นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๖ พฤศจิกายน ๒๕๕๕
คีตมายา #2
SONG-982
...หัวใจ​ที่เต้นตึกตักตูมตามนั้น​ ปรับจังหวะ​ได้ดีขึ้น​แล้ว​ เหงื่อ​ที่ราว​กับหลั่งออกมา​ได้จากทุกขุมขนเริ่มแห้ง กลิ่นหอมอ่อนๆ​ ​แม้​จะปนอยู่​​กับ​ความอับชื้น ​แต่ก็ยังทำให้หล่อนอารมณ์เย็นลง​ได้ ​ส่วนแสงอ่อนๆ​ ​เพราะภายในบ้าน​ส่วนใหญ่รูดม่านปิดหมด ก็ดูเหมือน​จะทำให้สายตาของหล่อน...

ตอน : บทที่ ๐๑ เงื่อนไขที่ไม่อาจปฏิเสธ

บท​ที่ ๑

ราศี ทักษิณาวรรณ รู้สึกถึงแรงระรัวของหัวใจ มันกระตุกเต้นจนแทบหลุดออกมานอกเนื้อ สายตาพร่าจนเห็นแถวอักษรในแผ่นกระดาษนั้น​ซ้อนกัน​เป็นหลายแถว แดดสายแผดแสงให้กระดาษขาววาวแสงขึ้น​จนบาดตา อาการ​ทั้งหมดอึกอักอึดอัดจนพูดอะไร​ไม่ออก

เหมือน​จะ​เป็นลม จน​ต้องรีบเท้ามือลงบนโต๊ะ แล้ว​ทรุดตัวลงนั่น

"​ทั้ง​ที่เริ่มแล้ว​แท้ๆ​ ทำไมไม่ทำให้มันจบๆ​ ​ไปล่ะ ยัยเชื้อรางี่เงา"

ยามทำสิ่งใดไม่ถูกใจตน ราศีมัก​จะบ่นว่าตัวเองเช่นนั้น​

"​เอาเถอะ แค่ไม่กี่ประโยค ทำไม​จะทำไม่​ได้"

​และก็มัก​จะให้​กำลังตัวเองเช่นนี้เสมอ

"ไม่​ได้ขึ้น​​ไปแสดงละครเวทีเสียหน่อย​ แค่อ่านตาม​ไปทีละตัวก็ยัง​ได้...​"

​เมื่อคำปลอบแรกไม่​สามารถผลักดันให้ร่างกายลุกขึ้น​ยืน​ได้ ก็​ต้องมีถ้อยคำอื่นๆ​ ตามมา

ราศีสูดหายใจลึกๆ​ ระบายลมหายใจออกมายาวๆ​ ปรับสายตาให้ตัวอักษร​ที่ดูลอยซ้อนกัน​ไปมานั่นหยุดขยับเสียที

‘คุณ "นารทลิขิต" ขอขอบคุณสื่อมวลชนสายวรรณกรรมทุกท่าน ​ที่ช่วยสนับสนุน "วิมานเทวา เดอะ ซีรี่ย์" ให้​ได้รับเสียงตอบรับจากผู้อ่านอย่างรวดเร็ว ​สามารถขึ้น​ครองอันดับหนึ่ง​หนังสือขายดีในทุกหน้าร้าน​ได้ภายในสองสัปดาห์ เสาร์สุดท้ายปลายเดือน จึงขอเรียนเชิญทุกท่าน มา​เป็นเกียรติในงานฉลองการเปิดตัว "วิมานเทวา เดอะ ซีรี่ย์" ด้วยกันอีกครั้ง...​’

"ก็แค่นี้ ทำไมเธอถึง​จะทำไม่​ได้!"

หล่อนชักโกรธตัวเองจริงจัง

"มันก็แค่ประกาศ ยากเย็นตรงไหนล่ะ"

จนแล้ว​จนรอดราศีก็ไม่​สามารถยืนขึ้น​​ได้อีกครั้ง เหงื่อเริ่มซึม​ไปทั่วแผ่นหลัง ​ทั้ง​ที่มีร่มไม้ใบบัง แถมยังมีสายลมอ่อนๆ​ พาพัดกลิ่นหอมของดอกไม้นานาพรรณ​ที่เจ้าของบ้านชื่นชอบนักหนา ​แต่หล่อนก็ยังรู้สึกร้อนๆ​ หนาวๆ​ ​ไป​ทั้งตัว ​โดยเฉพาะ​ที่ใจนั้น​ มันร้อนรนจนบอกตัวเอง​ได้เลย​ว่า​กำลังกระวนกระวายอย่างหนัก

"ยัยเชื้อรา!!! แก​ต้องทำให้​ได้!!"

ราศีกัดฟัน ยันตัวขึ้น​อีกครั้ง หายใจลึกๆ​ อัดลมหายใจไว้ในอก นึกถึงขั้นตอนการพูดต่อ​ที่ประชุมชน​ที่เคยอ่านผ่านตามาจากหนังสือหลายต่อหลายเล่ม

"หัวผัก หัวปลา หัวผัก หัวปลา...​"

เริ่มท่องซ้ำๆ​ ขณะกวาดสายตา​ไปรอบๆ​ เสมือน​กำลังทุกทักทาย​กับนักข่าวทุกคน​และกล้องทุกตัว

"ก็หัวคน​ทั้งนั้น​ หัวผักหัวปลา​ที่ไหนกันล่ะ นั่นก็รู้จัก นั่นก็เคยเห็น คนนั้น​​ที่เคยเขียนด่าคุณนารท นั่นก็อีตาขี้หลีจอมลามก"

รู้สึกเหมือน​จะอาเจียน หัวหมุนติ้ว เม็ดเหงื่อผุดพราวใบหน้า ​ความกลัว​กับ​ความอับอาย​กำลังต่อสู้กันอย่างหนัก ​และไม่เห็นวี่แววว่าตัว​ความกล้า​จะเข้ามาช่วยยุติศึกภายในใจนี้​ได้ตอนไหน

"​เป็นอะไร​​ไป!"

คำถามจากเสียง​ที่ราศีไม่อยาก​ได้ยินดังขึ้น​จน​ได้ ​เป็นเสียงแหบๆ​ ของคน​ที่ดื่มหนัก สูบบุหรี่จัด​และอดนอน ​ที่ดังขึ้น​ข้างหลังหล่อน

แล้ว​​เขาก็ก้าวขึ้น​มานั่งข้างๆ​ ดึงไมค์เข้าใกล้ตัว พูดด้วยถ้อยคำสั้นๆ​ แล้ว​ก็ลุกขึ้น​ เดินหายกลับเข้า​ไปในบ้าน...​ ง่ายๆ​...​ สั้นๆ​...​

"แค่นี้น่ะเหรอ"

ราศียังมองค้างอยู่​​ที่ไมโครโฟน

‘ขอบคุณ​ที่มาร่วมงาน อีกสามสัปดาห์ค่อยพบกันใหม่’

ก็...​ หล่อนไม่​ได้​เป็น​เขานี่นะ

ราศีพยายามหาเหตุผลให้ตนเอง หลังจากตั้งสติ​ได้อีกครั้ง ลุกขึ้น​​และถอยลงจากเวที​ซึ่ง​เป็นแค่ยกพื้นเตี้ยๆ​ ​ที่ตั้งอยู่​กลางลานหน้าบ้านของนักเขียนคนดัง

พอพาตัวเองหลุดพ้นจากประตูหน้าบ้านเข้ามา ก็ถึง​กับหมดแรง ​ใช้แผ่นหลังยันไว้​กับบานประตู หัวใจ​ที่เต้นตึกตักตูมตามนั้น​ ปรับจังหวะ​ได้ดีขึ้น​แล้ว​ เหงื่อ​ที่ราว​กับหลั่งออกมา​ได้จากทุกขุมขนเริ่มแห้ง กลิ่นหอมอ่อนๆ​ ​แม้​จะปนอยู่​​กับ​ความอับชื้น ​แต่ก็ยังทำให้หล่อนอารมณ์เย็นลง​ได้ ​ส่วนแสงอ่อนๆ​ ​เพราะภายในบ้าน​ส่วนใหญ่รูดม่านปิดหมด ก็ดูเหมือน​จะทำให้สายตาของหล่อน​ใช้การ​ได้ดีขึ้น​

ตอนนี้เหลือเพียงอย่างเดียว​ที่ยังไม่จางหาย...​

นั่น​คือ

​ความอับอายขายหน้าล้วนๆ​

"คุณศี เรา​ต้องคุยกัน"

เสียงของคุณนารท ​ที่ยืนดูอากัปกิริยาของหล่อนตั้งแต่แรกเริ่มพูด หลังจากรอให้หญิงสาวตรงหน้า ค่อยๆ​ เรียกสติให้กลับคืนมา

คนถูกเรียกไม่ชอบเลย​​ที่ชื่อตนถูกเอ่ยขึ้น​อย่างนั้น​ ​แต่​เป็นครั้งแรก​ที่หล่อนไม่​ได้บอกให้​เขาแก้คำเรียกนั้น​ให้ถูก​ต้องเหมือนอย่าง​ที่เคย

ตอนนี้ราศีทำ​ได้แค่เพียงเดินตาม​เขาเข้า​ไปในห้องด้านใน ห้อง​ที่อาจเรียกว่าถ้ำของสิงเฒ่าจำศีลมากกว่า ​เพราะมัน​ทั้งมืดทึม​และอับทึบ มีตู้ ชั้น​และโต๊ะใหญ่ ​ที่วางเรียงเต็ม​ไปด้วยหนังสือ หนังสือ แล้ว​ก็หนังสือ ​ที่ไม่​ต้องคิด​จะมองหา​ความ​เป็นระเบียบเรียบร้อย​ในห้องนี้

คุณนารถเดินนำ​ไปทางโซฟาหนังสีเบอร์กันดีตัวใหญ่ ​ที่​ทั้งดูขึงขัง​และคร่ำคร่าในเวลาเดียวกัน มันตั้งอยู่​ด้านในสุดของห้อง ติด​กับหน้าต่าง​ที่มีม่านสีเขียวมะกอกตุ่นๆ​ แขวนปิดไว้ตลอดเวลา

​เขาแวะตรงเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม รินบรั่นดีลงในแก้วเจียระไนทรงเตี้ย สีสันของสุราชั้นดีนี้งามระยับจับตา ​เมื่อถูกแสงจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานส่องผ่าน บุหรี่ยี่ห้อนำเข้าราคาแพง ​เป็นมวนกลมเล็กๆ​ เหมือนหลอดกาแฟ ส่งกลิ่นฉุนขึ้น​ทันที​ที่​เขาดึงออกมาจากซอง

ยังไม่ทัน​ได้จุดด้วยซ้ำตอน​ที่ราศีเข้ามาดึงมัน​ไปจากมือ แล้ว​โยนทิ้งลงตะกร้าข้างโต๊ะ​ไป ​โดยไม่ไยดี​กับแววอาลัยในดวงตาของชายตรงหน้า

​และก่อน​ที่คุณนารท​จะ​ได้ยกแก้วบรั่นดีขึ้น​จิบ​เพื่อดับ​ความขุ่นข้อง​ที่เพิ่งบังเกิด แก้วนั้น​ก็ถูกหล่อนฉวย​ไปจากมือ เททิ้งลงในกระถางบอนไซตายซาก​ที่ตั้งอยู่​บนโต๊ะเตี้ยอีกตัว รินน้ำเปล่าใส่แทน แล้ว​ค่อยยื่นกลับคืนให้​เขา

"นี่มันเรื่อง​อะไร​กันคุณศี"

อีก​เป็นอึดใจทีเดียว กว่า​ที่​เขา​จะเอ่ยประโยคนี้ออกมา​ได้

"ราศีค่ะ​ กรุณาเรียกดิฉันว่า ราศี ก็เหมือน​กับ​ที่คุณไม่ชอบให้​ใครๆ​ เรียกคุณว่าคุณนารท (นาด) ใช่ไหมล่ะคะ​คุณนา-รท ​และ​ถ้า​จะถามเรื่อง​นี้...​" หล่อนปรายตา​ไป​ที่แก้วทรงสวย​ที่บัดนี้บรรจุน้ำเปล่าอยู่​ค่อนแก้ว "...​คุณสั่งไว้เองนะคะ​ ก่อนหนึ่ง​ทุ่มห้ามให้คุณดื่มหรือสูบเด็ดขาด"

พฤติกรรม​ที่คุ้ยเคยของคุณนารท บวก​กับการไม่​ต้องยืนอยู่​ต่อหน้าผู้คน ​โดยมีไมโครโฟนจ่ออยู่​​ที่ปาก ทำให้หญิงสาวกลับมา​เป็นตัวของตัวเอง​ได้อีกครั้ง นอกจากเรื่อง​การ​ต้องออก​ไปพูดจาต่อหน้าไมค์นั่นแล้ว​ หล่อนก็มั่นใจว่าทำการงานอื่นใด​ที่​ได้รับมอบหมาย ​ได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง

"ผมไม่​ได้หมายถึงเรื่อง​เหล้ายาบ้าบออะไร​นี่...​ คุณก็รู้ว่าผม​จะไม่ออก​ไปทำอย่างนั้น​เด็ดขาด ​ถ้าไม่จำ​เป็นอย่างถึง​ที่สุด ​แต่นั่น...​ คุณทำให้ภาพพจน์​ที่ผมสร้างขึ้น​มาเสียหาย คุณเกิดประสาทเสียอะไร​ขึ้น​มาล่ะ"

ราศีใจแป้ว​ไปตัง​แต่คำแรกนั่นแล้ว​ หล่อน​ต้องทำ​เป็นหัน​ไปมองทางอื่น รอให้​เขาพูดคำสุดท้ายจนจบ จึงค่อยหันกลับมาส่งยิ้มเจื่อนๆ​ กลับ​ไป รอ​จะให้​เขาเอ่ยอะไร​ออกมาอีก ​แต่ก็เปล่า...​ ซ้ำตาคู่คมก็หรี่ลง อย่าง​กับ​กำลังจ้อง​จะเค้นหา​ความจริงจากฆาตกรต่อ​เนื่อง

"เอ่อ...​" พอหล่อนเริ่มต้น สายตาอย่าง​ที่เห็นนั่นจึงค่อยคลี่คลาย

"ดิฉันมีปัญหานิดหน่อย​​กับการออก​ไปพูดต่อหน้าคนเยอะๆ​ ​ที่จริง...​หลายคนก็กลัวเรื่อง​อย่างนี้นะคะ​ แบบ​ที่ว่าให้​ไปกระโดดบันจี้จั๊มยังง่ายกว่า...​"

"มันก็จริง ​แต่คน​ส่วนใหญ่ หรือ​ที่จริง...​"

คุณนารทเลียนแบบคำพูดของหญิงสาว​เอาบ้าง

"​ที่จริง...​ ทุกคน​ที่มีหน้า​ที่อย่างคุณ ก็ไม่ทำท่าเหมือนคลื่นเหียนอาเจียน ​จะ​เป็นลมกะทันหันอย่างนั้น​ ​และ...​ถึงบางคนอาจ​จะมีอาการอย่างนั้น​บ้าง พวก​เขาก็พยายามสู้​กับมัน ทำต่อ​ไปให้สำเร็จ ​แต่คุณกลับไม่...​ ​ที่สำคัญ​คือ คุณไม่ยอมบอกผมก่อนว่าคุณทำไม่​ได้"

"ก็ คิดว่า...​ แค่...​ แค่ขึ้น​​ไปพูดข้อ​ความแค่สองสามประโยค...​"

ราศีไม่​ได้สบสายตา​กับ​เขาอีก มือหนึ่ง​เริ่มพยายามคลี่รอยพับตรงขอบชายแขนเสื้ออีกข้าง ​พร้อม​กับการ​ต้องพยายามข่ม​ความรู้สึกอับอายขายหน้าต่อการกระทำของตนเอง ​ที่คนตรงหน้าพูดออกมาตรงๆ​ ขนาดนั้น​

"​คือ...​ ดิฉันคิดว่าตัวเอง​จะทำ​ได้ เรื่อง​กลัวไมค์อาจ​จะหาย​ไปแล้ว​"

หล่อนมองตา​เขาอีกครั้ง พอพบ​กับสายตา​ที่ยังจ้องเขม็งอยู่​ ทำให้​ต้องพูดต่อ

"ขอโทษค่ะ​...​ ฉันเสียใจ...​ ​ที่จริงฉันน่า​จะบอกคุณก่อน"

"ผมก็ไม่คิดมาก่อนว่าคุณ​จะ​เป็นแบบนี้"

น้ำเสียงของคุณนารทคลาย​ความเข้มข้นลงบ้างแล้ว​

"ค่ะ​ ดิฉันไม่​ได้​ต้องทำอะไร​อย่างนั้น​มานานแล้ว​ เอ่อ...​ คุณนารทคะ​ คราวหน้ายกหน้า​ที่อย่างนี้ให้สำนักพิมพ์ช่วยจัดการให้น่า​จะสะดวก​กว่านะคะ​"

"คุณก็รู้ว่าพวกนั้น​​เขาอยู่​แถวลาดพร้าวโน่น ​ซึ่งก็ดี​กับผมอยู่​แล้ว​ ​จะ​ได้ไม่​ต้องมายุ่งยากอะไร​​กับผมถึงแถวพุทธมณฑลนี้ ​และเรื่อง​อย่างนี้ ผม​ต้องการให้คนของผม​ที่นี่จัดการให้​ได้ สรุปก็​คือ มัน​คือหน้า​ที่​ที่คุณ​ต้องรับผิดชอบ"

เสียง​ที่เข้มข้นนั้น​อ่อนลงอีก ​แต่สายตายังจ้องตรงมาอยู่​ไม่วาย

"​แต่ฉันถนัดทำงานอยู่​เบื้องหลังมากกว่า...​"

รอยพับเจ้ากรรม​ที่แขนเสื้อ​ที่พยายามคลี่เท่าไรก็ไม่ยอมเรียบ จนหล่อนเผลอกระตุกมัน​ไปมา จนกลาย​เป็นท่าทางแปลกๆ​ ​ที่ผู้ชาย​ที่อยู่​ข้างหน้านี้ก็คงสังเกตเห็น​ได้ไม่ยาก

"...​เถอะค่ะ​ ไว้คราวหน้า...​ ​ส่วนบท​ความเกี่ยว​กับเทวทูตยุโรปเหนือ ดิฉันแปลแล้ว​พิมพ์ใส่แฟ้มข้อมูลให้คุณไว้แล้ว​ เดี๋ยว​ต้องเริ่มตอบจดหมายผู้อ่าน แล้ว​ยัง​ต้องร่างจดหมายข่าวเกี่ยว​กับผลงานเล่มใหม่ของคุณอีก...​"

"ไม่​ต้องแล้ว​ ไม่​ต้องทำอะไร​แล้ว​ล่ะ ไม่​ต้องทำอะไร​​ทั้งนั้น​"

คนพูดมอง​ที่แก้วน้ำอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

"ผมคง​ต้องปล่อยให้คุณ​ได้​ไปทำงาน​ที่ถนัด...​"

"อะไร​นะคะ​"

ราศีไม่เชื่อหูตัวเอง

"ผมไล่คุณออก"

"ล้อเล่น คุณ​ต้องล้อเล่นแน่ๆ​"

"ผมก็อยาก​จะล้อเล่นหรอกนะ ​แต่...​"

พอ​เขาเงยหน้าขึ้น​มองหล่อนอีกครั้ง ราศีจึงเข้าใจ​ได้แน่ชัด ว่า​เขาจริงจัง​กับคำพูดนี้แค่ไหน หล่อนถึง​กับเข่าอ่อน ทรุดตัวลงนั่งบนโซตาเดี่ยว​ที่ตั้งอยู่​ข้างกัน

"มันง่ายดายอย่างนี้เชียวหรือคะ​ คุณนารท"

"คุณก็รู้ดีว่าตัวเองยังอยู่​ในช่วงทดลองงานW

"ทราบค่ะ​ ​แต่นึกว่า...​"

ราศีไม่​ได้พูดอะไร​ต่อ​ไป ​เพราะรู้สึกอัดอั้นเหลือ​กำลัง จากสองเดือน​เป็นสี่เดือน ​และจวน​จะเข้าหกเดือนนี้แล้ว​ ​ที่​เขายังบอกว่าหล่อนยังอยู่​ในขั้นการพิจารณาให้ร่วมงานกันอย่าง​เป็นหลัก​เป็นฐาน จากตอนแรก​ที่​เขาจ้างให้ช่วยแปลบท​ความหรือเอกสารต่างๆ​ ​ทั้งภาษาอังกฤษ​และฝรั่งเศส ​เพราะหล่อน​สามารถ​ใช้​ทั้งสองภาษานั้น​​ได้อย่างคล่องแคล่ว เรื่อง​นี้ของขอบคุณคุณริศา ผู้​เป็นมารดา ​ที่สนับสนุนให้​ได้เรียนในโรงเรียน​ที่เข้มงวด​และจริงจังในด้านนี้

การงาน​ที่ผ่านมาก็ราบรื่นดีอยู่​ไม่ใช่หรือ การ​ที่​เขาให้หล่อนช่วยงานมาจนแทบ​จะกลาย​เป็นเลขนุการินี​ส่วนตัวนี้ ไม่​ได้แสดงหรอกหรือว่า หล่อนผ่านขั้นตอนการทดลองงานเรียบร้อย​แล้ว​

"ผมเคยบอกคุณแล้ว​ไม่ใช่หรือว่า ผม​ต้องการผู้ช่วย"

​เมื่อคุณนารทย้ำอีกครั้ง หญิงสาวจึงพยายามคาดเดาว่า ​เขาอาจแกล้งอำหล่อนเล่นๆ​ ​ที่ให้​ไปทำงาน​ที่ถนัด ก็น่า​จะหมายถึงหน้า​ที่​ที่​เขาเอ่ยออกมานี้เอง

"ก็...​ จัดเอกสาร แปลเอกสาร ตอบจดหมาย ทำจดหมายข่าว เลื่อนนัดคู่ควงให้คุณ ส่งช่อดอกไม้ จ่ายบิลค่าน้ำค่าไฟ ​และอีกสารพัด ดิฉันก็ว่าทำทุกอย่าง...​"

"​ถ้าคุณ​เป็นผู้ช่วย ผมหมายถึงคุณ​สามารถช่วยจัดการเรื่อง​ทุกอย่างให้ผม​ได้ ​แต่​เมื่อกี้ ข้างนอกนั่น นั่นน่ะหรือ​คือสิ่ง​ที่ผู้ช่วยทำลง​ไป คุณทำให้ผมผิดหวังมากนะคุณราศี"

​เขายอมเอ่ยชื่อเต็มของหล่อนแล้ว​ ​แต่ยิ่ง​ได้ยิน กลับยิ่งทำให้หล่อนยิ่งเจ็บปวด ก็หล่อนภูมิใจในตัวเองมาตลอดว่า ​สามารถทำงาน​ที่​เขาสั่ง​ได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์

"​แต่...​ เรื่อง​นัดพบนักข่าว เรื่อง​ประกาศข่าวของคุณแบบนี้ คุณน่า​จะจ้างคน​ที่เชี่ยวชาญ ก็...​​เพื่อภาพลักษณ์ของคุณเอง"

ราศีพยายามหาทางออกให้ตนเอง ยังให้​กำลัง​กับตัวอยู่​ว่า แค่​ความผิดพลาดเล็กน้อยแค่นั้น​ ไม่น่า​จะถึง​กับ​ต้องตกงาน

"ตอน​ที่จ้างคุณปัทมานั่น ผมก็หลงกลคุณครั้งหนึ่ง​แล้ว​"

"​แต่ปัทมาเธอเก่งจริงๆ​ นะคะ​ ในเรื่อง​สำรวจวิจัยข้อมูลต่างๆ​ ​ซึ่งมันก็ดี​กับคุณ ช่วยให้รู้ลู่ทางการตลาด รู้ว่าคนอ่านอยาก​จะอ่านอะไร​ ​เมื่อไหร่...​"

"พุทโธ่! คุณราศี เรื่อง​นั้น​ผมก็รู้ ปัทมา​เขาก็ทำงาน​ได้ไม่มีอะไร​บกพร่อง"

คุณนารทถึง​กับลุกขึ้น​ยืน เดิน​ไปทางประตูห้อง แง้มออก​ไปดูก่อน​จะปิดไว้ตามเดิม แล้ว​หันกลับมาพูด​กับหล่อนต่อ​ไป

"ตัวผม ตัวคุณ ปัทมา ​กับแม่บ้านอีกคน นี้มันมากเกิน​ไปสำหรับผม แค่สามคนผมก็ว่าชีวิตมันวุ่นวายเกิน​ไปแล้ว​ละ"

เรื่อง​นี้ราศีเข้าใจดี นายจ้างของหล่อน​เป็นพวกเก็บตัว ไม่สุงสิง​กับ​ใคร เข้มงวดมากในเรื่อง​ของ​ความ​เป็น​ส่วนตัว ไม่เคยมี​ใคร​ได้ย่างกรายเข้ามาในบ้านนอกจากหล่อน ​เขา แม่บ้าน​และปัทมา ​เขาอ้างว่าลานหน้าบ้านนั้น​กว้างพอ​จะทำกิจกรรมต่างๆ​ ​ทั้งงานสังสรรค์​และประชาสัมพันธ์ผลงานเรื่อง​ใหม่

กระทั่งบรรดาสาวคลั่งรัก คู่ควงหลายคนของ​เขา คุณนารทก็​จะ​เป็นฝ่าย​ไปหาเท่านั่น ไม่มีคนไหนเลย​ ​ที่​จะเคย​ได้มาถึงบ้านหลังนี้

"อย่างนั้น​ก็เปลี่ยนให้ปัทมา​เป็นคนจัดการเรื่อง​ประชาสัมพันธ์ ดิฉัน​ไปทำหน้า​ที่หาข้อมูล​กับวิจัยตลาดแทน"

ราศียื่นข้อเสนออีกครั้ง มัน​เป็นข้อเสนอ​ที่ไม่​เอาไหน ​และหล่อนก็รู้ดีว่ามันแทบไม่มีโอกาส​ที่​จะ​เป็น​ไป​ได้

"หน้าตาอย่าง​กับดอกบัวตูมแห้งตายอย่างปัทมาน่ะหรือ คุณก็รู้ดีว่าหน้า​ที่ในการประชาสัมพันธ์ แค่รูปร่างหน้าตาคนแจ้งข่าว เนื้อหาก็น่าฟัง​ไปมากกว่าครึ่งนึงแล้ว​"

"​แต่ปัทมาอัธยาศัยดี พูดจาอ่อนหวาน...​"

หล่อนพยายามต่อ​ไป

"นักข่าวพวกนั้น​​จะ​ได้ฆ่าเธอ​ทั้ง​เป็น หรือว่าคุณอยากผลักให้​เพื่อน​ไปตกอยู่​ในสถานการณ์อย่างนั้น​"

​เขาเอื้อมมือ​ไปทางซองบุหรี่ คราวนี้ราศีไม่​ได้หวงห้ามเคร่งครัดตามคำสั่ง​ที่เคย​ได้รับ

"ผู้ช่วยผม ไม่ใช่แค่แปลหนังสือ ตอบจดหมาย...​ เรื่อง​พวกนั้น​ผมจ้าง​ใครก็​ได้ ผู้ช่วย​ที่ผม​ต้องการ​คือ​ใครสักคน​ที่ตามหาคน​ที่ผมอยาก​จะรู้ข้อมูล จัดการสัมภาษณ์ ตอบคำถามสื่อมวลชน หรือกระทั่งจัดการเลี้ยงขอบคุณ ​โดยไม่มีปัญหาฆ่าตัวตายกลางอากาศอย่างวันนี้"

"หรืออย่างวิมารเทวาเดอะซีรีย์เล่มใหม่ นารีผล คุณสัมภาษณ์คุณวิมลจันทร์​ได้เลย​นะคะ​"

คุณนารทยิ้ม​กับข้อเสนอใหม่ของหล่อน

"​ถ้าเรื่อง​นารีผล ก็​ต้องคุณวิมลจันทร์ นั่นถูก​ต้อง​ที่สุด เพียง​แต่ตอนนี้เรื่อง​นั้น​ไม่​ได้สำคัญอีกแล้ว​ ผม​ต้องบอกคุณกี่ครั้งนะ ​ที่ว่าผมไม่ชอบโผล่ออก​ไปข้างนอก ใน​ที่สาธารณะ ผู้ช่วยผมจึง​ต้องจัดการแทน รวม​ทั้งการรักษาภาพพจน์ของผมด้วย"

"ภาพพจน์...​ ภาพลักษณ์​ที่ว่าคุณ​ต้อง​เป็นนักเขียนในเงามืดน่ะหรือคะ​"

"วิศรุต เวฆินทร์...​ ตัวละครเอกของผม​เป็นผู้ชาย​ที่มีเสน่ห์ อ่อนโยน​และดึงดูด ​แต่​เขา​จะออกมาท่องโลกเฉพาะในราตรี ​ซึ่ง...​ คน​ที่สร้าง​เขาขึ้น​มาก็เช่นเดียวกัน"

"วิศรุต เวฆินทร์ ​เป็นสมิงพราย ​แต่คุณไม่ใช่"

"คุณ​จะแน่ใจ​ได้ยังไง"

​พร้อม​กับคำถามนี้ คุณนารทยิ้ม ​เป็นยิ้มแบบเดียว​กับ​ที่​ใช้ในสื่อประชาสัมพันธ์ต่างๆ​ ​เป็นยิ้ม​ที่คน​ที่พบเห็นต่างพากันสงสัย​และอยากรู้​ความจริงว่า เรื่อง​ราว​ที่​เขาสร้างขึ้น​มาในวิมานเทวานั้น​​เป็นจริงมากน้อยแค่ไหน จริงหรือ​ที่ชาวทิพย์​ทั้งหลาย แท้​ที่จริงก็มีไม่น้อย​ที่มา​ใช้ชีวิตอยู่​ร่วม​กับมนุษย์ธรรมดานี่ละ

แน่นอนว่าหล่อนเองก็เคยนึกสงสัยเช่นนั้น​เช่นกัน ​แม้ในขณะ​ที่​เขายิ้มอยู่​ในตอนนี้ ก็ยังอดสงสัยในเรื่อง​​ความจริงไม่จริงนั้น​ไม่​ได้ เพียง​แต่​ความนึกคิดอย่างนั้น​ค่อยจางหาย​ไป ​เมื่อ​เขาเริ่มยกแก้วน้ำขึ้น​ดื่ม ​และถอยกลับ​ไปเอนหลังพิงพนักโซฟา...​ ก็คนธรรมดา ถึง​ต้องดื่ม ​ต้องกิน ​ต้องพักผ่อน มีเรี่ยวแรงมีอ่อนล้า...​

"ผู้ช่วยของผมจึง​ต้องสวย มีเสน่ห์ดึงดูดผู้คน น่าเชื่อถือ ​ที่สำคัญ​คือ​ต้องมีปฏิภาณไหวพริบ​และเชาว์ปัญญา"

​ระหว่าง​ที่พูด ​เขาก็ไล่สายตามองตามเครื่อง​แต่งกายของหล่อนตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า จากปกเสื้อคอบัว มีโบเล็กๆ​ ทำจากผ้าเนื้อเดียว​กับตัวเสื้อ แขนยาวจีบพองตรงโคนไหล่​และปลายข้อมือ เอวปล่อยแบบมีสาบให้พักชายไว้บนแนวสะโพก ​กับกระโปรงจีบรอบตัวเรียบกริบสีเดียวกัน ​ที่ยาวคลุมเข่า​ได้อย่างน่ารำคาญ

"​เป็นเดือนๆ​ มาแล้ว​​ที่ผมพยายามทำให้คุณดูทันยุคทันสมัย​กับ​เขาบ้าง นึกว่าคุณ​จะเข้าใจ​ความหมายของผมเสียอีก"

"ตั้งแต่​เมื่อไหร่นะคะ​" ราศีไม่แน่ใจใน​ความหมายของ​เขาเท่าไรนัก

"แซนดี้เคยแนะนำร้านทำผมแถวสยามสแควร์ให้คุณ ปรียาก็เคยชวนคุณ​ไปเลือกซื้อเสื้อผ้า​ที่ดิเอ็มโพเรียม รวม​ทั้ง​ที่มาริษาเคยอาสา​จะพาคุณ​ไปสปาคลับ"

"บรรดาแฟนๆ​ ของคุณ...​"

"ใช่ ผม​เป็นคนขอร้องให้พวกเธอช่วยปรับลุคให้คุณ"

ราศีนึกถึงเหล่าหญิงสาว​ที่นายจ้างเอ่ยชื่อออกมาแล้ว​ก็รู้สึกขนลุกขนพอง ยังจำ​ความคิดน่ากลัวของผู้หญิงพวกนั้น​​ได้ดี

"ดิฉันไม่​ต้องการ​เอาผม​ไปเข้าเตาอบทีละครึ่งค่อนวัน เพียง​เพื่อ​จะให้มันมีสีมีแสงมีเงา​ที่ผิดธรรมชาติ ​กับเสื้อผ้า​ที่ห้างนั้น​ มันออก​จะเกินฐานะ​ไปมากมาย​ หรือสปาคลับอะไร​นั่น คุณรู้หรือเปล่าว่า​เขาชวนให้ดิฉันเปิดหนังหน้า ​จะ​เอาค้อน​กับสิ่วแซะกรามให้หน้าเรียวลง แล้ว​ค่อยแปะเนื้อหนัง​ที่ถลกขึ้น​​ไป ลงมาปิดไว้ตามเดิม"

หล่อนรู้สึกโกรธขึ้น​มาอย่างช่วยไม่​ได้ ​เมื่อรู้ว่าแท้​ที่จริง ก็ผู้ชายตรงหน้านี่เอง​ที่​เป็นคนบงการเรื่อง​ราว​ทั้งหมด

"ก็​ได้ๆ​ สาวๆ​ พวกนั้น​อาจมีรสนิยมไม่เหมือนคุณ ​แต่ ผมอยาก​จะให้คุณ​ได้ผ่อนคลายบ้าง เลิกจริงจัง​กับชีวิตมากเกิน​ไปขนาดนี้ ถามจริงๆ​ คุณเคยคิดถึงเรื่อง​แบบ รักชั่วคราว รักข้ามคืน มีอะไร​กันให้สุดเหวี่ยง เหงื่อโซมตัว แล้ว​ต่างคนก็ต่าง​ไป ​โดยยังไม่​ได้รู้จักชื่อกันด้วยซ้ำ บ้างไหม"

ราศีตกตะลึงในคำพูดนั่น ริมฝีปาก​ที่เผลออ้าค้าง​เพราะ​ความอึ้ง ​ต้องรีบหุบลง​เมื่อ​ได้สติ

"คุณ...​ คุณนารท คงไม่​ได้หมายถึง​จะให้ดิฉันยอมให้...​ คุณ...​"

"​จะบ้าเรอะ! ผมแค่​จะพูดถึง​เมื่อเดือน​ที่แล้ว​ ​ที่เคยให้​ไปสัมภาษณ์คุณเวฟ เดอะวอยซ์"

เวฟ เดอะวอยซ์​เป็นนักร้องผู้มีนำเสียงทรงพลัง ​และมีลีลาการร้อง​ที่จับจิตจับใจคนฟัง ​ได้ชื่อว่า​เป็นศิลปินคุณภาพในวงการเพลง ​และ​ได้ชื่อว่า​เป็นเสือผู้หญิงขนานแท้

"แล้ว​เกี่ยวอะไร​​กับ​เขาหรือคะ​"

"คุณสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์"

"ก็​เขาบอกให้ฉันสวมชุดแซคสายเดี่ยว นัด​ที่โรงแรมแถวศรีนครินทร์ แถมยังบอกว่า​จะทำให้ฉันมี​ความสุขจน​ต้องกรีดร้องออกมาอย่างลืมอาย ​เป็นคุณคุณ​จะรู้สึกยังไงคะ​"

หล่อนคิดว่า​เขา​จะเห็นใจ ​แต่สายตา​ที่ส่งมานั้น​ ทำให้ถึง​กับ​ต้องรีบพูดต่อ​ไป

"คงไม่​ได้หมาย​ความว่า ​จะให้ฉัน​กับไอ้นั่น...​"

"คุณไม่เคยบอกผมเรื่อง​นี้ ​และผมก็ไม่คิดว่า​เขา​จะ​เป็นถึงขนาดนั้น​ เรื่อง​เสือผู้หญิงนั่นผมรู้ ​แต่ก็นะ ​ที่จริงมันไม่เกี่ยว​กับ​เขา มันเกี่ยว​กับการ​แต่งเนื้อ​แต่งตัวของคุณมากกว่า ยิ่ง​ถ้า​ใคร​ได้รู้คุณ​เป็น...​"

"ทำไมคะ​! ​ถ้า​ใครๆ​ รู้ว่าฉัน​เป็น​ใคร มาจากไหน ​เป็นลูก​ใคร แล้ว​มันยังไง ฉันก็ฉัน ครอบครัวฉันก็​เป็นอีกเรื่อง​"

ราศีรู้สึกโกรธขึ้น​มาจริงๆ​ ​เมื่อ​เขาพยายามโยงเรื่อง​ของหล่อน​กับทางบ้าน มันไม่เกี่ยวกันสักนิด ​กับการ​ที่​ทั้งชีวิตครอบครัวของหล่อน​ได้รับ​ความสนใจจากสื่อมวลชนมาตลอด ก็นั่นมันเรื่อง​ของแม่ ​เขาติดตามมารดาหล่อน ไม่ใช่ตัวหล่อน

อยาก​จะเดินออก​ไปจากชีวิต​เขาเสียเดี๋ยวนี้เลย​ หาไม่ติดอยู่​สองข้อ ​คือเรื่อง​​ที่​เขา​เป็นคนใจกว้าง จ่ายเงินเดือนให้หล่อนมากกว่า​ที่ควร​จะ​ได้รับในระดับ​ความรู้ด้านอักษรศาสตร์ถึงสามเท่าตัว

​กับอีกเรื่อง​​คือค่า​ใช้จ่ายในการดูแลรักษามารดา ​ที่​กำลังป่วยหนัก เงินจำนวนมาก​ที่​ได้มาจากการทำงานให้​เขา ​ได้มาแล้ว​ก็​ใช้​ไปแบบเดือนชนเดือน อีก​ทั้ง​จะ​ได้มากกว่านี้หาก​เขาตกลงให้เธอ​เป็นผู้ช่วยประจำการ ​ถ้าไม่รวมเรื่อง​​ที่คุยกันมายืดยาวร่วมครึ่งชั่วโมงนี้ หล่อนก็ไม่​ได้นึกรังเกียจเดียดฉันท์อะไร​​เขามากนัก

ถึงนายจ้างของหล่อน​จะ​เป็นพวกเห็นตัวเอง​เป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาล พูดตรงๆ​ ​และออก​จะดื้อรั้น ​แต่​เขาก็​เป็นคนสุภาพ​และน่าสนใจ ​ที่สำคัญ​คือ​เขาจริงใจ​และเชื่อใจหล่อน ​เขาไว้ใจ​และเชื่อใจทุกคน​ที่อยู่​รอบตัว คงเข้าตำรา ให้​ไปมากก็อยาก​ได้กลับมามากเหมือนกัน ​เมื่อหล่อนทำตาม​ที่​เขา​ต้องการไม่​ได้ ก็คง​ต้องเดินจาก​ไป​แต่​โดยดีนั่นเอง

​เขาบอกหมดแล้ว​ว่า​ต้องการอะไร​จากการ​ต้องมีผู้ช่วย ​ต้องสวย ​ต้องมีเสน่ห์ ฉลาด​และมีไหวพริบ หรือกระทั่งรับมือ​กับ​ความ​ต้องการแปลกๆ​ ของพวกสื่อมวลชน​ได้

สำหรับราศี ​เพื่อน​ที่เคยเรียนด้วยกันมาก็เคยบอกชัด หล่อนสวย ​แต่ไม่มีเสน่ห์ แรงดึงดูดทางเพศนั้น​ไม่​ต้องพูดถึง หล่อนไม่ตามแฟชั่น ออก​จะ​เป็นแนวอนุรักษ์นิยมด้วยซ้ำ

​แต่​ถ้าจำ​เป็น หล่อนก็อาจ​จะติดตามบ้างก็​ได้ เปลี่ยนทรงผม เปลี่ยนสีสันการ​แต่งเนื้อ​แต่งตัว อ่านข่าวหน้าบันเทิง หรือหน้าแฟชั่นให้รู้ว่าโลกปลอมๆ​ นั่น​เขา​จะหลอกล่อผู้ซื้อยังไงบ้าง

​และ​ถ้าหล่อนจัดการเรื่อง​การประกาศประชาสัมพันธ์ในงานสังสรรค์เล็กๆ​ พวกนี้​ได้ คุณนารทก็คงไม่หาเรื่อง​ไล่หล่อนออก ​แต่ก็นั่นละ...​ เรื่อง​นี้​เป็นเหมือนภูเขาสูงเสียดฟ้า​ที่ขวางกั้นหน้า​ที่การงาน​ที่หล่อนพึงพอใจ ​และอยาก​จะอยู่​​กับมัน​ไปอีกนานๆ​

ตั้งแต่สมัย​เป็นนักเรียนมาแล้ว​ ​ที่ราศีไม่กล้าออก​ไปพูดหน้าชั้น มัน​เป็น​ความกลัว​ที่อธิบายไม่​ได้ ​และแน่ละ ไม่เคยแก้ไข​ได้...​

ราศี​ต้องพยายามต่อ​ไป​เพื่อให้​เขาเห็นว่าหล่อน​ต้องการงานนี้จริงๆ​

"คุณนารทคะ​ ​ใครๆ​ ก็​ต้องมีข้อด้อยด้วยกัน​ทั้งนั้น​ ให้โอกาสดิฉันแก้ตัวอีกสักครั้ง ​ส่วนเรื่อง​อื่นๆ​ ​ที่คุณอยากให้ทำอยากให้​เป็น ก็​จะพยายามปรับตัว แล้ว​อีกอย่างหนึ่ง​ เท่า​ที่เรา​ได้ร่วมงานกันมา คุณคงหา​ใคร​ที่ไว้ใจ​ได้เท่าดิฉันอีกแล้ว​...​"

คราวนี้หล่อนจ้องหน้า​เขาตรงๆ​ ​และไม่ยอมหลบสายตาคมวาว​ที่จ้องกลับมานั้น​

"คุณแน่ใจนะว่ายัง​ต้องการทำงาน​กับผม"

"ค่ะ​" ราศีรับคำแข็งขัน งานนี้ดี​ที่สุดแล้ว​ ​เมื่องาน​ที่หล่อนหวัง​จะ​ได้เข้า​ไปสนุกหรือมี​ความสุขอยู่​​กับมันนั่น ไม่มีโอกาส​จะ​ไป​ได้จริง

"​เอาละ...​ ตกลง ผม​จะยอม" ใน​ที่สุด​เขาก็พูดในสิ่ง​ที่หล่อนอยากฟังเสียที

"​แต่ก็ยัง​จะ​ต้องมีประกาศเรื่อง​เปิดตัวตอนใหม่ของซีรีย์วิมานเทวา ใน...​เสาร์ปลายเดือน หรืออีกสามสัปดาห์ข้างหน้าแน่ๆ​"

​เป็นเงื่อนไขเดิมๆ​ ​ที่ราศีอดคิดไม่​ได้ว่า ​เขาไม่​ได้จริงจังหรอก ​ที่​จะยอมให้หล่อนทำงานด้วยต่อ​ไป ท้องไส้รู้สึกผิดปกติขึ้น​มาอีกแล้ว​ ​แต่หล่อน​ต้องฝืน​เอาไว้

"ก็เรื่อง​ประกาศนั่น ดิฉันนึกว่าคุณ​จะเข้าใจ...​"

แทนคำตอบ นายจ้างของหล่อนยืดตัวขึ้น​ตรง ทำท่าทางให้เห็นว่า ​ที่​จะพูดต่อ​ไปนี้จริงจังกว่า​ที่ผ่านมา

"ผม​จะให้คนอื่นขึ้น​​ไปประกาศแทนก็​ได้ หากคุณทำงานชิ้นหนึ่ง​ให้ผมสำเร็จ"

"เรื่อง​อะไร​กันคะ​"

"ตามหา ภาคิน วงษ์ราพณ์ ให้​เขามาร่วมงานในวันนั้น​ ​และยอมให้สัมภาษณ์อย่างละเอียดยิบ"

ภาคิน วงษ์ราพณ์ งั้นรึ! ราศีหูอื้อขึ้น​มาดื้อๆ​ รู้ว่าใบหน้าร้อนผ่าว​ไปด้วยโทสะ เพลิงแห่ง​ความโกรธลุกโพลงขึ้น​มาจาก​ความทรงจำเลวร้ายในอดีต เข้าใจเลย​ว่าพวกแรงงานต่างด้าวรู้สึกอย่างไร ก่อน​ที่​จะลงมือฆาตกรรมพวกเจ้านายชั่วช้าพวกนั้น​

"คุณนารท คุณนี่มัน...​ ผุดมาจากนรกหรือยังไงกัน"

"ก็มี​แต่แม่ผมเท่านั้น​​ที่ไม่เห็นด้วย​กับ​ได้เรื่อง​ผุดมาจากนรกอะไร​นี่"

"​ทั้งหมด​ที่คุยกันมานี่ ​เพื่อเรื่อง​นี้ใช่ไหม คุณ​เอาไอ้เรื่อง​ไร้สาระบ้าบอนั่นมาบีบบังคับฉันเรื่อง​ของนายภาคิน"

ราศี​ทั้งแช่งชักหักกระดูก กรวดน้ำคว่ำขัน​ไปหมดแล้ว​ ว่า​จะไม่หวนกลับ​ไปยังโลกแห่งเสียงดนตรีนั่นอีก รวมถึงเรื่อง​เวทย์มนตร์คาถาอะไร​นั่นด้วย

คุณนารถจุดบุหรี่ แล้ว​อัดควันของมันเข้าปอดติดๆ​ กันหลายครั้ง ​และมีเพียงกลุ่มควันน้อยนิด​ที่​เขาระบายออกมา

"ใช่...​ ​แต่​เป็นคุณเอง​ที่เปิดโอกาส ​ซึ่ง​เป็นคุณเอง​ที่ทำพลาด...​"

"ไอ้!...​" หล่อนโกรธจนกระทั่งหาคำมาด่าไม่ถูก

"​แต่​ที่พูดมานี้​เป็นเรื่อง​จริง ผม​ต้องการผู้ช่วย ทันสมัย สวย ทรงเสน่ห์​และน่าเชื่อถือ ​แต่เหตุการณ์​เมื่อกี้ ​จะ​ได้ผมเรียกว่า​ความน่าเชื่อถือ​ได้หรือเปล่า"

​เขาอัดควันบุหรี่เข้าปอดอีกครั้ง ก่อน​จะพูดต่อ​ไป

"​ส่วนภาคิน ​ถ้าผม​จะ​ได้เบาะแสของ​เขา ก็​ต้อง​เป็นคุณใช่ไหมเล่า ​เป็นคนเดียวเท่านั้น​​ที่พอ​จะติดตามข่าวคราวของ​เขา​ได้ ​ที่จริงบุคลิกหรือการ​แต่งกายของคุณ ​ที่คุณชอบนี้ผมอาจ​จะยอมตามใจคุณก็​ได้ ​ถ้าพาตัวภาคินมาให้ผม​ได้"

"​เป็น​พระคุณเหลือเกินละค่ะ​​ที่ช่วยกรุณา"

ราศีตั้งใจประชดประชันเต็ม​ที่ ​แต่เหมือน​เขา​จะไม่ใส่ใจสักนิด

"หรือว่าคุณ​จะเลือกทางอื่น แบบ...​ประมาณว่า เดินออก​ไปง่ายๆ​"

"​แต่ฉันก็ไม่มีทาง​ที่​จะยอม​เอาเนื้อตัวเข้า​ไปเสี่ยง​กับพ่อเลี้ยงเลวๆ​ อย่างนั้น​แน่ๆ​"

"วิมานเทวาตอนใหม่ ​พระเอกของผม​จะสืบเรื่อง​มนตรามหาเสน่ห์ คาถามหานิยม น เมตตา อะไร​ประมาณนั้น​ แล้ว​ภาคิน​จะ​เป็นตัวละครสำคัญ คุณเองก็รู้ว่า​เขาเชี่ยวชาญเรื่อง​​ที่ว่านี่ขนาดไหน"

บุหรี่หมดมวน​ไปอย่างรวดเร็ว ​เมื่อ​เขาอัดติดๆ​ กันอีกสามสี่ครั้ง บี้​ส่วน​ที่เหลือติดก้นกรอง​กับ​ที่เขี่ย แล้ว​ค่อยหันมาพูดต่อ

"อะไร​กันนะ​ที่ทำให้คนหลงใหล หรือกระทั่งใฝ่ฝัน อะไร​​ที่ทำให้ผู้คนถวิลหา หรือยอมให้​เขาทุกสิ่งทุกอย่างขนาดนั้น​ ผมอยากรู้​ทั้งหมด รวม​ทั้ง​ที่ทำยังไงแม่คุณถึงเปลี่ยนจากนักไวโอลินคลาสสิค ​ไป​เป็นร็อคเก้อร์สาวดุดัน​ได้ขนาดนั้น​ หรือไม่ก็...​ ภาคิน​เขาเกี่ยวข้องอะไร​​กับการล้มป่วยของแม่คุณหรือไม่ ​และหลายปีมานี้​เขาหาย​ไปอยู่​​ที่ไหน"

โลกหมุนติ้ว เหมือน​จะเหวี่ยงให้หล่อนหลุดออกนอกวงโคจร แล้ว​กลับโถมทุ่ม​ทั้งโลกลงมาทับ มันอาจ​จะ​เป็น​ความฝัน​ที่เลวร้าย ​แต่ตอนนี้หล่อน​ต้องพิสูจน์ให้คนตรงหน้าเห็นให้​ได้ว่า หล่อนก็มืออาชีพพอเหมือนกัน​กับการทำงานแบบนี้

"​ได้ ​ถ้าฉันทำสำเร็จ ฉัน​ต้อง​ได้เซ็นสัญญาทำงาน​เป็นผู้ช่วยของคุณ ​ได้เงินเดือนเพิ่มอีกเท่าตัว ​ต้องให้งานประชาสัมพันธ์ให้คนอื่นทำ ​และ​ต้อง...​ เรียกชื่อเต็มของฉันทุกครั้ง!"

คราวนี้ผู้​เป็นนายจ้างกลับเริ่มลังเลบ้างแล้ว​

"คุณก็รู้ ไม่เคยมี​ใคร​ได้ภาพถ่ายของภาคิน ไม่เคยมี​ใคร​ได้สัมภาษณ์​เขา"

ราศีรีบฉวยโอกาส​ที่​เขา​เป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ รุกหน้าต่อ​ไป

"​แม้​แต่ดิฉันเองก็ยังไม่รู้ว่า​เขาอยู่​​ที่ไหน ​แต่ก็อย่าง​ที่คุณพูด ​เป็นดิฉันคนเดียวเท่านั้น​​ที่​จะทำให้​เขายอมทำทุกอย่าง คุณ​ต้องรู้เรื่อง​นี้ดีแน่ๆ​"

"พวกสำนักพิมพ์อื่นๆ​ ​ต้องไม่ส่งคนมายุ่มย่ามถึง​ที่นี่ คุณ​ต้อง​ไปจัดการ​เอาเอง ​และเลิกใส่ชุดสีตุ่นๆ​ อย่างนี้ด้วย"

​ที่เอ่ยออกมานี้ เหมือน​เขาไม่รู้​จะพูดอะไร​อีกแล้ว​มากกว่า

"อย่างนั้น​ อาจ​ต้องขึ้น​เงินเดือนให้ฉันมากกว่าอีกเท่าตัว"

"ก็​ได้ คุณราศี ผมให้คุณสามสัปดาห์ ​ถ้าไม่​ได้ตัวภาคิน ก็ไม่​ต้องกลับมา!"

​เขาผุดลุกขึ้น​ก่อน​จะจบคำ ​และหล่อนก็รีบยืนขึ้น​ประจันหน้า​กับ​เขาเช่นกัน

"ไม่​ต้องกลัวหรอกค่ะ​คุณนารท ฉัน​ต้องกลับมาแน่ๆ​!!!"




****************************

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3521 Article's Rate 2 votes
ชื่อเรื่อง คีตมายา --Series
ชื่อตอน บทที่ ๐๑ เงื่อนไขที่ไม่อาจปฏิเสธ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง SONG-982
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๖ พฤศจิกายน ๒๕๕๕
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๑๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น