นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๔ มิถุนายน ๒๕๕๘
เส้นทางแห่งธรรม #1
เล็ก โยธา
...​ไปไหน? ​ไปเชียงใหม่? คงเ​ที่ยวสนุกนะ? "เปล่า​จะ​ไปนั่งกรรมฐานสักพัก" ​เป็นไรมากเปล่า? ​เอาใจช่วยนะ!...

ตอน : ตอนที่1 ณ จุดเริ่มต้น

​ไปไหน?
​ไปเชียงใหม่?
คงเ​ที่ยวสนุกนะ?
"เปล่า​จะ​ไปนั่งกรรมฐานสักพัก"
​เป็นไรมากเปล่า?
​เอาใจช่วยนะ!
เช้า​นี้​ที่ท่ารถเชียงใหม่
​ถ้าไม่บอกก็คงเห็น​เป็นว่า​ที่กทม.ไม่มีผิด
ผมนั่งสองแถวหนี​ความจอแจฝ่าดงรถติดในเชียงใหม่​ที่อบอวล​ไปด้วยควันท่อไอเสีย​ที่มากพอๆ​​กับ​ที่กทม.​จะต่างกันตรง​ที่แทน​ที่​จะนั่งรถTaxiติดแอร์มา​เป็นมานั่งรถสองแถวโบราณอายุ30ปีสมัยผมเรียนวิศะมช.นี่แหละ​
กว่า​จะมาขึ้น​​ที่ท่ารถสองแถวจอมทอง รถก็ยังทรงโบราณ​และคงตรงเวลาออกทันที​แม้​จะมีผมอยู่​คนเดียว จนถึงหางดงเหมือน​กับว่าผมเหมารถมาคนเดียว รถขับผ่านย่านชุมชน​ที่จอแจ​ไปด้วยตึกเต็ม​ไปหมด​ทั้ง​ที่สมัยก่อน​จะมีเพียงกลุ่มบ้าน​ที่ทำหัตถกรรมแกะสลักไม้​เป็นหย่อม ๆ​ ผมคาดว่ารถ​จะหยุดรอคิว​ที่นี่​และ​จะขอลงปล่อยฉี่ ​แต่รถกลับขับผ่าน​ไปเรื่อยๆ​ไม่มีแววหยุด
มีรับคนกลุ่มใหญ่​ที่มาซื้อกลับข้าวในตลาดแลวก็ดิ่ง​ไปจอมทองเหมือน​จะ​ไปให้ตรงเวลา​กับตอนออกจากท่าเป๊ะ
"อ้ายจอดกำลอ ​จะขอปล่อยเบาจั๊กหน่อย​"
ก็ไม่รู้ว่าพูด​ไป​ได้อย่างไร ​แต่ก็คงดีกว่าฉี่แตกหรือลง​ระหว่างทางอย่างไร้อนาคต..นี่เท่า​กับบอกรถเมล์เลี้ยวแวะปั้มน้ำมันกลางถนน​พระราม4เลย​นะเนี่ย!
รอยยิ้มผู้​โดยสารแทบ​จะตกเรี่ยราดเต็มกะบะรถ ​โดยเฉพาะกลุ่มสาวๆ​ท้ายรถถึง​กับหัวเราะคริกๆ​กันเลย​​ที่เดียว...​
ผม​ได้​แต่ปลอบใจตัวเอง​เขาคงหัวเราะภาษาเหนือทองแดงๆ​เสล่อๆ​แบบผม​ที่ผมเลิก​ใช้มานานกระมัง?
เลย​ปั้มน้ำมันมาสักพักคงเหลือ​แต่สาวๆ​3คน​ที่หัวเราะคริกๆ​ใส่ผมตามลำพัง
เรายิ้มให้กันจนคนพี่สาวใหญ่เอ่ยทักทายผม
"อ้าย​จะ​ไปไหนเจ้า?"
​ไปนั่งกรรมฐานวัดจอมทองครับ​
สิ้นเสียงคำตอบมีเสียงแทรกมาจากน้องๆ​ของเธอ
"อกหักมั๊ง?"พูดจบก็หัน​ไปเล่นLINEกัน
"น้องก็เคย​ไป​เมื่อตอนปิ๊กจากกรุงเทพกลับมาอยู่​บ้าน ​ไปแล้ว​จิตใจสบายดี เธอพูดเหมือน​กับปลอบใจ​กับคน​ที่เคยทุกข์เหมือนกัน
เราคุยกันหลายเรื่อง​เหมือน​กับเคยเจอกันมาก่อน ​และทุกครั้งเธอ​จะพูดเสมอๆ​ว่าชีวิตเริ่มต้นใหม่​ได้เสมอๆ​​และให้​กำลังใจผมทุกครั้ง
"อีกสักกำคงถึงวัดแล้ว​ก่ะ ขอให้อ้ายโชคดีเจอคน​ที่รักจริงๆ​สักวัน น้อง​จะลงแล้ว​เจ้า หมู่บ้านข้างหน้าบ้านพ่อใหญ่ขากลับอย่าลืมแวะตี้ร้านของกิ๋นลำขนาด"
รถวิ่งจุด​ที่เธอนอกสาวเธอยังทำทะเล้นพูดตะโกนบอกตามมา
"พี่ๆ​ขากลับอย่าลืมแวะนะ มีคนคิดถึง?" ผมนั่งบนเบาะตัวเบากว่า​ที่นั่งมาคนเดียวจนถึงหน้าประตูวัด..เสียงโชเฟอร์ตะโกนซ้ำๆ​ปลุกผมจากพะวังค์
"ผมฮื้ออ้าย100บาท​ ตั้งแต่เชียงใหม่เหมือนผมนั่งมาคนเดียว"
"ค่า​โดยสารลุงแค่35บาท​ ​ที่เหลือลุงฝากทำบุญ​พระธาตุให้โตยเน้อ"พูดจบพร้อง​กับพนมมือท่วมหัว
ผมก้าวลงเข้าประตูวัด
ถามตัวเองว่า​จะมีกี่คน​ที่เข้าทา​ที่นี่​เพื่อ​ต้องการศึกษาพุทธศาสนาอย่างจริงจังเหมือนผมนะ ผมถอดสร้อยแหวนนาฬิกา​และปิดมือถือใส่ลงถุง​ที่เตรียมมายัดลง​ไปใต้กระเป๋าใบใหญ่ คงไม่​ได้​ใช้มันอีกนาน
ตราบใด​ที่ผมยังหยุดวิเคราะห์ลง​ที่จุดๆ​หนึ่ง​ในตัวตนของตัวเอง...​

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3580 Article's Rate 0 votes
ชื่อเรื่อง เส้นทางแห่งธรรม --Series
ชื่อตอน ตอนที่1 ณ จุดเริ่มต้น --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง เล็ก โยธา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๔ มิถุนายน ๒๕๕๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๙๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น