นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๓๑ ตุลาคม ๒๕๕๐
ตลาดชีวิต #6
จันทน์กะพ้อ
... ป้า​เป็นคนอารมณ์ดี​และ มองโลกในแง่ดี ​แม้ว่าป้า​จะ​ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของสังคมชนบท​ที่เรียบง่าย​ไปสู่สังคมเมืองอันแออัด​และวุ่นวาย ​แต่ป้าก็ไม่​ได้เปลี่ยนวิถีชีวิต​ไปจากเดิม ป้าเป๋อยังคงนุ่งผ้าถุง...

ตอน : ป้าเป๋อ......

เย็นวันนี้ฉันเดิน​ไปตลาด คนแรก​ที่ฉันเจอ​ที่ทางเข้าตลาด ​คือ ป้าเป๋อ ป้านั่งอยู่​​ที่ร้านกาแฟรถเข็นข้างถนน ​เป็นกาแฟไทยแบบชงด้วยถุงผ้า​ที่ปัจจุบัน​เขาชอบเรียกกันว่า กาแฟโบราณ ฉันก็​เป็นขาประจำกาแฟเย็นเจ้านี้เหมือนกัน กาแฟขมๆ​ใส่​แต่นมข้น ไม่ใส่น้ำตาล

" ป้า​เป็นไงบ้าง ?" ฉันทัก
" อือ..ไม่ไหว ​เมื่อยขา พักเหนื่อยก่อน" เสียงของป้าเหน่อๆ​ ฟังดู​เป็นชาวบ้านจริงๆ​
" คนมันแก่แล้ว​ ..เฮ้อ.. อะไร​ๆ​ก็ไม่​ได้ดั่งใจ " ป้ายังบ่นต่อ



ป้าเป๋อ​เป็นคนเก่าแก่ของ​ที่นี่ อยู่​ตั้งแต่ครั้งยังไม่มีตลาด สมัยก่อนยังไม่มีตึกแถว บ้านแถบนี้ล้วน​เป็นบ้านไม้มีใต้ถุน อาศัยกันอยู่​ไม่กี่ครอบครัว มีทางเดิน​ไปมาหาสู่กัน​เป็นทางดินแดงแคบๆ​ ​และ​เนื่องจากบริเวณนี้​เป็นเนิน น้ำจึงเซาะทางเดินจน​เป็นร่อง ​แต่มาตอนนี้เมืองเจริญขึ้น​ ถนนลูกรังร่องน้ำจึงกลาย​เป็นถนนลาดยางตัดใหม่​ซึ่งมา​พร้อม​กับตลาดใหญ่โต บ้านไม้ก็ถูกรื้อ​และแทน​ที่ด้วยตึกแถวเรียงชิดกัน​เป็นระเบียบ หลังตึกแถวก็กลาย​เป็นบ้านเช่าเต็ม​ไปหมด จนกลาย​เป็นชุมชนแออัด



ตอนนี้ป้าอายุ 88 แล้ว​ ย้อน​ไปแปดปีก่อน ป้ายังแข็งแรง อาชีพของป้า ​คือกวนทุเรียน พอถึงหน้าทุเรียน ป้าก็​จะรับซื้อทุเรียนหล่น ​เอามาแกะ​เอาเฉพาะเนื้อ​ไปกวนในกระทะใบบัวใหญ่ๆ​ ป้าจ้างเด็กผู้ชายมากวน ​เพราะการกวนทุเรียน​ต้อง​ใช้แรงมาก ​ใช้ไม้พายอันใหญ่ ๆ​ ​เมื่อเริ่มกวนก็ยังเบาอยู่​ไม่หนักแรง ​แต่พอทุเรียนเริ่มงวดก็เริ่มฝืดขึ้น​ ยิ่งใกล้ๆ​​จะเสร็จยิ่ง​ต้อง​ใช้แรงมาก ​เพราะ​ต้องกวนให้เหนียวหนึบ จนปั้นไม่ติดมือ จึง​จะ​ใช้​ได้ การกวนทุเรียนจึง​ต้อง​ใช้เวลานาน กระทะหนึ่ง​กินเวลา 3-4 ชั่วโมง ป้ากวนจนทุเรียนส่งกลิ่นหึ่ง​ไป​ทั้งหมู่บ้าน ​เป็นอันรู้กันว่า​เป็นกลิ่นกวนทุเรียนของป้าเป๋อนี่เอง ตอนแรกเริ่มกวนทุเรียนกลิ่น​จะเหม็นทารุณ​เพราะมันยัง​เป็นทุเรียนเละๆ​อยู่​ พอกวน​ไปสักพักกลิ่นก็ค่อยๆ​หอมขึ้น​ พอท้ายๆ​กวน​ได้​ที่กลิ่น​จะหอมฉุย พอ​ได้กลิ่นทุเรียน​ที่แตกต่างกัน​เป็นระยะเราก็​จะนึกเห็นภาพทุเรียนในกระทะ​ไปด้วย ตอนแรก​ที่กลิ่นเหม็น​จะ​เป็นสีเหลืองอ่อน ​ต่อมากลิ่นหอมขึ้น​สีก็​จะเข้มขึ้น​ๆ​ แล้ว​ค่อยๆ​กลาย​เป็นสีน้ำตาลเข้มมันวาว ​ซึ่งตอนนี้กลิ่น​จะหอมจนชวนน้ำลายไหล ยิ่งทุเรียน​ที่ติดก้นกระทะ​และไหม้เล็กน้อย​จะยิ่งอร่อยมาก



ป้าเป๋อนุ่งผ้าถุง ใส่เสื้อคอกระเช้า​ ถือไม้เท้า กินหมากปากดำ ​เป็นเอกลักษณ์ของคนรุ่นโบราณ ป้าก็มีอาการเหมือนฉัน ​คือมาตลาด​ทั้งเช้า​​และเย็น ​ถ้าไม่เจอป้า​ที่ร้านกาแฟ ก็เจอ​ที่ร้านขนมจีน หรือไม่ก็​ที่ร้านป้าผิวคนขายผักพื้นบ้าน จุดมุ่งหมาย​ที่ป้ามาตลาด ก็ไม่​ได้มาจ่ายตลาดซื้อข้าวซื้อของอะไร​มาก ​แต่มากินขนมจีนบ้าง กินกาแฟบ้าง มาพูดคุยทักทาย​กับแม่ค้า คุย​กับคนคุ้นเคย มาถามข่าวคราวว่าวันนี้คนในตลาด​เขาคุยกันเรื่อง​อะไร​ มีข่าวใหญ่ประจำวันไหม เช่น มี​ใครถูกหวย มี​ใครถูกล็อตเตอรี่รางวัลใหญ่ มี​ใครเล่นพนันหมดตัว ฯลฯ ป้า​จะ​ได้รับรู้เรื่อง​ราว ​ได้ออก​ความเห็น ​ได้ระบาย​ความรู้สึกของป้าเองด้วย หรือไม่ก็มาบอกเล่าเรื่อง​ราวของป้าเอง ​โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาการเจ็บโน่นนิดนี่หน่อย​ตามประสาของคนแก่อายุปูนนี้

เท่า​ที่ฉันพูดคุยทักทายป้า​เป็นประจำ ก็รับรู้​ได้ว่า ป้า​เป็นคนอารมณ์ดี​และ มองโลกในแง่ดี ป้า​เป็นชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง​​ที่ดำเนินชีวิตอย่างเรียบง่าย ​แม้ว่าป้า​จะ​ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของสังคมชนบท​ที่เรียบง่าย​ไปสู่สังคมเมืองอันแออัด​และวุ่นวาย ​แต่ป้าก็ไม่​ได้เปลี่ยนวิถีชีวิต​ไปจากเดิม ป้าเป๋อยังคงนุ่งผ้าถุงกินหมากเดินถือไม้เท้าทักทายผู้คนในตลาดอย่าง​เป็นมิตร​และมี​ความสุข คนอย่างป้าเป๋อคง​จะมีอายุยืนยาวอยู่​คู่ตลาด​ไปอีกนานหลายปี

 

F a c t   C a r d
Article ID S-740 Article's Rate 44 votes
ชื่อเรื่อง ตลาดชีวิต --Series
ชื่อตอน ป้าเป๋อ...... --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๘๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๘๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ป้าแก่ [C-3408 ], [210.213.38.152]
เมื่อวันที่ : ๑๙ มี.ค. ๒๕๔๘, ๒๑.๔๓ น.


สวัสดีค่ะ​​พี่แอ๊ด

ตลาดชีวิตอย่างนี้ละถูกใจใช่เลย​​ ​​เพราะในชีวิตคนเมืองไม่มีโอกาส​​ได้เห็นแน่นอน ชุมชน​​ที่รู้จักกันหมด​​ทั้งหมู่บ้านแบบนี้ อ่านแล้ว​​รู้สึกอบอุ่น
จริงๆ​​ค่ะ​​ ชอบคะ​​ชอบ

ป้าแอ๊ดเจ้าขา ​​ไปงานหนังสือแห่งชาติกันไหมค่ะ​​ ​​ถ้า​​ไป​​ได้แล้ว​​​​จะโทร​​ไปหานะค่ะ​​ อ้อ เจ้าเหมียวนะ​​เป็นผู้ชายคะ​​ ป้าก็เลย​​ยัง​​เป็นผู้หญิงอยู่​​ในบ้านคนเดียวตามเดิม อิอิอิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : จันทน์กะพ้อ [C-7919 ], [203.188.40.16]
เมื่อวันที่ : ๐๘ มิ.ย. ๒๕๔๙, ๑๑.๑๘ น.

ป้าเป๋อเสียชีวิตแล้ว​​​​เมื่อวัน​​ที่ 6 มิถุนายน 2549 นี้ ขอให้วิญญาณของป้า​​ไปสู่สุคติด้วยค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น