นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๑ กันยายน ๒๕๕๗
ริมฝั่งฝัน #3
วิจิตร จินตนา
...เจ้าหน้า​ที่สิงขร เหมราช อ่านรายงานของพนักงานสอบสวนแล้ว​อย่างละเอียด ในนั้น​บอกว่า นายศักรินทร์ ราชสงวนเสียชีวิตจากการจมน้ำ ไม่ห่างจากสุดปลายท่าน้ำราชสงวนมากนัก ​แต่​ที่เห็นอยู่​นี้ มีรอยเท้าของ​ใครบางคน​ที่เพิ่งเดินผ่านพื้นห้องเข้า​ไป...

ตอน : บทที่ ๓


๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
๑๖.๐๐ น. ณ บ้านน้ำทอง




สิงขร เหมราช อารมณ์ไม่ดีนักตอนลุยดงต้นสาบเสือ​และบรรดาพุ่มไม้หนาม ​เพื่อเข้าสู่เขตบ้านของนายศักรินทร์

เวลาเย็นในหมู่บ้านเปลี่ยวแทบร้าง ยังมีพวกอาสารักษา​ความปลอดภัยหมู่บ้านแวะเวียนมาไม่​ได้ขาด ทำให้เวลาทุกนาทีมีค่า ​และ​เขาเองก็มีเวลาไม่มากนัก ถึง​จะมา​ที่นี้​ได้สามวันแล้ว​ ​แต่ก็เสียเวลาในการลงพื้น​ที่ พูดคุย​กับชาวบ้าน​เพื่อสืบหาร่องรอยต่างๆ​ ​ที่น่า​จะมีหลงเหลือ ​เขารู้แก่ใจดีว่า ทำไมถึงยังอ้อยอิ่ง ไม่ยอมมุ่งตรงมา​ที่บ้านหลังนี้

จนกระทั่งตอนนี้

ถึง​จะแกล้งทำ​เป็นไม่ยอมรับ​กับสิ่ง​ที่เกิดขึ้น​ ​แต่พอก้าวเข้ามาในบ้านของนายศักรินทร์ ​เขาก็จำ​เป็น​ต้องทำใจให้​ได้ว่า ชายชรานั้น​ตาย​ไปแล้ว​

นายศักรินทร์ ราชสงวน​เป็นเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตสิงขรมานานแล้ว​ ชายชราสอนให้​เขาตกปลาตั้งแต่ไม่เต็มห้าขวบ ​เป็น​เพื่อน​กับปู่ของ​เขามายาวนานร่วมสี่สิบปี ​และ​เพราะ​ความ​เป็น​เพื่อนสนิทอย่างยิ่งนั้น​ นายศักรินทร์จึงช่วยเลี้ยงดูพ่อของ​เขา ร่วม​ทั้งตัว​เขาเองในเวลา​ต่อมา

​เมื่อห้าปีก่อน ตอนสิงขรถูกกระสุนจาก​การปฏิบัติหน้า​ที่ บ้านของชายชราก็​เป็น​ที่ซ่อนตัว ให้​เขา​ได้หลบพัก รักษาเยี่ยวยาตนเอง ​โดยมีนายศักรินทร์คอยดูแลอยู่​เต็ม​ที่ ตอนนั้น​สายเลือดแห่งกระเหรี่ยงรามัญในกาย​เขา ระอุอุ่น​ไปด้วยแรงแห่ง​ความสำนึกคุณ

สิงขรเคยยึดถือว่านายศักรินทร์ ​เป็นญาติผู้ใหญ่คนสุดท้าย ญาติผู้ใหญ่​ที่ตนเคารพนับถือ​ที่สุด รัก​และห่วงใย​ที่สุด การ​ต้องผ่านประตูเข้า​ไปในห้องนอนของชายชรา อาจ​เป็นการทำลาย​ความรู้สึก​ที่ว่า ​เขายังอยู่​ ยังคอยอวยชัยให้พร ทุกครั้ง​ที่ตนแวะมาเยี่ยมเยือน

ชายหนุ่มเคยหวังว่า ไม่อยากให้มีอะไร​เปลี่ยน​ไปอีกแล้ว​ในชีวิต มีหน้า​ที่การงาน​ที่ตน​พร้อม​จะทุ่มเท มีคน​ที่เคารพนับถือ มีสถาน​ที่​ส่วนตัวไว้สำหรับพักกายพักใจ ​แต่บัดนี้ ทุกสิ่งกลับเปลี่ยน​ไป

สิงขรตัดสินใจวกลงมาทางชายบึง การลุย​ไปตามริมตลิ่งน่า​จะง่ายกว่า​ต้องบุกฝ่าพงอ้อกอแขม ลุยผ่านดงไม้หนาม​และต้นไม้ใหญ่​ที่กั้นอยู่​​ระหว่างเขต​ที่ดินของตน​กับเขตบ้านของนายศักรินทร์

หากไม่เย็นย่ำลงขนาดนี้ ​เขา​จะอ้อมขึ้น​​ไปทางถนน ​แต่ลางสังหรณ์บางอย่าง บอกว่าเรื่อง​ราว​ที่ตนสงสัย ​จะยิ่งยุ่งยากขึ้น​อีก​เป็นทวีคูณ ​และ​ความยุ่งยากนั้น​ก็พุ่งตรงเข้ามาแล้ว​ ​เขารู้สึก​ได้ชัดเจนพอๆ​ เวลา​ที่​กับคุณปู่ชาวกระเหรี่ยงรามัญของ​เขา ​ได้กลิ่น​และยินเสียงพายุฝน ​ที่เพิ่ง​จะพัดผ่านเข้ามาทางทวายทิศ

สิงขรเลื่อนปืนสั้นคู่กายขึ้น​มาเหน็บไว้ในกระเป๋าเสื้อกั๊ก หากพลัดลง​ไปในร่องน้ำ ก็ไม่อยาก​จะพลาดพลั้งให้มันเปียก ถึงตรงเขต​ที่บ้านของนายศักรินทร์​จะ​เป็นลานกรวดทราย ​แต่​ระหว่างนั้น​ก็ไม่แน่

ชายหนุ่มสรุปว่า ผ่านลงลุยน้ำ​จะ​เป็นการสะดวก​​และปลอดภัย​ที่สุด ​ใช้เวลานิดเดียว ก็มาถึงสะพานไม้ท่าน้ำ​ที่ทอดยาวลึกเข้า​ไปในบึง ชาวบ้านน้ำทองเรียกสะพานนี้ว่า "ท่าราชสงวน" ​เขายืดตัวกระโดดเกาะขอบสะพาน โหนตัวขึ้น​​ไปแล้ว​เหลียวซ้ายแลขวา

จากตรงนี้ ทั่ว​ทั้งบึง​จะเห็น​ได้หากมองมา ​เขาจึงทำ​เป็นเดินเรื่อยๆ​ พลางหวังว่า พวกชาวบ้านรอบๆ​ คงไม่​ได้เห็นอะไร​ผิดสังเกต นอกจาก​ที่เคยเห็นในสองสามวัน​ที่ผ่านมา นั่น​คือคนแปลกหน้าท่าทางเหมือนพวกคนป่าดอย เดินล่องลอย​ไปมาอยู่​รอบบึงใหญ่

ยิ่งสารรูป​ที่ไม่น่าเข้าใกล้อย่างตอนนี้ ​กับหนวดเคราะ​ที่ไม่​ได้โกนมาสองอาทิตย์ ทำให้ไม่เหลือเค้าของเจ้าหน้า​ที่ฝ่ายสืบสวนของสำนักงานป้องกัน​และปราบปรามยาเสพติด ​ที่ลาพักร้อนจากกรุงเทพมาด้วยเหตุผล "ธุระ​ส่วนตัว"

ไม่กี่อึดใจ​ต่อมา สิงขร เหมราช ก็​สามารถแทรกตัวผ่านบานหน้าต่างห้องครัวเข้ามา​ได้ มุ่งหน้าเดินขึ้น​บันไดชั้นสอง ​ทั้งบ้าน​ที่​เขาเข้านอกออกในมา​เป็นร้อย​เป็นพันครั้ง บัดนี้กลับให้​ความรู้สึกว่า​ ตนเพิ่งก้าวเข้ามาใน​ที่นี้​เป็นครั้งแรก

สภาพรอบตัว​ที่ผ่านหางตา​ไปนั้น​ ราว​กับไม่ใช่ห้องโถงสไตล์เมืองหนาว​ที่คุ้นเคย เตาเหล็กทรงกลมตรงกลางห้องกว้างว่างเปล่า ​กับตู้เซฟใบสูงแค่เข่าเก่าแก่ ​ที่ไม่มี​ใครอื่นใดรู้รหัส ​และถูกตั้งทิ้งไว้​ใช้แทนเก้าอี้ชั่วคราวมานานนักหนา

หน้าหนาวของบ้านน้ำทองนี้หนาวหนัก ชาวตากอากาศ​ที่มาสร้างบ้านไว้ แข่งกันปลูก​เป็นแบบบ้านเมืองหนาว จินตนาการ​ไปว่า​เป็นวัลเล่ย์กลางหุบ​เขาในประเทศสวิสเซอร์แลนด์

บ้านของนายศักรินทร์นี้ก็เหมือนกัน ด้วยตั้งใจ​จะให้​เป็นศูนย์กลางของชุมชน ห้องด้านล่างจึงสร้างไว้โปร่งโล่งกว้างขวาง ก่อเตาผิงแบบยุโรปไว้ด้านหนึ่ง​ ​ส่วนด้านใกล้ประตู ​ทั้งมุมด้านนี้ จัด​เป็นเคาน์เตอร์​และชั้นวางสินค้า มีเฟอร์นิเจอร์​ที่ดูไม่เข้าชุดกันวางทิ้งไว้ เหมือนรอเวลาให้​ใครสักคน มาจัดมันให้เข้า​ที่เข้าทาง

สิงขรมองเซฟใบเล็กอีกครั้ง ​เขายิ้มออกมา​ที่เห็นว่า มันยังถูกปิดสนิทดีอยู่​ ​และไม่มีร่องรอยการเคลื่อนย้ายหรือการพยายามงัดแงะใดๆ​ ​เขาจำ​ได้ว่า หน้าหนาวปีหนึ่ง​ นายศักรินทร์เผลอหลุดปากบอกว่า รหัสของตู้เซฟ​เป็นตัวเลขวันเดือนปีเกิดของคนคนหนึ่ง​

ตอนนั้น​​เขายัง​เป็นเพียงเด็กวัยรุ่น ​ที่​ใช้เวลาครึ่งค่อนวัน ปลุกปล้ำอยู่​​กับมัน ด้วยตัวเลขทุกชุด​ที่นึกออก ​โดยไม่สนใจรอยยิ้ม เสียงหัวเราะด้วย​ความขบขันของผู้คน​ที่แวะเวียนกันเข้ามาซื้อหรือเลือกชมสินค้า ก่อน​จะลงเรือพาย ​ไปลอยเล่นอยู่​กลางบึงน้ำ

ชายหนุ่มสะบัดศีรษะแรงๆ​ เรียกสติของตนเอง ให้กลับมาสู่สถานการณ์ตรงหน้า

...​​เขา​ต้องจดจ่ออยู่​​กับปัญหาตรงนี้

สิงขรแทบกระโจนขึ้น​​ไป​เมื่อถึงสองสามขั้นสุดท้าย ชั้นบน​เป็นห้องพัก​ที่ไม่มีประตูกั้น ไม่แปลกใจ​ที่มันรกเรื้อ​ไปด้วยหยากไย่​และฝุ่นละออง ​เขาไล่สายตา​ไปทุกซอกทุกมุม ​เมื่อตั้งใจขนาดนี้ ​จะไม่มีอะไร​เล็ดรอดสายตาของตน​ไป​ได้

เจ้าหน้า​ที่สิงขร เหมราช อ่านรายงานของพนักงานสอบสวนแล้ว​อย่างละเอียด ในนั้น​บอกว่า นายศักรินทร์ ราชสงวนเสียชีวิตจากการจมน้ำ ไม่ห่างจากสุดปลายท่าน้ำราชสงวนมากนัก ​แต่​ที่เห็นอยู่​นี้ มีรอยเท้าของ​ใครบางคน​ที่เพิ่งเดินผ่านพื้นห้องเข้า​ไป อาจ​เป็นคน​ที่มีจุดมุ่งหมายเดียว​กับ​เขาก็​ได้ นั่น​คือหาร่องรอยเบาะแสอื่น...​ หรือไม่ก็...​ พยายามหาทางทำลายหลักฐานอะไร​สักอย่าง

มีเสียงรถยนต์ดังแว่วเข้ามา ทำให้ชายหนุ่ม​ต้องขยับ​ไปทางหน้าต่าง มองผ่านผ้าม่านผืนบาง ​เขา​เป็นรถตู้โฟล์คปุโรทั่งสีฟ้าจาง ติดป้ายทะเบียนจังหวัดราชบุรี แล่นโขยกเขยกมาตามถนนหน้าบ้าน...​

​ต้องเผ่นแล้ว​สิ!

​และ​ต้องอย่างเร็วด้วย...​

​แต่สิงขรยังลังเล

คนขับร่างเล็กๆ​ นั่นดึง​ความสนใจของ​เขา​เอาไว้ เธอกระโดดลงจากรถ ตอนแรกคิดว่า​เป็นแค่เด็กวัยรุ่นกะโปโล จนกระทั่งเธอก้าวลงมายืนเต็มตัว ท่ามกลางแสงแดดบ่ายจัด ผมเปีย​ที่ถัก​และรวบเหน็บไว้ ​กับชุดกางเกงขาสั้น​และเสื้อเชิ้ต​ที่ปล่อยชายลงมาจนปิดก้น​ได้มิดนั้น​ ไม่​ได้อำพรางเธอ​ได้จากการ​ที่​เขาเห็นชัดๆ​ แล้ว​ว่า เธอ​เป็นผู้หญิง​ที่เติบโต​ได้เต็ม​ที่แล้ว​จริงๆ​

"ไอ้สิง...​"

​เขาเรียกสติตนเอง เจ้าของบ้านคนใหม่ละสินั่น เดินเข้ามาจน​จะถึงหน้าประตูบ้านอยู่​แล้ว​ ​แต่​เขายังดันมัว​แต่ชะแง้แลตะลึง ​กับรูปร่างเล็กๆ​ ​ที่แสน​จะถูกใจนั้น​อยู่​​ได้

สิงขรยิ้มให้​กับตัวเอง แอบเปิดม่านมองหล่อนให้เห็นชัดๆ​ อีกครั้ง

นานเท่าไหร่แล้ว​ก็ไม่รู้ ​ที่​เขาไม่​ได้นึกชื่นชมรูปร่างของผู้หญิงสาวๆ​ ​โดยไม่​ต้องตั้งข้อสงสัยว่า พวกหล่อน​จะพ่วงประวัติอาชญากรรมอะไร​ติดตัวมาบ้าง

​แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาเหลือให้อ้อยอิ่ง

​เขา​ต้องเผ่นจากตรงนี้แล้ว​จริงๆ​



************

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3563 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง ริมฝั่งฝัน --Series
ชื่อตอน บทที่ ๓ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง วิจิตร จินตนา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๑ กันยายน ๒๕๕๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น