นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๒ มกราคม ๒๕๕๕
เวลาที่หายไป #49
ดอยสะเก็ด
...​ระหว่างเดินทางกลับบ้าน​ที่กรุงนิวยอร์ค คุณธัญญาหยิบรูปเด็กชายตัวน้อย ​ซึ่งตอนนี้รู้แน่แล้ว​ว่า​เป็นหลานคนแรก​และคนเดียวของเธอ ออกมาเพ่งพิศดูซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก...

ตอน : เ้ส้นทางที่ต้องเลือก

​ระหว่างเดินทางกลับบ้าน​ที่กรุงนิวยอร์ค คุณธัญญาหยิบรูปเด็กชายตัวน้อย ​ซึ่งตอนนี้รู้แน่แล้ว​ว่า​เป็นหลานคนแรก​และคนเดียวของเธอ ออกมาเพ่งพิศดูซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก ด้วย​ความตื่นเต้นดีใจ​และกังวล​ไป​พร้อมๆ​กัน เธอรู้ว่า​จะมีปัญหาอีกมากมาย​ตามมา เรื่อง​นี้​เป็นเรื่อง​ใหญ่​ที่เธอ​จะ​ต้องปรึกษา​กับสามีว่า​จะทำอย่างไรต่อ​ไป ​ถ้า​เขา​เป็นหลานของเธอ ​เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลเลย​์ตันจริง เธอ​จะไม่รับรู้ ทำประหนึ่ง​ว่า​เขาไม่มีตัวตน​ได้หรือ

แล้ว​คุณธัญญาก็ทอดถอนใจอย่างหนักอก นิ่งคิดถึงคนสามคน​ที่เข้ามาเกี่ยวข้องกันจนกลาย​เป็นรักสามเส้า ตอนแรกเธอเคยคิดสงสัยว่าทำไมลูกชายของเธอจึงตัดสินใจไม่​ได้ ว่า​จะทำอย่างไรต่อ​ไป​กับผู้หญิงสองคน​ที่เกี่ยวข้องอยู่​​กับ​เขา ​เป็น​ไป​ได้หรือไม่ว่า​เขาก็เหมือนผู้ชายทั่ว​ไป ​ที่มีธรรมชาติวิสัยของมนุษย์ผู้ชาย​ที่เข้าข้างตัวเอง ​ที่ทำให้คิดว่าทำไมการรักผู้หญิงสองคน​พร้อมๆ​กันจึง​จะ​เป็น​ความผิด ​ความรักมันห้ามกัน​ได้หรือ หัวใจของคนเรา​สามารถสั่ง​ได้หรือว่าควรรัก​ใครหรือไม่รัก​ใคร? ​และ​เมื่อ​เขารักผู้หญิงสองคน ทำไม​เขาจึง​จะไม่อยาก​เป็นเจ้าของครอบครอง​ทั้งกาย​และใจของผู้หญิงสองคนนั้น​เล่า? ฐานะอย่าง​เขาคงไม่ยาก​ที่​จะมีผู้หญิงมากกว่าหนึ่ง​คน ทำไม​เขา​จะ​ต้องเลือกเพียงคนใดคนหนึ่ง​ด้วยเล่า? ​เขาคิดเข้าข้างตัวเองแบบเห็นแก่ตัวตามวิสัยผู้ชาย​ที่มี​แต่ทาง​ได้เช่นนี้หรือเปล่า ​ที่อยาก​จะ​ได้ไว้​ทั้งสองคน

​แต่ตอนนี้หลังจากรู้เรื่อง​​ทั้งหมด​ที่เกิดขึ้น​จากคริสแล้ว​ คุณธัญญา​ซึ่งเชื่อมั่นมาตลอด จากการอบรมเลี้ยงดู​เขามาตั้งแต่เกิด ว่าลูกชายคนเดียวของเธอไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว ไม่ใช่คน​ที่ไม่ให้เกียรติผู้หญิง มั่นใจว่าใน​ที่สุด มโนธรรม​และศีลธรรม​ที่​ได้รับการปลูกฝังมาตั้งแต่เยาว์วัย ​จะสะกิดเตือน​เขาว่า​เขาอาจ​จะรักผู้หญิงสองคนนั้น​​ได้ ​แต่​จะทำเหมือนรักพี่เสียดายน้องไม่​ได้ สุดท้ายแล้ว​​เขา​ต้องเลือกเพียงหนึ่ง​เดียว ​ถ้า​เขา​จะเห็นแก่ตัวปล่อยเรื่อง​ให้คาราคาซัง ไม่ยอมตัดสินใจให้เด็ดขาด ไม่ว่า​จะด้วยเหตุผลหรือข้อขัดข้องใดใดก็ตาม ก็เท่า​กับสร้างกรรมยืดเยื้อ​ที่ผู้รับกรรม​คือผู้หญิง​ทั้งคู่​ที่เ ขารัก ตอนนี้เหตุการณ์เดินมาถึงจุด​ที่คริส​จะ​ต้องตัดสินใจแล้ว​ ว่ารัก​และ​ต้องการ​จะร่วมชีวิต​กับ​ใครมากกว่ากัน แน่นอน​ที่การตัดสินใจของ​เขา ย่อม​ต้องมีผู้หญิงคนหนึ่ง​ผิดหวัง​และเจ็บปวด ​แต่บางครั้งมันก็หลีกเลี่ยงไม่​ได้

คุณธัญญาคิดว่าลูกชายเธอคงอยากรับผิดชอบทิพย์สุรางค์​กับลูก ​แต่​เขาก็ทำอะไร​ไม่​ได้ ​เพราะหญิงสาวคนนั้น​ไม่​ต้องการให้​เขาเข้ามารับผิดชอบ คุณธัญญาถามตัวเองว่าทำไมจึง​เป็นเช่นนั้น​ ทำไมทิพย์สุรางค์จึงปฎิเสธ​เขา เธอ​ต้องการอะไร​กันแน่ เธอทำเหมือน​ใช้มือข้างหนึ่ง​ผลักคริสออก​ไป ในขณะ​ที่มืออีกข้างหนึ่ง​ก็เหนี่ยวรั้ง​เขา​เอาไว้ ​เพราะอะไร​? หรือ​เพราะเธอไม่มั่นใจใน​ความรักของ​เขา? อะไร​ทำให้ไม่มั่นใจ? ​เพราะ​เขายังมีลลิตาอยู่​​และ​กำลัง​จะ​แต่งงานกันหรือ? เธอ​ต้องการให้คริสตัดขาดจากลลิตาให้​ได้เสียก่อน ค่อยกลับ​ไปหาเธออย่างนั้น​หรือ? ​ถ้า​เป็นอย่างนั้น​จริงคริส​จะทำอย่างไรต่อ​ไป? คุณธัญญาเชื่อว่าตราบใด​ที่ทิพย์สุรางค์ยังยืนกรานแข็งกร้าว ว่าไม่​ต้องการให้​เขามารับผิดชอบ คริสก็คงไม่อาจบุ่มบ่าม​ไปตัดรอนลลิตา ให้​ต้องเสียใจ​ไปอีกคน​โดยไม่​ได้อะไร​ขึ้น​มา

เธอเชื่อในคุณธรรม​และจิตสำนึก​ความรับผิดชอบของลูกชายเธอว่า ไม่ว่า​จะรักทิพย์สุรางค์หรือไม่ ​แต่​เมื่อรู้ว่า​เขามีลูก​กับเธอ ​เขาก็คง​ต้องการรับผิดชอบเลือดเนื้อเชื้อไขของ​เขาก่อนคนอื่น ​แม้​แต่ลลิตาก็คงมายืนขวางอยู่​ไม่​ได้ ​แต่ติดอยู่​​ที่ทิพย์สุรางค์คนเดียว หรือว่าตัวปัญหา​คือหญิงสาวคนนี้ คริสเองก็แก้ปัญหานี้ไม่​ได้ คนเดียว​ที่​จะทำให้ปัญหา​ที่ยืดเยื้อนี้จบลง​ได้ ​คือลลิตา ใช่หรือไม่? ​ถ้าไม่ใช่แล้ว​ควร​จะ​เป็น​ใคร?

อย่างไรก็ตาม คุณธัญญาเชื่อมั่นอยู่​อย่างหนึ่ง​ว่า ​ถ้าอยู่​ในสถานการณ์ปกติ ​ที่ไม่มีเรื่อง​การเสีย​ความจำของคริสเข้ามาเกี่ยวข้อง ถึง​จะ​ได้พบทิพย์สุรางค์​และอาจ​จะรักเธอ ​แต่ลูกของเธอ​จะหยุดตัวเองอยู่​เพียงแค่นั้น​ ​เขา​จะไม่นำตัวเข้า​ไปพัวพันให้เกิดเรื่อง​ขึ้น​มา ​เขา​จะยึดมั่นถือมั่น​กับลลิตาต่อ​ไป ​แม้ว่า​เขาอาจ​จะรักเธอไม่​ได้เท่าเก่าแล้ว​ ​แต่​เขาก็​จะตัดใจจากทิพย์สุรางค์​ได้ ​โดยยึด​ความถูก​ต้อง​และคำมั่นสัญญาต่อลลิตา​เป็นหลัก ​แต่การเสีย​ความจำของ​เขาทำให้เกิดเรื่อง​ขึ้น​มา​และทำให้ทิพย์สุรา งค์เสียหาย ​และไม่ใช่แค่นั้น​ ยังมีหลานของเธอเข้ามาเกี่ยวข้องอีกด้วย มันอาจ​จะ​เป็นโชคชะตาของคริส​กับทิพย์สุรางค์ก็​ได้ ​ที่ทำให้เกิดเหตุการณ์​ที่ไม่คาดฝันเช่นนี้ขึ้น​มา

คุณธัญญาพยายามทบทวนเรื่อง​ต่างๆ​​ที่เกิดขึ้น​ ​เพื่อประมวลสถานการณ์​ที่อาจ​จะช่วยให้เธอทำอะไร​​ได้บ้าง ​เพื่อให้เรื่อง​​ทั้งหมดจบลง​ได้อย่างดี​และ​โดยเร็ว เธอไม่อาจทนเห็น​ความทุกข์ของลูกชายเธอ​ได้อีกต่อ​ไป เธอคิดว่าตอนนี้คริสเดินมาถึงทางแยก ​เขาจำ​เป็น​ต้องเลือกว่า​จะเลี้ยวซ้ายหรือเลี้ยวขวา ​แต่​เขาตัดสินใจไม่​ได้ว่า​จะ​ไปทางไหน ก็เลย​ยืนอยู่​​ที่จุดเดิม หรือ​เขาอาจ​จะตัดสินใจเลือกแล้ว​​แต่ยังไม่กล้าเดินเลี้ยว​ไป ​เขายังรีรออยู่​​เพื่อมองหาเข็มทิศสักอันมาช่วยชี้ทาง ​เพื่อเสริม​ความมั่นใจของ​เขาก็​เป็น​ได้

คุณธัญญานึกถึงลลิตา ทิพย์สุรางค์​และลูกชายของเธอ แล้ว​นำ​แต่ละคนขึ้น​มาพิจารณาไตร่ตรอง ถึงอุปนิสัยใจคอ ​ความรู้สึกนึกคิด​และพฤติกรรมต่างๆ​เท่า​ที่เธอรู้​และสัมผัส​ได้ คริสนั้น​​เป็นลูก​ที่เธอเลี้ยงดูอบรมบ่มนิสัยมา​กับมือ เธอคิดอย่างไม่เข้าข้างลูกตัวเอง ว่า​เขา​เป็นชายหนุ่ม​ที่ดีมีคุณธรรม​และ​ความรับผิดชอบสูง ​เขาไม่ใช่คน​ที่​จะทำผิด​โดยเจตนา ​และ​ถ้าบังเอิญพลาดพลั้งทำผิด​ไป ​เขาก็ไม่ใช่คน​ที่​จะยอมทำผิดซ้ำสอง ปกติแล้ว​​เขาเชื่อมั่นในตัวเอง​และตัดสินใจเรื่อง​ต่างๆ​​ได้ด้วยตัว เอง ​แต่ครั้งนี้​เขาคงตัดสินใจลำบากหรือไม่อาจตัดสินใจ​ได้ ​เพราะคน​ที่​เขาอยากรับผิดชอบ สร้างเงื่อนไขขึ้น​มา ไม่ยอมรับการตัดสินใจของ​เขา

สำหรับลลิตา ​ซึ่ง​เป็นลูกสาว​เพื่อนสนิทของเธอนั้น​ อยู่​ใกล้ชิดเธอมานานถึงสิบปี เธอรู้ว่าหญิงสาวคนนั้น​รักคริสมาก รอคอย​เขามานานจนน่าเห็นใจ ลลิตา​เป็นผู้หญิง​ที่นุ่มนวลอ่อนโยนถูกใจคุณธัญญา ​เป็นคนเก็บ​ความรู้สึกเก่ง ยาก​ที่​ใคร​จะเข้าใจว่าเธอรู้สึกอย่างไร ​แต่คุณธัญญาก็อ่านลลิตาออกมากกว่า​ใคร เธอรู้ว่าลึกลง​ไปใต้หน้าตา​ที่แฉล้มแช่มช้อย รอยยิ้ม​ที่แสนหวาน กิริยาท่าที​ที่อ่อนโยน คำพูดคำจา​ที่ไพเราะ ลลิตามี​ความแข็งแกร่งซุกซ่อนอยู่​ นอกจากนี้ยัง​เป็นคนฉลาด​และ​ใช้​ความฉลาดนั้น​ ช่วยให้สมปรารถนาในสิ่ง​ที่​ต้องการ​ได้เสมอ

คิด​ไปคิดมาแล้ว​คุณธัญญาก็เริ่มสงสัยว่า ลลิตาอาจ​จะวางแผนกินยากล่อมประสาท ไม่ใช่​เพราะอยากตาย เธอคงกินยาพวกนั้น​เข้า​ไป หลังจากคาดคะ​เนอย่างรอบคอบแล้ว​ว่า จำนวน​ที่กินเข้า​ไปคงไม่มากพอ​ที่​จะทำให้เธอตาย​ได้ ​แต่อาจ​จะช่วยดึงหัวใจของคริส ​ที่​กำลังเตลิดเปิดเปิงออกนอกลู่นอกทาง ให้หันกลับมาหาเธอ​ได้ ลลิตาฉลาด​และรู้จักคริสดี พอ​ที่​จะคิดหาวิธีทำให้​เขารู้สึกผิดแล้ว​กลับ​ไปหาเธอ

เธอถือเชือกเส้นเหนียว ​ที่ปลายข้างหนึ่ง​พันธนาการอยู่​รอบตัวคริส แล้ว​คอยกระตุกมัน​เป็นระยะๆ​ ให้​เขาคิดถึงพันธสัญญา​ที่เคยให้ไว้แก่กัน จิตสำนึกของ​เขา คุณธรรม​ที่เธอรู้ว่า​เขามีอยู่​เต็มเปี่ยม ​ความน่าสงสารของเธอ ​ที่รัก​เขาคอย​เขามานานปีแล้ว​ถูก​เขาทรยศ เธอคอยกระตุ้นให้​เขาละอายใจนึกถึง​ความรับผิดชอบต่อเธอ ​ที่​เป็นคู่หมั้น​โดยชอบของ​เขา ​ซึ่งคุณธัญญาก็เชื่อว่ามัน​ได้ผล ​เพราะมันทำให้คริสทำอะไร​ไม่​ได้ ​เขาไม่​สามารถ​จะแก้เชือกปล่อยตัวเองออก​ไป​ได้ ​ถ้าลลิตาไม่​เป็นคนยอมปล่อยเชือกเส้นนั้น​เสียเอง ​เพราะคนอย่าง​เขาย่อมไม่มีวันยอมทอดทิ้ง ผู้หญิง​ที่รัก​เขามากกว่าชีวิตของตัวเองจนยอมตาย ดีกว่า​จะ​ต้องเห็น​เขาเดินจากเธอ​ไป​เพื่อผู้หญิงอีกคนหนึ่ง​

ทิพย์สุรางค์​เป็นคน​ที่คุณธัญญารู้จักน้อย​ที่สุด เธอรู้จักหญิงสาวคนนั้น​จากเรื่อง​ราวต่างๆ​ เท่า​ที่คริสเล่าให้ฟังเท่านั้น​ รวม​ทั้งจาก​ที่เธอเห็นเพียงไม่กี่นาทีในวันหมั้นของลลิตา​กับคริส เธอค่อนข้างเชื่อว่าทิพย์สุรางค์ครองตัว​เป็นโสด ไม่ใช่​เพราะไม่มี​ใครมาสนใจหรือยังไม่อยาก​จะรัก​ใคร ​แต่​เป็น​เพราะเธอรอคริส ​แม้การแสดงออกของเธอ ​จะ​เป็น​ไปในทำนองผลักไสไล่ส่ง​เขาก็ตาม คุณธัญญาคิดว่ามี​ความ​เป็น​ไป​ได้สูง​ที่ทิพย์สุรางค์​จะรักคริส เธออาจ​จะรอให้​เขากลับ​ไปหาเธอ​โดยไม่มีเงื่อนไข นั่น​คือกลับ​ไป​เพราะ​ความรัก ไม่ใช่เพียง​เพราะเธอมีลูก​กับ​เขาเท่านั้น​

คุณธัญญาเชื่อว่าตลอดเวลา​ที่อุ้มท้องจนกระทั่งคลอด ทิพย์สุรางค์คงคอยคริสอยู่​เงียบๆ​ หวังให้​เขากลับมารับผิดชอบ​โดย​ที่เธอไม่​ต้องร้องขอ เธอคงหวังว่า​แม้เธอ​จะปกปิด​ที่อยู่​ ​แต่​เขาก็ควร​จะดั้นด้นตามหาเธอจนพบ ​แต่​เมื่อเหตุการณ์ไม่​เป็น​ไปอย่าง​ที่คิด ​และ​เมื่อรู้แน่แล้ว​ว่า​เขา​กับลลิตา​กำลัง​จะ​แต่งงานกัน ทิพย์สุรางค์จึงให้โอกาสคริส​เป็นครั้งสุดท้าย​ที่​จะตัดสินใจ ​โดยบอก​เขาเรื่อง​เด็กชายสิงห์ ทิพย์สุรางค์สร้างขุน​เขามหึมาขึ้น​มาขวางหน้าคริส​เอาไว้ ไม่ให้​เขาเข้าถึงตัวเธอ​ได้​โดยง่าย ​ซึ่งนั่น​คือการอำพรางเท่านั้น​ ขึ้น​อยู่​​กับคริส​ที่​จะ​ต้องหาทางทะลายภูเขาลูกนั้น​ลงให้​ได้ ทิพย์สุรางค์เองก็คงหวังให้​เขาทำเช่นนั้น​ ​แต่​เขาอาจ​จะซื่อเกิน​ไป ​เขาอาจ​จะ​ใช้วิธี​ที่ไม่ถูก​ต้อง ​เขาอาจ​จะคิด​แต่เพียงหาทางปีนป่าย ข้ามภูเขาลูกนั้น​​ไปให้​ได้​แต่เพียงอย่างเดียว ​เขาอาจ​จะคิดไม่ถึงว่าภูเขานั้น​ ต่อให้ใหญ่โตสูงเยี่ยมเทียมเมฆน่าเกรงขามสักเพียงไร ก็อาจ​จะเข้าถึง​ได้ไม่ยาก ด้วยการเพียรพยายามหาทางเจาะผ่านเข้า​ไปทีละเล็กทีละน้อย

ตอนนี้​เมื่อคิดว่าอ่านเรื่อง​ต่างๆ​​ได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว​ คุณธัญญาก็รู้สึกสงสารหญิงชาย​ทั้งสามคน ​ที่​ต้องตกเข้ามาอยู่​ในวงจรนี้ เธอคิดว่าไม่มี​ใครผิดเลย​ ทุกคนต่างมีเหตุผล​ส่วนตัว​ที่สำคัญด้วยกัน​ทั้งสิ้น ​ที่​จะ​ต้องทำอย่าง​ที่​กำลังทำอยู่​

ลลิตานั้น​นอกจาก​ความรักต่อคริสแล้ว​ เธอยังมีหน้าตา​และศักดิ์ศรีของการ​เป็นคู่หมั้น​ที่สังคมรับรู้ รวม​ทั้งชื่อเสียงหน้าตาของพ่อแม่​ที่​ต้องรักษา เธอจึง​ต้องต่อสู้​เพื่อรักษาสิทธิของเธอ​เอาไว้ ​ส่วนทิพย์สุรางค์นอกจากเหตุผลทางเกียรติยศ ​ที่ถูกคริสทำให้เสียหายแล้ว​ เธอก็ยังมีหน้า​ที่สำคัญของการ​เป็นแม่ ​ที่ไม่ว่า​จะรักคริสหรือไม่ เธอก็มีเหตุผลสำคัญ ​ที่​จะ​ต้องให้ลูกของเธอ​ได้มีพ่อเหมือนเด็กทั่ว​ไป ​และ​ต้อง​เป็นพ่อผู้ให้กำเนิด​เขาด้วย

​ส่วนคริสนั้น​ ​เขาก็มีเหตุผล​ที่ทำให้ไม่อาจตัดสินใจ ทำอย่างหนึ่ง​อย่างใดลง​ไป​ได้​โดยเด็ดขาด ​แม้​จะรัก​และอยากรับผิดชอบทิพย์สุรางค์​และลูก ​แต่เธอปฏิเสธไม่​ต้องการ​ความรับผิดชอบของ​เขา ​ซึ่งคง​เป็น​เพราะเรื่อง​ของลลิตาเข้ามาขวางอยู่​ สมมติว่าคริสอยาก​จะตัดลลิตาออก​ไป​แต่​เขาก็ทำอะไร​ไม่​ได้ คุณธัญญารู้ว่านอกเหนือจาก​ที่​เขาคิดว่า มีพันธสัญญาอยู่​​กับลลิตา ​และ​ต้องรักษาสัจวาจา​ที่เคยให้ไว้ต่อกันแล้ว​ ยังมีชื่อเสียงหน้าตา​และเกียรติยศศักดิ์ศรีของพ่อแม่ของ​ทั้งสอง ฝ่าย​ที่​เขา​ต้องรักษา เข้ามาเกี่ยวข้องอีกด้วย

ในบรรดาคนสามคนนี้ คุณธัญญารู้สึกว่า​คน​ที่น่าสงสารน่าเห็นใจ​ที่สุด ​คือลูกชายของเธอ ​ที่ยืนอยู่​ตรงกลาง​ระหว่างผู้หญิงสองคน ​ที่เพียบ​พร้อมด้วยคุณสมบัติด้วยกัน​ทั้งคู่ ผู้หญิงฉลาด​ทั้งสองคนต่อสู้กันอย่างเงียบๆ​ ด้วยการกดดัน​เขาทางอ้อมอย่างหนักหน่วง ด้วยยุทธวิธีของตัวเอง จน​เขาระส่ำระสายซวด​ไปเซมา แทบ​จะทรงกายยืนหยัดอยู่​ต่อ​ไปไม่ไหว ​ถ้าไม่อยากหมดแรงล้มลง​ไปเสียก่อน ​เขาก็จำ​เป็น​ต้องพาตัวเองออกมาจากตรงนั้น​

คุณธัญญาไม่รู้ว่าคริสรู้ตัวบ้างหรือเปล่า ว่า​เขา​กำลังรับศึกหนักจากสงคราม​ที่ไม่​ได้ประกาศ ​ระหว่างลลิตา​กับทิพย์สุรางค์ ​โดยผ่านมาทาง​เขา ​เขาอาจ​จะไม่รู้​เพราะมัวโทษตัวเองอยู่​ตลอดเวลาก็​ได้ หรือว่า​เขารู้แล้ว​​แต่ยังไม่เข้าใจ ถึง​ความรุนแรงของมัน​ที่อาจ​จะทำลายล้าง​เขา​ได้ หรือว่า​เขารู้แล้ว​เข้าใจทุกอย่างแล้ว​ ​แต่เลือก​ที่​จะไม่ทำอะไร​ ยอม​เป็นเป้านิ่งต่อ​ไป ยอมรับโทษทัณฑ์​ที่​เขาพิพากษาให้ตัวเอง​แต่​โดยดี ไม่คิด​จะอุทธรณ์ฏีกา

เธอ​ต้องการให้ลูกของเธอปลดปล่อยตัวเอง ให้​เป็นอิสระจากการโทษตัวเองทุกเรื่อง​ ​เขาควร​จะสำนึกถึง​ความผิดพลาดของ​เขาก็จริง ​แต่ก็ไม่จำ​เป็น​ที่​เขา​จะ​ต้องลงโทษตัวเองถึงขนาดนั้น​ ​เขาควร​ต้องรู้ว่า​เขา​ต้องการอะไร​ เธอ​จะไม่เข้า​ไปเจ้ากี้เจ้าการเลือกทางเดินให้​เขา เธอเพียง​แต่​จะชี้ทาง​ที่​จะทำให้​เขารู้ ถึง​ความ​ต้องการ​ที่แท้จริงในหัวใจของ​เขาเท่านั้น​ ต่อจากนั้น​​เป็นสิทธิ​โดยสมบูรณ์ของ​เขา​แต่เพียงผู้เดียว ​ที่​จะเลือกเดิน​ไปในทิศทางใด

ใน​ที่สุดคุณธัญญาก็ตัดสินใจว่า เธอจำ​เป็น​ต้องยื่นมือเข้า​ไปจัดการ​กับเรื่อง​คาราคาซัง ​ที่มองไม่เห็นทางจบนี้​โดยเร็ว​ที่สุด ทุกฝ่าย​ที่เกี่ยวข้องควร​ต้องรู้​ความจริง​ทั้งหมด​ที่สมควรรู้​โดยเ ท่าเทียมกัน ​เพื่อ​ที่​จะ​ใช้ข้อมูล​ที่​ได้มาประกอบการตัดสินใจขั้นสุดท้าย

หลังจากนั้น​ ​เมื่อคริสมา​ที่อพาร์ตเมนท์ของเธอในคืนหนึ่ง​ ห่างจาก​ที่คุณธัญญา เดินทาง​ไปซักถามเรื่อง​รูปภาพของเด็กชายคนนั้น​​ที่วอชิงตัน ดีซี ​ได้ประมาณหนึ่ง​สัปดาห์ เธอก็พูด​กับ​เขาว่า “แม่มีเวลาคิดเรื่อง​​ที่ลูกเล่าให้ฟังวันนั้น​แล้ว​ แม่อยาก​จะบอกว่า แม่เชื่อว่าผู้หญิง​ที่ชื่อทิพย์สุรางค์คงไม่​ได้รังเกียจหรือไม่ ​ต้องการลูก แม่เชื่อว่า​เขารักลูก ​ต้องการลูก​และ​เขารอลูกอยู่​ ผู้หญิงแบบ​เขา ​ถ้าไม่รักลูก​เขาคง​แต่งงาน​กับ​ใครสักคน​ไปเสียนานแล้ว​ หน้าตาอย่างนั้น​ มีอะไร​เพียบ​พร้อมอย่างนั้น​ คงมีผู้ชายอีกมากมาย​​ที่​ต้องการ​เขา ​ถ้า​เขาไม่รักลูก​เขาก็คงไม่แค้นถึงขนาดนั้น​ ​แต่ผู้หญิง​แต่ละคนมีการแสดงออกไม่เหมือนกัน”

คุณธัญญามองสีหน้า ​ที่ยังมีแววทุกข์ตรมของบุตรชายอย่างสังเกตสังกา เห็นแววตา​ที่เริ่มมี​ความหวังของ​เขา​เมื่อ​ได้ฟังคำพูดของเธอ “ทิพย์สุรางค์เท่า​ที่แม่เห็น เหมือนนางพญานกอินทรีย์​ที่กางปีกบินร่อนอยู่​บนท้องฟ้า ยาก​ที่​จะหานกตัวอื่นมาเทียบเคียง​ได้ ​แต่แล้ว​วันหนึ่ง​ลูกก็ตัดปีกของ​เขา​ไปข้างหนึ่ง​ ทำให้ไม่​สามารถ​จะบินขึ้น​สู่ท้องฟ้าเหมือนเคย​ได้ ​แต่​จะลง​ไปเกลือกกลั้วอยู่​บนดินก็ไม่​ได้ จำใจ​ต้องค้างคาอยู่​บนต้นไม้ต้นหนึ่ง​ รอวัน​ที่​จะมี​ใครมาช่วยซ่อมช่วยรักษาปีกข้าง​ที่หักให้ ​แต่​เขาคงไม่​ต้องการสัก​แต่ว่า​ใครก็​ได้ ​เขา​ต้องการให้คน​ที่หักปีก​เขา ​เป็นคนมารักษามันให้กลับมาเหมือนเดิม ​ใครคนนั้น​ก็​คือลูกนั่นแหละ​”

“แม่ครับ​ แม่แน่ใจหรือครับว่า​เธอ​ต้องการผม?” ชายหนุ่มพูดขัดขึ้น​มาอย่างร้อนรน หน้าตาเริ่มมีเลือดฝาดขึ้น​

“แม่คิดว่าคงอ่านไม่ผิดหรอก อย่าลืมว่าแม่ก็​เป็นผู้หญิงเหมือนกัน แม่อยากแนะนำให้ลูกกลับ​ไปหา​เขาอีกสักครั้ง ​ไปบอกให้รู้ถึง​ความในใจของลูก ​ที่ผ่านมาลูกบอกว่าไม่เคยบอกรัก​เขาตรงๆ​เลย​ ผู้หญิงน่ะ...​ต่อให้เก่ง ฉลาดหรือสูงส่งแค่ไหน ก็ยัง​ต้องการคำยืนยันจากปากผู้ชาย​ที่​เขารักทุกคนแหละ​ว่ารัก​เขา ถึงทิพย์สุรางค์​จะรู้ว่าลูกรัก​เขา ​แต่ตราบใด​ที่ลูกยังอมพนำอยู่​อย่างนี้ เรื่อง​ต่างๆ​ก็คง​จะ​เป็นแบบนี้แหละ​ ลูก​จะหวังให้​เขาทำอะไร​​ได้มากกว่านี้ล่ะ”

คุณธัญญาคิดว่าคำพูดของเธอคง​ได้ผล ​เพราะคริสเริ่มมีสีหน้าดีขึ้น​ หน้า​ที่ขมวดมุ่นเหมือนคนมีปัญหา ​ที่แก้ไม่ตกของ​เขาคลายออก ​เขามองเธออย่างกระตือรือร้น

“​ถ้าลูก​ไปพบ​เขาแล้ว​ บอก​เขาหมดทุกอย่างแล้ว​ ​แต่​เขาก็ยังยืนกรานเหมือนเดิมว่าไม่​ต้องการลูก ลูกก็​ต้องตัดใจจาก​เขาเสียให้เด็ดขาด แล้ว​ลูก​กับลิตาก็​จะอยู่​ด้วยกัน​ได้อย่างมี​ความสุข การ​แต่งงาน​โดยหัวใจ​ทั้งหมดหรือบาง​ส่วนอยู่​​กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง​ ​จะไม่ยุติธรรมต่อผู้หญิง​ที่ลูก​แต่งงานด้วย ​ถ้าลูก​จะ​แต่งงาน​กับลิตา ลูกควร​จะเล่า​ความจริง​ทั้งหมด รวมถึงเรื่อง​สิงห์ด้วยให้ลิตาฟังก่อน ​ถ้าลูกยังปิดบังไว้​ทั้งๆ​​ที่​แต่งงานกันแล้ว​ ​ถ้ามารู้ทีหลังลิตา​จะยิ่งเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น​ เหมือนลูกทรยศต่อ​ความไว้วางใจของ​เขาซ้ำสอง ลูกควรบอกให้ลิตารู้ แล้ว​ปล่อยให้​เขา​เป็นฝ่ายตัดสินใจ ว่า​จะ​แต่งงาน​กับลูกหรือไม่ ​ถ้ารับไม่​ได้ลิตาก็​จะเดินจาก​ไป ​แต่​ถ้ารับ​ได้​เขา​กับลูกก็​จะอยู่​กัน​ได้อย่างมี​ความสุข ไม่มีอดีต​ที่​ต้องปิดบังซ่อนเร้นอยู่​ตลอดชีวิต ลูกคิดว่า​จะปิดเรื่อง​สิงห์​ได้นานแค่ไหน ​เขา​จะเติบโตขึ้น​ทุกวัน วันหนึ่ง​​เขาอาจ​จะมาแสดงตัวว่า​เขา​เป็น​ใคร แล้ว​ลองคิดดูสิว่าลิตา​จะเจ็บปวดแค่ไหน”

คริสอึ้ง สีหน้าของ​เขาเปลี่ยน​ไปอีก​เมื่อ​ได้ยินชื่อลลิตา ​เขาเหมือนคนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “​ถ้าผมกลับ​ไปหาคุณหนู แล้ว​ลิตาล่ะครับ​แม่ ลิตา​จะ​เป็นยังไง? ทุกวันนี้เธอก็เสียใจมากพออยู่​แล้ว​”

“แม่รู้ว่าลูก​เป็นคนรักษาสัจ​จะ ​เมื่อให้สัญญาอะไร​​กับ​ใครไว้ลูกก็​จะยึดมั่นอยู่​​กับมัน ​แม้มัน​จะทำให้​ต้องอยู่​​กับ​ความเจ็บปวด ลูกก็​จะไม่ยอมผิดสัญญา แม่อยากให้ลูกรู้จักปล่อยวางบ้าง สำรวจหัวใจของลูกว่า​ต้องการอะไร​ แล้ว​ทำตาม​ความ​ต้องการของมัน”

“ผมทำไม่​ได้หรอกครับ​แม่ ผมทำร้ายลิตาซ้ำแล้ว​ซ้ำอีกไม่​ได้ ถึงอย่างไรเธอก็รอผมมานานหลายปี”

ชายหนุ่มค้าน ​แต่เสียง​ที่มีร่องรอย​ความเจ็บปวดทุกข์ทรมานของ​เขา ทำให้เธอรู้ว่า​ที่​เขาทิ้งลลิตาไม่​ได้ ไม่ใช่​เพราะ​เขาไม่รักไม่​ต้องการทิพย์สุรางค์ ​แต่​เขาคิดว่าเรื่อง​ลลิตา​เป็น​ความรับผิดชอบของ​เขา ถึง​เขา​จะรักเธอน้อยลงหรือหมดรักเธอแล้ว​ ​แต่​เขาก็​จะยอมรับผิดชอบเธอตาม​ที่เคยสัญญากันไว้ ​แม้ว่าการทำเช่นนั้น​​จะทำให้​เขา​ต้องทุกข์ตรม​ไปตลอดชีวิต ​เขาก็ยินดี​ที่​จะยอมเจ็บปวดเสียเอง ปล่อยผู้หญิงอีกคน​ที่​เขารักอย่างซาบซึ้ง​แต่ไม่รู้ตัว ออก​ไปจากชีวิตของ​เขาเสีย

“คริส ฟังแม่ให้ดีๆ​นะลูก” คุณธัญญาพูดช้าๆ​ “แม่ไม่​ได้บอกว่าลูกควร​จะเลือก​ใคร แม่เพียง​แต่ขอให้ลูกสำรวจหัวใจของลูกอย่างจริงจัง ว่ารัก​และ​ต้องการ​จะ​ใช้ชีวิตอยู่​​กับ​ใคร ​ใคร​ที่ลูกคิดว่าขาด​เขา​ไปแล้ว​ชีวิตของลูก​จะมี​แต่​ความทุกข์ ชีวิตคนเรามันสั้นนัก อย่าทำให้ตัวเอง​ต้อง​ใช้ชีวิตแบบซังกะตาย อยู่​​ไปวันๆ​ ตัวอยู่​ทางหัวใจอยู่​อีกทาง ถูก​ต้องแล้ว​ละ​ที่คนเรา​ต้องมี​ความรับผิดชอบ ​แต่​ความรับผิดชอบนั้น​ก็​ต้องมีขอบเขตของมันด้วย อย่า​เอา​แต่​ความรับผิดชอบอย่างเดียวมานำทางชีวิต ​เพราะมัน​จะ​ไปไม่รอด ​ความรับผิดชอบ​ที่ไม่มีหัวใจติด​ไปด้วย ​จะกลาย​เป็น​ความขมขื่น ​และใน​ที่สุด​จะกลาย​เป็น​ความเกลียดชัง ​ทั้งตัวเอง​และคน​ที่ลูกเข้า​ไปรับผิดชอบ​เขา”

​เมื่อเห็นท่าทาง​ใช้​ความคิดของ​เขา คุณธัญญาก็กล่าวต่อ​ไปว่า “ลูกลอง​เอาสิ่ง​ที่แม่พูด​ไปไตร่ตรองดู ถามหัวใจของลูกอย่างซื่อสัตย์ตรง​ไปตรงมา ว่ามัน​ต้องการอะไร​ ​ความจริงสิ่ง​ที่เกิดขึ้น​​ทั้งหมดนี่ไม่มี​ใครผิดเลย​ ลูกรักลิตามานาน​และตั้งใจ​ที่​จะซื่อสัตย์ต่อ​เขา ​แต่​ต่อมาลูก​ไปรักคุณหนูของลูก​เพราะลูกจำอดีต​ที่มีลิตาไม่​ได้ ลูกก็เลย​คิดว่าหัวใจตัวเองยังว่าง ก็เลย​ปล่อยใจให้​ไปรัก​เขาเข้าอีกคน ปัญหา​ทั้งหมด​ที่เกิดขึ้น​ อย่า​ไปโทษตัวเองหรือ​ใครเลย​นะลูก แล้ว​ก็อย่า​ไปกังวล​กับเรื่อง​ลิตาให้มากนัก ถามหัวใจของลูกเสีย แล้ว​ลูกก็​จะ​ได้คำตอบเอง”

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3422 Article's Rate 44 votes
ชื่อเรื่อง เวลาที่หายไป --Series
ชื่อตอน เ้ส้นทางที่ต้องเลือก --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ดอยสะเก็ด
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๒ มกราคม ๒๕๕๕
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๐๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๑๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น