นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๘ มิถุนายน ๒๕๕๖
...​เป็นเช้า​​ที่สงบ​และอบอุ่น แสงจากดวงอาทิตย์ของระบบสุริยะในลำดับ​ที่ 8 นี้ยังบริสุทธิ์ ‘เอ็ม’ สูด​เอาอากาศมวลใหญ่เข้าปอด แล้ว​เป่าปากระบายออกมาอ...

ตอน : ตอนที่ 2

ตอน​ที่ 2

​เป็นเช้า​​ที่สงบ​และอบอุ่น แสงจากดวงอาทิตย์ของระบบสุริยะในลำดับ​ที่ 8 นี้ยังบริสุทธิ์ ‘เอ็ม’ สูด​เอาอากาศมวลใหญ่เข้าปอด แล้ว​เป่าปากระบายออกมาอย่างผ่อนคลาย ดาวเคราะห์ดวงใหม่นี้ถือ​เป็นดาวเคราะห์ดวงล่าสุด เอ็มรู้สึกด้วยซ้ำว่าผืนดินมันยังอุ่นๆ​ เหมือนขนมปัง​ที่เพิ่งออกมาจากเตาร้อนๆ​

ประชากร​ที่นี่ยังมีน้อย ​เพราะระบบจัดการโควต้า​ที่ให้สิทธ์แก่พวกลูกขุนมูลนาย​และผู้มีอัน​จะกิน​ทั้งหลายจากดาวเคราะห์​ทั้ง 7 ดวงก่อนหน้านี้นั่นเอง พวก​ที่เหลือจึงยังไม่ถูกอพยพมา เอ็มไม่ใช่ตัวเลือกของโควต้า ​แต่งาน​ที่​เขาทำมันให้สิทธิ์แก่​เขา ทำให้บางช่วงของชีวิต ​ได้หลับยังระบบสุริยะหนึ่ง​แล้ว​​ไปตื่น​ที่อีกระบบสุริยะหนึ่ง​ก็เคยมี

เอ็มเดินทอดน่อง​ไปตามถนน​ที่ก่อขึ้น​ด้วยหิน มีต้นไม้เล็กอยู่​เต็มริมสองทาง ลมพัดมาเบาๆ​ ​เขา​ได้กลิ่นคล้ายสมัย​เป็นเด็ก​ที่เคยวิ่งเล่นอยู่​ในไร่ข้าวโพด ยุคนี้รัฐบาลเริ่มสนับสนุนให้มนุษย์ย้อนคืนสู่รากเหง้า ​เป็นเราอย่าง​ที่บรรพบุรุษเคย​เป็น อยู่​​กับธรรมชาติ เรียนรู้​ที่​จะยอมรับ​ความเปลี่ยนแปลง มนุษย์นั้น​​ได้บทเรียนมาแล้ว​ เอ็มมองป้ายเตือนขนาดใหญ่หน้าสำนักงานตำรวจ ​เป็นรูปมือของพวก ‘โดรน’ ​ที่วางไว้บนฉากขาว เหมือนมือของคน​ที่ตาย​ไปแล้ว​ ​พร้อมข้อ​ความด้านล่างระบุชัดว่า "ไม่สร้างโดรน ไม่ทำลายมนุษย์"

เอ็มตรง​ไปยังร้านขายของเก่าตรงหัวมุมถนน ​เขาเคยนึกสงสัยว่า ช่างน่าแปลก​ที่ดาวดวงนี้​เป็นดาวเคราะห์ใหม่แท้ๆ​ ​แต่ไหงมีร้านขายของเก่า​ได้ซะอย่างนั้น​ ​เขาผลักประตูเข้า​ไป ภายในร้านเจือด้วยบรรยากาศอบอุ่น มีกลิ่นอายเก่าๆ​ คล้ายกลิ่นฟางแห้ง ​กับถังไม้โอ๊ค​ที่ไม่​ใช้งานแล้ว​ แสงสว่างภายในร้าน​เป็นสีส้มปนเหลือง เหมือนแสงของ​พระอาทิตย์ยามเย็น ฝาผนังประดับประดาด้วยของเก่า ​ทั้งตะกร้าไม้เก่าๆ​ กรอบภาพ ดินสอ เครื่องดนตรี ...​จิปาถะ เอ็มชอบร้านนี้ ถูกใจ​ที่เจ้าของร้านยึดสโลแกนไม่พึ่งพาเทคโนโลยี อีกอย่างมัน​เป็น​เพราะอุปนิสัยของ​เขาเองด้วย​ที่ชอบทำอะไร​ภายใต้ขีดจำกัด ​เพราะขีดจำกัดมันทำให้เกิดการดัดแปลง เอ็มเชื่อเช่นนั้น​

"รอบนี้​จะ​ไปไหนล่ะ" เจ้าของร้านอายุรุ่นคราวปู่ของเอ็มทักมาจากหลังเคาร์เตอร์อย่างอารมณ์ดี

"ภารกิจลับ" เอ็มตอบพลางยิ้ม

"ลับทุกรอบ" ชายชราหัวเราะร่วนออกมาหลังประโยค

เอ็มหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าสะพายแล้ว​ยื่นให้

"ผมล่ะทึ่งเลย​ คุณ​ไปหากระดาษพวกนี้มาจากไหน แล้ว​ยัง​จะของ​ที่​เอามาจดลงอีก"
เจ้าของร้านเอ่ยขึ้น​อย่างสงสัย

"​ได้จากร้านคุณนั่นแหละ​"

​ทั้งสองหัวเราะออกมา​พร้อมกัน

"ในรายการไม่มีเชือกนะ" ชายขราเอ่ยพลางกวาดตามองขึ้น​ลงในกระดาษ

"เส้นเก่า​ที่ซื้อ​ไปจากคุณคราว​ที่แล้ว​ยังดีอยู่​เลย​"

เจ้าของร้านพยักหน้า ​ใช้นิ้วกดแว่นตาลง แล้ว​มองสบตาเอ็ม

"ถามจริงๆ​ กองทัพไม่มีเครื่องมือแบบนี้รึไง คุณก็รู้ว่าสมัยนี้ไม่มี​ใคร​ใช้ของพวกนี้กันแล้ว​"

เอ็มยิ้มแล้ว​ตอบ

"มีสิ แถมดีกว่า​และไฮเทคกว่าอุปกรณ์ของคุณมาก ​แต่คุณลองนึกดู ​ถ้าเกิดคุณ​ต้อง​ไปติดอยู่​บนดาว​ที่ไม่มีแหล่งพลังงาน​ที่​จะ​สามารถจ่ายพลังงานให้​กับอุปกรณ์ไฮเทคพวกนั้น​​ได้ คุณ​จะทำยังไง"

"ผมอาจ​จะ​ต้อง​ใช้หินจุดไฟ" เจ้าของร้านตอบขำๆ​

"ผมมีวิธี​ที่ดีกว่านั้น​"

"ยังไง"

"ซื้อไม้ขีด​ที่ร้านคุณไง"

เจ้าของร้านหัวเราะออกมา พลางยื่นจอมอนิเตอร์เล็กๆ​ เท่าฝ่ามือส่งราคาของให้เอ็มดู ​พร้อม​ทั้งเอ่ยต่อว่า

"เทคโนโลยีมันทำให้เราไม่รู้จักพอ พวกเราถึง​ได้ตระเวน​ไปสร้างระบบสุริยะซะทั่วอวกาศ คุณเชื่อมั้ยว่าธรรมชาติน่ะ ​เขายึดถือหลักการสมดุลนะ"

เอ็มทำหน้าสงสัย "ยังไงครับ​"

"เราสร้างในสิ่ง​ที่ธรรมชาติไม่ทำ นั่นมันแปลว่าเราละเมิด​ความ​พอดี​และสมดุลของ​เขาเข้าให้แล้ว​ ไม่สงสัยเหรอว่า ​ถ้าวันหนึ่ง​ธรรมชาติทวง​เอา​ความสมดุลคืน ​เขา​จะทำยังไง"

เอ็มถอนหายใจ

"ทำลาย...​"

ชายชราพยักหน้า แล้ว​หันกลับ​ไปจัดของ​ที่เอ็มสั่ง เดินเข้าออกหลังร้านอยู่​สักพัก ก็​ได้ห่อกระดาษใบใหญ่​พร้อมของข้างในมา

"ผมล่ะทึ่งเลย​ คุณ​ไปหากระดาษพวกนี้มาจากไหน" เอ็มทัก

เจ้าของร้านหัวเราะออกมาเสียงดัง

"ยังไงก็ขอให้คุณโชคดี" ชายชราตบไหล่เอ็ม ​เขารู้สึกว่า​เจ้าหนุ่มนี่มีกล้ามเนื้อ​ที่แข็งแรง คง​จะผ่าน​ความยากลำบากมามากมาย​ ​ทั้งยังอัธยาศัยดี สมัยนี้หาคนแบบ​เขายากแล้ว​

เอ็มจ่ายเงินแล้ว​กล่าวคำร่ำลา จากนั้น​ก็ตรงดิ่งกลับ​ที่พักทันที คืนนี้​เขา​ต้องเข้านอน​แต่หัววัน ​เพราะพรุ่งนี้​และคืนต่อ​ไป ​เขาไม่แน่ใจว่า ​จะ​ได้นอนหลับสบายเหมือนคืนนี้อีก

********************************************************

ห้องสี่เหลี่ยมขนาด 7x7 ตารางเมตร ฉาบด้วยสีขาวนวล​ไปทั่ว​ทั้งห้อง ตกแต่งอย่างราบเรียบ​ที่สุดด้วยเฟอร์นิเจอร์เพียงชิ้นเดียว​คือตุ้ใหญ่ด้านหลัง เตียง​ที่เคยนอน​เมื่อคืน​เป็นแบบพับ​ได้ ถูกเก็บฝังไว้ในฝาผนังจนดูกลืนว่าไม่มีอะไร​อยู่​ตรงนั้น​ แสงตะวันยามเช้า​สาดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ปะทะร่างของเอ็มตรงกลางห้อง จนเกิดรูปเงาทอดยาว​เป็นภาพ​ที่สวยงาม

เอ็มนั่งขัดสมาธิ-สงบนิ่งอยู่​บนพื้นห้อง ​เขาสวมเพียงกางเกงวอร์มสีดำ ไม่ใส่เสื้อ เผยให้เห็นมัดกล้ามแขน​ที่ตรึงแน่น​และแผงหน้าอกอันแข็งแกร่ง แขนซ้ายมีรอยแผล​เป็นจากอาวุธของพวกเคอร์คิเจี้ยน ใต้ราวนมข้างขวามีรอยของมีคมกรีดยาว

เอ็ม​กำลังกำหนดลมหายใจเข้าออก ​เขาฝึกทำ​ทั้งก่อนนอน​และทุกเช้า​ ผลจากการฝึกนี้ทำให้​เขาควบคุมสติตัวเอง​ได้ ​เมื่อ​ต้องเจอภัย​ที่คาดไม่ถึง เอ็มลุกขึ้น​ยืน​เพราะรู้สึกมั่นคงในจิตใจแล้ว​ เดินตรง​ไปตรวจกระเป๋าสัมพาระอีกรอบ ยกขึ้น​ลง​เพื่อประมาณน้ำหนัก กระเป๋า​ต้องไม่หนักเกิน​ไป ​และมีกฏเพิ่มอีกด้วยว่า ​ต้องมีแค่ใบเดียวเท่านั้น​ ​เพราะงานของ​เขามันจำ​เป็น​ต้องมี​ความคล่องตัว รวดเร็ว ดังนั้น​​จะให้น้ำหนักกระเป๋ามา​เป็นปัญหาไม่​ได้

เอ็มออกจากห้องตอน 07.00 น. ​เขามีนัด​ที่สถานีอวกาศประจำดาวเคราะห์แห่งนี้ ​และนั่น​คือข้อมูลไม่กี่อย่าง​ที่​เขามี เอ็มไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถูกเรียกตัว​ไปทำภารกิจอะไร​ มีเพียงคำสั่งย้ำมาแค่เตียมตัวเดินทางไกล งานทหารมันก็​เป็นแบบนี้ สำหรับ​เขาถือว่าเหตุการณ์ปกติ ภารกิจ​ต้องคู่กัน​กับ​ความลับอยู่​แล้ว​ ​แต่​ความลับหนนี้มันไม่เหมือนครั้งไหนๆ​ ​เพราะคน​ที่กุมเรื่อง​​เอาไว้​ทั้งหมด ​และยัง​เป็นคนเดียว​กับ​ที่ระบุขอตัวเอ็มเข้าร่วมงาน ​คือกัปตันแห่งยาน เบทิวเดียว 113...​

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3531 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง The New Earth --Series
ชื่อตอน ตอนที่ 2 --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง กรีนก๊อปแก๊บ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๘ มิถุนายน ๒๕๕๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๐๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น