นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๒ มกราคม ๒๕๕๕
เวลาที่หายไป #56
ดอยสะเก็ด
...​ส่วนลลิตานั้น​ หลังจากพูด​กับมารดาจบก็ลงนั่งคิดว่า​จะทำอย่างไรต่อ​ไป คำพูดบางอย่างของคุณลักษณา ทำให้เธอเริ่มคิดหาทางหนีทีไล่ ​เป็น​ไป​ได้มากทีเดียว​ที่คริส​จะม...

ตอน : แค้นที่รอวันชำระ

​ส่วนลลิตานั้น​ หลังจากพูด​กับมารดาจบก็ลงนั่งคิดว่า​จะทำอย่างไรต่อ​ไป คำพูดบางอย่างของคุณลักษณา ทำให้เธอเริ่มคิดหาทางหนีทีไล่ ​เป็น​ไป​ได้มากทีเดียว​ที่คริส​จะมาหาเธอทันที​ที่ถึงนิวยอร์ค ​เขาอาจ​จะมาหาเธอตามปกติ หรืออาจ​จะมาสารภาพเรื่อง​ผู้หญิง​และเด็กคนนั้น​ ​เพื่อขอยกเลิกการ​แต่งงาน​กับเธอก็​เป็น​ไป​ได้​ทั้งนั้น​ ​แม้ประเด็นหลังนี้เธอ​จะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่นักว่า​เขา​จะกล้า ทำ​ได้

​แต่อย่างน้อยคำเตือนของมารดา ก็ทำให้หญิงสาวฉุกคิดขึ้น​มา​ได้ว่าเธอยังไม่​พร้อม ยังไม่​ได้เตรียมการอะไร​เลย​ ​ถ้าคริสมาขอเลิก​กับเธออย่าง กระทันหัน​โดย​ที่เธอยังไม่มีแผน​ที่​จะรับมือ​กับ​เขา เธอคงทำอะไร​ไม่ถูกแน่ ดังนั้น​ทาง​ที่ดี​ที่สุดตอนนี้ก็​คือ ​ต้องออกจากกรุงนิวยอร์ค​ไปเสียก่อน​ที่​เขา​จะมาถึง ​ไปหา​ที่เงียบๆ​คิดทุกอย่างให้รอบคอบ เตรียมตัวให้​พร้อมแล้ว​ค่อยกลับมาเผชิญหน้า​กับคริส

แล้ว​ใน​ที่สุดวันรุ่งขึ้น​​แต่เช้า​ ลลิตาก็จับเครื่องบินในประเทศมุ่งหน้า​ไปลอสแองเจลิส เข้าพักในโรงแรมแห่งหนึ่ง​​ที่จอง​เอาไว้ล่วงหน้า เธอมี​เพื่อน​ที่สนิทกันพอสมควรคนหนึ่ง​ทำงานอยู่​ในแอลเอนี้ ​แต่ไม่​ได้คิด​จะ​ไปหา ตอนนี้เธอไม่​ต้องการพบ​ใคร​ทั้งสิ้น ปัญหาชีวิต​ที่หนักหน่วงกดดันยิ่งกว่าครั้งใด ทำให้หญิงสาว​ต้องการเวลาอยู่​ตามลำพัง​กับตัวเอง ​เพื่อ​ที่​จะพิจารณา วิเคราะห์​และหาข้อสรุปว่าเกิดอะไร​ขึ้น​ เกิดขึ้น​​ได้อย่างไร ​ใคร​เป็นสาเหตุ ​และสุดท้าย​คือ​จะแก้ปัญหานั้น​​ได้หรือไม่​และด้วยวิธีใด จึง​จะ​เป็นประโยชน์​กับเธอมาก​ที่สุด เท่า​ที่ผ่านมาเธอ​กับคริสยังไม่เคยมีปัญหา​ที่ร้ายแรงถึงขั้นนี้ ตอน​ที่เธอเผชิญหน้า​กับ​เขา​และผู้หญิงคนนั้น​ ​ที่พัทยา​เมื่อสองสามเดือน​ที่แล้ว​​ที่คิดว่ารุนแรง​ที่สุดแล้ว​ ก็ยังนำมาเปรียบไม่​ได้​กับครั้งนี้

หญิงสาว​ใช้เวลาเกือบ​ทั้งวัน คิดทบทวนถึงเหตุการณ์​และพฤติกรรมต่างๆ​ของคริส ในช่วง​ที่​เขากลับมาหลังการหายตัว​ไปจนถึงวันนี้ แล้ว​ก็​ได้เห็นอะไร​หลายอย่าง​ที่เธอเคยแค่สงสัยไม่แน่ใจ ​แต่ถูก​เขากลบเกลื่อนปัดเป่า​ไป ว่าไม่มีอะไร​เกิดขึ้น​​กับ​เขาในช่วงนั้น​ แล้ว​เธอก็หลงเชื่อ​เขา ไม่ว่า​เขา​จะทำท่าทุกข์ตรมเศร้าสร้อยเหม่อลอยเหมือนหัวใจอยู่​ไกล ลิบ ​และ​ความผิดปกติอื่นๆ​อีกมากมาย​ ​แม้​แต่ตอน​ที่​เขาสารภาพว่ารักผู้หญิงอีกคนหนึ่ง​ในช่วง​ที่หาย​ไป ​แต่ไม่มี​แม้​แต่สักครั้ง​ที่เธอ​จะสงสัย​ไปไกล ถึง​ความสัมพันธ์​ที่ลึกซึ้งขนาดมีลูกด้วยกัน ลูก​ที่​เขาเคยพร่ำพูดเสมอว่า​จะมี​กับเธอ​แต่เพียงคนเดียวเท่านั้น​

​เมื่อคิดทบทวนเรื่อง​ราว​ทั้งหมด จนแน่ใจแล้ว​ว่าทุกอย่าง​เป็นเรื่อง​จริง ลลิตาก็น้ำตาไหลพรากด้วย​ความเศร้าโศกเสียใจ คิดไม่ตกว่า​จะทำอย่างไรต่อ​ไป ​ถ้า​ต้องเลิกกันเธอ​จะทน​ได้หรือ ​กับชีวิต​ที่ปราศจากผู้ชายคน​ที่รักกันมานานถึงสิบปี ​แต่​ถ้าไม่เลิกเธอ​จะทน​ได้ไหม ​ถ้าคริสในฐานะพ่อ​จะยัง​ต้องการเด็กคนนั้น​ หรือ​ถ้า​แต่งงานกัน​ไปแล้ว​ เธอ​จะแน่ใจหรือไว้ใจ​เขา​ได้อย่างไร ว่า​ความผูกพันทางสายเลือด​ระหว่าง​เขา​กับเด็กชายคนนั้น​ ​จะไม่ดึง​เขา​และผู้หญิงคนนั้น​ให้หันกลับมาหากันอีก เธอ​จะ​ต้องอยู่​​กับ​ความหวาดระแวง​ไปตลอดชีวิตหรือเปล่า หญิงสาวคิดเพ้อเจ้อ​ไปไกล ยิ่งคิดก็ยิ่งกลุ้ม

ลลิตาบอกตัวเองว่าเธอ​จะดึงดัน​แต่งงาน​กับคริส ​โดยทำไม่รู้ไม่ชี้​กับเรื่อง​เด็กคนนี้ก็​ได้ ​แต่​จะเกิดอะไร​ขึ้น​​กับชีวิต​แต่งงานของเธอ​กับ​เขา? เธอรู้จัก​เขาดีว่า​เขา​เป็นคน​ที่มีมโนสำนึก​และ​ความรับผิดชอบ ​เขาอาจ​จะยังยอมรับผิดชอบเธอในฐานะคู่หมั้นต่อ​ไปก็จริง ​แต่​เขาก็คงอยากรับผิดชอบลูกของ​เขาด้วย ​แม้​เขาอาจ​จะไม่​ได้รักแม่ของเด็กคนนั้น​มากเหมือน​ที่รักเธอก็ตาม

แล้ว​หัวใจ​ที่วุ่นวายสับสนของลลิตา ก็ย้อนนึก​ไปถึงรูปถ่ายของเด็กตัวเล็กๆ​คนนั้น​ ไม่เข้าใจว่ามันมาวางรวมอยู่​​กับกระดาษรายชื่อแขกของคริส​ได้อย่า งไร ซองขนาดเอ4​ทั้งใบเทียวนะ ไม่ใช่แค่รูปโปสการ์ดใบสองใบ ​ที่อาจ​จะหลงปะปนอยู่​​กับกระดาษพวกนั้น​​ได้ ​โดยไม่มี​ใครสังเกตเห็น จึงน่า​จะ​เป็น​ไป​ได้ว่าผู้วางของสองสิ่งนั้น​ไว้ด้วยกันมีเจตนาให้ มันอยู่​ด้วยกัน ลลิตาถามตัวเองว่า​เพื่ออะไร​ แล้ว​ก็​ได้คำตอบว่า​เพื่อให้เธอเข้ามา​เอารายชื่อแขกแล้ว​พบซองรูปพ วกนั้น​น่ะสิ

พอคิดเช่นนั้น​หัวใจของเธอก็ปวดแปลบขึ้น​มาอีก นี่หมาย​ความว่าคริสเจตนาจงใจไม่ส่งรายชื่อแขกของ​เขาให้เธอ ​เพื่อ​ที่​จะให้เธอติดตามหาจน​ได้พบมัน​พร้อม​กับรูปพวกนั้น​หรือ? ​เขา​เป็นนักวางแผน​ที่โหดเ*้ยมร้ายกาจขนาดนั้น​เลย​หรือ? รู้​ทั้งรู้ว่าเธอ​จะ​ต้องสงสัย​และพยายามค้นหา​ความจริงด้วยตัวเองจ น​ได้ ​ความจริง​ที่​เขาเองก็รู้ว่าอาจ​จะฆ่าเธอให้ตาย​ทั้ง​เป็น​ได้

ลลิตาร้องไห้สะอึกสะอื้นคร่ำครวญอยู่​คนเดียว ด้วย​ความเสียใจแค้นใจผู้ชายคน​ที่เธอจงรักภักดี เชื่อถือ​และเชื่อมั่นมายาวนาน ​แต่แล้ว​ครู่​ต่อมา ใจของหญิงสาวก็กระตุกวาบขึ้น​ ​เมื่อ​ความฉลาดบวก​กับการ​ที่รู้จักคริส​เป็นอย่างดีบอกเธอว่า ​เขาไม่ใช่คน​ที่​จะคิดหรือทำอะไร​ยอกย้อนซ่อนเงื่อนแบบนั้น​ ​ถ้าเช่นนั้น​รูปพวกนั้น​​ไปอยู่​ตรง​ที่ไม่ควรอยู่​​ได้อย่างไร​ถ้าไม่ใ ช่​เขา หรือว่าเรื่อง​นี้​จะมีเบื้องหน้าเบื้องหลัง

ปกติห้องนอนของคริสไม่เคยถูกปิดทิ้งไว้เฉยๆ​ไม่มี​ใครเข้า​ไปแตะต้ อง เวลา​ที่​เขาอยู่​ในวอชิงตัน ดีซี. ไม่คุณนวลละออกก็คุณธัญญา​จะเข้า​ไปดูแลจัดการ ให้มันอยู่​ในสภาพเรียบร้อย​​พร้อม​ใช้อยู่​เสมอ หรือว่า...​หรือว่ามัน​เป็นแผนการของ​ใครสักคนในบ้านนั้น​ ​ที่​ต้องการให้เธอรู้เรื่อง​ลูกของคริสทางอ้อม ​ใคร..คุณธัญญาหรือคุณนวลละออ? หรือ​ทั้งสองคนร่วมมือกัน​เพื่อ​ที่​จะเขี่ยเธอให้ออก​ไปพ้นทาง ​เพื่อต้อนรับเด็กคนนั้น​​ซึ่ง​เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขเข้าสู่ตระกูล เลย​์ตัน?

หลังจากคิดทบทวนเหตุการณ์​ทั้งหมดกลับ​ไปกลับมา หญิงสาวก็เริ่มมองเห็นอะไร​บางอย่าง อะไร​​ที่ยิ่งทำให้เจ็บช้ำหนักขึ้น​​ไปอีก ทำไม​ทั้งคุณธัญญา​และคุณนวลละออ ​จะ​ต้องบังเอิญไม่อยู่​บ้าน​พร้อมๆ​กันในวันนั้น​ ทำไมคุณนวลละออจึงบอกเธอว่าคริสคง​จะเดินทาง​ไปเมืองไทย ​ทั้งๆ​​ที่เธอไม่​ได้ถาม แสดงว่า​ทั้งคุณธัญญา​และคุณนวลละออ รู้เรื่อง​เด็กคนนี้มาก่อนแล้ว​​และคงสนับสนุนให้คริสเดินทาง​ไปเมื องไทย ​ไปหาผู้หญิง​และเด็ก​เพื่อตกปากรับคำยอมรับผิดชอบพวก​เขาอย่างนั้น​ หรือ?

ลำพังตัวคริสเอง ลลิตาไม่เชื่อว่า​เขา​จะกล้าทำอย่างนั้น​​ได้หรอก ​ถ้าไม่มี​ใครสนับสนุนส่งเสริม หมาย​ความว่าคนบ้านนั้น​ช่วยกันหลอกเธอใช่ไหม? ​เมื่อคิดว่าเห็นจิ๊กซอว์​ที่ขาดหาย​ไปก่อนหน้านี้ครบถ้วนแล้ว​ ลลิตาก็ถอนใจยาว อย่างเคียดแค้น​และอัดอั้นตันใจ

ทำไมหญิงสาว​จะไม่รู้ว่าเธอถูกต้อนเข้ามุม ด้วยแผนการซับซ้อนของ​ใครคนหนึ่ง​ ​ที่ตอนนี้เธอค่อนข้างแน่ใจแล้ว​ว่า​เป็น​ใคร ​ความจริงการ​ได้พบรูปเด็กชายคนนั้น​​และ​แม้​แต่รูปสามรูป​ที่นักสืบข องมารดาส่งมาให้ ​ซึ่งทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดอย่าง​ที่สุด ​แต่ลลิตาก็ไม่​ได้คิด​จะนำมันมา​เป็นสาเหตุหลัก​ที่​จะเลิก​กับคริส ​แม้​จะเจ็บปวดแทบขาดใจ ​แต่​เมื่อเธอยังรักคริสอยู่​ ไม่อยาก​จะเสีย​เขา​ไป ​และในช่วงเวลาฉุกละหุกอย่างนี้​ที่ทำอะไร​ไม่​ได้มาก เธอก็จำ​เป็น​ที่​จะ​ต้องมองข้ามเรื่อง​นี้​ไปก่อน ไว้ค่อยจัดการทีหลัง​เมื่อเรื่อง​ต่างๆ​จบลงอย่าง​ที่เธอ​ต้องการแล้ ว ลลิตายังเชื่อมั่นในฝีมือของตัวเองว่า​จะรับมือ​กับแม่ลูกคู่นั้น​ ​ได้

​แต่ตอนนี้สิ่ง​ที่หญิงสาวยอมรับไม่​ได้ ​คือแผนการของ​ใครคนนั้น​​ที่อยู่​เบื้องหลังต่างหาก ​ที่บีบให้เธอจำ​เป็น​ต้องรีบตัดสินใจ ​ใครคนนั้น​​ที่เคยสนับสนุน เห็นดีเห็นงาม​กับ​ความรัก​ระหว่างเธอ​กับคริส​ได้เปลี่ยน​ไปแล้ว​ ​ใครคน​ที่เธอ​ทั้งรัก​และเคารพ​และเชื่อว่ารักเธอเหมือนลูกสาวแท้ๆ​ ​ได้ทรยศหักหลังเธอหัน​ไปสนับสนุนศัตรูหัวใจของเธอแทน ​ซึ่งคง​จะสืบ​เนื่องมาจากเด็กตัวเล็กๆ​คน​ที่อยู่​ในรูปนั่นแหละ​ ลลิตา​จะทน​แต่งงานอยู่​กิน​กับคริส​ได้อย่างไร ​ถ้ารอบตัวเธอมี​แต่คนทรยศ ​ถ้าเธอยังทำไม่รู้ไม่ชี้ยืนขวางอยู่​​ระหว่างคริส​กับลูกของ​เขา คนพวกนี้​จะยังเห็นเธอ​เป็นสะใภ้ ​ที่พวก​เขารัก​และเกรงใจ รวม​ทั้งยกย่องให้เกียรติ อย่าง​ที่เธอฝันมาตลอดสิบปีอยู่​อีกหรือ?

​ถ้าเธอ​กับคริส​แต่งงานกัน​ไปแล้ว​ ​แต่​ใครคน​ที่อยู่​เบื้องหลังเรื่อง​รูปพวกนี้ ​ซึ่งมีอิทธิพลต่อคริสมาก​ที่สุด เกิดอยาก​ได้เด็กคนนั้น​ขึ้น​มา​และคอย กระตุ้น ให้​เขาสำนึกถึง​ความรับผิดชอบต่อเลือดเนื้อเชื้อไขของ​เขา อะไร​​จะเกิดขึ้น​​กับชีวิต​แต่งงานของเธอ? ตอนนี้คน​ที่เธอไม่​สามารถ​จะอภัยให้​ได้ ไม่​ได้มี​แต่ผู้หญิงคน​ที่​เป็นศัตรูหัวใจของเธอคนเดียวเท่านั้น​ ​แต่ยังรวมถึงผู้​ที่อยู่​เบื้องหลัง​ที่บีบเธอให้​ต้องยอมจำนนอีกด้ วย

เธอรักคริสมาก​และยังรักอยู่​เสมอ ไม่คิดว่า​จะลืม​เขา​ได้ง่ายๆ​ ​แต่เธอก็​ต้องรักตัวเอง​และเกียรติยศศักดิ์ศรี ของตัวเอง​และครอบครัวด้วย ​ถ้าเธอยังอยู่​เฉยๆ​ไม่​เป็นฝ่ายเคลื่อนไหวก่อน แล้ว​​เขามาบอกเธอเรื่อง​เด็กคนนั้น​แล้ว​ขอเลิก​กับเธอเล่า เธอ​จะทนไหวหรือ​ที่​ต้อง​เป็นฝ่ายแพ้อย่างหมดรูป หญิงสาวรู้สึกเหมือนคนจนตรอก​ที่ถูกต้อนให้เข้ามุม เหลียวซ้ายก็เจอเสือ เหลียวขวาก็เจอจระเข้ แล้ว​นี่​จะทำอย่างไรต่อ​ไป

ถึง​จะคิดเหมือน​กับ​จะยอมแพ้เช่นนั้น​ ​แต่​ต่อมาอีกครู่หนึ่ง​ ลลิตาก็นึกฮึดอยาก​เอาชนะขึ้น​มาอีก บอกตัวเองว่าดีละ ​ถ้าคนบ้านนั้น​รุมข่มเหงหัวใจเธอขนาดนั้น​ ทำไมเธอ​จะ​ต้องยอมแพ้ช่วยเปิดทาง ให้พวก​เขา​ได้มีโอกาสชื่นชมเด็กคนนั้น​ ในฐานะทายาทคนหนึ่ง​ของตระกูลเลย​์ตันด้วยเล่า ​ถ้าเธอทำไม่รู้ไม่ชี้เสียอย่างแล้ว​​แต่งงาน​กับคริส คนพวกนั้น​​จะทำอะไร​​ได้? คริสนั่นหรือ​จะกล้าออกปากขอเลิก​กับเธอ ​เขา​เป็นคนรู้การณ์ควรไม่ควร ไม่ใช่คน​ที่​จะทำอะไร​บุ่มบ่ามตามใจตัวเอง ​โดยไม่คิดถึงผลกระทบต่อคนรอบข้าง

กำหนดการ​แต่งงานของเธอ​กับ​เขาก็ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว​ ​เขาหรือ​จะใจร้ายยกเลิกการ​แต่งงาน ​ที่ฝ่ายเธอ​ต้อง​เป็นฝ่ายเสียหายมากกว่าฝ่าย​เขา​ได้ลงคอ ดีละ..เธอตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว​ ​ที่​จะกล้ำกลืน​ความเจ็บปวด​ทั้งหมดเก็บไว้ในอก เดินหน้า​แต่งงาน​กับ​เขา​ไปตามกำหนด ​โดยไม่สนใจหรือเห็นแก่​ใครหน้าไหน​ทั้งนั้น​ แล้ว​คอยดูกันต่อ​ไปสิว่าหลังการ​แต่งงาน เธอ​จะมีวิธีจัดการ​กับคนรอบตัวคริส​ได้อย่างไร คนพวกนี้ประมาทเธอเกิน​ไปเสียแล้ว​

​แต่หลังจาก​ที่ลลิตาเริ่มสบายใจ ​เพราะมีคำตอบ​ที่ชัดเจนแล้ว​ว่า​จะเดินหน้าเข้าพิธีวิวาห์​กับคริส รวม​ทั้งวางแผน​ที่​จะรีบกลับ​ไปพบคริส ​ที่เธอรู้ว่าคงมาถึงกรุงนิวยอร์คเรียบร้อย​แล้ว​ เธอก็​ได้รับโทรศัพท์จาก​เขาในตอนดึกของคืนนั้น​

“ลิตาอยู่​​ที่ไหนน่ะ ถาม​ใครก็ไม่มี​ใครรู้” เสียงของ​เขาค่อนข้างห้วน เหมือนไม่พอใจ​ที่หาเธอไม่พบ

ลลิตาฝืนหัวเราะเหมือนไม่มีอะไร​ผิดปกติ “ลิตาอยู่​แอลเอค่ะ​ มีธุระ​กับ​เพื่อนคนหนึ่ง​ พี่มีอะไร​หรือเปล่าคะ​”
คริสอึ้ง​ไปนิดหนึ่ง​ก่อนถามอีกว่า “​จะกลับมานิวยอร์ค​เมื่อไร”
“คง​จะพรุ่งนี้ก่อนเ​ที่ยงแหละ​ค่ะ​ พี่เพิ่งมาจากดี.ซี. หรือคะ​”

ตอนนี้​แม้​จะ​ได้ยินเสียง​ที่ไม่ค่อยปกติของคริส ลลิตาก็ยังมั่นใจอยู่​ว่า​จะ​เอาชนะ​เขา​และทุกคน​ที่เกี่ยวข้อง​ได้ ​แต่แล้ว​คำถามประโยคต่อๆ​​ไปของ​เขานั่นน่ะสิ ​ที่ชัก​จะมีอะไร​แปร่งๆ​ “รายชื่อแขก​ทั้งหมด​ที่อยู่​​กับลิตา ยังไม่​ได้​เอา​ไปทำอะไร​ต่อใช่ไหม?”

“กลับ​ไปนี่ลิตา​จะ​เอา​ไปให้เคธี่ช่วยจัดการทำต่อให้ค่ะ​ พี่ถามทำไมหรือคะ​”

​เขานิ่ง​ไปนานจนหญิงสาวเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ตอนแรกเธอนึกว่า​เขาห่วงกลัว​จะแจกบัตรเชิญไม่ทัน ​แต่ตอนนี้ชักไม่แน่ใจเสียแล้ว​ “​เอางี้ดีไหมลิตา เรื่อง​รายชื่อแขก เรื่อง​บัตรเชิญอะไร​นั่นเก็บ​เอาไว้ก่อน ยังไม่​ต้องทำอะไร​”

“พี่คริส! พี่หมาย​ความว่ายังไงคะ​? อย่าลืมว่า​ถ้าช้า​ไป​จะไม่ทันนะคะ​” เสียงของเธอเริ่มสั่น

“​เอาเถอะ ​เอาอย่าง​ที่พี่ว่านี่แหละ​ ลิตา..เรา” ​เขาชะงัก​ไปอึดใจหนึ่ง​ เหมือนไม่อยากพูดหรือไม่กล้าพูดต่อ ​แต่จำ​เป็น​ต้องพูด “เรา​ต้องคุยกัน พี่มีเรื่อง​สำคัญ​จะพูด​กับลิตา พี่​จะ​ไปหาลิตา​ที่อพาร์ตเมนท์พรุ่งนี้ตอนบ่าย รอพบพี่นะ อย่าเพิ่ง​ไปไหนหรือทำอะไร​ แค่นี้ก่อนนะ”

จบคำพูดของ​เขาลลิตาก็ตกตะลึงจังงัง รู้สึกราว​กับ​ต้องสายฟ้าฟาดจนชา​ไป​ทั้งตัว​และหัวใจ นี่หมาย​ความว่าอะไร​? นี่ชัดเจนแล้ว​ใช่ไหมว่า​เขาตัดสินใจเรียบร้อย​แล้ว​ ตัดสินใจ​ที่​จะล้มเลิกการ​แต่งงาน ​เพื่อ​ไปรับผิดชอบผู้หญิง​และเด็กตัวเล็กๆ​คนนั้น​ ​เขาทำอย่างนั้น​​กับเธอ​ได้อย่างไร? ​ความหวังอันน้อยนิด​และริบหรี่ ​ที่​จะ​ได้คริสกลับคืนมา​เมื่อครู่ก่อน พลันมอดดับจนไม่เหลือ​แม้​แต่ซาก

หญิงสาวผู้หมด​ทั้งแรงกายสิ้น​ทั้งแรงใจ ซมซาน​ไปล้มตัวลงบนเตียงนอน​ที่อยู่​ใกล้ๆ​ น้ำตาแห่ง​ความผิดหวังเสียใจ แค้น​และเจ็บปวดราว​จะขาดใจ หลั่งไหลออกมาไม่ยอมหยุด ตัวของเธอสั่นสะท้าน เสียงสะอื้นของเธอ​ที่หลุดออกมา​โดยบังคับไม่​ได้ก้องสะท้อน​ไปมา อยู่​ในห้องเล็กๆ​แคบๆ​​ที่มี​แต่เธอเพียงผู้เดียว

โธ่เอ๋ย..​เป็น​ไป​ได้หรือนี่ว่าคริสไม่​ต้องการเธออีกแล้ว​ หมดสิ้นเยื่อใย​ทั้งสิ้น​ทั้งปวง​ที่เคยมีต่อกันมาเนิ่นนาน ​เขาหรือนี่​ที่​กำลังเงือดเงื้อดาบคมกริบ​พร้อม​ที่​จะฟันฉับลงมา ​เพื่อตัดสายใยแห่งรัก​ที่​ได้ร่วมถักทอกันมาเนิ่นนาน เริ่มจากเส้นใยเล็กๆ​สองเส้น ​ที่เรียงร้อย​เป็นห่วงสอดรัดเกี่ยวพันกัน​ไปเรื่อยๆ​ จนใน​ที่สุดกลาย​เป็นพรมทอมือผืนใหญ่ลวดลายสวยงามตระการตา รอ​แต่วันเวลา​ที่​จะถูกนำ​ไปใส่กรอบแขวนประดับไว้บนฝาผนัง ให้คนทั่ว​ไป​ได้ชื่นชม​กับ​ความประณีตงดงามอลังการของมันเท่านั้น​

​เขา​จะรู้บ้างไหมว่า​แม้​เขา​จะ​สามารถทำลายพรมผืนนั้น​ ให้ขาดวิ่นเสียหายหมดค่าหมดราคาลง​ไป​ได้ในพริบตา ด้วยการฟันอย่างแรงเพียงครั้งเดียวก็จริง ​แต่​จะ​ต้อง​ใช้เวลาอีกนานเท่าไรกว่า​ที่ห่วงเล็กๆ​​แต่ละห่วง โซ่เล็กๆ​​แต่ละโซ่​เป็นแสน​เป็นล้าน ​ที่รึงรัดร้อยเรียงเข้าด้วยกันจนเกิด​เป็นพรมผืนงามขึ้น​มา ​จะค่อยๆ​คลายตัวแล้ว​ขาดหลุดออกจากกันกลาย​เป็นเส้นใยธรรมดา ตามสภาพเดิมของมัน​ได้

ตอนนี้คริสปิดประตูทางออกของเธอหมดแล้ว​ บีบให้เธอ​ต้องเล่น​ไปตามเกมของ​เขา เกม​ที่มีเธอ​เป็นผู้แพ้ ​แต่คนอย่างลลิตาถึง​จะถูกต้อนเข้ามุมก็ยังมีวิธี​ที่​จะเต้นออก​ไปจ ากมุมนั้น​​ได้เสมอ ตอนนี้เธอเห็นเพียงวิธีเดียวเท่านั้น​ ไม่มีเวลาเหลืออีกแล้ว​ เธอรู้แน่ชัดแล้ว​​เมื่อครู่นี้เองว่าคริส​จะมาพบเธอ​ที่อพาร์ตเมนท ์พรุ่งนี้ ​เพื่อพูดเรื่อง​สำคัญ​กับเธอ เรื่อง​​ที่ว่านี้ไม่มีทาง​จะ​เป็นเรื่อง​อื่น​ไป​ได้เลย​ มีเรื่อง​เดียวเท่านั้น​​คือขอยกเลิกการ​แต่งงาน​และขอเลิก​กับเธอ

หญิงสาว​ที่ตอนนี้หยุดร้องไห้​ไปแล้ว​ ​กำลัง​ใช้​ความคิดอย่างหนัก ​เพื่อพลิกสถานการณ์ให้การพ่ายแพ้ในครั้งนี้ ​เป็น​ไปในทาง​ที่รักษาหน้าเธอ​และครอบครัว​เอาไว้​ได้บ้าง เธอ​จะรอให้คริส​เป็นฝ่ายเอ่ยปากขอเลิก​กับเธอก่อนไม่​ได้ ​แม้​จะยอมรับว่า​เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ​แต่หญิงสาวก็ไม่ยอม​ที่​จะ​ต้องแพ้อย่างหมดรูป จำ​เป็นอย่างยิ่ง​ที่เธอ​จะ​ต้อง​เป็นฝ่ายชนะในสายตาของคนนอก ด้วยการช่วงชิงโอกาส​ที่​จะ​เป็นฝ่ายขอเลิก​กับคริส ​เพื่อศักดิ์ศรีหน้าตาของตัวเอง​และบิดามารดา แทน​ที่​จะนั่งงอมืองอเท้ารอให้​เขามา​เป็นฝ่ายขอเลิกเสียเอง

เธอจำ​เป็น​ต้องแก้สถานการณ์เฉพาะหน้า​ไปก่อน พรุ่งนี้เธอ​จะ​ต้องเล่นละครชีวิตบทสำคัญ​ที่มีเธอ​เป็นตัวเอก บทของการยอม​เป็นผู้แพ้​ที่มีศักดิ์ศรี ผู้แพ้​ที่สมควร​ได้รับการยกย่อง ​เพราะไม่ใช่การแพ้ชนะในสถานการณ์ปกติ ​แต่​เป็นการยอมเสียสละของเธอเอง เสียสละ​เพื่อหาทางชำระแค้นคืนในวันข้างหน้า วัน​ที่​ความรักของหญิงชายคู่นั้น​ ล่วงเลย​ผ่านช่วงเวลา​ที่หวานชื่น​ไปแล้ว​

ไม่ว่า​เมื่อเวลานั้น​มาถึง เธอ​จะยังรัก​และอยาก​ได้คริสคืนมาหรือไม่ก็ตาม ​แต่ก็ไม่มีทาง​ที่เธอ​จะยอมปล่อยให้คน​ที่บังอาจมาลูบคมเธอ หลงระเริงเสวยสุข​กับชัยชนะ ​ที่ปล้น​เอา​ไปอย่างหน้าด้านๆ​​ได้นานนักหรอก คอยดูกันต่อ​ไปก็แล้ว​กัน ​แม้​ใคร​จะตราหน้ากล่าวหาเธอว่าไม่รู้แพ้รู้ชนะรู้อภัย ไม่มีน้ำใจนักกีฬา​เมื่อเวลานั้น​มาถึง ลลิตาก็ไม่สนใจไม่แยแส ก็เธอ​เป็น​ใคร บรรลุโสดาบันมาจากไหนกันเล่า จึง​จะตัด​ได้แล้ว​​ซึ่งรัก โลภ โกรธ หลง หรือ​แม้​แต่ริษยาอาฆาต ไม่รู้สึกเจ็บแค้นแสนสาหัสเสียจน​ต้องหาทาง​เอาคืนให้สาแก่ใจ ก็ไหนชอบอ้างกันนักไม่ใช่หรือว่ากรรมใด​ใครก่อ คนนั้น​ก็​ต้องรับ​ไป แล้ว​กรรมครั้งนี้​ใคร​เป็นคนก่อเล่า ไม่ใช่หญิงชายคู่นั้น​หรอกหรือ???

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3429 Article's Rate 44 votes
ชื่อเรื่อง เวลาที่หายไป --Series
ชื่อตอน แค้นที่รอวันชำระ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ดอยสะเก็ด
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๒ มกราคม ๒๕๕๕
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๘๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๑๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น