นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๗
...ฉันออกจากงานแบบเกษียณเร็ว​ได้ 1 เดือนแล้ว​ มาฝังตัวอยู่​เมืองคุกซ์ฮาเฟ่นตอนเหนือของเยอรมนี ผ่าน​ไปสามเดือน​แต่รู้สึกเหมือนเวลาผ่าน​ไป 1 ปี...

ตอน : ชีวิตที่ไร้โต๊ะ

​เพื่อนพ้องน้องพี่​ที่รัก

ฉันออกจากงานแบบเกษียณเร็ว​ได้ 1 เดือนแล้ว​ มาฝังตัวอยู่​เมืองคุกซ์ฮาเฟ่นตอนเหนือของเยอรมนี บ้านเกิดโยคิม ...​.​แต่รู้สึกเหมือนเวลาผ่าน​ไป 1 ปี ด้วยเหตุผล​ที่ว่า

- ​ความทรงจำเรื่อง​ชีวิตการงานเสื่อมทรามอย่างรวดเร็ว ลืมแล้ว​ว่าเราเคยทำงานอย่างไร ลืมเรื่อง​งาน​ที่ทำ ​ใครมาถามก็คงจำไม่​ได้แล้ว​ว่าอะไร​อยู่​ตรงไหน
- ​ความทรงจำในชีวิตประจำวันเลือนหาย​ไปทันที​ที่หันหลังให้ เพิ่งทำอะไร​เสร็จ​ไป​เมื่อกี้ก็จำไม่​ได้ ​และ​ถ้าตั้งใจว่าว่าวันนี้​จะ​ต้องทำอะไร​บ้าง พอสิ้นวันก็เพิ่งนึก​ได้ว่ายังไม่​ได้ทำเลย​ ​โดยไม่รู้สาเหตุว่าทำไมไม่​ได้ทำ
- มิติของเวลาบิดเบี้ยว เวลา​ที่อยาก​จะทำอะไร​แล้ว​ไม่​ได้ทำหรือทำไม่ทัน เช่น งานบ้าน งานแกะกล่อง งานเอกสาร รู้สึกว่า​เวลาผ่าน​ไปเร็ว "เกิน​ไป" ​และเวลา​ที่รอให้อะไร​มาถึง ​แต่มันยังมาไม่ถึง เช่น บิน​ไปเมืองไทย ก็รู้สึกว่า​เวลา "นานเหลือเกิน"
- ​เพราะสุขภาพ​ที่ย่ำแย่ ฉันรู้สึกแก่ตัวลง​ไปพอๆ​ ​กับแม่เวร่า​ที่อายุ 84 ปี แง แง แง
- หน้าหนาวช่างโหดร้าย 1 เดือนผ่าน​ไป ฉัน​ได้เห็นแสงแดดไม่น่า​จะเกิน 10 เปอร์เซ็นต์ของเวลากลางวัน​ทั้งหมด กว่าฟ้า​จะสว่างก็เกือบ 9 โมงเช้า​ พอ 4 โมงเย็นก็ค่ำแล้ว​ ​และใน​ระหว่างวัน มันไม่ใช่สว่างไสวแบบเมืองไทย ​แต่สลึมสลัวมัวเทาเหมือนใกล้ค่ำ กว่า​พระอาทิตย์​จะงัดแงะผ่านช่องเมฆมา​ได้ก็นานนนนนนนนน...​.ที แล้ว​แง้มหน้าต่างออกมา​ได้แป๊บเดียวก็หลบหายเหมือนมีมือ​ที่มองไม่เห็นมากระชา ก​ไป ฉันรู้สึกเหมือน​พระอาทิตย์ถูกคุมขังยังไงยังงั้น วัน​ที่สั้น​ที่สุดของปียังมาไม่ถึง (21 ธันวา) วันนั้น​มาถึง​เมื่อไร อารมณ์ก็​จะโล่งขึ้น​นิดหน่อย​ว่า ต่อ​ไปกลางวัน​จะยาวขึ้น​เรื่อยๆ​
- ไม่มีเน็ต​ที่สม่ำเสมอเชื่อใจ​ได้ เราซื้อเน็ตชั่วคราว ไม่อยากเสียเงินรายเดือน ​เพราะเรายังไม่​ได้อยู่​ถาวร ​แต่ดูแล้ว​น่า​จะ​ได้ไม่เท่าเสีย(เวลา​และอารมณ์) ​เพราะธุรกรรมในชีวิตสมัยใหม่นั้น​มัน​ต้องพึ่งเน็ตมากมาย​ ซื้อตั๋ว เช็คราคา สั่งซื้อ จ่ายเงิน โทรทางไกล ค้นหาข้อมูล ส่งเอกสาร อ่านข่าว ติดต่อ​เพื่อนฝูงฯลฯ เน็ตชั่วคราวมา​กับเพนไดรว์​ใช้​ได้ทีละเครื่องเดียว อยู่​บ้านก็​ต้องแบ่งกัน​ใช้ ปวดหัวอีก ทำอะไร​ไม่ทันใจ ฉันรู้สึกเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ถูกตัดมือตัดไม้ ทำอะไร​ไม่ถนัดเลย​ พอมีปัญหาเน็ตก็แก้ไขเองไม่​ได้​เพราะ​ต้องติดต่อบริษัท​เป็นภาษาเยอรมัน นึกสมน้ำหน้าตัวเอง เรื่อง​อื่นเสียเงิน​ได้ เรื่อง​นี้ไม่ยอมเสียเงิน ​แต่​ต้องมาเสียเวลา​และอารมณ์แทน
- สอบตกธรรมะภาคปฏิบัติระนาวหลายบท ซ้ำ​ไปซ้ำมาในบทนิวรณ์ บทสัมมาทิฐิ สัมมาวาจา บทภาวนา ​ทั้งสอบซ้อม​และสอบซ่อม ​ซึ่ง​ที่ผ่านมาก็ไม่​ได้ใช่ว่า​จะทำคะแนน​ได้ดี ​แต่ตอนนี้สอบตกข้อสอบเดิมๆ​ อย่างน่าเขกกระบาลตัวเอง​เป็นอย่างยิ่ง

บ่นเสร็จแล้ว​ก็ขอส่งข่าวสั้นๆ​ ว่า

- ​จะเดินทาง​ไปเมืองไทยวัน​ที่ 5 มกราคม ถึง 9 เมษายน (เย้) ค่ะ​
- ​จะอยู่​กทม 6-11 มกราคม ​โดยประมาณ เบอร์เมืองไทยเบอร์เดิม
- ​จะขึ้น​เชียงใหม่ 11 มกราคม จนถึงต้นเดือนเมษายน
- ​จะ​ไปเยี่ยมพี่ต้อย​ที่เชียงรายด้วย​แต่ยังไม่ทราบวัน
- ​จะลงใต้เ​ที่ยวชายทะเลด้วย ยังไม่​ได้กำหนดวันค่ะ​

สิ่ง​ที่​ต้องดำเนินการในเมืองไทย
- ตัดสินใจว่า​จะสร้างบ้านแบบไหน​และ​ที่ไหน ใน​เมื่อ​ที่ดินบ้านธิยังคาราคาซังว่า​จะอยู่​ในพื้น​ที่เวนคืน(หรือติดพื้น​ที่ เวนคืน)ทำสนามบินนานชาติเชียงใหม่หรือไม่
- ดูแลลูกรถ​ทั้งหลาย ซ่อม บำรุง ติดตามสามี​ไปตามอู่ต่างๆ​ ในฐานะผู้แปล (ให้หลับตาเห็นหน้า​เมื่อยของฉันด้วย)
- หา​ที่เก็บเครื่องเรือน​ที่​จะถึงเมืองไทยในเดือนมีนาคม (จากเจนีวา)
- นำสามีลงชื่อในทะเบียนบ้าน ติดต่อทำเรื่อง​วีซ่าสำหรับผู้เกษียณต่างชาติผู้มีคู่สมรส​เป็นคนไทย
- ทำธุรกรรมเรื่อง​ธนาคาร​และงานกฏหมาย​ทั้งหลาย
- เรียนรู้การกลับมา​ใช้ชีวิตในเมืองไทยอีกครั้งหนึ่ง​

สิ่ง​ที่อยากทำ​เป็น​ส่วนตัว
- ​ไปปลีกวิเวกสักอาทิตย์หนึ่ง​​เพื่อซ่อมบำรุงสุขภาพใจ
- เริ่มเรียนภาษาเยอรมัน ให้ทัน​เอามา​ใช้การ​ที่คุกซ์ฮาเฟ่นขากลับเดือนเมษา
- ทำงานด้านศาสนาเพิ่มเติม
- ซ่อมบำรุงสุขภาพกายในจุดต่างๆ​
- เจอ​เพื่อนพี่น้องหลายคน (​โดยเฉพาะ​ที่พลาด​ไปไม่​ได้พบจากครั้งก่อนๆ​) ตาม​ที่ธรรมะ​จะจัดสรรให้

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3573 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง A deskless life --Series
ชื่อตอน ชีวิตที่ไร้โต๊ะ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รจนา ณ เจนีวา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ลุงปิง [C-19086 ], [171.96.170.25]
เมื่อวันที่ : ๑๗ พ.ย. ๒๕๕๗, ๑๖.๕๑ น.

ขอแสดง​​ความยินดีด้วยครับ​​ ​​ที่คุณรจนา​​และคุณโยคิม​​จะกลับมา​​ใช้ชีวิตอยู่​​​​ที่เมืองไทยหลังเกษียณ
​​และขออวยพรให้มี​​แต่​​ความสุขสมตาม​​ความมุ่งมาดปรารถนาทุกประการ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ข้าวฟ่าง [C-19093 ], [92.107.80.27]
เมื่อวันที่ : ๐๒ ธ.ค. ๒๕๕๗, ๑๗.๕๒ น.

เหมือนเราอยู่​​ใกล้​​แต่ก็ไกลกันทุกที...​​พอมาอยู่​​เจนีวาพี่เราก็หนี​​ไปเยอรมัน พอเรากลับไทยพี่เรามาแวะเจนีวา พอเราอยู่​​เจนีวาพี่เราก็กลับไทย พอเวลาพี่มาถึงเจนีวา...​​จริงๆ​​ เราก็ไม่​​ได้พานพบกันอีก...​​แอบคิดว่า พี่​​เขาคงไม่อยากเจอเรากระมัง???

​​แต่ก็ไม่​​เป็นไร​​ที่ยังติดตามเห็นภาพกันในเฟซบุ้ค​​แม้​​จะไม่​​ได้ทักทาย ตอนนี้​​ที่นี่​​เป็นบรรยากาศเมืองผีดิบใน​​ความคิดเลย​​คะ​​...​​แทบไม่มีแดดให้เห็น​​และหนาวจน...​​รู้สึกอยากกลับบ้านมากๆ​​

ดีใจ​​ที่​​ได้เข้ามาอ่านเรื่อง​​ราวของพี่บ้างนะคะ​​...​​ขอให้พี่​​และคน​​ที่พี่รักมี​​ความสุขทุกวันคะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น