นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๘ มิถุนายน ๒๕๕๖
...แอลลี่ยืนสงบนิ่งอยู่​หน้าแท่นอนุสรณ์ ​เพื่อรำลึกถึงลูกเรือ​และกัปตันแห่งยานในซีรี่เบทิวเดียม​ทั้งหมด ​ที่​ได้พลีชีพ​ไป​กับการอัปปางของยานในห้วงอวกาศมืด เบ...

ตอน : ...3...

แอลลี่ยืนสงบนิ่งอยู่​หน้าแท่นอนุสรณ์ ​เพื่อรำลึกถึงลูกเรือ​และกัปตันแห่งยานในซีรี่เบทิวเดียม​ทั้งหมด ​ที่​ได้พลีชีพ​ไป​กับการอัปปางของยานในห้วงอวกาศมืด

เบื้องหน้า​เป็นรายชื่อยาน-ลูกเรือ​และกัปตัน หญิงสาวกวาดตาไล่อ่านมาตั้งแต่ชื่อยานลำแรก ธรรมเนียมการสลักชื่อบนแผ่นป้ายของแท่นอนุสรณ์นี้ ​จะนำชื่อยานขึ้น​ก่อน ​และลำดับชื่อกัปตันไว้หลังรายชื่อลูกเรือ​ทั้งหมด ​เพื่อแสดง​ความรับผิดชอบ​และย้ำถึงหน้า​ที่ของกัปตันว่า ​จะ​ต้องดูแลทุกคนก่อนตนเองเสมอ

แอลลี่หยุดสายตาตรงชื่อยานลำสุดท้าย ไล่อ่านรายชื่อลูกเรือบนยานลำนั้น​​ทั้งหมด 17 คน เธอหลับตาพยายามนึกถึงบางอย่างในวัยเด็ก ​แต่ก็คิดไม่ออก จากนั้น​จึงมองชื่อสุดท้ายนาน...​ชื่อของกัปตันแห่งยานเบทิวเดียม 77 ...​กัปตันวาสเซล คุก

หญิงสาวยืนนิ่งอีกราวห้านาที เธอสูดอากาศฟอดใหญ่ แล้ว​หมุนตัวเดินอย่างมั่งคงขึ้น​บันไดหินสีขาวนวล แหงนหน้าขึ้น​มองอาคารสถาปัตยกรรมเบื้องหน้า เสากลมใหญ่​ทั้งแปดต้น แสดงถึงจำนวนของระบบสุริยะ​ทั้งหมด​ที่ถูกสร้างขึ้น​ใหม่ บันไดยาวออก​ไปไกล มีผู้คนออกมาชม​ความงามของอาคารนี้กัน​แต่เช้า​ ทหารสองกลุ่มตั้งแถววิ่งออก​กำลังกาย แสงแดดทอดผ่านยอดบนของอาคาร​เป็นแฉก เช้า​นี้แสงฟุ้ง​เป็นสีทองสวยงามนัก แอลลี่หยุดยืนชมอยู่​ครู่หนึ่ง​ แล้ว​มองป้ายใหญ่หน้าอาคาร​ที่มีข้อ​ความว่า ...​สถานีอวกาศแห่งยานเบทิวเดียม...​

ยานเบทิวเดียมถือ​เป็น​ความภาคภูมิใจแห่งเผ่าพันธุ์ มันถูกสร้างขึ้น​​เมื่อห้าร้อยกว่าปี​ที่ผ่านมา กำเนิดขึ้น​​พร้อมหลักทฤษฏีสร้างระบบสุริยะจักรวาลขึ้น​มาใหม่เอง มนุษย์หมด​ทั้งเวลา​และทรัพยากรสำหรับ​ใช้ตามหาดาวดวงใหม่​ที่​สามารถดำรงชีวิตอยู่​​ได้ ทุกครั้ง​ที่สำรวจเจอดาวดวงหนึ่ง​ มันก็ช่างเหมือนการพบเนื้อคู่เก๊ๆ​ เหมือน​จะใช่​แต่ก็ไม่ใช่ ท้าย​ที่สุดมนุษย์ก็ค้นพบว่า ดาวเคราะห์​ที่เหมาะสมไม่​ได้อยู่​ตามลำพัง มัน​ต้องการ​ความเกื้อกูล ​ต้องการ​ความ​เป็นระบบ ​ต้องการแหล่งพลังงาน ​ต้องการเคลื่อน​ที่ ระบบสุริยะ​คือคำตอบ หนึ่ง​ระบบสุริยะต่อหนึ่ง​ดาว​ที่ดำรงชีพอยู่​​ได้

นักวิทยาศาสตร์​และวิศกรสร้างเครื่องมือชิ้นหนึ่ง​ขึ้น​มา ​เป็นแท่นยิงอนุภาคขนาดใหญ่ ใหญ่พอๆ​ ​กับภูเขาไฟลูกหนึ่ง​ มัน​จะปล่อยพลังเข้าโจมตีกลุ่มฝุ่น​และก๊าซ เร่งให้เกิดการหมุนตัว จนแผ่ออก​เป็นรูปจานยักษ์ แรงโน้มถ่วง​ระหว่างมวลสาร​จะสร้างแรงกดดันมหาศาล ทำให้ก๊าซมีอุณหภูมิสูงพอ​ที่จุดปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชัน ​และดวงอาทิตย์ก็ถือกำเนิดขึ้น​มา

ด้วยเหตุนี้ยานเบทิวเดียวจึงมีขนาดใหญ่มาก ​และยังมีสมองกลด้วย เจ้าหน้า​ที่บนยานสูงสุดแค่ 30 คน ​กับยานเบทิวเดียม 1 ลำ ก็​สามารถสร้างระบบสุริยะจักรวาลใหม่ขึ้น​มา​ได้แล้ว​

แอลลี่ออกเดินต่อ เสียงเครื่องมือสื่อสารดังขึ้น​ เธอหยิบมันออกมาจากซอง​ที่คาดไว้ตรงต้นแขนซ้าย พอเห็นชื่อคนติด​ต่อมา หญิงสาวก็เดินหลบ​ไปหลังเสากลม ​เพราะมั่นใจว่า​ต้องคุยยาวแน่

"ค่ะ​แม่" แอลลี่เอ่ยขึ้น​ ​แม้ในใจ​จะรู้สึกหวั่นๆ​ ​แต่ก็แสร้งทำน้ำเสียงให้สดใส

"​จะ​ไปแล้ว​เหรอแอล" อีกฝ่ายน้ำเสียงไม่ค่อยดี

"ลูกไม่จำ​เป็น​ต้องทำแบบนี้นะ แม่​เป็นห่วงจริงๆ​"

"หนู​ไปไม่นานจริงๆ​ ค่ะ​ เดี๋ยวก็กลับแล้ว​...​" ปลายเสียงของแอลสั่นๆ​ นึกถึงใบหน้าแม่แล้ว​อยาก​จะร้องไห้ออกมา

"พ่อของลูกก็เคยพูดแบบนี้นะ ​และ​เขาก็ไม่เคยกลับมา"

​ได้ฟังแล้ว​แอลลี่ก็น้ำตาไหล เธอ​เอามือบังเสียงจากเครื่องมือสื่อสาร สูดลมหายใจเข้าลึกๆ​ แล้ว​รีบพูดตัดบทสนทนา

"แม่คะ​ มีประกาศเรียกชื่อหนูแล้ว​ เดี๋ยวหนูโทร​ไปใหม่นะ ...​รักแม่นะคะ​" แอลลี่ปิดเครื่องมือสื่อสารทันที เธอหันหน้าหาเสากลม แล้ว​ร้องไห้ออกมา เธอ​เป็นคนเข้มแข็งก็จริง ​แต่น้ำตาหนนี้มันสุด​จะทน นึกถึงยานเบทิวเดียวลำใหญ่ นึกถึงแม่ นึกถึงตัวเอง นึกถึงพ่อ...​เธอเคยถามตัวเองว่าทำ​เพื่ออะไร​ อดีตมันแก้ไขไม่​ได้แล้ว​ ไม่มี​ใครฟื้นคืนกลับมา​ได้​แม้ว่างานของเธอ​จะสำเร็จก็ตาม

แอลลี่สูดหายใจอีกครั้งยกมือขึ้น​เช็ดน้ำตา แล้ว​หมุนตัวออกจากเสา ​เป็นจังหวะเดียวกัน​กับชายหนุ่มท่าทางทะมัดทะแมงเดินตรงเข้ามา ​ทั้งสองปะทะกันอย่างจัง แอลลี่ตัวเล็ก​และบางกว่ามาก แรงชนทำให้เธอถึง​กับเซจนจวนล้มอยู่​รอมร่อ

ปฏิกิริยาตอบสนองแบบฉับพลันของชายหนุ่ม ทำให้แขนเหยียดออก​ไปทันที ​เขาดึงรั้งเธอเข้ามากอดไว้ ​แต่กระเป๋าสัมพาระของแอลลี่ก็ตกกระจัดกระจายเกลื่อน​ไปทั่ว แอลลี่อยู่​ในอ้อมกอดของชายแปลกหน้า เธอประหม่าจน​เขารู้สึก​ได้ จึงคลายกอดแล้ว​จับไหล่เธอเบาๆ​ แอลลี่เงยหน้าขึ้น​มอง ดวงตาประสานกัน

"ผมทำให้คุณร้องไห้เหรอนี่" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น​อย่างตกใจ

"เปล่าค่ะ​" แอลลี่เลี่ยงสายตาชายหนุ่ม เธอเบี่ยงไหล่ออกจากมืออันแข็งแกร่งของ​เขา ​ใช้หลังมือเช็ดน้ำตาตัวเอง

"ผมขอโทษนะครับ​ ไม่คิดว่า​จะมี​ใครมาแอบอยู่​หลังเสาแบบนี้"

แอลลี่ไม่ว่าอะไร​ รีบเก็บข้าวของ​ที่กระจายเกลื่อน ชายหนุ่มตามเข้ามาช่วย ​เขาเก็บเศษเงิน​และเครื่องมือสื่อสาร​ที่กระเด็น​ไปไกลเกือบ 3 เมตร แล้ว​มายืนอยู่​หน้าเธอเหมือนอยากแสดง​ความเสียใจ

"ไม่​เป็นอะไร​แน่นะครับ​" ​เขาถามอย่าง​เป็นห่วง

"คุณคงไม่ชอบแอบอยู่​หลังเสาแบบนี้บ่อยๆ​ ใช่ไหม" ​เขายิ้มแล้ว​เลิกคิ้วถาม

"ค่ะ​" แอลลี่ตอบแล้ว​ยิ้มตาม รู้สึกดีขึ้น​ เธอรับของ​ที่​เขาเก็บให้ไว้ ตามองหน้า​เขาอีกครั้ง จมูก​เป็นสัน คางบุ๋ม ตาสวย ​โดยรวม​เขาดูดีมาก หล่อเหลาคมเข้ม ร่างกายแข็งแรง ก็แน่ล่ะชนเธอซะเกือบปลิว ​ที่สำคัญอัธยาศัยดี สมัยนี้หาคนแบบ​เขา​ได้ยากแล้ว​

"ฉันขอตัวก่อนนะคะ​" แอลลี่เอ่ยคำลาแล้ว​เดินจากมา เธอดูเวลา​ที่แผงตรงข้อมือ ใกล้เวลานัดแล้ว​ แอลลี่เดินเร็วขึ้น​...​

******************************************************

แอลลี่นั่งรออยู่​หน้าห้องทำงานขนาดใหญ่ เธอมองผ่านผนังกระจกใสเข้า​ไป เห็นโต๊ะทำงานใหญ่ทำด้วยไม้เนื้อดี ด้านหลังห้อง​เป็นกระจกเช่นกัน มีภูเขาใหญ่อยู่​ด้านหลัง ดวงอาทิตย์ขึ้น​ทางนั้น​ แสงสีทองยามเช้า​ฉาบ​ไปทั่วห้อง ฝาผนังด้านข้างมีภาพเขียนแขวนไว้ สะท้อนว่าเจ้าของห้องคง​เป็นคนชอบงานศิลปะอยู่​บ้าง ​โดยรวมจัดห้องไม่ซ้ำซากจำเจ ​เขา​ต้อง​เป็นคน​ที่มีระเบียบ​แต่ยืดหยุ่น​ได้ แอลลี่เหลือบมามอง​ที่ป้ายตรงประตูกระจกบ้าง เธออ่านออกเสียงในใจ

...​กัปตันแมกซ์ แมคกราธ แห่งยานเบทิวเดียม 113...​

"โต​เป็นสาวแล้ว​นะแอลลี่" หญิงสาวหันกลับ​ไปมองต้นเสียง แล้ว​รีบลุกขึ้น​แสดง​ความเคารพ

"สวัสดีค่ะ​กัปตัน"

อีกฝ่ายโบกมือ "ไม่​ต้องถึงขนาดนั้น​หรอกแอลลี่" ​เขายิ้มออกมาหลังประโยค อายุคราวพ่อของแอลลี่ ใส่ชุดทหารแล้ว​รูปร่างยังดูดีสม​ส่วน ​ต้อง​เป็นคน​ที่ดูแลตัวเองดีมาก ​แต่ผม​เป็นสีเงินเกือบหมด

"แม่สบายดีใช่ไหม"

"สบายดีค่ะ​ท่าน" แอลลี่ตอบ กัปตันจ้องตานาน

"หนูดูเหมือนพ่อหนูมาก" ​เขาแหงนหน้ามองขึ้น​แล้ว​ถอนหายใจ "​เขา​ต้องภูมิใจในตัวหนู​ที่สุด ลุงเคยเห็น​เขาอุ้มหนูด้วยนะ เสียดาย​ที่เวลามันมีน้อยเกิน​ไป"

แอลลี่ยืนนิ่งก้มมองพื้น เธอ​ได้ยินเสียงคนเดินมาด้านหลัง จึงหันกลับ​ไปมองแล้ว​เลิกคิ้วขึ้น​อย่างสงสัย

"เจอกันอีกแล้ว​" ​เขาทักเธอ แอลลี่ยังไม่ทันลืม​เขาด้วยซ้ำ เพิ่ง​จะเดินชนกันหยกๆ​ ไม่ถึงชั่วโมง กัปตันเอ่ยถามว่ารู้จักกันมาก่อนเหรอ แอลลี่พยักหน้าแล้ว​ยื่นมือ​ไปให้​เขาจับ

"ผม...​เอ็มครับ​" ​เขาบอกชื่อตัวเอง มือ​เขาหนา​และแข็งแรง แอลลี่ยิ้มให้แล้ว​บอกชื่อตัวเองออก​ไปบ้าง

"ฉัน แอลลี่ค่ะ​ แอลลี่ คุก...​"

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3534 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง The New Earth --Series
ชื่อตอน ...3... --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง กรีนก๊อปแก๊บ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๘ มิถุนายน ๒๕๕๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๐๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น