นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๘ มีนาคม ๒๕๕๕
ยิ้มกับแมวๆ #13
จันทน์กะพ้อ
...​เมื่อถึงกลางเดือนเมษา(พ.ศ.2547) ซิมบ้าเริ่มโตแล้ว​ แม่ก็ทำอะไร​แปลกๆ​​เพราะว่าวันหนึ่ง​แม่​ไปหาซื้อตะกร้าสีชมพูมีฝาปิดมา แล้ว​ร้องเรียกให้พ...

ตอน : ทำไมต้องเป็นผมด้วย......

​เมื่อถึงกลางเดือนเมษา(พ.ศ.2547) ซิมบ้าเริ่มโตแล้ว​ แม่ก็ทำอะไร​แปลกๆ​​เพราะว่าวันหนึ่ง​แม่​ไปหาซื้อตะกร้าสีชมพูมีฝาปิดมา แล้ว​ร้องเรียกให้พวกเราลองเข้า​ไปในตะกร้า ก็มีน้องหมวย พี่ขี้ริ้วแล้ว​ก็ผม ​ส่วนทองม้วน​กับ นวลไม่รู้หายหัว​ไปไหน แล้ว​แม่ก็พูดว่า​ไปเ​ที่ยวสวนกันนะ ฝึกๆ​ๆ​นั่งรถ วันหลังซิมบ้า​กับขี้ริ้ว​จะ​ได้​ไปอยู่​กรุงเทพฯ ฮื่อ ผมฟังแล้ว​ก็งงจังเลย​ มัน​คืออะไร​?​ที่ไหน?ยังไง?

แม่พยายามจับพวกเราเข้า​ไปในตะกร้าแล้ว​ปิดฝา พาพวกเราหิ้วกระโตงกระเตงจนเวียนหัว แล้ว​พา​ไปขึ้น​รถ พอพวกเราเห็นถนน​และรถวิ่ง​ไปมาเสียงดังก็กลัวกันแทบตาย พ่อ​เขา​เป็นคนขับรถ​ไป แม่​เอาตะกร้าวางไว้บนตัก ​แต่พวกเราก็กลัวอยู่​ดี น้องหมวย​กับพี่ขี้ริ้วไม่ร้องเลย​ ​แต่ผมน่ะแหกปากเต็ม​ที่เลย​ แม่ก็เปิดตะกร้าแล้ว​ปลอบๆ​ๆ​ผมใหญ่ กว่า​จะถึง​ที่สวนผมก็แทบหมดแรง พอเสียงรถเงียบลงแม่ก็พาพวกเราลงมาจากรถ เปิดตะกร้าให้พวกเราวิ่งออกมา พวกเราเดินออกมาด้วย​ความกลัว โอ..อะไร​กันกว้างใหญ่จริงๆ​ หญ้า ต้นไม้สูงๆ​ เต็ม​ไปหมด แทน​ที่พวกเรา​จะเดินเ​ที่ยว พวกเรากลับพากัน​พร้อมใจแอบ​ไปซ่อนใต้ท้องรถ แม่ร้องว่า

"อะไร​กันพามาเ​ที่ยวสวนยังไม่ยอมออกมาวิ่งเล่นอีก"

พวกเราเอบอยู่​ใต้ท้องรถจนหลับ​ไป นานเท่าไรไม่รู้ เสียงแม่มาเรียก "โอยๆ​ ไม่ออกมาเล่นก็กลับกันเถอะ เมี้ยวๆ​ มาๆ​ซิมบ้า ขี้ริ้ว หมวย" แล้ว​แม่ก็จับพวกเรา​เอาเข้าตะกร้า​และขึ้น​รถกลับบ้าน​ไป

หลังจากนั้น​ แม่ก็พูดทุกวันว่า ซิมบ้า​กับขี้ริ้ว​ต้อง​ไปอยู่​บ้าน​เพื่อนพี่แทนนะลูก ​เพราะ​เพื่อนพี่แทน​เขาชอบแมวลายเสือสีเหลือง ​ส่วนขี้ริ้ว​ไปอยู่​​เป็น​เพื่อนซิมบ้า​จะ​ได้ไม่เหงา พอถึงช่วงปลายเดือนเมษางานสัปดาห์หนังสือ แม่ก็พาผม​กับพี่ขี้ริ้วใส่ตะกร้า​ไปกรุงเทพฯ แม่เตรียมข้าวของมากมาย​ ข้าวกล่องขยำปลา 3 กล่อง กระบะทรายเล็กๆ​ ผ้าปูนอน ​และน้ำดื่ม

ผมไม่อยาก​ไปกรุงเทพฯ​ที่แม่ว่าเลย​ ​เมื่ออยู่​บนรถผมก็ร้องเมี้ยวๆ​ตลอดทาง ร้องจนเสียงแห้งเสียงแหบ แม่อุ้มผมไว้ผมก็ยังร้องไม่หยุด จนแม่ถามเสียงสั่นเครือว่า

"ไม่เหนื่อยเหรอ ซิมบ้า" ไม่รู้สิแม่ผมไม่อยาก​ไป ผมคิดถึงแม่ทองหยิบ น้องหมวย นวล​และทองม้วนมาก ผมคิดถึงบ้าน ไม่อยากจากบ้าน​ไปเลย​

ผมร้องจนเหนื่อยงีบหลับ​ไป พอตื่นขึ้น​มาผมก็ร้องอีก พี่ขี้ริ้วเก่งมาก ร้องนิดเดียว ​ระหว่างทางแม่หยุดรถให้เรากินข้าว ​แต่ผม​กับพี่ก็กินไม่ลง ​ได้​แต่ดื่มน้ำ​และฉี่เท่านั้น​

กว่า​จะถึงกรุงเทพฯ ผมเหนื่อยมาก แม่ก็เหนื่อย​ที่​ต้องคอยปลอบผมตลอดทาง ผมรู้ว่าแม่แอบร้องไห้ด้วย แม่คง​จะไม่อยากจากผม​ไปเหมือนกัน พี่แทนก็คอยข่วยปลอบ​และอุ้มผมบ้าง แม่ลงจากรถ​ไปซื้อหนังสือ​ที่งานสัปดาห์หนังสือก่อน แม่บอกลาผม "บายๆ​ ซิมบ้า ขี้ริ้ว แม่รักหนูนะ แล้ว​เจอกันนะลูก ทำตัวดีๆ​ล่ะ" ผมยังนั่งรถ​ไป​กับพี่แทนต่อจนถึง​ที่นัดหมาย ก็มีผู้หญิงสวยๆ​​เพื่อนพี่แทนมารับผม ​เขาร้องดีใจมาก​ที่เห็นผม

"ซิมบ้า ขี้ริ้ว ​ไปอยู่​บ้านฉันนะ ​ไปๆ​" ผมมองหน้า​เขาด้วย​ความรู้สึกแปลกๆ​ ​เพราะผมไม่คุ้นเคย​กับ​เขา ​เขามา​กับพ่อของ​เขา พ่อของ​เขาทักว่า "อ้อ นี่หรือซิมบ้า" เย็นนั้น​พอ​ไปถึงบ้านใหม่ พี่คนสวยก็เปิดอาหารกระป๋องให้ผม​กับพี่ขี้ริ้วกิน ​แต่กว่าผม​จะกิน​ได้ก็สำรวจๆ​​และทำ​ความคุ้นเคย​ไปรอบๆ​ห้องก่อน จนรู้สึกว่า​ปลอดภัย ผมจึงกินทูน่ากระป๋องแสนอร่อย พี่คนสวยก็มาคอยลูบๆ​ปลอบๆ​​เอาใจผมน่าดู ใน​ที่สุดผมก็กินอิ่ม ฉี่ในกระบะทรายอันใหม่ ​และแอบ​ไปนอนหลับหลังเปียโน ​เพราะผมไม่กล้านอนใน​ที่นอน​ที่พี่​เขาจัดไว้ให้

ลาก่อน...​.เราคง​จะไม่​ได้พบกันอีกแล้ว​นะ แม่ พ่อ พี่แทน แม่ทองหยิบ น้ามะลิ น้องหมวย ทองม้วน ​และ นวล

ภาพแห่ง​ความหลัง

​เมื่อผม​ได้กอดซบอกแม่

คลิกดูภาพขยาย



​เมื่อเรา​ได้เล่นสนุกๆ​กัน

คลิกดูภาพขยาย


คลิกดูภาพขยาย



เล่น​กับแม่ทองหยิบก่อนวันจากพราก

คลิกดูภาพขยาย



อ้อมกอดสุดท้ายของแม่ทองหยิบ

คลิกดูภาพขยาย



อย่าลืมผม​และพี่ขี้ริ้วนะครับ​ หวังว่าเราคง​ได้พบกันอีก

คลิกดูภาพขยาย

 

F a c t   C a r d
Article ID S-467 Article's Rate 282 votes
ชื่อเรื่อง ยิ้มกับแมวๆ --Series
ชื่อตอน ทำไมต้องเป็นผมด้วย...... --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๘ มีนาคม ๒๕๕๕
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ รูปภาพเล่าเรื่อง
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๖๑๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๑๒๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : พญาไฟ [C-2199 ], [202.47.247.146]
เมื่อวันที่ : ๐๘ พ.ย. ๒๕๔๗, ๑๒.๒๙ น.

โอ้ ทำไมอ่านแล้ว​​เศร้าอย่างนี้ เศร้า​​ที่​​ต้องพลัดพราก
​​แต่คง​​จะมี​​ความสุข​​กับชีวิตใหม่นะจ๊ะ​​ ซิมบ้า ​​กับ ขี้ริ้ว

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : kwan_kwan [C-2206 ], [202.183.233.13]
เมื่อวันที่ : ๐๙ พ.ย. ๒๕๔๗, ๐๙.๒๖ น.

​​ถ้าถ่ายทอด​​ความรู้สึกของแมวออกมาแบบนี้ก็เศร้านะคะ​​

​​ต้องจากลาครอบครัว เฮ้อ !!! เศร้าจริง

​​แต่ยังคว​​ความน่ารักอยู่​​นะคะ​​

ตามอ่านเรื่อยๆ​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : รักน้องแมว [C-2210 ], [202.176.84.156]
เมื่อวันที่ : ๐๙ พ.ย. ๒๕๔๗, ๑๑.๓๙ น.

คิดถึงน้องซิมบ้า ​​กับน้องขี้ริ้วจัง สงสาร​​ที่​​ต้องพรากจากพ่อ แม่ พี่ น้อง ​​แต่ก็ยินดีด้วย​​ที่​​ได้บ้านใหม่ หวังว่าคงมี​​ความสุขมากๆ​​นะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : แม๊ว...แมว [C-2291 ], [202.176.84.101]
เมื่อวันที่ : ๑๕ พ.ย. ๒๕๔๗, ๑๓.๔๐ น.

น้องซิมบ้า​​กับน้องขี้ริ้ว ​​เป็นไงบ้างคะ​​ มี​​ใคร​​ไปเยี่ยมบ้างหรือเปล่า คิดถึงจัง หลังจากแสดง​​ความคิดถึงน้อง​​ทั้ง 2 แล้ว​​ ก็แสดง​​ความคิดถึงตอนต่อ​​ไปรออ่านอยู่​​นะคะ​​ชอบมากๆ​​เลย​​ เรื่อง​​น้องแมว&รูปน้องแมว เนี๊ย!

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : ... [C-5596 ], [58.147.119.160]
เมื่อวันที่ : ๑๔ ส.ค. ๒๕๔๘, ๑๓.๔๘ น.

เศร้าอ่าเหตุการณ์แบบนี่ เราเจอบ่อยมากๆ​​เลย​​คิดถึงน้องแมวเราจัง

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น