นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๕ มกราคม ๒๕๔๘
บันทึกTsunami #1
วันดี
...มองเห็นคลื่นมาแปลก ๆ​ ​แต่ก็คิดว่า เดี๋ยวมันก็​จะกระแทกฝั่งแล้ว​หาย​ไป อย่าง​ที่มันเคย​เป็นมาชั่วนาตาปี...

ตอน : บันทึกTsunami

สุกิจ / พนักงานในห้องครัว

"...​ผมอยู่​ข้างนอกมองเห็นคลื่นมาแปลก ๆ​ ​แต่ก็คิดว่า เดี๋ยวมันก็​จะกระแทกฝั่งแล้ว​หาย​ไป อย่าง​ที่มันเคย​เป็นมาชั่วนาตาปี จึงเดินกลับเข้า​ไปในครัว

เพียงอึดใจเดียวก็​ได้ยินเสียงดังเหมือนระเบิด แล้ว​เรือเร็วก็พุ่งเข้ามาในครัว น้ำจำนวนมหาศาลทะลักเข้ามา ​พร้อม ๆ​ ​กับเศษวัสดุนานาชนิด ตัวผมโดนชนตรงโน้นตรงนี้​ไป​ทั้งตัว ราว​กับเรือจำนวนมากวิ่งเข้ามาในครัว

ใน​ที่สุดผนังครัวอีกด้านก็แตก ตัวของผมทะลักตามน้ำออก​ไป ผมอยู่​ในน้ำตลอดเวลามองเห็นป้ายเซเว่นอีเลฟเว่นวิบ ๆ​ ผ่านตา​ไป คว้ากล่องใส่ของ​ได้ใบหนึ่ง​ ก็กอด​เอาไว้แน่น พอคลื่นม้วนตัวกลับ​ไป ตัวผมก็​ไปค้างอยู่​ด้านหน้าของเซเว่น มีไม้เสียบอยู่​​ที่ชายโครง รู้สึกว่า​มันทิ่มเข้า​ไปลึกมาก จึงดึงมันออก ​เอามือคลำดูก็รู้ว่า​เป็นรูเข้า​ไป เลือดจำนวนมากไหลออกมา ​ต้อง​เอามือกดไว้ ​ที่คอก็เจ็บแปลบ ๆ​ มีเลือดไหลมาถึงอก ในคอมี​แต่โคลนทราย เจ็บ​ไปหมด​ทั้งตัว

มอง​ไปเห็นเรือหางยาวลำหนึ่ง​จอดอยู่​ มีคนขับอยู่​บนเรือ ก็รีบตะกายคว้าขอบเรือพยุงตัว​จะขึ้น​เรือ ชายเจ้าของเรือไล่ผมลง
"​ไป ​ไป๊ กู​จะ​ไปหาลูกหาเมียกู"
"ช่วยผมเถอะครับ​ผมเจ็บมาก"
"ไม่​เอา ไม่​เอา ลง​ไป ลง​ไป" ​เขาไล่ผมออกจากเรือ ​เอามืองัดคอผมแล้ว​ถีบตัวผมลงน้ำ แล้ว​บอก​กับผมว่า "ผลักหัวเรือให้กูด้วย"

ผมลอยตัวอยู่​ในน้ำครู่หนึ่ง​ก็มีฝรั่ง 2 ผัวเมียช่วยผมขึ้น​เรือของ​เขา ให้ผมนอนบนพื้นเรือแล้ว​​เอาน้ำมาให้ผมดื่ม ​แต่เด็กขับเรือบอก​กับผมว่า ​ต้องรออีก 3 ชั่วโมงจึง​จะมี​ความช่วยเหลือมารับ​ไปส่งโรงพยาบาล ผมนึกว่า​ถ้า​เป็นเช่นนั้น​ผม​ต้องตายแน่ ตามอง​ไปเห็นเรือ​โดยสารลำใหญ่จากภูเก็ต จึงขอร้องเด็กขับเรือให้ขับเรือพาผม​ไปส่งขึ้น​เรือลำนั้น​

เรือไม่ยอมให้เทียบ ​และไม่ยอมให้ขึ้น​ ผมขอพบ​เพื่อนผมบางคน​ที่ทำงานอยู่​บนเรือลำนั้น​ ​เขาเข้ามาช่วยผมให้ขึ้น​เรือ ​เอาเสื่อน้ำมันมาห่อตัวผมไว้ แล้ว​​ใช้เชือกผูก ดึงผมขึ้น​เรือลำใหญ่ โชคดี​ที่บนเรือมีชาวเกาหลี​เป็นหมอเข้ามาช่วย ​และนำผมส่งโรงพยาบาล...​"

สุกิจกระดูกซี่โครงหัก มีแผลของมีคมบาด​ที่คอด้านหลัง ออกจากโรงพยาบาล​เมื่อวัน​ที่ 1 มกราคม 2547 ยัง​ต้องเดินตัวงอ ​แต่​ต้องออกจากโรงพยาบาล ​เนื่องจากค่ารักษาพยาบาล​ที่เกิน 50,000 บาท​​จะ​ต้องจ่ายเอง

 

F a c t   C a r d
Article ID S-591 Article's Rate 10 votes
ชื่อเรื่อง บันทึกTsunami --Series
ชื่อตอน บันทึกTsunami --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง วันดี
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๕ มกราคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๖๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๔๗
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ป้าแก่ [C-2803 ], [61.91.131.201]
เมื่อวันที่ : ๐๓ ม.ค. ๒๕๔๘, ๑๒.๕๙ น.


อ่านแล้งอึ้ง รู้สึกเหมือนภาพ​​ที่ออก​​ไป ​​กับของจริงแตกต่างกัน ถึงเวลานั้น​​คงมี​​แต่คนหนีตาย ไม่มี​​ใครยอมช่วย​​ใคร แล้ว​​เงินบริจาคตั้งมากมาย​​​​ไปไหน แล้ว​​​​ที่รัฐบาลบอกว่า ประเทศเรามีเงินพอไม่​​ต้องรับ​​ความช่วยเหลือจาก​​ใคร ​​แต่​​ที่เห็นจากหลายๆ​​ ด้าน ไม่ค่อยจริง ​​ความจริงแล้ว​​ ​​เขาน่า​​จะให้ตามค่า​​ใช้จ่ายจริง​​ที่เกิดขึ้น​​ ดูรายการแล้ว​​ตลกมาก ​​ที่บอกว่าให้การช่วยเหลือเบื้องต้น รายละ สองพันบาท​​ อยากทราบว่าเงินเท่านี้ ​​จะทำอะไร​​​​ได้บ้าง แค่ซื้อ​​กับข้าวกินยังไม่เกิน สัปดาห์เลย​​ เห็นคนเข้าคิวรับเงินสองพันบาท​​ แล้ว​​เซ็ง จริงๆ​​ บางคนถึงอยาก​​ไปบริจาค​​โดยตรง

ขอ​​เป็น​​กำลังใจให้คุณวันดี ​​และผู้ประสบภัยทุกๆ​​คน ดีใจ​​ที่คุณปลอดภัย ​​แต่ก็เสียใจอย่างมาก ​​ที่มีหลายคนประสบเหตุการณ์ ร้ายๆ​​ ขอให้คืนวันอันโหดร้ายผ่าน​​ไป​​โดยเร็ว

​​เป็น​​กำลังใจให้ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : นกกะเต็น [C-2811 ], [202.143.174.200]
เมื่อวันที่ : ๐๔ ม.ค. ๒๕๔๘, ๑๕.๓๓ น.

เห็นด้วย​​กับป้าแก่ เงิน​​ที่​​ได้รับบริจาคมากมาย​​น่า​​จะมาช่วยผู้เคราะห์ร้ายเหล่านี้

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น