นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๐ พฤษภาคม ๒๕๔๘
สามเกลอตะลุยอลาสก้า #1
พอล อาร์ชี่
...ป้าบ!! ป้าป!! เดอะปุ๊​กับเสี่ยแด๋มาจากไหนไม่รู้ เข้ามาตบไหล่ผมคนละข้างจากด้านหลัง ​ระหว่าง​ที่ผมนั่งร้องไห้รำลึกถึง​ความหลัง...

ตอน : 1.สว่างคาตา

คลิกดูภาพขยาย


ป้าบ!! ป้าป!!

เดอะปุ๊​กับเสี่ยแด๋มาจากไหนไม่รู้ เข้ามาตบไหล่ผมคนละข้างจากด้านหลัง ​ระหว่าง​ที่ผมนั่งร้องไห้รำลึกถึง​ความหลัง

"มึง​เป็นอะไร​ของมึง กรรูเห็นมึงนั่งเช็ดน้ำตาป้อยๆ​" เดอะปุ๊ถาม

​จะตอบว่าร้องไห้คิดถึงเมียก็กลัวเสียฟอร์ม ผมจึง​ต้องตอบแบบนางเอ๊ก...​ นางเอกว่า

"น้ำพุร้อนพุ่งเข้าตาอะ แสบฉิ...​.บหาย" ว่า​ไปนั่น

"แล้ว​นี่เรา​จะ​ไปต่อ​เมื่อไหร่วะ"

เวลานั้น​ประมาณห้าโมงเย็นแล้ว​

"กูว่ารีบ​ไปเหอะ เดี๋ยวออก​ไป​จะดึกมาก" เสี่ยแด๋เสนอ

ผมยังไม่อยู่​ในอารมณ์ต่อล้อต่อเถียง เลย​ลุกขึ้น​

แล้ว​เราก็เริ่มออกเดินทางต่อ​ไป ​โดยผมขับย้อนเส้นทางเดิมในช่วงขามา

ผมกะว่า​จะขับกลับ​ไปนอน​ที่ SALT LAKE CITY ​ซึ่ง​ใช้เวลาขับประมาณ 5 ชั่วโมง

พอเราออกจาก YELLOWSTONE เดอะปุ๊ยังติดใจโรงแรม​ที่พัก​เมื่อคืนว่าบรรยากาศดี

เราเลย​เข้า​ไปทานอาหารเย็นกัน​ที่นั่น (เดอะปุ๊ฟาดเบียร์ซะสามขวด)

มื้อนี้ไม่มีเวลาชื่นชมธรรมชาติ​เพราะเรา​ต้องออกเดินทางต่อ กว่า​จะถึง​ที่SALT LAKE ก็

ใกล้เ​ที่ยงคืนแน่ๆ​

เวลากลางคืน​เป็นเวลา​ที่ผมชอบขับรถ​ที่สุด อาจ​จะติดนิสัยสมัยเรียนหนังสืออยู่​​ที่เท็กซัสก็​เป็น​ได้

ผมทำงานกลางคืนครับ​..อย่าเข้าใจว่า​เป็นไอ้ตัว(คู่แข่งคุณตัว)นะเคอะ

อย่าง​ที่ผมเล่าตอนจบของภาคแรกว่าผมประสบอุบัติเหตุรถชน​กับสิบแปดล้อนั่นแหละ​

เดือนแรก​ที่ผม​ไปเรียน ผมก็หางานทำ ​โดยตั้งเป้าว่า​จะไม่ทำงาน​กับร้านอาหารไทย ไม่ใช่ไม่ชอบคนไทยเพียง​แต่ผมอยาก​ได้ภาษาอังกฤษติดตัว

ผมเปิดหางานตามหน้าหนังสือพิมพ์ แล้ว​ผมก็​ได้งาน​ที่FORTH WORTH ​เป็นเมืองใหญ่ฝาแฝดติด​กับ DALLAS ​ที่​เป็นเมือง​ที่ใหญ่​ที่สุดของรัฐTEXAS

คล้ายๆ​กรุงเทพฯ​กับกรุงธนบุรี สมัยก่อน

งาน​ที่ผม​ได้​คือเด็กกวาดขยะ เก็บแก้ว เก็บจาน เก็บโต๊ะในดิสโกเธค เค้า​ใช้ศัพท์ว่า FLOOR WALKER (เห็นมะ..กระยาจกจินๆ​)

ผม​ต้องเริ่มงานตั้งแต่6โมงเย็นยันตี2 วันพุธถึงวันอาทิตย์

แค่นั้น​ยังไม่พอ ผม​ต้องขับรถจากเมือง​ที่อยู่​​เพื่อมาทำงาน​ไปกลับวันละ6 ชั่วโมง

นั่นหมาย​ความว่ากว่า​จะเลิกงาน​และกลับถึง​ที่พักก็ใกล้ๆ​ตี5

ผมทำงานอย่างนี้ถึงปีครึ่ง (​ที่ทำไม่ครบสองปี​เพราะโดนรถชน​และทำกายภาพบำบัดด้วยตนเอง)

​เอาย่อๆ​แค่นี้ก่อน..หาก​จะให้เล่าอดีตคงเล่า​เป็นรามเกียร์ติแน่...​



ใกล้ถึง SALT LAKE ตามเวลา​ที่ผมประมาณไว้ ​แต่ผมรู้สึกผิดสังเกตว่าทำไมรถยนต์วิ่งเยอะจัง

​เพราะ​โดยปกติอย่าง​ที่ผมเคยเล่าว่า
​ที่ซอลท์เลค​เป็นเมืองศาสนา ฉะนั้น​กลางคืนก็ไม่สมควร​จะมีคนออกเ​ที่ยวกลางคืนมาก

ผมเข้า​ไปถามหาโรงแรม​ที่พักแห่งแรก ​เขาก็บอกว่าเต็ม แห่ง​ต่อมาก็เต็ม ผมถามเกือบสิบแห่ง ปรากฏว่าเต็มหมด

ผม​ใช้เวลาตระเวนถามเกือบสองชั่วโมง ใกล้ๆ​ห้าทุ่ม

มารู้​เอา​ที่โรงแรมสุดท้ายว่า​ที่เมืองนี้มีงาน TV EXPO ​ซึ่ง​เป็นงานโชว์เทคโนของพวกสื่อทีวีประจำปี ผู้เข้าร่วมงาน​และมีผู้มาชมเพียบ

โรงแรมจึงไม่มีห้องให้สำหรับคน​ที่ไม่​ได้จอง...​ซวยล่ะสิ ทำไงดี

เสี่ยแด๋เสนอว่าขับต่อ​ไปเรื่อยๆ​ เดี๋ยวมัน​ต้องมีซักแห่งล่ะน่า

​ส่วนเดอะปุ๊ก็เมาหลับไม่รู้เรื่อง​ ​จะให้ช่วยขับรถบ้างก็ไม่​ได้ เสี่ยแด๋ก็ไม่ยอมขับ

ผมเลย​​เป็นผู้เสียสละขับรถต่อ​ไป ง่วงก็ง่วง​แต่ไม่รู้​จะทำยังไง

โช๊คบุหรี่ก็แล้ว​ กาแฟก็เล่นซะหมดแก้วแล้ว​ ขยี้ตาก็แล้ว​ ​เอาผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำโปะตาก็แล้ว​

เห็นแสงไฟไกลๆ​ไม่​ได้พาล​จะนึกว่า​เป็นโรงแรมทุกที ...​แล้ว​ก็แห้วตลอด

ตอนนี้ไม่เกี่ยงแล้ว​ว่า​จะ​เป็นโรงแรมอะไร​ ​จะกี่ดาวก็ช่าง แพงแค่ไหนก็สู้

ขับเพลินยังไงไม่รู้ เงยหน้ามองป้ายบอกทางอีกครั้ง

ปรากฏว่ามันไม่ใช่เส้นทาง​ที่ผมตั้งใจ​ไปซะแล้ว​

ผมยังไม่อยากบอก​เพื่อน ​เพราะบอก​ไปท่านก็ไม่รู้เรื่อง​

ขับต่ออีกประมาณครึ่งชั่วโมง ก็ยังไม่เห็นว่า​จะรอดการหลง​ได้อย่างไร ผมเลย​ให้เสี่ยแด๋ปลุกเดอะปุ๊ขึ้น​มา


"ไอ้ปุ๊มาขับรถแทนกูหน่อย​ กู​จะดูแผน​ที่" ผมบอกเดอะปุ๊​ที่งังเงียตื่นขึ้น​มา

ง่วงก็ง่วง สายตาก็ไม่ค่อยดี มองแผน​ที่เล่มใหญ่คู่ชีพ​ที่ตัวอักษรเล็กกว่าตัวมดอีก ไฟทุกดวงในรถเปิดหมด

ไม่เจอครับ​เจ้าเส้นทาง​ที่​กำลังขับ ผมหงุดหงิดมาก ผมบอกเดอะปุ๊ให้ขับ​ไปเรื่อยๆ​ ผม​จะคอยสังเกตหาป้ายบอกเส้นทาง​ที่​จะ​ไป

ผมไม่อยากขับย้อนเส้นทางเดิมอีก ไม่รู้ว่า​จะย้อนไกลแค่ไหน

ปรากฏว่าขับ​ไปอีกพักเดียวเองก็พบป้ายเส้นทาง​ที่ผมคุ้นเคย

ผมบื้อเองแหละ​ครับ​ ก็แผน​ที่​ที่ผม​ใช้มันมีอายุกว่าสิบปี เส้น​ที่ขับอยู่​​เป็นถนนเส้นตัดใหม่​เพื่อย่นระยะทางอีก50ไมล์ของเส้นทางเดิม

ตาผมสว่างแล้ว​จากเหตุการณ์​ที่เกิดขึ้น​ เดอะปุ๊ก็ขับรถกลางคืนไม่ค่อย​ได้ สายตาไม่ดี ผมเลย​ขับรถต่อ​ไป

เดอะปุ๊เปิดเพลงลั่นรถเลย​ คราวนี้เปิดเพลงร็อคอัศนีย์-วสันชุดใหญ่ สนุกยิ่งกว่าเธ็คอีก

เดอะปุ๊หยิบเบียร์มาเติมต่อจากหัวค่ำ เสี่ยแด๋ก็แจมๆ​ด้วย

ผมทานไม่​ได้​เพราะขับรถ ขับรถ​ไปเรื่อยๆ​จนสว่างคาตา ตอนนั้น​เวลาประมาณ8 โมงเช้า​

พบแล้ว​ครับ​โรงแรม​ที่​จะพัก ระดับห้าดาวเชียวหล่ะ ​เป็นคาสิโนใหญ่แห่งหนึ่ง​ก่อนถึงเมือง RENO รัฐ NEVADA

ผมขับปราดเข้า​ไปจอดรถ​ที่ลานจอดรถของโรงแรม เบรคเอี๊ยดจนเดอะปุ๊​กับเสี่ยแด๋หัวทิ่มหัวตำ

" จอดทำไมวะ กะลังมันส์เลย​" เดอะปุ๊ถาม

"กูง่วง!! ​ใคร​ใช้ให้พวกมึงไม่ช่วยกูขับล่ะวะ"

พูดจบผมก็ปิดเพลง​โดยดีเจปุ๊ เอนเบาะคนขับจนราบ ​เอาเสื้อแจ๊คเก็ตคลุมหน้าแล้ว​ล้มตัวนอน

นอนบนโรงแรมระดับศูนย์ดาว​ที่ติดโรงแรมระดับห้าดาว...​หรูซะ!!






โปรดติดตามตอนต่อ​ไปในครั้งหน้า

 

F a c t   C a r d
Article ID S-773 Article's Rate 89 votes
ชื่อเรื่อง สามเกลอตะลุยอลาสก้า --Series
ชื่อตอน 1.สว่างคาตา --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง พอล อาร์ชี่
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๐ พฤษภาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๕๗๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๓๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : pilgrim [C-3596 ], [158.125.1.22]
เมื่อวันที่ : ๓๐ มี.ค. ๒๕๔๘, ๒๑.๒๘ น.

คุณพอล เคย​​เป็น Floor walker น่ะดีแล้ว​​ ​​แต่​​ถ้าเคย​​เป็น Moon walkerแบบพ่อแจ็คโคนั่นแย่เลย​​ ตอนนี้ตะแก​​กำลังดวงตกต่ำ เห็นรูปแกตอนเด็กๆ​​แล้ว​​ สงสารแกจัง เราว่าแกมีปัญหาทางใจนะ

​​ส่วนคุณพอลก็มีปัญหาทางใจเหมือนกัน นั่งร้องไห้คิดถึงเมีย เก๋​​ไปอีกแบบ ฮิ ฮิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : พอล อาร์ชี่ [C-3624 ], [61.91.91.66]
เมื่อวันที่ : ๐๒ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๗.๒๖ น.

ตอบคุณพิลกริม

ผมมีปัญหาทางใจจริงๆ​​ครับ​​ ​​ที่คุณพิกริมไม่ยอมโพสต์รูปในเรื่อง​​​​ที่เขียนให้ผม​​ต้องปวดหมองจินตนาการ​​เอาเอง ใจร้ายมั่กมักเลย​​ หลอกหล่อเล็กอย่างผม​​ได้จิ๊

ด้วยรัก​​และภราดรภาพ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Poceille [C-3643 ], [202.57.157.55]
เมื่อวันที่ : ๐๓ เม.ย. ๒๕๔๘, ๒๒.๒๒ น.

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก...​​


หอบ​​เป็นหมาเลย​​ฮับ​​เพราะวิ่งไล่ตามอ่านตอนเก่า ๆ​​


​​ไปไล่ล่าตอนใหม่ต่อแล้ว​​ฮับ...​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : พอล อาร์ชี่ [C-3646 ], [61.90.45.84]
เมื่อวันที่ : ๐๔ เม.ย. ๒๕๔๘, ๐๔.๕๘ น.

ตอบพี่โพ

อย่าวิ่งมากนะครับ​​ ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวฝน ไม่สบายขึ้น​​มาผมฉีดยากันหอบแฮ่กๆ​​ไม่​​เป็นนา

ด้วยรัก​​และภราดรภาพ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : ละอองฝน [C-3652 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : ๐๔ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๑.๕๗ น.

ว่า​​แต่ทำไมหน้าตาลุงพอล เหมือนน้องเหมียวแถวๆ​​ บ้านเลย​​อ่ะคะ​​ คิ้วดกซะด้วย หุหุหุ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : พอล อาร์ชี่ [C-3654 ], [61.90.81.24]
เมื่อวันที่ : ๐๔ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๒.๑๑ น.

ตอบป้าฝน

ไหนๆ​​บอกว่าไม่แก่แล้ว​​ยังเรียกลุงอีก ก็​​เป็นป้าซะดีมั้ย​​จะ​​ได้คู่​​กับลุง​​ได้ไง อิอิ

ตอนนี้แมวบอกอาการสว่างคาตาครับ​​เลย​​​​ต้องเบิกตากว้างๆ​​หน่อย​​ แฮ่ๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : ละอองฝน [C-3660 ], [133.1.128.95]
เมื่อวันที่ : ๐๔ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๖.๑๐ น.

หุ หุ หุ โอเคค่ะ​​ ไม่เรียกลุงพอลแล้ว​​ล่ะ (ไม่อยาก​​เป็นป้าเหมียนกัลล์) งั้นเปลี่ยน​​เป็น เรียกน้องดีกว่า ดีมั๊ยคะ​​ น้องพร

ป.ล. ​​ต้องร้องเพลง "รักน้องพร" ประกอบด้วยนะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : พอล อาร์ชี่ [C-3750 ], [61.91.194.69]
เมื่อวันที่ : ๐๗ เม.ย. ๒๕๔๘, ๑๔.๔๘ น.

ตอบคุณละอองฝน

​​จะแซวยังไงก็ไม่โกรธ คนดำดีสีไม่ตกร๊อก

ด้วยรัก​​และภราดรภาพ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๙ : ••••- [C-13279 ], [203.154.48.46]
เมื่อวันที่ : ๒๐ พ.ย. ๒๕๕๐, ๑๕.๔๙ น.

เยี่ยม

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๐ : ••••- [C-13280 ], [203.154.48.46]
เมื่อวันที่ : ๒๐ พ.ย. ๒๕๕๐, ๑๕.๕๐ น.

เยี่ยม null

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น