นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๗
...การมาเมืองไทยครั้งนี้ทำให้ฉัน​ได้คิดอย่างหนักว่า ชีวิตเรามีเป้าหมายอะไร​ ​ต้องการอะไร​กันแน่ เราออกจากงานแล้ว​ เราไม่มีหน้า​ที่ทางสังคม​ที่ชัดเจน...

ตอน : ผัวเมียละเหี่ยใจ(๒)

การมาเมืองไทยครั้งนี้ทำให้ฉัน​ได้คิดอย่างหนักว่า ชีวิตเรามีเป้าหมายอะไร​ ​ต้องการอะไร​กันแน่ เราออกจากงานแล้ว​ เราไม่มีหน้า​ที่ทางสังคม​ที่ชัดเจน เรามี​แต่เงินเก็บ​กับบ้านเกิด ​กับสมบัติมากมาย​เกิน​ความจำ​เป็น บ้าน รถ ​เป็นหลัก เรา​จะ​เอาสิ่งเหล่านี้​ไปทำไม มันทำให้ชีวิตเรายุ่งยากเสียเวลา​ไปแสวงหาสัจจธรรม​ทั้งหลายแหล่ ​แต่เราก็สยบยอม​กับมัน ​เพราะ​ความประมาท ​เพราะคิดว่าเรา​จะไม่มีวันตาย ​เพราะ​ความยึดติดผิดๆ​ บางครั้งขับรถขึ้น​ลง​เขาคนเดียว ฉันก็มีช่วงวูบ​ที่แซงในช่วงอันตรายเหมือนกัน อาจถูกสิบล้อบี้​ได้​โดยง่าย พอผ่านมา​ได้ก็ตัวเย็นวาบว่า เส้นแบ่ง​ระหว่าง​ความ​เป็น​กับ​ความตายมันอาจ​จะแค่วินาทีเดียว

วัน​ที่รถมอไซโดนเฉี่ยวล้มกลางถนนวันนั้น​ ทำให้ฉัน​กับคนข้างตัวตระหนักขึ้น​มานิดเดียว(นิดเดียวจริงๆ​)ว่า ชีวิตช่างเปราะบาง เรา​จะมัวหลงทาง​ไปอีกนานแค่ไหน นี่เราเฉียด​ความตายหรือ​ความบาดเจ็บแค่นิดเดียวเองนะเนี่ย ​แต่สุดท้ายก็เข้าอีหร็อบเดิม วิ่งตามเรื่อง​บ้าน วิ่งตามเรื่อง​รถ เดินทางขึ้น​เหนือล่องใต้ เคลียร์เอกสาร​ที่ค้างคาข้ามชาติข้ามภพ ช่างน่าเบื่อเสียจริงๆ​ แล้ว​ยังเหน็ดเหนื่อยมากมาย​ด้วย ฉันเกิดนิวรณ์เรื่อง​​ความลังเลสงสัย (ชีวิตตน) ​ความพยาบาท​ (​กับ​ความ​ที่คนข้างตัวไม่​ได้ดังใจ) มากมาย​ ทับซ้อนคดีเก่าๆ​ ​ที่ยังสางไม่หมด คนข้างตัวนั้น​รู้จักฉันดีกว่าตัวฉันเองเสียอีก ​เขารู้ว่าอุปนิสัยลึกๆ​ของฉัน ​ความภาคภูมิใจของฉัน ​แต่​เขาไม่​สามารถเข้าใจ​ได้ว่า ฉันหัวเสียอะไร​เกี่ยว​กับ​เขา หรือว่า​เขาอาจ​จะเข้าใจ ​แต่แก้ไขไม่​ได้ ก็เลย​ทำ​เป็นไม่เข้าใจก็ไม่รู้เหมือนกัน

ฉันพูดแบบเปลือยใจ​เพื่อให้​เพื่อนๆ​ เข้าใจว่า ชีวิต​ที่เผชิญ​กับการเปลี่ยนแปลงมากมาย​ในช่วงสั้นๆ​ นั้น​อาจนำมา​ซึ่ง​ความสับสน​กับสิ่ง​ที่เคยเชื่อว่าแน่นอน​ได้อย่างไรบ้าง​ เราพูดกันไม่รู้เรื่อง​บ่อยครั้ง ​เขาพูดทีไร ฉันไม่ค่อย​จะยอมรับ ฉันอยากรู้ว่าตัวเอง​ต้องการ​จะทำอะไร​ให้ตัวเองบ้าง คำตอบแรก​ที่​ได้มาก็​คือ ฉัน​ต้องยื้อยุด​เอาสุขภาพ​ที่ดีคืนมาก่อนอื่นใด เรื่อง​อื่นๆ​​จะค่อยตามมาเอง ชีวิต​ที่ผ่านมาหลายปีให้หลังมันหมุน​ไปตามแกนของมัน​โดยเราไม่​ได้ฝืนอะไร​เลย​ อะไร​​ที่ทำแล้ว​แย่ต่อสังขารเราก็ทำมาหมด ไม่ฉุกคิด ไม่ไหวทัน ​เอา​แต่อัดยาให้อยู่​รอด

ด้วยเหตุ​ที่อุณหภูมิขึ้น​ถึงขีดสุด เครื่องยนต์ร้อนจัด คนข้างตัวจึงตัดสินใจเดินทางกลับยุโรป​ไปก่อนฉันหนึ่ง​เดือน แล้ว​ก็ยุ่ง​กับอะไร​มากมาย​ไม่แพ้ฉันทางด้านเมืองไทย ฉันเขียนข้อ​ความช่วงนี้​ระหว่างอยู่​บนเครื่องบิน คืนนี้เรา​จะ​ได้เจอกัน​ที่สนามบินมิวนิค แล้ว​ชีวิตแบบเดิมๆ​ ​จะดำเนินต่อ​ไปหรือเปล่า หรือเรา​จะมีพลังพอ​ที่​จะเปลี่ยนแปลงมัน​ไปในทาง​ที่ดีกว่านี้สักหน่อย​​ได้หรือไม่ อย่างไรก็ดี เวลาหนึ่ง​เดือน​ที่อยู่​ห่างกันนี้มี​ความหมายมาก อย่างน้อยก็สำหรับฉัน มันช่วยให้ฉัน​ไปไตร่ตรองอะไร​มากมาย​ ​และเริ่มเห็นว่าชีวิตแบบไหน​ที่เราอยาก​ได้ ไม่มีงานประจำยุ่งๆ​มา​เป็นตัวเบี่ยงประเด็น ไม่ใข่ว่า​เขา​และฉันไม่เคยอยู่​ห่างกัน ตอน​เขาย้าย​ไปเบรุตใหม่ๆ​ เราก็ต่างคนต่างอยู่​ ​แต่คราวนี้มันมีนัยยะมากมาย​ มัน​เป็นเรื่อง​ของฉัน​กับชีวิต​ที่เหลือล้วนๆ​ มัน​จะ​เป็นตัวชี้วัดด้วยว่า ชีวิตคู่​ที่เหลือของเรา​จะ​ไปรอดหรือไม่ ในฐานะคนเกษียณ​ทั้งคู่

ใน​ส่วนเรื่อง​การงาน​ที่จากมา บอก​ได้เลย​ว่าไม่​ได้คิดถึงอีกเลย​ จนเจ้านายเก่าเขียนมาถามว่า​จะช่วยทำงานรายในรอบเดือนเมษาให้อีก​ได้หรือไม่ ฉันรู้สึกผิดนิดหน่อย​​ที่​ต้องบอกว่า บังเอิญเดือนนี้ฉัน​จะ​ไปกรีซฉลองอายุ ๕๐ ปีของน้องสาว ก็เลย​​จะทำงานนี้ให้แมรี่ไม่​ได้ (​ทั้งๆ​​ที่เคยบอก​เขาไว้ล่วงหน้าว่า​จะช่วยทำ) ​เป็นอันพับ​ไป ​แต่ไม่นานก็มีงานเล็กๆ​ ของจอร์แดนจรมาให้ทำอีก อันนี้ฉันไม่​ได้ปฏิเสธ​เพราะเห็นว่างานไม่กี่วัน ​และอีกงานหนึ่ง​​คือแปลคู่มืออบรมเยาวชน​เป็นภาษาไทย งานนี้​ต้องต่อรอง​กับน้อง​ที่ส่งงานมาว่า ขอไม่แปลตัวต่อตัว​แต่แปลสรุปดีกว่า ​และขอยืดเวลาส่ง​ไปปลายพฤษภาคม
เอ เจ้าแม่กาลีปีกนางฟ้าว่า​จะเขียนเรื่อง​ม่วนๆ​ สนุกๆ​ แล้ว​ทำไมกลายมา​เป็นเรื่อง​หนัก​ได้ เอ้า เปลี่ยนเรื่อง​คุยดีกว่า

​เมื่อมือฉันดีขึ้น​ ฉันก็กลับมาสนุก​กับการควงกระทะทำอาหารอีกครั้ง ห้องครัว​ที่รีสอร์ตของพี่ต้อย​แม้ว่า​จะ​เป็นห้องครัวง่ายๆ​ แค่เตาแก้สสองหัว ไม่มีอะไร​แฟนซีแบบ​ที่เยอรมนี ​แต่ฉันก็สนุก​กับการปรุงปรนอาหารระดับมาสเตอร์เชฟทีเดียว เมนูฮิตๆ​ ก็ไม่พ้นผัดไทยกุ้ง ผักไทยใส่ปู ปูผัดผงกะหรี่ ปูนึ่ง ข้าวผัดปู ยำปลาทูน่าผสมแซลม่อน แกงเขียวหวาน ต้มเลือดหมู จับฉ่าย ข้าวต้มหมู วันก่อนก็สนุก​กับการทำข้าวเหนียวมูน น้ำกะทิทุเรียน ​และสังขยา ฉันเพิ่งรู้ว่าสิ่ง​ที่ฉันเห็นว่าทำง่ายๆ​ ​เพราะทำมา​เป็นประจำนั้น​ สำหรับ​เพื่อนแล้ว​มัน​เป็นสิ่ง​ที่ซับซ้อนพอสมควร ฉันก็​ได้​แต่หวังว่านักเรียน​ทั้งหลาย​ที่รักของฉัน​จะไม่ทำให้ครูผิดหวังในฝีมืออาหารจานต่อ​ไป

อย่างไรก็ดี มาสเตอร์เชฟก็ตกม้าตายเองเหมือนกัน วันก่อนเห็นปลาทูสด นึกอยากกินต้มยำ ​ไปซื้อเห็ดฟางสดๆ​ ​กับมะนาวมาด้วย อุวะ ต้มยำเสร็จแล้ว​รสชาติมันไม่แซ่บเลย​ มะนาวก็ออกขม ปลาก็จืดมากๆ​ จนฉันบอกพี่ต้อยว่า รสชาติไม่​เป็นสับปะรด ​แม้​แต่แมวก็คงไม่ยอมกินปลาทูของฉัน ​เพราะมันจืดราว​กับว่ามันไม่เคย​ได้เห็นน้ำทะเล ...​ นั่นก็​เป็นการยิงมุข​ที่หนึ่ง​ พอเราทำข้าวเหนียวมูนกัน พี่ต้อยก็ยืนยันว่าข้าวเหนียวสุกแล้ว​ (​เพราะกลัว​จะสุกเกิน) เรา​เอา​ไปมูน ออกมาเอร็ดอร่อย (ฉันไม่​ได้กิน​เพราะงดแป้ง​และของหวาน) พี่เดือนมากินแล้ว​บอกว่า ข้าวเหนียวยัง​เป็นไตอยู่​เลย​ ร้อนถึงเชฟ​ทั้งสอง​ต้อง​เอาข้าวเหนียว​ไปนึ่งอุ่นในซึ้งให้มันสุกมากขึ้น​ พี่ต้อยว่า​ต้องอุ่น "อย่างลึกซึ้ง" เลย​นะเนี่ย ก๊ากก๊าก​กับมุก​ที่สอง สักพักฉันถามพี่ต้อยว่าข้าวเหนียวอุ่นร้อนหรือยัง ​และยัง​เป็นไตอยู่​หรือเปล่า พี่ต้อยบอกว่า "ไตวาย​ไปแล้ว​จ้า" เจ๊แกยิงมุกแบบไม่เกรงหน้าอินทร์หน้าพรหมเลย​ พวกเราลองนึกถึงภาพพวกฉันสามคนขำกลิ้งกันอยู่​แถวๆ​ซึ้งนึ่งข้าวเหนียว ถูกมุขยิงกันกระจุยกระจาย ...​ ชีวิตอย่างนี้เอง​ที่ฉันถวิลหา ​ความสนุกสนาน อารมณ์ขันอันไม่มีขีดจำกัด

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3570 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง A deskless life --Series
ชื่อตอน ผัวเมียละเหี่ยใจ(๒) --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รจนา ณ เจนีวา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๘๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น