นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๕ เมษายน ๒๕๔๘
แสงตะวันแห่งความรักที่ป่า Outwoods...ตอนเมื่อดอกบลูเบลร่วงโรย... #2
pilgrim
...วันนี้แสงตะวันรอนสาดส่องลอดกิ่งก้านต้นไม้ ผืนป่ายังคงเงียบสงบ มีเพียงเสียงแห่งไพรพฤกษ์​และปักษาเจื้อยแจ้ว ต้นไม้ยืนต้น แผ่กิ่งก้านไร้ใบ ​แต่ดูเหมือน ในฤ...

ตอน : ดวงตะวันไม่เคยลับฟ้่าตลอดกาล

วันนี้แสงตะวันรอนสาดส่องลอดกิ่งก้านต้นไม้ ผืนป่ายังคงเงียบสงบ มีเพียงเสียงแห่งไพรพฤกษ์​และปักษาเจื้อยแจ้ว ต้นไม้ยืนต้น แผ่กิ่งก้านไร้ใบ ​แต่ดูเหมือน ในฤดูกาลนี้ ฉัน​จะมาเร็วเกิน​ไป แทน​ที่​จะ​ได้เห็นพวงช่อบลูเบลสีน้ำเงินแกมม่วง กลับมีเพียงผืนพรมสีเขียว​ที่เริ่มผลิดอกตูม ​เป็นพวง​เพื่อรอวันบาน

ฉันยังเดินผ่าน​ไปเรื่อยๆ​...​ในวันนี้ หัวใจคลาย​ความเจ็บปวดจากคืนวันก่อนๆ​มากแล้ว​ พุ่มโรโดเดนดรอน ​ที่เคยออกดอกสีม่วงไสว
คลิกดูภาพขยาย
หาก​แต่วันนี้ ดอกยังไม่ผลิบาน ยังคง​เป็นก้อนตูมๆ​ กระจายอยู่​ตามกิ่ง​ที่เต็ม​ไปด้วยใบเขียวสด เสียงนกบลูทิทร้องอยู่​ก้องป่าOutwoods ฉันเหลือบเห็นนกโรบินเกาะอยู่​บนต้นไม้เตี้ยๆ​ ​แต่พอเดินเข้าใกล้มันก็บินหนี​ไป

หลังจากวัน​ที่หยาดน้ำตาของฉันไหลปน​กับหยดน้ำฝน ไม่มีคำอธิบายอย่างชัดเจนจากเธอว่าสาวน้อยผู้นั้น​​เป็น​ใคร เธอ​ได้​แต่บอกฉันว่า​เป็น​เพื่อนของเธอคนหนึ่ง​ ​แต่เธอ​กับ​เขาเริ่มเดินเคียงคู่กันบ่อยขึ้น​ ขณะ​ที่เธอไม่มีเวลาให้ฉันเหมือนเดิม ทุกครั้ง​ที่คุยกัน เธอ​จะเหลือบดูนาฬิกาอยู่​บ่อยๆ​ แล้ว​ก็รีบขอตัว ผลุนผลัน​ไป จนใน​ที่สุด ฉันรู้สึกว่า​เวลา​ที่เธอให้ฉันมันน้อยลง ไม่มี​ใครชี้ชวนให้ฉันดู​พระอาทิตย์ลับฟ้าอีกต่อ​ไป...​

ฉันเฝ้าคิดถึงช่วงเวลา​ที่ฉันมีเธออยู่​ใกล้ เธอคอยช่วยเหลือฉันในยามมีปัญหา เคยมานั่งเฝ้าฉัน เคยฝ่าลมฝนมา​เพื่อ​ที่​จะมาพบหน้ากัน เคยเขียนอีเมล์ถึงกันแทบทุกวันตอน​ที่ฉันไม่อยู่​ เคยเขียนอีเมล์บอกคิดถึงฉันยาม​ที่เธอไม่อยู่​ คอยห่วงใยทุกข์สุขฉัน เคยมานั่งทำตาหวานใส่ เคย​ไปนั่งดื่มชาคุยกัน ​และช่วงเวลาดีๆ​ อีกมากมาย​​ที่เราเคยมีร่วมกัน
สาวน้อยผู้นั้น​เริ่มมา​กับเธอบ่อยขึ้น​ ​พร้อมๆ​ ​กับ​ที่ฉัน​ต้องหลีกเร้น​ไปนั่งทำงาน​ที่อื่น ​เพราะไม่อยากพบเห็นภาพบาดใจ ​แต่เธอกลับส่งอีเมล์มาให้ฉัน เว้าวอนเล็กๆ​ บอกว่า

"ตอนนี้คุณ​ไปซ่อนอยู่​​ที่ไหน ผมมาแล้ว​ไม่เจอคุณ เสียดายเหมือนกันนะ ผม อยากให้คุณกลับมานั่งทำงาน​ที่ออฟฟิศเหมือนเดิม"
แล้ว​ฉันก็ใจอ่อน เดินขึ้น​​ไปหาเธอ​ที่ห้องทำงานจน​ได้

​เพราะ...​สำหรับฉันมัน​คือ ​ความรัก​และ​ความรู้สึกดีๆ​​ที่มีให้เธอเสมอ ​แต่สำหรับเธอ ฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอะไร​ รู้เพียง​แต่ว่า เธอมี​ความรู้สึก​ที่ดีให้ฉัน คอยช่วยเหลือประคับประคองใจฉัน ยามฉันมีทุกข์ ​แต่ว่า...​เธอไม่​ได้รักฉันมากพอ ​และฉันไม่​ได้​เป็นหนึ่ง​ในหัวใจเธอ...​
เท่านั้น​ หัวใจฉัน มันก็เจ็บมากพอแล้ว​

ก่อน​ที่เรา​จะจากกัน​ไปไกล ฉัน​ได้รู้จากปากสาวน้อยคนนั้น​ว่าเธอ​กับ​เขา​กำลัง​จะ​แต่งงานกัน สายตาหญิงสาวของเธอเปี่ยมสุข เจือ​ไปด้วยแววหวาน ยาม​ที่​เขาสบตาเธอ ฉัน​ได้ประจักษ์แจ้งแก่ใจ ว่าเธอ​และ​เขาเกิดมา​เพื่อกัน​และกัน ขณะ​ที่ฉัน​เป็นเพียง​ส่วนเกิน
ในวันนี้...​ไม่ว่าเธอ​จะอยู่​แห่งหนใด ฉันหวังเพียงว่า เธอคง​จะมี​ความสุข...​เหมือน​ที่ฉันมีอยู่​

ฉันกลับมา​ที่ป่า Outwoods อีกครั้งหนึ่ง​ ​เพื่อมาเดินเล่นในยามบ่ายคล้อย มาเดินตามร่องรอยเก่าๆ​ ​ที่ก่อให้เกิด​ความสุขใจยามถวิลหา

เธอสอนให้ฉัน​ได้รู้จัก​ความรัก​ที่ไม่จำ​เป็น​ต้องครอบครอง ​ความรัก​ที่ไม่ใช่การ​เป็นเจ้าของ ​แต่​เป็น​ความรัก​ที่​ต้องกักเก็บ​เอาไว้ในใจ​แต่เพียงผู้เดียว ​และดีใจ​เมื่อเห็นผู้​ที่เรารักมี​ความสุข

​เป็น​ความรัก​ที่ทำให้ฉันเริ่มมองจากมุมมองของคนอื่น ​ที่ไม่ใช่จากมุมมองของฉัน​แต่เพียงด้านเดียว ​และนั่นทำให้ฉันไม่​ได้​เป็นทุกข์ใจอย่าง​ที่ควร​จะ​เป็น ใน​เมื่อฉันเฝ้าบอกตัวเองว่า มันไม่ใช่​ความผิดของ​ใคร ไม่ใช่​ความผิดของเธอ​ที่เธอไม่รักฉัน ​และไม่ใช่​ความผิดของฉัน​ที่​ไปรัก ​ไปมีใจผูกพัน​กับเธอ ฉัน​จะถือโทษโกรธเ​คืองเธอ​ได้อย่างไร ใน​เมื่อเธอไม่เคยบอกรักฉัน เพียงแค่การกระทำ ฉันก็หลงละเมอเพ้อพก​ไปเอง

​แม้เธอ​จะไม่รักฉัน ​แต่​ความรู้สึกดีๆ​​ที่เราเคยมีให้กัน ตรงนั้น​มันยังอยู่​ ​เป็น​ความรู้สึกอบอุ่นอันแสนดี ไมตรี​ที่มีต่อกัน ​ความผูกพันแห่งมิตร ฉัน​ได้เก็บ​ความอบอุ่น​และ​ความรู้สึกดีๆ​ นั้น​ไว้​เป็นน้ำหล่อเลี้ยงใจยามอ่อนล้ามาเนิ่นนาน

ดวงตะวันลับลาเหลี่ยมฟ้า ​เป็นดวงกลมเหนือทุ่งสีเขียว ใกล้เนิน​เขา วันนี้...​ฉันกลับมา​ที่นี่​กับคน​ที่​เขารักฉัน ​และ​เมื่อถึงวันนี้ ฉันเองก็รัก​เขามาก​ที่สุด

เคฟเปิดประตู Kissing gate ออก​ไป แล้ว​ดันค้างไว้ไม่ให้ฉันผ่าน
"ผมไม่ให้คุณออก จนกว่าคุณ​จะจูบผมทีนึง"
"หลายทีก็​ได้ ​ที่รัก" ฉันบอก​เขา เราต่างยิ้มยั่วใส่ตากัน แล้ว​ฉันก็จูบ​เขาอย่าง แสนรัก ขณะ​ที่​เขากอดฉันไว้พลางหัวเราะเบาๆ​
ฉัน​กับเคฟ เดินออกจากป่า Outwoods เราหยุด​ที่เนินเหนือท้องทุ่ง กอดกระชับกันไว้
"​พระอาทิตย์ตกแล้ว​ละ เคฟ"
เคฟชี้ให้ฉันดูเส้นขอบฟ้าลางเลือนแสนไกล แล้ว​บอกว่า "พรุ่งนี้มันก็ขึ้น​ใหม่"

ฉันเคยคิดว่า ​เมื่อฉันอกหัก โลก​ทั้งโลกมืดมน ทุกสิ่งรอบกายดูมืดมัวหม่นหมอง ​แต่ละวันฉันอยู่​​แต่ในมุมมืด​ที่แสงตะวันสาดส่องไม่ถึง ฉันคิดว่า ดวงตะวันลาลับฟ้า​ไปตลอดกาลอย่างไม่มีวัน​จะหวนคืนกลับสู่ท้องฟ้า ​แต่​ความจริงแล้ว​ โลกมืดมน ​เป็น​เพราะฉันขังตัวเองไว้​แต่ในมุมมืดของบ้าน ขณะ​ที่โลกภายนอก สว่างไสว มืดมนสลับกัน​ไปตามจังหวะเวลาของธรรมชาติ

จนวัน​ที่ฉันเปิดประตูบ้าน จึงพบว่า แสงตะวัน​ได้สาดส่องเข้ามาขับไล่​ความมืดมนภายใน แล้ว​เคฟก็ก้าวผ่านประตูเข้ามา ​พร้อม​กับบอกฉันว่า ถึง​แม้วันนี้​พระอาทิตย์​จะลาลับ เหลือไว้เพียงราตรีกาล ​แต่​พระอาทิตย์ก็​จะมาเยือนให้​ความสว่างไสวแก่โลกอีกในวัน​ต่อมา

เจอรี่​ที่รัก เธอยัง​เป็น​ที่รัก คนแสนดีในใจของฉันเสมอ

เพียง​แต่ว่าวันนี้ฉันมีเคฟ...​คน​ที่ฉันรักมาก​ที่สุด ​เพราะ​เขา​ได้นำแสงตะวันมาเฉิดฉายตลอดกาลในดวงใจฉัน...​

คลิกดูภาพขยาย

 

F a c t   C a r d
Article ID S-786 Article's Rate 11 votes
ชื่อเรื่อง แสงตะวันแห่งความรักที่ป่า Outwoods...ตอนเมื่อดอกบลูเบลร่วงโรย... --Series
ชื่อตอน ดวงตะวันไม่เคยลับฟ้่าตลอดกาล --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง pilgrim
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๕ เมษายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๘๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๔๗
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ละอองฝน [C-3684 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : ๐๕ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๐.๒๔ น.

คุณพิลกริมคะ​​ เห็นด้วยค่ะ​​ สุข​​และทุกข์​​เป็นเหมือนดวงตะวันมีขึ้น​​​​และมีตก ...​​ชีวิตไม่​​ได้มีเพียงด้านเดียว...​​.จินตนาการตามบรรยากาศ​​ไปด้วย หวานดีจัง รับดอกไม้​​ไปเลย​​นะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-3728 ], [158.125.1.22]
เมื่อวันที่ : ๐๖ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๑.๒๘ น.

นิทานเอ๊ย นิยาย เรื่อง​​นี้ จบลงแค่นี้แหละ​​ค่ะ​​ ​​พอดี​​เพื่อนๆ​​ชวน​​ไปเดินเ​​ที่ยวป่า Outwoods เลย​​กลับมาันั่งเขียนด้วย​​ความเพ้อเจ้อของพิลกริมเอง ​​แต่ตัวละครมีอยู่​​จริง ตอนนี้​​เขาเล่นเรื่อง​​นี้กันจบแล้ว​​ ก็คงแยกย้ายกัน​​ไปเล่นเรื่อง​​อื่นกันแล้ว​​ละค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ดอกเข็ม [C-3754 ], [61.90.118.10]
เมื่อวันที่ : ๐๗ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๖.๑๘ น.

คุณpilgrim

เขียน​​ได้เศร้าซึ้งดีจัง แถมให้​​กำลังใจตัวเอง​​ได้อย่างดี

นอกจากตะวันแส้ว จักรวาลยังมีดาวฤกษ์ ดาวเคราะห์​​และบริวารอีก​​เป็นล้านๆ​​ดวงเนาะ มองดูดีๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : นางมารหัวงูตนเดิม [C-3775 ], [161.200.255.161]
เมื่อวันที่ : ๐๗ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๙.๕๐ น.

แน้...​​

เด็กน้อยเอย...​​

เจ้าเล่นชิงดอกไม้ผลิใหม่​​ไปเสียแล้ว​​นิ...​​

ปล่อยให้ฉัน​​ต้องรอขวบปีถัด​​ไปให้เคลื่อนกายเข้ามาอย่างเชื่องช้าเพียงลำพัง...​​

...​​

(ไม่รอดีกว่า ​​ไปหาดอกไม้พลาสติกโลด!)

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : ม้งกี้ [C-3803 ], [202.5.83.67]
เมื่อวันที่ : ๐๙ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๕.๔๘ น.

สู้เว้ย
ไม่มี​​ใคร ก็หนุก​​ได้
​​กับคน​​ที่อยากหนุก
​​เป็น​​กำลังใจให้ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : ป้าแก่ [C-3834 ], [61.90.48.151]
เมื่อวันที่ : ๑๐ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๐.๑๒ น.



​​แต่ง​​ได้ดีจ๊ะ​​ ตัวละครมีอยู่​​จริงแล้ว​​เธอคนนั้น​​ยังเศร้าอยู่​​หรือเปล่า ฝากปลอบใจเธอด้วย ว่าจริงๆ​​แล้ว​​ ​​พระอาทิตย์เคลื่อน​​ที่อยู่​​เสมอตก​​ที่นี่ก็​​ไปขึ้น​​​​ที่อื่น มีมืดย่อมมี​​ความสว่าง รักคน​​ที่​​เขารักเราดีกว่า จริงไหมจ๊ะ​​หนู
หัวใจอยู่​​​​ที่เรา อย่าให้​​ใคร​​เขา​​เอา​​ไปง่ายๆ​​เน้อ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น