นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๘
เจ้าปุกปุย #1
kwan_kwan
...วันเสาร์​ที่ผ่านมากลับ​ไปบ้าน กลับ​ไปยัง​ที่ๆ​ไม่​ได้ย่างกราย​ไปเลย​ในระยะเวลา 2 ปี สภาพแวดล้อมแถวๆ​นั้น​เปลี่ยน​ไปตามกาลเวลา...

ตอน : เจ้าปุกปุย

วันเสาร์​ที่ผ่านมากลับ​ไปบ้าน กลับ​ไปยัง​ที่ๆ​ไม่​ได้ย่างกราย​ไปเลย​ในระยะเวลา 2 ปี
สภาพแวดล้อมแถวๆ​นั้น​เปลี่ยน​ไปตามกาลเวลา

บนรถทัวร์สาย กรุงเทพท่าช้าง คนแน่นขนัด
​เขาคง​จะ​ไปลงคะแนนเสียงเลือกตั้งกันกระมัง คนไทยมีประชาธิปไตยเต็มหัวใจจริงๆ​

ฉันเดินทางจากกรุงเทพ ถึง​ที่หมาย​ใช้ระยะเวลา​ไปประมาณ 2 ชั่วโมงกว่า​ได้
พอ​ไปถึงก็โทรให้คน​ที่บ้านอามารับ

สิ่งแรก​ที่ฉัน​ได้เห็นก็​คือ อาของฉันนั่งรออยู่​หน้าบ้าน
รอยยิ้ม​ที่เปี่ยม​ไปด้วย​ความรักเต็มอยู่​ ในแววตา ​พร้อม​ทั้งเจ้าปุกปุย ​เพื่อนรักของฉัน

ของขวัญวันเกิดของฉันในวัย 12 ปี
ฉันจำ​ได้ ตอนนั้น​ฉันเรียนอยู่​ชั้น ป.6 วันนั้น​​เป็นวันหยุด

แม่ขี่รถมอเตอร์ไซค์ออก​ไปซื้อของ​เพื่อเตรียมมาทำขนมตามปกติ
​แต่​ที่ไม่ปกติก็​คือ สิ่ง​ที่แม่อุ้มมาด้วย
​เป็นลูกหมาตัวเล็กๆ​ ขนฟูๆ​ จนมองไม่เห็นดวงตากลมๆ​ดีสำดวงเล็กนั้น​

ฉันวิ่ง​ไปหาแม่ด้วย​ความดีใจ
"สุขสันต์วันเกิดนะลูก" แม่พูด​พร้อมยื่นเจ้าตัวเล็กนั้น​มาให้ฉัน

เจ้าหมาน้อย ไม่น่าเชื่อนะ ว่าเจ้า​จะอยู่​มา​ได้จนถึงทุกวันนี้ นี่ก็ 11 ปีแล้ว​สินะ
​ที่เราอยู่​มาด้วยกัน ​แม้ว่าช่วงหลังๆ​นี้ ฉัน​จะห่างหาย ไม่​ได้​ไปกอด ไม่​ได้​ไปเล่น​กับเจ้า

​แต่เจ้าก็รอคอยเจ้าของ...​​คือฉัน...​.ฉัน​ได้เห็นแววตา​ที่เปี่ยมสุขของปุกปุย
วันนั้น​​คือ​ความสุขของฉัน วัน​ที่ฉัน​ได้พบ​กับปุกปุยอีกครั้ง

​แต่​ไปคราวนี้ปุกปุยแก่ขึ้น​มาก ฟันหน้า แทบไม่เหลือ มีให้เห็นเพียง 2 ซี่ เท่านั้น​
ด้วยสุขภาพฟัน​ที่ไม่ดี ปุกปุยจึงเลือก​ที่​จะกินอาหาร ​และทำให้กินอาหาร​ได้น้อย

"พี่ทิด ปุกปุยมันไม่ยอมกินอะไร​เลย​น่ะ ฉันไม่รู้​จะทำยังไงดี" อาของฉันปรับทุกข์ทางโทรศัพท์

"ก็เราให้ปุกปุยกินซะเยอะ 3 มื้อเลย​สิท่า ​เมื่อก่อนพี่ให้แค่ 2 มื้อ เอง ​เพราะกินเยอะไม่ดี" พ่อฉันอธิบายให้อาฟัง

"ใช่จ้ะ​ ฉันให้กินตลอดเลย​ล่ะ ก็ปุกปุยน่ะ ​ได้ยินเสียงถุงพลาสติก​ได้​ที่ไหนล่ะ ​ได้ยินปุ๊บวิ่งมาปั๊บ รู้เชียวว่ามาขนมกิน ฉันก็อดใจอ่อนไม่​ได้ ตามันน่าสงสารออก ขี้อ้อนด้วย" อาฉันสารภาพถึง​ความ​เป็นจริง

อัน​ที่จริงเจ้าปุกปุยเนี่ย กินเยอะซะเหลือเกิน
ฉันเกรงว่า ​ไปๆ​มาๆ​ เกิดฉันกลับ​ไปเยี่ยมอีกครั้ง

เจ้าปุกปุยคงกลิ้งออกมาต้อนรับฉัน แทน​ที่​จะวิ่งออกมา - -"

​แต่​จะยังไง ฉันก็รักเจ้าปุกปุยมาก​ที่สุด รักนะ ปุกปุย ​ถ้ามีเวลาว่างพี่​จะ​ไปเยี่ยมใหม่
วันนี้​เอารูปปุกปุยมาให้​เพื่อนๆ​ดูด้วยนะคะ​ น้องหมาแก่ๆ​ ​ที่ยังน่ารักในใจของฉันค่ะ​

นี่ด้านหน้าค่ะ​

คลิกดูภาพขยาย



นี่ตัวหนูเต็มๆ​เลย​

คลิกดูภาพขยาย


ดูสิหนูเหลือฟัน 2 ซี่ เอง

คลิกดูภาพขยาย


หนูขี้เหงานะคะ​ ไม่เชื่อดูตาหนูสิ

คลิกดูภาพขยาย


ไว้แค่นี้ก่อนนะคะ​ เดี๋ยวปุกปุย​จะมาหาใหม่

บ๊ายบายค่า

คลิกดูภาพขยาย

 

F a c t   C a r d
Article ID S-651 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง เจ้าปุกปุย --Series
ชื่อตอน เจ้าปุกปุย --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง kwan_kwan
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ รูปภาพเล่าเรื่อง
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๔๐๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Jomyutnoi [C-3100 ], [203.151.49.5]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ก.พ. ๒๕๔๘, ๑๑.๐๕ น.

"น้องหมาแก่ๆ​​ ​​ที่ยังน่ารักในใจของฉัน"
ซึ้งจัง

ตอนนี้​​ได้​​แต่ภาวนาให้หมา​​ที่บ้าน(​​ที่ยังไม่จาก​​ไปก่อนวัยนั้น​​)
มีชีวิตนานๆ​​ อยู่​​​​ไปจนแก่

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น