นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๓๐ กันยายน ๒๕๔๗
ชีวิต และ จิตใจ #1
แทนไท
...ชีวิต..​และจิตใจ : เริ่มรู้จักกัน ตอน​ที่ 2

ก้าวย่างของการเติบโต มา​เป็น คนหนึ่ง​คน ​ที่​กำลังคิดถึง พ่อ ​และ แม่...

ตอน : เริ่มรู้จักกัน ตอนที่ 2

ชีวิต..​และจิตใจ : เริ่มรู้จักกัน ตอน​ที่ 2

ช่วงชีวิตในวัยเด็กของฉัน สนุกสนาน ​และน่าจดจำ
​เพื่อนเล่นของฉัน​ส่วนใหญ่ ​เป็นเด็กผู้ชาย เวลา​จะเล่นอะไร​สักอย่าง
​เพื่อนจอมซนของฉัน ไม่​ได้นึกถึงหรอกมั๊ง ว่ายังมีฉัน​เป็นเด็กผู้หญิงด้วยอีกคน
ก็พวกมันดันพาเล่น เป่ากบ ขี่จักรยาน จอมยุทธ์ ต่อสู้ บางครั้งถึงขนาดลงสนามเตบอล
ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบเล่นนะ ​ที่พูดเนี่ย ชอบมากเลย​ล่ะ
น้อยครั้งมาก​ที่ฉัน​จะ​ได้เล่น ขายข้าวของแกง เล่น พ่อ แม่ ลูก
​ถ้าวันไหน​ที่ฉัน​ได้เล่นขายของนั่นหมาย​ความว่า
ฉันอยู่​บ้าน​กับน้องสาวของฉัน ไม่​ได้ออก​ไป​เป็นทโมนนอกบ้าน
เล่นขายของ กระโดดยาง ​และลานหน้าบ้านของฉันนี่ล่ะ
​เป็นสนามประลองฝีมือของเด็กผู้หญิงในหมู่บ้านอย่างดี
​เพราะคุณตาของฉันทำสนามไว้ซะสะอาด น่าอยู่​ น่ามอง
ฉันไม่ค่อยชอบเล่นกระโดดยางหรอก ​เพราะโดดไม่เก่ง แพ้น้องตลอด
​แต่ก็​ต้องเล่น ​เพราะ​ถ้าใม่เล่น​กับน้อง ​ต้อง​ไปกรอกน้ำ ใส่ตู้เย็น
ตอนเด็กๆ​ฉันเบื่องานนี้มากๆ​ ไม่รู้​เพราะอะไร​ ​ซึ่งมันก็ไม่ใช่งานหนักเลย​
​แต่ฉันรู้สึกว่า​มัน​เป็นภาระงานอันใหญ่หลวงมากๆ​
มีอยู่​วันหนึ่ง​...​มีเหตุการณ์ ​ที่ทำให้ฉันรู้สึกภูมิใจในหน้า​ที่กรอกน้ำใส่ขวดเข้าตู้เย็นของฉัน
จนทำให้ฉันไม่รู้สึกเบื่อหน่าย ​กับงานนี้อีกต่อ​ไป เรื่อง​มันมีอยู่​ว่า

วันนั้น​..พ่อกลับมาจากเหมือง หน้าตา​และเนื้อตัวเลอะเทอะ​ไปหมด
เสื้อผ้าพ่อก็เปียกเหงื่อ ชุ่ม​ไป​ทั้งตัว เดินมา​พร้อม​กับลูกน้องในเหมืองของพ่อ
พอพ่อมาถึง​ที่บ้าน ฉัน​กำลังเล่นกระโดดยางอยู่​
แม่ฉันเรียก "ลูก..​เอาน้ำ​เอาท่ามาให้พ่อ หน่อย​เร๊ว"
ฉันหน้างอเข้า​ไปในบ้าน ก็คนเล่นอยู่​ ​กำลังสนุกเชียว
​จะ​ใช้ทำไมเนี่ย..แม่ก็อยู่​ว่างๆ​ ฉัน​ได้​แต่คิดในใจ
​แต่ฉันก็เดินเข้า​ไปในครัว รินน้ำแก้วใหญ่ให้พ่อ ​และอีก 1 กระติกเผื่อลูกน้องพ่อ
พอฉันเดินออกมาจากครัว พ่อก็ยิ้มแฉ่งเชียว ฉันคิดว่าคง​เป็น​เพราะเห็นน้ำในมือของฉัน
พ่อดื่มน้ำ​ไปหมดแก้ว (ขอย้ำว่าแก้วใหญ่) พ่อก็ยังยิ้มให้ฉันอีก ฉันเข้าใจ​เอาเองว่า
พ่อคง​จะอยากดื่มน้ำอีกสักแก้ว...​
​แต่ไม่ใช่ พ่อดึงฉัน​ไปกอด หอมแก้ม แล้ว​พ่อพูด
"ขอบใจ..ลูก...​​ได้น้ำแก้วนี้ หายเหนื่อย​เป็นปลิดทิ้ง"
นี่ล่ะ...​ฉันก็เลย​ภูมิใจในหน้า​ที่ของฉัน ​เพราะฉันคิดว่า
น้ำเย็น​ที่ฉันกรอกใส่ขวด​กับมือนี่ล่ะ ทำให้พ่อหายเหนื่อย

 

F a c t   C a r d
Article ID S-380 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง ชีวิต และ จิตใจ --Series
ชื่อตอน เริ่มรู้จักกัน ตอนที่ 2 --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง แทนไท
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๐ กันยายน ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๙๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น