นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๗
...อายุ​ได้ ๕๒ ฉันก็เกษียณตัวเองจากมนุษย์ทำงานนั่งโต๊ะ ​ที่เคยเหน็ดเหนื่อยจนฟุบคาบ่อยๆ​ มาทำงานชีวิตในรูปแบบไร้เงินเดือนไร้โต๊ะ...​....

ตอน : การต่อสู้กับตัวเอง

​เพื่อนพ้องน้องพี่​ที่รัก

อุ(เจ้า)แม่(กาลี)เจ้า นี่เวลาผ่าน​ไปสามเดือนกว่าแล้ว​หรือนับ​แต่ฉันเขียนเมล์บ้าๆ​บอๆ​ครั้งสุดท้าย ​เพื่อน​และน้องหลายคนบอกว่า "​เอาอีก ​เอาอีก" ​แต่เจ้าแม่กาลีเจ็ทแหล็ก อ่อนแรง เขียนต่อไม่ไหว หลังจากออกจากเยอรมนี​ไปเมืองไทย ก็เหมือนมีชีวิตครึ่งเดียวอยู่​ตลอด

บัดนี้ เจ้าแม่กาลีคนใหม่​ที่มีปีกนางฟ้าน้อยๆ​ งอกออกมาบ้าง ​ได้ฤกษ์จับปากกาอีกแล้ว​ เช้า​นี้(วัน​ที่เขียน)อากาศ​ที่หมู่บ้านแม่คำ อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย ​ที่เกือบ​จะเหนือสุดยอดในสยามลดต่ำลงแค่ ๑๙ องศา ไม่น่าเชื่อ นี่เดือนเมษายนนะเนี่ย ฟังผิดฟังใหม่​ได้ค่ะ​ เหตุด้วยว่าฝนกระหน่ำตอนเย็นมาสองวัน วันก่อนขนาดมีลูกเห็บตรง (หมา​ทั้งหลายน่า​จะเดือดร้อน​ไปตามๆ​กัน เจอเห็บหล่นมาจากฟ้า) ​และคง​จะมีกระแสลมเย็นพัดผ่านมาจาก​ที่ไหนสักแห่งด้วยกระมัง

อีกสองวันฉันก็​ต้องเดินทางกลับทะเลเหนืออีกแล้ว​ หลังจากมาสัมผัส​ความอบอุ่น ชุ่มฉ่ำ​ทั้งกาย​และใจ ​พร้อม​ทั้งแสงแดด ​ความรัก เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม ​ความสนุกสนานสำราญใจ​ที่เหลือเฟือเหลือล้น ​ที่เมืองไทยบ้านเราบ้านเกิด​เป็นเวลาสามเดือน แง แง แง ไม่กลับทะเลเหนือไม่​ได้หรือ กลัวเจ้าแม่กาลีอาละวาดอีก

สิ่ง​ที่เกิดขึ้น​ในสามเดือนนั้น​มันมากมาย​เกินพรรณนา งั้น​จะเล่าเท่า​ที่ฉัน​จะมีแรงเขียนก็แล้ว​กัน

อย่างแรก สุขภาพย่ำแย่ในช่วงเดือนแรก​ที่มาเมืองไทยจนแทบ​จะ​เอาตัวไม่รอด ไหน​จะป่วยกระเสาะกระแสะมาจากเยอรมนี มือเจ็บ ใจป่วย อารมณ์หด ร่างกายเหมือนหญิงชรา เคลื่อนไหวตรงไหนก็โอดโอย ยกของหนักแทบไม่​ได้ ทำสิ่งต่างๆ​อย่างแกนๆ​ กิน​เอากิน​เอา (ด้วยเหตุผล​ที่ทุกคนควรเข้าใจ​ได้) จนน้ำหนักขึ้น​​เอาขึ้น​​เอา กางเกงคับ แขนห้อย หน้ากลมดิก เห็นตัวเองแล้ว​ยิ่งชิงชัง (​ความผิดกระทงแรก​คือไม่รักตัวเอง) ทะเลาะ​กับสามีเรื่อง​ฉันน้ำหนักขึ้น​ (​ความผิดกระทง​ที่สองว่า เมียไม่รักสวยรักงาม) ​ไปหาหมอรักษาใจบ้าง รักษากาย(มือ)บ้าง ​ได้ยามากินก็งั้นๆ​ สุดท้าย คิดว่าปีใหม่นี้ควร​จะลดน้ำหนัก ปรับปรุงสุขภาพของตัวเอง​เป็นของขวัญให้ตัวเราเองก่อนสิ่งอื่นใด ชีวิตทำงานก็จบ​ไปแล้ว​ ไม่ย้อนมาฟื้นฟูชีวิตตัวเองเลย​ก็​จะกระไรอยู่​

ดังนั้น​​เป็นไง​เป็นกัน ฉันเข็นตัวเอง​และทุ่มทุนสร้าง เดินเข้าฟิตเนส สมัครโปรแกรมสองเดือน แพงหูฉี่ แถมจ้างเทรนเนอร์​ส่วนตัวด้วย กะขู่ตัวเองว่าเสียเงินแล้ว​นะ ไม่​ไปเสียดายแย่ ฉันนัดเทรนเนอร์อาทิตย์ละสองครั้ง แรกๆ​ ก็กระปลกกระเปลี้ยยังจับทางไม่ถูก ​แต่ใจเต็มร้อย สามีก็ช่วยลุ้น พอเริ่มรู้จักเครื่องออก​กำลังกายแบบต่างๆ​ เน้นสร้างกล้ามเนื้อ ก็เริ่มสนุก ชอบ​ที่สุด​คือลู่วิ่ง (​ซึ่งฉัน​เอา​แต่ท่าเดินเร็วอย่างเดียว ข้อต่อต่างๆ​มันยังเจ็บอยู่​) ​และดัมเบลล์เล็กๆ​ หนักกิโลครึ่ง นอกจากนั้น​ ฉันก็ช่วยตัวเองเพิ่มเติมด้วยการจัดหาไดเอ็ต​ที่มีโปรตีนสูง แป้ง​และน้ำตาลต่ำ เออ น้ำหนักไม่ลดเท่าไร ​แต่กล้ามเนื้อเฟิร์มขึ้น​ หุ่นพอถูๆ​ไถๆ​ ทนดู​ได้มากกว่าเดิม ​เนื่องจากฉัน​ใช้ชีวิต​ระหว่างเชียงใหม่ (ถนนนิมมานฯ) ​กับเชียงราย (แม่บ้านคำ) เวลาอยู่​เชียงใหม่ก็​ไปฟิตเนส หรือ​ใช้เครื่องออก​กำลังกาย​ที่คอนโดฯของ​เพื่อนรุ่นพี่​ที่​ไปขออาศัยอยู่​ เวลาอยู่​แม่คำก็ออก​ไปเดินเล่น​ที่ทุ่งนา ครั้งละประมาณหนึ่ง​ชั่วโมง​ได้ระยะทางราวสี่กิโล สุขใดไหน​จะปาน ​ได้อยู่​​กับธรรมชาติ เห็น​ความเปลี่ยนแปลงจากฤดูหนาว เข้าสู่ฤดูร้อน

การชักคะ​เย่อ​กับน้ำหนัก​เป็นเรื่อง​ยากมากจริงๆ​ คราวนี้ฉัน​เอาฟิตเนส​เป็นตัวช่วยอย่างเข้มแข็ง ​เมื่อสังเกตว่าน้ำหนักยังลดยากอยู่​ ลงมาสองกิโล​แต่ยังไม่ยอมต่ำกว่านั้น​ ​เพราะเรายังกินแป้งกินน้ำตาลอยู่​ ​พอดี​ไปเจอแอป​ที่พูดถึง​ความท้าทายของการลดน้ำหนัก​และการ​เอาชนะอุปสรรคต่างๆ​ เลย​โหลดมา ยอมเสียเงินนิดหน่อย​ เออ ดีจริงๆ​ ​เขาพูดถึงการรับมือในจุดต่างๆ​ เช่น ขาด​กำลังใจ การกินจุบจิบ กิน​เพราะเครียด กิน​เพราะออกสังคม กิน​เพราะเจอครอบครัว กิน​เพราะ​ไปเ​ที่ยว กิน​เพราะเบื่อ กินฉลอง ติดของหวาน ไม่ออก​กำลังกาย ฯลฯ ​ซึ่งฉันเจอมาหมด เคล็ดลับ​ที่​เขาให้หลักๆ​ ​คือ ​เขาให้เรามีเป้าหมายชัดเจน ปรับทัศนคติต่อการกินให้ถูก​ต้อง กินสิ่ง​ที่ช่วยเผาผลาญ เลี่ยงแป้ง น้ำตาล ไขมัน ให้รักตัวเอง ให้นึกถึงหุ่นสวยๆ​ เสื้อผ้าสวยๆ​ ​ที่เรา​จะกลับ​ไปใส่​ได้อีกครั้ง สิ่งเหล่านี้พวกเราก็รู้มาหมดแล้ว​นั้น​แหละ​ ​แต่ขาดแรงใจ​ที่​จะเชื่อ​ที่​จะทำตาม พอน้ำหนักฉันมาขึ้น​จนตัวเองรับไม่​ได้ ​และ​ได้เริ่มออก​กำลังกาย​และเห็นผลทางกายบ้างแล้ว​ ก็เลย​เริ่มมีแรง​ที่​จะปรับเรื่อง​การกินอย่างจริงจัง

สุดท้าย ฉัน​ไปเจอไดเอ็ตของ Dr Dukan ชาวฝรั่งเศส ​ซึ่งคล้ายๆ​​กับ Atkin Diet ก็เลย​อยากลองดู ยอมสมัครออนไลน์ เสียเงินไม่มากนัก ​เขา​จะวิเคราะห์ว่าน้ำหนักแท้จริง​ที่เรา​จะลด​ได้​คือเท่าไร ให้เรากินโปรตีนอย่างเดียวสามวันแรกตามรายการ​ที่​เขาบอก ​และกินโปรตีนอย่างเดียวหนึ่ง​วัน สลับโปรตีน​กับผักหนึ่ง​วัน ออก​กำลังกาย กินรำข้าวโอ๊ตวันละสองช้อน (กันท้องผูก) ​ไปจนกว่าน้ำหนัก​จะลดเท่า​ที่​ต้องการ โปรแกรมของฉัน​จะ​ใช้เวลาประมาณสองเดือน ​และ​จะรีดน้ำหนัก​ได้ประมาณ ๘ กิโล ฉันทำ​ได้เกือบอาทิตย์แล้ว​ ลดลงมากิโลครึ่ง (หลังจาก​ที่ลงมาแล้ว​จากการ​ไปฟิตเนส) รู้สึกดี​กับร่างกายด้วย ​และเชื่อมั่นว่ามาถูกหนทาง ไดเอ็ตดูแคนนี้​เขาไม่ใช่ให้เราลดอย่างเดียว พอลด​ได้​ที่แล้ว​ ​จะมีโปรแกรมให้เราคงน้ำหนักนี้ไว้จนกว่ามัน​จะไม่ขยับอีกต่อ​ไป ​ซึ่ง​จะทำให้เรามีน้ำหนักคง​ที่ในระยะยาว สู้​เขา ป๊อกเอ๋ย

ใน​ระหว่างการไดเอ็ตมีอะไร​หลายอย่าง​ที่ฉันอยากกิน ​แต่กินไม่​ได้ ก็เลย​อาศัยทำ​กับข้าวให้​เพื่อน​ที่แม่คำกินแทน เหมือน​กับว่าเรา​ได้กินทางใจ​ไปแล้ว​ งานนี้มีคนบอกว่า "คนทำไม่​ได้กิน คนกินไม่​ได้ทำ" ฉัน​ได้อาศัยการทำอาหาร​เป็น "เธราปี" อย่างหนึ่ง​ หาเมนูอร่อยๆ​ มาลองทำให้​เพื่อน​และครอบครัวของ​เพื่อนชิม ​เป็นสิ่ง​ที่น่าขำมา​คือ ฉันมาถึงเมืองไทย​พร้อม​กับการกินทุกอย่าง​ที่ขวางหน้า ​แต่ออกจากเมืองไทย​โดยเลิกกินแป้ง-ข้าว-ขนมปัง-มันฝรั่ง เลิกกินน้ำตาล เลิกกินไขมัน เลิกกินของหวาน เลิกกินผลิตภัณฑ์นม​ที่มีมันเนย เลิกกินผลไม้หวานจัด ยังนึกงงๆ​อยู่​ว่า บ้าหรือเปล่า ​และทำ​ได้อย่างไรกัน ตอนนี้กิน​ได้แค่เนื้อ ปลา กุ้ง ไก่ เต้าหู้ เนยแข็งไร้ไขมัน นมซีโรแฟต โยเกิร์ตไม่มีไขมัน ไม่มีน้ำตาล ไข่ไก่วันละไม่เกินสองฟอง ​และรำข้าวโอ๊ตวันละสองช้อน ​แม้ว่าฉัน​จะกินผัก​ได้ ​แต่ก็​ต้องกินคู่​กับโปรตีน ​และกินสลับ​กับวันโปรตีนล้วนๆ​ หนึ่ง​วัน วัน โปรตีนควบผักหนึ่ง​วัน (ผัก​ที่​เป็นแป้งมากก็กินไม่​ได้) ​ใครสงสัยว่าทำ​ได้อย่างไร คง​ต้องบอกว่า ​เพราะสงสารตัวเอง ​เพราะเคยลองแบบอื่นๆ​แล้ว​ยังลด​ได้ช้า​และลดไม่คงทน ​เพราะแนวคิดของไดเอ็ตนี้​คือ​ความยั่งยืน ​และ​เป็นการเปลี่ยนวิถีการกิน หลอกล่อระบบในร่างกายไม่ให้เผลอสะสมไขมัน ฉันก็เลย​ยอมทำตามสูตรนี้ค่ะ​ ทำแล้ว​ร่างกายปรับตัวดี น้ำหนักลด​โดยไม่โหย ไม่เพลีย ไม่หิว ​และทำควบคู่​กับการออก​กำลังกายด้วย ​ถ้าอดใจไม่ไหวเผลอ​ไปกินอาหาร​ต้องห้าม ก็​ต้องมาออก​กำลังกายเพิ่ม​และทำให้ยืดเวลา​ที่น้ำหนัก​จะลดลงตาม​ต้องการ​ไปอีก ไดเอ็ตนี้​เขามีอนุโลมให้เหมือนกันว่า ​ถ้าอยากของหวานทนไม่ไหว ก็ให้ดื่มพวกไดเอ็ตโซดา พอให้หายอยาก​ไป ​แต่​โดยทั่ว​ไป ​เขา​จะพยายามให้​กำลังใจเรา สู้ สู้ สู้ อย่ายอมแพ้ ให้นึกถึงผลลัพธ์ รวม​ทั้ง พอเราลดน้ำหนัก​ได้ถึงเป้าหมายของเราแล้ว​ ​จะมีการควบคุมอาหารสลับ​กับการผ่อนคลายให้กินตามใจอยาก​ได้อาทิตย์ละครั้ง ​ที่เล่าเรื่อง​นี้เสียมากมาย​ ​เพราะคิดว่า หากเรายอมทำตามไดเอ็ต​ที่แสนยากนี้​ได้ ไขมันเรามันหรือ​จะทนทานอยู่​​กับเรา​ได้ ฉันเชื่อว่า​เพื่อนหลายคนอ่านแล้ว​คงนึกสยดสยอง ​จะ​เป็น​ไป​ได้อย่างไรกัน​ที่เรา​จะมีชีวิตอยู่​​โดยไม่​ได้กินข้าวเลย​ ...​. ​เป็น​ไป​ได้แล้ว​ค่ะ​ ฉันไม่​ได้กินข้าว ไม่กินเส้น ไม่กินของทอด ไม่กินขนมหวาน มา​เป็นเดือนแล้ว​ค่ะ​ ​และไม่​ได้รู้สึกถวิลหาอะไร​เลย​ ขนาดข้าวหุงหอมๆ​มาวางเย้ายวนข้างหน้า ฉันก็เมิน​ได้

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3566 Article's Rate 3 votes
ชื่อเรื่อง A deskless life --Series
ชื่อตอน การต่อสู้กับตัวเอง --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รจนา ณ เจนีวา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๘๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : โดโรที [C-19247 ], [171.6.197.169]
เมื่อวันที่ : ๐๑ ส.ค. ๒๕๕๘, ๑๒.๑๗ น.

สวัสดีค่ะ​​พี่รจนา จำโดโรที​​ได้ไหมคะ​​ ไม่​​ได้แวะมา​​ที่นี่นานมากๆ​​ พี่รจนาสบายดีนะคะ​​ โดโรที​​ได้คุณวุฒิปริญญาเอกมาครอบครองตาม​​ความตั้งใจ หลังจากนั้น​​นำ​​ความรู้​​ที่​​ได้เล่าเรียนมา​​ไปเก็บเกี่ยวหาประสบการณ์ต่างๆ​​ ​​และถ่ายทอดให้คนอื่่นๆ​​ตาม​​ความตั้งใจ หากมีเวลา​​จะแวะมาเขียนเรื่อง​​ราว​​ที่นี่อีกค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : โดโรที [C-19248 ], [171.6.197.169]
เมื่อวันที่ : ๐๑ ส.ค. ๒๕๕๘, ๑๒.๒๕ น.

ขอให้พี่รจนามีสุขภาพ​​ที่แข็งแรงด้วยนะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น