นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗
ร้อยใจมังกร #6
ปักษิณ
..."​เมื่อคืน นอนไม่หลับหรือลูก ท่าทางอิดโรยยัง​กับไม่​ได้นอนมา​ทั้งคืนอย่างนั้น​แหละ​?" คุณหญิงเจือ ประดิษฐานาเวศน์เอ่ยถามธิดาด้วย​ความ​เป็นห่วง​เมื่อเจอ...

ตอน : บทที่ 6

"​เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือลูก ท่าทางอิดโรยยัง​กับไม่​ได้นอนมา​ทั้งคืนอย่างนั้น​แหละ​?" คุณหญิงเจือ ประดิษฐานาเวศน์เอ่ยถามธิดาด้วย​ความ​เป็นห่วง​เมื่อเจอหน้ากันบนโต๊ะอาหารในตอนเช้า​

"มันรู้สึกเวียนหัวเท่านั้น​แหละ​ค่ะ​คุณแม่ ไม่มีอะไร​หรอกค่ะ​ ประเดี๋ยวก็คง​จะหายเอง ​เพราะ​เมื่อคืนนอนหลับๆ​ตื่นๆ​..คุณแม่อย่าห่วง​ไปเลย​ค่ะ​"

"มีอะไร​ทำให้​ต้องคิดมากหรือกังวลล่ะลูก ถึง​ได้นอนไม่ค่อยหลับ ​จะให้แม่ช่วยอะไร​ก็บอกมา​ได้นะ ไม่​ต้องเกรงใจ"

"ไม่มีอะไร​จริงๆ​ค่ะ​คุณแม่"

"อย่างนั้น​ก็แล้ว​​ไป ว่า​แต่วันนี้​จะ​ไปเรียนในวังไหวไหมล่ะจ๊ะ​ลูก ​จะหยุดสักวันก็​ได้นะ แม่​จะ​ได้ส่งแม่ลำเจียกล่วงหน้า​ไปเรียนขออนุญาตคุณท้าวท่านให้" คุณหญิงเจือหมายถึงคุณท้าวคนสอนการบ้านการเรือน​และมารยาทกุลสตรีให้หญิงสาว​ที่อยู่​ในวัง ​โดยเธอ​จะให้บ่าวคนรับ​ใช้นำหนังสือ​ไปเรียนท่านว่ากฤษณาป่วยไม่​สามารถมาเรียน​ได้ตามปกติ

"​ไป​ได้ค่ะ​คุณแม่ บอกแล้ว​ยังไงล่ะว่าหนูไม่​ได้​เป็นอะไร​สักหน่อย​ หนูนั่งรถเจ๊ก​ไปไม่​ได้เหน็ดเหนื่อยอะไร​ ขอบคุณมากค่ะ​คุณแม่​ที่​เป็นห่วง" กล่าวจบหญิงสาวก็ชายตา​ไปทางป้า​เนื่องแม่ครัวเอกของบ้าน​เพื่อลอบสังเกตดูกิริยาท่าทาง ​ซึ่งปรากฏว่าอีกฝ่ายไม่​ได้แสดงกิริยาผิดปกติ​แต่อย่างใดให้เห็น

"ใน​เมื่อลูกยืนยันว่า​ไป​ได้ก็แล้ว​​ไป ​เพราะว่าตัวของลูกย่อมรู้ตัวเอง​ได้ดีกว่า​ใคร​ทั้งหมด จริงไหมล่ะจ๊ะ​"

"ค่ะ​คุณแม่ ลูกสบายดี"

"งั้นก็ตามใจลูกเถิดจ้ะ​"

"ขอบคุณค่ะ​คุณแม่"

"เอ้อ..วันนี้นายตันเต็งกุยคนลากรถเจ๊ก​เขามารอรับบริการตั้งแต่เช้า​แล้ว​รู้หรือเปล่า?"

"​แต่หนูยังไม่​ได้​ไปเดี๋ยวนี้นี่คะ​"

"นายคนนี้​เขารับบริการบ้านเราเพียงบ้านเดียวเท่านั้น​ ไม่​ได้​ไป​ที่อื่นอีกเหมือนเจ๊กลากรถคนอื่น​เขา นี่​เขาก็พาแม่​เนื่อง​ไปตลาดสดมารอบหนึ่ง​แล้ว​"

"อย่างนั้น​หรือคะ​?"

"จ้ะ​ อีกเกือบชั่วโมงหนึ่ง​กว่าหนู​จะออกเดินทาง​ไปในวังไม่ใช่หรือ?"

"ค่ะ​"

"แม่ว่าตอนนี้นะ ทาง​ที่ดีลูกควร​จะรีบ​ไปอาบน้ำ​แต่งตัวเข้าเถอะ ​จะ​ได้​ไปถึงวัง​แต่เนิ่นๆ​"

"ค่ะ​..คุณแม่"

"เออ..นี่ลูกกฤษณาจ๊ะ​?" คุณหญิงเจือเอ่ยร้องเรียกลูกสาวเหมือนเพิ่ง​จะนึกอะไร​ขึ้น​มา​ได้

"มีอะไร​อีกหรือคะ​คุณแม่?" กฤษณาหันหน้ากลับมาหามารดาอีกครั้งหนึ่ง​

"​คือว่า..เอ้อ..บ่ายวันนี้บ้านเรา​จะมีแขกมาเยี่ยม ลูกน่า​จะกลับมาทันพบ​กับแขกของเรานะจ๊ะ​"

"คุณแม่หรือคุณพ่อก็คอยรับแขกอยู่​แล้ว​ไม่ใช่หรือคะ​ ไม่เห็น​จะ​ต้องรอหนูเลย​นี่คะ​"

"​แต่แขกรายนี้​เป็นแขกคนสำคัญ​ที่หนูเองก็เคยรู้จักชื่อเสียงของ​เขาดี ​แม้​จะไม่เคยพบหน้าค่าตากันก็ตาม ญาติผู้ใหญ่ของ​เขาอยาก​จะพาเจ้าตัวมาพบหน้ารู้จักมักจี่​กับหนูนะจ๊ะ​ เราควร​จะพบรู้จักกันไว้เผื่อในวันข้างหน้า"

"​ใครกันคะ​ คุณแม่?"

"แม่ยังไม่บอกดีกว่า ​เอาไว้​เมื่อลูกพบ​กับ​เขาแล้ว​หนูก็​จะรู้เองแหละ​จ้ะ​ อย่าลืมรีบกลับมาให้ทันนะจ๊ะ​ลูกแม่"

"ก็​ได้ค่ะ​ หนู​จะให้นายกุ่ยรีบกลับมาส่งหนูทันที​ที่เลิกเรียน แล้ว​พบกันนะคะ​คุณแม่"

"โชคดีลูก ตั้งใจเล่าเรียนนะจ๊ะ​?"

"ค่ะ​คุณแม่"

​และในวันเดียวกัน​เมื่อขณะ​ที่ตันเต็งกุยลากรถเจ๊กพาหญิงสาวแล่นผ่านย่านบางลำพูนั้น​ กฤษณาพยายามสอดส่ายสายตามองหาสองหนุ่มหน้าทะเล้น​ที่เพียรเดินตามเธออยู่​ทุกวัน ​แต่ก็ยังมองไม่เห็นวี่แวว กระทั่งรถแล่นถึงสนามหลวงหรือทุ่ง​พระเมรุเรื่อย​ไปจนอ้อม​ไปทางท้าย​พระบรมมหาราชวังจนถึงประตูวิเศษไชยศรีก็ยังไร้เงาของชายหนุ่ม​ทั้งสอง ทำให้กฤษณารู้สึกผิดหวัง​และค่อนข้าง​จะหงุดหงิดในอารมณ์พิกล

ก่อน​ที่หญิงสาว​จะก้าวข้ามธรณีประตูวิเศษไชยศรีเข้า​ไปภายในวังนั้น​ เธอหันมาสั่งตันเต็งกุยบุรุษลากรถประจำตัวของเธอด้วยสีหน้าเครียดๆ​

"นายกุ่ย..นาย​จะรับปากว่า​จะไม่ปากโป้ง​และรักษา​ความลับของฉัน​ได้ไหม?"

"ปากโป้ง​คืออารายคัก?"

"เอ่อ..ก็ไม่ปากพล่อยหรือพูดมากให้คนอื่น​ได้รับรู้ยังไงล่ะจ๊ะ​"

"ฮ้อ..ไม่พูดมาก..อั๊วเข้าใจเลี้ยว"

"​เมื่อเข้าใจก็ดีแล้ว​ ฉันอยาก​จะถามนายกุ่ยว่า ​ที่ลากรถมาวันนี้นายเห็นหนุ่มสองคน​ที่ฝากเพลงยาว​ไปให้ฉัน​เมื่อวานบ้างหรือเปล่าหือ?"

"ยังไม่เห็นเลย​คัก"

"​ถ้าพวก​เขาแอบมาหานายกุ่ยตอน​ที่ฉันอยู่​ในวังแล้ว​ล่ะก้อ นายกุ่ยช่วย​เอาหนังสือของฉันฉบับ​นี้ให้​เขาด้วย​ได้ไหมจ๊ะ​?" พูดพลางหญิงสาวก็ล้วง​เอาซองกระดาษ​ที่รีดพับไว้เรียบร้อย​ยื่นส่งให้สารถีรถเจ๊ก

"ล่ายคัก" หนุ่มคนลากรถเจ๊กรับคำ

"​โดยเฉพาะอย่างยิ่งอย่าให้​ใครเห็นอย่างเด็ดขาดเลย​รู้หรือเปล่า เข้าใจไหม?"

"ม่ายให้คายเห็ง..เข้าจายคัก"

"ดีมาก รอฉันอยู่​​ที่นี่ เอ้า..นี่ขนมของป้า​เนื่องแม่ครัว​ที่บ้าน​เขาฝากมาให้นายกุ่ยกินแก้หิว​ระหว่าง​ที่คอยฉันอยู่​นอกวัง ​เอา​ไปสิ ฉัน​จะ​ต้องรีบเข้า​ไปข้างในวังก่อนนะจ๊ะ​?"

"เชิงคัก ขอกคุงคัก"

หญิงสาวรีบกุลีกุจอก้าวเท้าข้ามธรณีประตูวิเศษไชยศรีเข้า​ไปภายในเขต​พระบรมมหาราชวังหรือวังหลวงอย่างรวดเร็วเหมือน​ที่เคยปฏิบัติ​เป็นประจำทุกวัน

คล้อยหลังจาก​ที่กฤษณาลับกายหายเข้า​ไปภายในเขต​พระราชฐานเพียงชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น​ พลันร่างของสองหนุ่ม​ที่เคยแอบติดสอยห้อยตามรถเจ๊กมาตั้งแต่​เมื่อวันก่อนก็ปรากฏขึ้น​จนทำ​เอาเจ้าหนุ่มคนลากรถชาวจีนถึง​กับสะดุ้งสุดตัว

"ไอ้หย่า..ตกใจหมก อั๊วนึกว่าผีโผล่มาเสียอีก พวกลื้อสองคงเล่งมาเงียบๆ​แบบนี้ ทำ​เอาอั๊วใจคอหายหมก"

"แหม..ลื้อนี่ช่าง​เป็นคนขวัญอ่อนจริงๆ​เลย​นะ..อากุ่ย" หมานเอ่ยทักทายกึ่งสรรพยอกหนุ่มจีนใหม่คนลากรถเจ๊กด้วยสีหน้ายิ้มระรื่น ​พร้อมกันนั้น​ก็หันหน้ามาพยักพเยิด​กับบุญธรรมหรือเจ้าหนุ่มถึก​เพื่อนรักเกลอแก้ว "ไอ้ถึก มึงเห็นด้วยเหมือนกัน​กับกูไหมวะ?"

"เออกูเห็นด้วย..ว่าอากุ่ยมันท่า​จะขวัญอ่อนจริงๆ​อย่างมึงว่านั่นแหละ​ว่ะ"

"อั๊วเพียงแค่ตกใจเท่านั้น​เอง ขวังอ่องอารายกังคัก?" ตันเต็งกุ่ยหรือ​ที่พวก​เขาเรียกว่าอากุ่ยปฏิเสธพลางส่ายหน้า​และทำไม้ทำมือประกอบกิริยาวุ่นวาย

"​เมื่อลื้อว่าไม่​ได้ขวัญอ่อนก็แล้ว​​ไป ​แต่คนไทย​เขาชอบบอกว่าคน​ที่ขี้ตกใจ​เป็นคนขวัญอ่อนกัน​ทั้งนั้น​ สาเหตุ​ที่วันนี้พวกเราสองคนแอบโผล่มาให้ลื้อเห็นกะทันหันนั้น​ก็​เพราะว่า พวกเราไม่อยากให้คุณหนูกฤษณาเธอเห็นเท่านั้น​แหละ​ รู้ไหมล่ะ?"

"อ้าว..ทำไมถึงไม่อยากให้เธอเห็งล่ะคัก?"

"เรื่อง​นั้น​อั๊วว่าลื้ออย่ารู้​จะดีกว่า..เอ้อ..​แต่พวกเราอยาก​จะรู้ว่า วันนี้ตั้งแต่ออกจากบ้านมาถึง​ที่วังหลวงเนี่ย คุณหนูกฤษณาเธอถามไถ่ถึงพวกเราสองคนบ้างหรือเปล่า หือ..อากุ่ย?"

"เอ่อ..ถามคัก!"

"เธอถามว่าอย่างไรหรือ?" หนุ่มบุญธรรมหรือนายถึกเอ่ยถามสวนมาอย่างเร็วปรื๋อ ​พร้อม​ทั้งแสดงท่าทีกระตือรือร้นอย่างเห็น​ได้ชัด จนทำให้หนุ่มมะขามข้อเดียว​เพื่อนเกลอกระแอมเบาๆ​​และพูดเปรยๆ​สำเนียงทำนองกระเซ้าขึ้น​มาว่า

"อะแฮ้ม..อยากรู้จนตัวสั่นเชียวนะ​เพื่อนกู?"

"มึงอย่าเพิ่งสอด​ได้ไหมไอ้หมาน?" บุญธรรมหันหน้ามาปราม​เพื่อนด้วยสีหน้าดุเชิงตำหนิ

"คุงหลูกิกซาหนา.." หนุ่มจีนใหม่พูดเสียงยานคาง​เพื่อหวัง​ที่​จะให้ผู้ฟังเข้าใจ "​เขาถางผงว่าเห็นพวกคุงสองคงบ้างไหม?"

"ลื้อบอกเธอว่าอย่างไรล่ะ อากุ่ย?" บุญธรรมซัก

"อั๊วบอก​ไปตามจริงว่าไม่เห็ง ​เพราะอั๊วไม่เห็งลื้อสองคงจริงๆ​ ตั้งแต่ออกจากบ้านมาจนถึง​ที่นี่"

"แล้ว​เธอบอกอะไร​ลื้ออีกวะ อากุ่ย?"

"เธอฝากกะหลากหลังสือให้ลื้อว่ะ?"

"กระดาษหนังสืออะไร​ไหนขอดูหน่อย​ซิ?" บุญธรรมกรากเข้าประชิดจนถึงตัวเจ้าหนุ่มคนลากรถเจ๊กอย่างลืมตัว พลาง​เอามือจับไหล่เขย่าเบาๆ​

"​เป็น​เอามากว่ะ​เพื่อนกู อากุ่ยลื้อรีบ​เอาให้​เขาเร็วๆ​เข้าหน่อย​เถอะวะ เดี๋ยวมัน​จะ​เป็นลม​เป็นแล้ง​ไป​เพราะ​ความดีใจ"

"เอ้า..นี่ไง..คุงหลูเธอฝากให้ลื้อ" พูดจบตันเต็งกุยก็รีบล้วง​เอาเพลงยาวออกจากชายพกยื่นส่งให้​แต่​โดยดี กระนั้น​ก็ยังไม่วายเหลียวมอง​ไปรอบๆ​บริเวณด้วย​ความหวาดระแวง ด้วยกลัวว่า​จะมี​ใครอื่นมาเห็นเข้า ​ทั้งนี้ก็​เพราะ​เขา​ได้ให้สัญญาไว้แล้ว​​กับหญิงสาวเจ้าของจดหมาย​ซึ่ง​เป็นนายสาวของ​เขา​โดยตรงในขณะนั้น​

"ขอบใจมากอากุ่ย เอ้านี่..ขนมอร่อยๆ​​ทั้งนั้น​ อั๊วตบรางวัลให้ลื้อ​เป็นสินน้ำใจ" บุญธรรมเอื้อมมืออันสั่นเทา​ไปรับเพลงยาวของสาวเจ้าจากมือสารถีจีนหนุ่มด้วย​ความดีใจ ​ที่​เขา​สามารถทำให้บุตรีของ​พระยาประดิษฐานาเวศน์ผู้สูงส่งในสายตาของคนทั่ว​ไปอุตส่าห์เขียนเพลงยาวตอบหนุ่มชาวบ้านธรรมดาอย่างนายบุญธรรมแห่งบ้านบางลำพูคนต้อยต่ำผู้นี้​ได้ ​เขารีบยัดเพลงยาวฉบับ​จิ๋วเข้าไว้ในไถ้ซุกยังชายพกอย่างมิดชิด แววตาของเจ้าหนุ่มฉายแสงแห่ง​ความปลื้มปีติ ​เขาอมยิ้มอยู่​คนเดียว​โดยกะว่า​จะ​เอาไว้อ่าน​เมื่อกลับ​ไปถึงบ้านแล้ว​

สิ่งของ​ที่​เป็นรางวัลสำหรับเจ๊กลากรถคราวนี้ก็​คือ ขนมตะโก้แห้ว​และส้มเขียวหวานบรรจุอยู่​ในชะลอมใบเขื่อง ​ซึ่งตันเต็งกุยยิ้มรับจนแก้มปริขณะ​ที่เอื้อมมือออก​ไปรับ สารถีหนุ่มจากโพ้นทะเลรีบแก้ชะลอมล้วงหยิบ​เอาขนมออกเคี้ยวตุ้ยๆ​อย่างมี​ความสุข

​โดยหารู้ไม่ว่าห่างออก​ไปเพียงอีกไม่กี่วามีชายหนุ่มฉกรรจ์สามคน​แต่งกายรัดกุมทะมัดทะแมง ​กำลังแอบยืนมองพฤติกรรมของตันเต็งกุย​และไอ้หนุ่มเพลงยาว​ทั้งสองอยู่​อย่างไม่วางตา...​

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3537 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง ร้อยใจมังกร --Series
ชื่อตอน บทที่ 6 --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๑๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น