นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๓๐ สิงหาคม ๒๕๔๘
เรื่องเล่าจากเจนีวา ปีสี่ (แล้วจ้า) #12
รจนา ณ เจนีวา
...​ที่เก็บ​เอาเรื่อง​นี้มาเล่า ​เพราะจากเมืองเจฯเวลาอากาศดี เรา​จะเห็นภูเขานี้อยู่​สุดขอบฟ้า บางทีก็สีขาวตัด​กับท้องฟ้า บางทีก็ชมพูหม่น บางทีก็สลัวราง บางทีก็จัดจ้า...​ไม่ว่ามองเห็นครั้งใด​ต้องทึ่ง​ไปทุกครั้ง...

ตอน : สุภาพสตรีสีขาว (Mont Blanc)

​เพื่อนๆ​คะ​

ชื่อนี้พวกเราคงคุ้นๆ​หู หาก​เป็นนักเขียน ก็คงนึกถึงชื่อ ปากกายี่ห้อดี ดังรูปไงคะ​

คลิกดูภาพขยาย


หาก​เป็นนักเดิน​เขา แม่นแล้ว​ค่ะ​ ก็​ต้อง ยอด​เขามองบลองก์ (หรือ ภูเขา่ขาว) ​ที่สูง​ที่สุดในยุโรปตะวันตกค่ะ​

พูดเรื่อง​ภูเขา ก็เลย​​จะขอเล่าเรื่อง​ปีนๆ​ป่ายๆ​​เขาแล้ว​กันนะคะ​ ​เพราะ​เป็นกิจกรรมยอดฮิตของคน​ที่นี่​และคนจากทวีปอเมริกาด้วย คน​ที่รักกีฬากลางแจ้ง รักธรรมชาติ รัก​ความท้าทาย ​จะถือว่าการ​ได้​ไปปีน​เขา ​คือ คำตอบ

​ส่วนแม่บ้านไม่​ได้ปีน​เขา​กับ​เขาหรอกค่ะ​ ​เพราะขาสั้น แล้ว​เข่าก็สั่น(เวลาปีน)ด้วย อุอุ

​และ​ที่เกิดแรงบันดาลใจ​จะเล่าเรื่อง​ภูเขานี้ ก็​เพราะจากเมืองเจฯ เวลาอากาศดี เรา​จะเห็นภูเขานี้อยู่​สุดขอบฟ้า ไกลออก​ไปสักร้อยกิโลฯ บางทีก็สีขาวตัด​กับท้องฟ้า บางทีก็ชมพูหม่น บางทีก็สลัวราง บางทีก็จัดจ้า...​ไม่ว่ามองเห็นครั้งใด​ต้องทึ่ง​ไปทุกครั้ง

คลิกดูภาพขยาย


Mont Blanc อยู่​ในเทือก​เขาแอลป์ฝั่งฝรั่งเศส ​และมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่ง​ว่า "La Dame Blanche" หรือ สุภาพสตรีสีขาว (The White Lady) จุดสูงสุดของยอด​เขาอยู่​เหนือน้ำทะเล 4807 เมตรค่ะ​ (ประมาณครึ่งหนึ่ง​ของเอเวอร์เรสต์)

กิจกรรม​ที่คนสวิสฯ ฝรั่งเศส ​กับคนยุโรปชอบทำ​ที่ี่นี่​คือ การเดิน​เขา ​กับการปีน​เขาค่ะ​ แม่บ้านมี​เพื่อนสวิสฯ​ที่เคยปีน​เขาลูกนี้มาแล้ว​ตั้งแต่ยังวัยรุ่น ​ซึ่งเวลา​ที่สะดวก​​และง่าย​ที่สุด​คือ หน้าร้อนค่ะ​ ​และ​ใช้เวลาประมาณสองวัน (พักค้างคืนกลางทาง)

คลิกดูภาพขยาย


แรกสุด ก็​ไปเริ่ม​ที่จุด​ที่ชื่อว่า รังอินทรีย์ (Nid d'Aigle) ​ความมสูง 2372 เมตร ​ซึ่งนักเดิน​เขา (คงมีคนไทยไม่มากเท่าไร ​เพราะเราไม่ค่อยชอบเดิน แฮ่ม) ​จะเดินตามเส้นทาง​ที่มีทิวทัศน์งดงาม ​ไปสู่จุด​ที่เรียกว่า Refuge de Tete Rousse (หาคำแปลยังไม่​ได้ค่ะ​ refuge แปลว่า ​ที่หยุดพัก tete แปลว่า หัว ศีรษะ ​และ rousse แปลว่า คนรัสเซีย ​แต่ไม่กล้าแปลรวมค่ะ​ อึ๋ย) ​ความสูง 3187 เมตร

จากจุดนี้ ก็​จะมีคนถอดใจ​ไปจำนวนหนึ่ง​ไม่​ไปต่อ ​เพราะเริ่มชันขึ้น​ แล้ว​ยัง​ต้องเดินข้ามเขต​ที่มีภูเขาถล่มชื่อว่า Grand Couloir ​ซึ่งเหมือน​กับเล่นเกมรัสเชียนรูเลตต์ไงค่ะ​ ​เพราะบางครั้งก็อาจเกิดหินร่วง (ทีีละมากๆ​) บางทีก็ไม่เกิด ​แต่​เมื่อร่วงแล้ว​ก็พรูลงมารวดเร็วดังสายฝน หลบกันไม่ค่อยทันหรอกค่ะ​



หากโชคดี ไม่เจอหิน หรือรอดจากหินมา​ได้แบบอินเดียนน่า โจนส์ ก็ยัง​ต้องปีนป่ายสูงชันขึ้น​​ไปเรื่อยๆ​ อีกหลายร้อยเมตร ​ไปถึงจุด​ที่พักกลางทางชื่อ Refuge de l'Aiguille du Gouter (ปลายเข็มแห่งกูเตอร์) ​ที่​ความสูง 3817 ค่ะ​ อา...​ใกล้​ความจริงเข้ามาเรื่อยๆ​แล้ว​

​ที่จุดพัีกเข็มแห่งนี้มัก​เป็น​ที่นักปีน​เขาใจหาญ​จะพักค้างคืินกันหนึ่ง​​คือ หาก​จะสั่งสเต้กเนื้อก็ให้รู้ว่า อาหาร​ที่นี่​เขาขนขึ้น​มาด้วยเฮลิคอปเตอร์นะคะ​ ​และอาจดื่มเหล้าชื่อ Pastis เรียกน้ำย่อยให้เลือดลมไหลเวียนดี ​แต่ก็จงยั้งใจไว้บ้าง ​เพราะทางเดิน​ไปห้องพักนั้น​มัน​เป็นน้ำแข็งค่ะ​ ​และก็​เป็นทางเลียบหุบ​เขา หากร่วงหล่น​ไป ไม่มีประกันไหนรับรองค่ะ​



วันรุ่งขึ้น​ เริ่มต้นตอนตีสองค่ะ​ อากาศมืดจนมองไม่เห็นอะไร​ นักปีน​เขา​ต้องใส่หมวกแบบ​ที่มีไฟส่องด้วย เหตุ​ที่​ต้องเริ่ม​แต่เช้า​ตรู่ก่อนไก่ตื่นเช่นนี้ก็​เพราะ​ต้องเดินบนหิมะ​และน้ำแข็งเลื่อน (glacier) ​ซึ่งหากรอให้แดดออกแล้่วละก้อ คุณเอ๋ย มันก็ละลายสิคะ​ แล้ว​​จะ​ไปเิดินสนุก​ได้อย่างไร

นอกจากนั้น​ ​เขายังว่าโอกาส​ที่​จะเกิดพายุฟ้้าคะนองยังมีสูงในตอนสายๆ​ด้วย ​และหาก​ไปเจอพายุตอนอยู่​​ไปถึง Dome du Gouter ​ที่​ความสูง 4304 เมตร แล้ว​ไม่มี​ที่หลบ ​จะเกิดอะไร​ขึ้น​ พอนึกออกไหมคะ​?

คลิกดูภาพขยาย


​เอาละค่ะ​ ฝ่าฝันกัน​ไป หากโชคดี อากาศ​เป็นใจทุกอย่าง ขาก็ยังเดิน​ได้ไม่​เมื่อย ใจก็ยังไม่ถอดวาง ก็​จะผ่าน​ไปถึง Bivouac Vallot ​และต่อ​ไป​ที่ Les Bosses ตอนนี้คงไม่แปลชื่อจุดพักต่างๆ​แล้ว​นะคะ​ (​เพราะเริ่ม​จะ​เป็นชื่อเฉพาะแล้ว​ค่ะ​)

จากตรงนี้ ทางเดินหิมะก็​จะแคบเข้า แคบเข้า จนควร​ต้องเชือกร้อยต่อเอว​กับ​เพื่อน​ที่รู้ใจสักคนหนึ่ง​ (คน​ที่กล้าตาย​พร้อม​กับเรา) รวม​ทั้ง​ใช้อุปกรณ์สำหรับปีนป่าย​ที่จำ​เป็นครบชุดด้วย อากาศ​จะเริ่มเบาบางลง ​และนักปีน​เขาอาจเริ่มหอบหายใจหนักยิ่งกว่าวัวเหนื่อย (ก็คงเหนื่อยจริงๆ​น่ะแหละ​) ดังนั้น​จึง​ต้องพักสักสิบยี่สิบวินาที​เป็นระยะๆ​

คลิกดูภาพขยาย


แอ่นแอ๊น หากถึงจุดนี้ นักไต่​เขา​ที่ยังไม่ถอย (​เพราะถอยก็ตก​เขา) ก็​จะ​ได้รางวัล​ที่แสนยิ่งใหญ่ ​เมื่อ​ได้ประทับรอยเท้า​ไปบนยอดสุดแห่งภูเขาขาว หรือ Mont Blanc ทิวทัศน์รอบตัว ​คือ แนว​เขาสลับซ้ำซ้อน​ที่ีขาดโพลนด้วยหิมะ​ทั้งตาปีตาชาติ (​เพราะอยู่​สูงมาก น้ำแข็งไม่ละลาย) ​ซึ่งเชื่อมต่อสามประเทศเข้าด้วยกัน (อิตาลี สวิตฯ ​และฝรั่งเศส) มัน​จะ​เป็นประสบการณ์​ที่ลืมไม่ลงทีเดียว ​และ​ความรู้สึกถึง​ความ​เป็นหนึ่ง​เดียว​กับธรรมชาติ



ตอนเดินลงนี่แหละ​ค่ะ​ ​ที่​ความอิ่มใจจากการ​ได้ขึ้น​ถึงยอดสูงสุด​จะหาย​ไป ​เพราะเท้าก็​จะเจ็บระบม ​แต่ยังไงก็อย่าถือโอกาสกลิ้งลง​ไป​เป็นอันขาดนะคะ​ ​เพราะ​จะไม่มี​ใครตามลง​ไปด้วย ​แต่​ที่จริงหากเดิน​ไปถึงยอดเข็ม Aiguille du Gouter เร็วพอ ก็อาจ​จะจับรถ​ไป รถกระเช้า​เ​ที่ยวสุดท้ายลง​ไปตีน​เขา​ได้ ประหยัดเวลาเดิน​ไปหน่อย​นึง รถกระเช้า​นี้​จะ​ไปถึง Les Houches ​ความสูง 1008 เมตร ​เป็นหมู่บ้านเล็กๆ​ ​แต่มีร้านอาหารอร่อยๆ​ ​ที่นี่แหละ​ค่ะ​ ​ใครอยากฉลองการปีนยอด​เขาขาวด้วยแชมเปญก็ไม่มี​ใครว่ากัน

คลิกดูภาพขยาย


​ส่วนแม่บ้านสมัครใจขอชื่นชม "สุภาพสตรีสีขาว" ไกลๆ​จากเมืองเจนีวาดีกว่าค่ะ​ แม่บ้าน​กับการปีันป่ายไม่ค่อย​จะเข้ากันเท่าไร

จบการปีน​เขาเ​ที่ยวด้วยประการฉะนี้ค่ะ​

แม่บ้านติดดิน


คลิกดูภาพขยาย
คลิกดูภาพขยาย
คลิกดูภาพขยาย

 

F a c t   C a r d
Article ID S-656 Article's Rate 114 votes
ชื่อเรื่อง เรื่องเล่าจากเจนีวา ปีสี่ (แล้วจ้า) --Series
ชื่อตอน สุภาพสตรีสีขาว (Mont Blanc) --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รจนา ณ เจนีวา
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๐ สิงหาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๖๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๔๗๑
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-3251 ], [203.150.98.240]
เมื่อวันที่ : ๐๔ มี.ค. ๒๕๔๘, ๒๒.๓๙ น.

​​เป็น​​ความงาม​​ที่ดูน่ากลัวจังนะคะ​​ ​​ถ้า​​จะให้ปีน​​เขาแบบนี้ไม่สู้เหมือนกันค่ะ​​ กลัว​​จะแข็งตาย​​ไปก่อน

มีปากกามองต์บลังค์อยู่​​ด้ามนึง วันหลังหยิบปากกามาดู ​​จะ​​ได้นึกถึงเรื่อง​​​​ที่คุณรจนีเขียนค่ะ​​ สุภาพสตรีสีขาว

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ป้าแก่ [C-3267 ], [61.90.48.51]
เมื่อวันที่ : ๐๕ มี.ค. ๒๕๔๘, ๒๑.๒๔ น.


สวยงามมากค่ะ​​ สำหรับสุภาพสตรีสีขาว (Mont Blance) อย่างนี้เวลาเรา​​ไปซื้อปากกา ​​ต้องบอกว่าขอชม สุภาพสตรีสีขาว สักกะหน่อย​​ ฮุฮุฮุ

เขียนแบบนี้ ดีมากเลย​​ค่ะ​​ ​​ได้เห็นภาพแล้ว​​บรรยายตาม​​ไปอย่างนี้ รู้สึก​​ได้รับอรรถรส มากขึ้น​​ มากเลย​​ค่ะ​​ แล้ว​​ยิ่งสำหรับคน​​ที่ไม่เคย​​ไป ​​และไม่เคยเห็น อย่างป้าด้วย ​​เพราะ​​ถ้าเล่ามาเฉยๆ​​ ก็นึกภาพไม่ออก ​​ได้ภาพประกอบด้วย โอ้​​พระเจ้าจอร์จ มันยอดมาก (วลียอดฮิต หนึ่ง​​คำ​​ที่ โน๊ต อุดม นำมาล้อเลียน จนโด่งดัง)​ขออนุญาต อธิบาย ​​เพราะคุณรจไม่​​ได้อยู่​​เมืองไทย อาจไม่เข้าใจคำนี้ หรือ​​ถ้าคุณรจ​​และท่านใด เข้าใจแล้ว​​ ป้าก็​​ต้องอภัยด้วยนะจ๊ะ​​

​​ถ้าอย่างนั้น​​เรื่อง​​เล่า ตอนต่อ​​ไป ก็​​จะ​​เป็นเรื่อง​​เล่าจาก กทม. หรือ​​เขาหลักดีค่ะ​​


เวลานี้คุณรจคง​​จะอยู่​​บนเครื่องแล้ว​​ พักผ่อนมากๆ​​นะค่ะ​​ วัน​​ที่ เก้า พบกันค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Poceille [C-3277 ], [161.200.255.161]
เมื่อวันที่ : ๐๖ มี.ค. ๒๕๔๘, ๒๐.๔๓ น.

สวยจัง...​​


White lady...​​ เหนือคำบรรยายค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น