ้า​​ไปอยู่​​​​เป็นเดือนแบบคุณรจ ก็คงพอกัน ใช่ไหมจ๊ะ​​กิ๊กจ๊า

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : หมูอาสา [C-4107 ], [203.170.228.172]
เมื่อวันที่ : ๒๑ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๒.๔๖ น.

สวัสดีค่ะ​​ ดีใจ ดีใจ รู้ไหมว่า รอคอยอ่านเรื่อง​​ เฮฮาอส. อยู่​​นะ แล้ว​​ก็ไม่ผิดหวัง ​​เพราะเล่า​​ได้ตรงใจอส.คนนี้เช่นกัน ...​​. ​​แต่​​จะให้ทำไง​​ได้ล่ะ มันก็​​ต้อง ไหน ๆ​​ ก็ ไหน ๆ​​ ไม่สะดวก​​ ไม่สบาย ไม่สะอาด ไม่ค่อยมี space ไม่สงบ (ก็เสียงเจี๊ยวจ๊าวของพวกเราเองนั่นแหละ​​!) วุ่นวาย​​ทั้งคน ​​ทั้งลิง ​​ทั้งหมา เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ! ​​ต้องแอบถอนใจวันละหลาย ๆ​​ หน ​​แต่ด้วย​​ความตั้งใจอันแรงกล้า ​​โดยเฉพาะของคุณหนูจากเจนีวา ​​ที่ดั้นด้นมาตั้งไกล ก็​​เป็น...​​แรงใจ...​​อย่างหนึ่ง​​มั้ง ​​ที่ทำให้เราอยู่​​ใน "ค่าย" นี้​​ได้อย่างสนุกสนาน ​​จะรออ่านตอนต่อ​​ไปด้วยใจจดจ่อนะคะ​​

คิดถึงค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : pilgrim [C-4117 ], [131.231.24.34]
เมื่อวันที่ : ๒๒ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๕.๕๗ น.

คุณรจเล่า​​ได้เห็นภาพเลย​​ค่ะ​​ อย่างนี้ยังไม่เรียกคุณหนู คุณนายหรอกค่ะ​​ เพียง​​แต่​​เป็นการห่วงใยสุขอนามัย​​ส่วนตน​​และ​​ส่วนรวมเท่านั้น​​

คุณหนู คุณนายตัวจริง ​​ต้องแบบประเภท มาเข้าค่าย ​​แต่ไม่ยอมทำอะไร​​ จิก​​ใช้คนอื่นตลอด
​​ความตั้งใจดีของคุณรจนั้น​​น่านับถือมากกว่าค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Poceille [C-4139 ], [202.57.159.26]
เมื่อวันที่ : ๒๓ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๐.๑๐ น.

อิอิอิ ยังค่ะ​​ นี่ยังไม่ "คุณหนู" ค่ะ​​ ​​ถ้าของจริง​​ต้อง "วีนแตก" มากกว่านี้เยอะค่ะ​​ ​​เพราะเจ้าโพเคยออกค่ายอาสาอยู่​​หลายครั้ง เห็นมาหมด​​ทั้งคุณหนูไม่ยอม​​แม้​​จะเหยียบขี้ไก่ ​​และกระเทย​​ที่เผลอลืมตัวกลาย​​เป็นแมน​​ได้อย่างนึกไม่ถึง!


​​ไปอ่านตอนต่อ​​ไปก่อนจ้า...​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : add [C-4152 ], [203.188.20.245]
เมื่อวันที่ : ๒๔ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๒.๐๗ น.

กิ๊กๆ​​ๆ​​กั๊กๆ​​ๆ​​ ว้าย ตัวเอง เหมือนเราเลย​​อ้ะ ฮ่าๆ​​ แฮ่ๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : ละอองฝน [C-4158 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : ๒๔ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๙.๕๖ น.

ถือว่า​​เป็นโอกาส​​ที่ดีนะคะ​​ ​​ที่เรา​​ได้เรียนรู้ชีวิตอีกแบบหนึ่ง​​ เรา​​ไปด้วยใจจริงๆ​​ๆ​​ ก็​​สามารถทำให้เราผ่าน​​ความลำบาก​​ไป​​ได้ ขอนับถือค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น