นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๓๑ ตุลาคม ๒๕๕๐
ตลาดชีวิต #2
จันทน์กะพ้อ
...ตาจ่วน​เป็นขอทานคลาสสิค​ที่มีสัญญลักษณ์​เป็นรูปคนถอดเสื้อ​ที่ทูนไหไว้บนหัว ​และมีหมาเดินตาม คนเก่าแก่ของเมืองจันท์​จะจำแก​ได้​และชอบพูดถึงแกเสมอ อย่างน้อยแกก็​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของประวัติศาสตร์​ที่ยังมีคนอยากระลึกถึง...

ตอน : ตาจ่วน คนบ้าผู้ไม่กล้าข้ามสะพาน

ขึ้น​ชื่อว่าตลาด ย่อมไม่ขาดขอทาน ​ที่นี่​เป็นตลาดใหญ่ จึงมี​ทั้งขอทาน คนจรจัด​และคนบ้าเต็ม​ไปหมด

​เมื่อตอน​ที่​เป็นเด็กเล็กๆ​ พวกผู้ใหญ่ชอบเล่าให้ฟังเรื่อง​ตาจ่วน แก​เป็นขอทานอยู่​ประจำ​ที่ตลาดน้ำพุ สมัยก่อนไม่มีขอทานมืออาชีพมากมาย​เหมือนดังในปัจจุบัน ตาจ่วนจึง​เป็นขอทานประจำจังหวัดจันทบุรีเพียงคนเดียว ตาจ่วน​เป็นคนรูปร่างสูงใหญ่มาก ผิวคล้ำ หน้าตาดุ แก​จะนุ่งผ้าเตี่ยวสีคล้ำๆ​กระรุ่งกระริ่ง เสื้อก็ไม่เคยใส่ แกอาจ​จะมี​แต่ไม่ใส่ หรือ แกอาจไม่ชอบใส่เสื้อก็​เป็น​ได้ แกไม่เคยหวีผม ตัดผม ​และคง​จะไม่เคยสระผมด้วยซ้ำ ผมของแกจึง​เป็น รังกระเต็น (เดา​เอาว่าคำโบราณนี้คงหมายถึงว่า ผมคล้ายรังนกกระเต็น) ​และ​เขา​จะ​ต้องทูนไห หรือตุ่มเล็กๆ​ไว้บนหัวเสมอ ไม่มี​ใครรู้ว่าตุ่มใบนั้น​ใส่อะไร​อยู่​ อาจ​จะ​เป็นสมบัติ​ที่​เขามีกระมัง ฟันของ​เขา​เป็นสีน้ำตาลดำๆ​ คง​จะ​เป็น​เพราะแกกินหมาก​และไม่​ได้แปรงฟันด้วย

คลิกดูภาพขยาย


ตาจ่วนมีหมาสีน้ำตาลคู่ใจเดินตาม​เขา​ไปทุกหนทุกแห่ง เคหะสถานของตาจ่วนคง​จะอยู่​เลย​​ไปทางคลองน้ำใส​ซึ่งห่างจากตลาด​ไปประมาณ 2 กิโลเมตร มีเรื่อง​เล่าว่า​เมื่อแกเดินตามถนนมาถึงสะพานข้ามคลอง ตาจ่วน​จะไม่ยอมเดินบนสะพาน แกบอกว่า​ถ้าข้ามสะพานแก​จะ​ต้องถูกเก็บภาษี แกกลัวการเสียภาษีแกจึงเดินลง​ไปในคลองแล้ว​ลุยน้ำข้ามคลองในยาม​ที่น้ำน้อย ​และว่ายน้ำข้ามคลองในยาม​ที่น้ำมาก​พร้อม​กับหมาคู่ใจ รวม​ทั้งไห​ที่แกทูนมาบนหัวด้วย

แก​จะเดินทุกวันจนมาถึงตลาดน้ำพุ ​เมื่อแกเจอผู้คน แก​จะยื่นมือเข้า​ไปขอเงินอย่างน่ากลัว ไม่พูดอะไร​ ​แต่​ใช้สายตาข่มขู่ พวกผู้หญิง​จะตกใจกลัวรีบควักเงินให้แก​ไป ​เพราะหน้าตาแกก็ดูถมึงทึงอยู่​ด้วย มีบางคนไม่ให้ บอกว่าไม่มี แกก็ไม่​ได้ว่าอะไร​ ยอมเดินจาก​ไป​แต่​โดยดี

​ต่อมาตาจ่วนก็หาย​ไปจากตลาด ผู้คนพากันถามถึงว่ามี​ใครเห็นแกบ้าง จนกระทั่งวันหนึ่ง​แถวชายทะเล​ที่ตำบลท่าแฉลบ​ซึ่งห่างไกล​ไปจากตลาดน้ำพุประมาณ 10 กว่ากิโลเมตร มีชาวบ้านรู้สึกสงสัย​ที่เห็นมีนกแร้ง​และอีกาบินวนเวียนอยู่​​ที่ขนำร้างกลางทุ่งนา ​เขาจึงเดิน​ไปดู​และพบว่ามีคนนอนตายอยู่​​ที่ขนำนั้น​ นั่น​คือ ตาจ่วนนั่นเอง

ตาจ่วน​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของตลาดน้ำพุ​เป็นเวลานานหลายสิบปี ฉันเคยเห็นตาจ่วนเพียงครั้งหรือสองครั้งเท่านั้น​ ​แต่ฉันก็จำสัญญลักษณ์ของแก​ได้อย่างแม่นยำ แก​เป็นขอทานคลาสสิค​ที่มีสัญญลักษณ์​เป็นรูปคนถอดเสื้อ​ที่ทูนไหไว้บนหัว ​และมีหมาเดินตาม คนเก่าแก่ของเมืองจันท์​จะจำแก​ได้​และชอบพูดถึงแกเสมอ อย่างน้อยแกก็​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของประวัติศาสตร์​ที่ยังมีคนอยากระลึกถึง ​แม้แก​จะไม่ใช่คนดีมากมาย​ ​แต่แกก็ไม่ใช่คนชั่ว​ที่​แม้​แต่นึกก็ยังไม่อยาก​จะนึกให้ผ่านเข้ามาใน​ความทรงจำเลย​

 

F a c t   C a r d
Article ID S-658 Article's Rate 44 votes
ชื่อเรื่อง ตลาดชีวิต --Series
ชื่อตอน ตาจ่วน คนบ้าผู้ไม่กล้าข้ามสะพาน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๗๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๘๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : กางเขนดง [C-3121 ], [202.28.62.69]
เมื่อวันที่ : ๑๒ ก.พ. ๒๕๔๘, ๒๓.๔๑ น.

อู้ฮู ป้าแอ๊ดคะ​​ ตอนนี้เขียนหยั่งกะนักเขียนมืออาชีพเลย​​ค่ะ​​ ของหนูให้ห้าดอก

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : อ้อ [C-3153 ], [133.70.6.130]
เมื่อวันที่ : ๒๑ ก.พ. ๒๕๔๘, ๒๑.๕๖ น.

รออ่านตอนต่อ​​ไปนะคะ​​ จริงด้วยค่ะ​​ตลาดเนี่ยมันมีชีวิตชีวา กว่าซุปเปอร์มาร์เก็ตตั้งเยอะ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น