นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๒ มกราคม ๒๕๕๕
เวลาที่หายไป #48
ดอยสะเก็ด
...ตั้งแต่คริส​และลลิตากลับจากเมืองไทยเ​ที่ยวนี้ คุณธัญญาเห็ น​ความผิดปกติ​ระหว่างหนุ่มสาว​ทั้งสอง คริสนั้น​เดินทาง​ไปวอชิงตัน ดี.ซี ทันทีในเช้า​วันรุ่งขึ้น​​โดยอ...

ตอน : ความจริง

ตั้งแต่คริส​และลลิตากลับจากเมืองไทยเ​ที่ยวนี้ คุณธัญญาเห็ น​ความผิดปกติ​ระหว่างหนุ่มสาว​ทั้งสอง คริสนั้น​เดินทาง​ไปวอช bงตัน ดี.ซี ทันทีในเช้า​วันรุ่งขึ้น​​โดยอ้างเรื่อง​งาน สีหน้าของ​เขาค่อน ข้างเครียด ​แม้​เขา​จะพยายามทำตัว​เป็นปกติ​แต่คุณธัญญาก็รู้จัก​เขาดี หลั งจากนั้น​เธอ​ได้เจอ​เขาอีกสองสามครั้ง สังเกตเห็นแววตา​ที่อ้างว้าง​และ​เป็นทุกข์ของ​เขา ยามเ ผลอตัว​เขาก็มัก​จะถอนใจเหมือนมีเรื่อง​หนักอก วันหนึ่ง​ค ริสเข้ามาหาเธอถึงในห้องนอน​และแจ้งว่า ​เขา​ต้องการให้จัดงาน​แต่งงานในกรุงนิวยอร์ค ​เมื่อคุณธัญญาถามว่าลลิตา​ต้องการอย่างนั้น​หรือ ​เขาก็ตอบเธ อว่า​เป็น​ความคิดของ​เขา ​ซึ่งลลิตาไม่ขัดข้อง​และ​จะพูด​กับมาร ดาของเธอเอง

​ส่วนลลิตาก็มีท่าทางแปลกๆ​ หญิงสาวผู้นั้น​ยังคงยิ้มแย้มแจ่มใสตามปกติ พูดจา​เอาอก​เอาใจเธอ จอห์นรวม​ทั้งคุณนวลละออเหมือน​ที่เคย ยังอ่อนหวาน​กับคริสเหมือนเดิม ​แต่บางครั้งเวลาเผลอตัวคุณธัญญาเห็นลลิตามองคริสด้วยสายตา​ที่เจ็บปวด บางครั้งก็ตัดพ้อ หลายครั้งแววตานั้น​แข็งกร้าวเหมือนแค้นเ​คือง ทำให้เธอแน่ใจว่า​ต้องมีเรื่อง​บางอย่างเกิดขึ้น​​ระหว่าง​ที่อยู่​เมืองไทย ​เพราะก่อนหน้านั้น​เธอก็เห็นหนุ่มสาว​ทั้งสองกลมเกลียวถ้อยทีถ้อยอาศัย​เอาใจกันดี ​แต่​เมื่อ​เขาไม่เล่าให้ฟังเธอก็​ได้​แต่คอยสังเกตอยู่​เงียบๆ​ คุณธัญญาโทรศัพท์​ไปพูดคุย​กับคริสบ่อยขึ้น​ เธออยาก​จะฟังเสียง​เขาดูเพื่ อรู้อารมณ์​เขา ​เพื่อ​ที่​จะ​สามารถประมวลเรื่อง​ต่างๆ​​ได้บ้าง​ส่วนลลิตานั้น​​แม้​จะไม ่ค่อย​ได้มาค้าง​ที่อพาร์ตเมนท์ของเธอเหมือนสมัยก่อน​เพราะมีอพาร์ตเมนท์​ส่วนตัวแล้ว​ ​แต่ก็ยังพูดคุยกันทางโทรศัพท์อยู่​​เป็นประจำ

แล้ว​วันหนึ่ง​...​ขณะนั่งดูรายการโทรทัศน์อยู่​ตามลำพังในห้องนั่ง เล่น คุณนวลละออลูกพี่ลูกน้อง​ที่เคยช่วยดูแลคริสมาตั้งแต่ เล็ก​และตอนนี้ช่วยดูแลบ้านอยู่​ เดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทาง ตื่นเต้นตกใจ ถืออะไร​บางอย่างอยู่​ในมือ

“คุณธัญญ์คะ​!! ดูอะไร​นี่” คุณนวลละออลงนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง​ใกล้ๆ​เธอ ส่งของในมือให ้

คุณธัญญาหยิบของสิ่งนั้น​ขึ้น​มาดู ​เมื่อพบว่ามัน​คือรูปถ่าย ขนาดโปสการ์ดปึกหนึ่ง​ เธอก็หยิบแว่นสายตา​ที่วางอยู่​บนโต๊ะ ใกล้ตัวขึ้น​มาสวม ก้มลงมองรูปปึกนั้น​แล้ว​พลิกดูทีละใบ

“นี่อะไร​? รูปเด็ก​ที่ไหน?” เธอมองลอดแว่น​ไป​ที่ คุณนวล ละออ​เป็นเชิงถาม
“​เมื่อกี้ฉันเข้า​ไปเปลี่ยนผ้าปู​ที่นอนในห้องคริส พอยกหมอน ออกก็เจอรูปพวกนี้ แล้ว​ก็เสื้อตัวนี้”

คุณนวลละออชูเสื้อในมือให้ญาติผู้น้องของเธอดู คุณธัญญาซึ ่งยังมืดแปดด้านวางรูปในมือลงบนตัก รับเสื้อตัวนั้น​มาคลี่ ออกดูแล้ว​พบว่ามัน​คือเสื้อกล้ามตัวเล็กๆ​ของเด็ก เธอมองเสื้อตัวนั้น​แล้ว​หยิบรูปขึ้น​มาดูอีกครั้งหนึ่ง​ อย่า งพยายามหา​ความเกี่ยวโยง​ระหว่างกัน แล้ว​ใน​ที่สุดหลังจากพิจ ารณาหน้าตาของเด็กชายตัวเล็กๆ​ อายุประมาณขวบกว่าอย่างละเอียดละอออีกครั้งหนึ่ง​ เธอก็สะด ุ้งอย่างตกใจ​และไม่คาดคิด

“นี่หมาย​ความว่า...​” เสียงของคุณธัญญาสั่นทีเดียว เธอไม่กล้าพูดสิ่ง​ที่​กำลังสั นนิษฐานอยู่​ในใจขณะนั้น​ออกมา

“ค่ะ​ คุณธัญญ์ เราคงคิดตรงกัน” สีหน้าของคุณนวลละออยังไม่หายตื่นเต้น “หน้าตาเด็กคนนั้น​เหมือนคริสตอนเล็กๆ​มาก แหม..ฉันพูดอะไร​ไ ม่ออกเลย​ ไม่น่าเชื่อว่า​จะ​เป็น​ไป​ได้”

คุณธัญญาหยิบเสื้อกล้ามสีขาวตัวนั้น​ขึ้น​มาดูใหม่ คราวนี้เ ธอลองยกขึ้น​ดม​ได้กลิ่นตัวเด็กผสมกลิ่นแป้งกำจายเข้ามาในจมูก ​แม้​จะเบาบาง​แต่จมูกของเธอก็รับรู้​ได้ เธอนิ่งอึ้ง​ไปครู่หน ึ่ง ลางสังหรณ์หรืออะไร​บางอย่าง​ที่​แม้​จะยังไม่ชัดเจน​ที่เร ิ่มก่อตัวขึ้น​ ทำให้คุณธัญญา​ต้องเตือนคุณนวลละออว่า

“พี่นวลอย่าเพิ่งพูดอะไร​​กับ​ใครนะ เก็บเงียบไว้ก่อน เรายังไม่รู้ว่าเด็กนี่​เป็น​ใคร ​เป็นลูกของคริสหรือเปล่าก็ ยังไม่แน่ ยังไงฉัน​จะลองคุย​กับ​เขาดูก่อน รูป​กับเสื้อ นี่ฉัน​จะเก็บไว้เองจนกว่า​จะพูด​กับคริสรู้เรื่อง​ พี่นวลต้อ งระวังอย่าให้ลิตารู้เรื่อง​นี้​เป็นอันขาด”

สีหน้าของคุณธัญญามี​ทั้งแววตื่นเต้นตกใจ ดีใจ คาดไม่ ถึง​และผิ ดหวัง เธอ​กำลังครุ่นคิดอย่างหนักว่า​จะจัดการ​กับเรื่อง​นี้อ ย่างไร ​ถ้าเกิด​เป็นเรื่อง​จริงขึ้น​มา

วันรุ่งขึ้น​คุณธัญญาโทรศัพท์​ไปบอกบุตรชายว่าเธอ​จะ​ไปทำธุร ะบางอย่างในกรุงวอชิงตัน ก่อนกลับ​จะแวะ​ไปหา​เขา​ที่อพาร์ตเมนต์ เธอไม่คิด​จะเรียก​เขาม าพบเธอในนิวยอร์ค ​เพราะ​ถ้าคริสมาลลิตาก็​ต้องรู้​และติดแจอย ู่​กับ​เขาจนเธอพูดอะไร​ไม่​ได้ เธอ​ต้องการพบ​เขาตามลำพัง​เพื่อ พูดคุยกัน​ได้​โดยสะดวก​

คุณธัญญาวางรูปปึกนั้น​ลงบนโต๊ะตรงหน้าบุตรชาย ถามด้วยเสีย ง​ที่แข็งกว่าปกติว่า “บอกแม่ซิว่านี่รูป​ใคร?”

ชายหนุ่มมองรูปปึกนั้น​แวบเดียวก็เข้าใจ รูปถ่ายของสิงห์ที ่​เขาแบ่ง​ส่วนหนึ่ง​เก็บซ่อนไว้ในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงนั่นเอง คริสจำ​ได้ว่า​เขาใส่กุญแจลิ้นชัก​และเก็บลูกกุญแจดอกเล็กๆ​ ไว้ในกระเป๋าสตางค์​ที่พกติดตัวอยู่​ตลอดเวลา ทำไมมันถึงมาอยู่​ในมือของคุณธัญญา​ได้ ​แต่แล้ว​​เขาก็นึกขึ้น​มา​ได้ว่ามารดาของ​เขามีกุญแจทุกดอกในบ้าน เธอคง​จะเข้า​ไปหาอะไร​สักอย่างในห้อง​เขา หรือไม่ก็เข้า​ไปตรว จตราดูแล​ความสะอาดเรียบร้อย​อย่าง​ที่เคยทำอยู่​​เป็นประจำ

สีหน้า​ที่ตกใจแกมละอายของคริส ทำให้คุณธัญญา​ต้องถอนใจยาวอย่างหนักอก ​ความจริงไม่จำ​เป็นต ้องถามเธอก็รู้ว่าเด็กชายหน้าตาน่ารักน่าชังในรูปปึกนั้น​​จะ​เป็น ​ใคร​ไปไม่​ได้เลย​ นอกจากเลือดเนื้อเชื้อไขของตะกูลเลย​์ตัน หน้าตาของ​เขาถอดแ บบมาจากจอห์นสามีของเธอ​โดยไม่ผิดเพี้ยน ​เขาเหมือนคริสเมื่ อตอนเล็กๆ​ ​เพราะคริส​เมื่อตอนนั้น​ก็เหมือนบิดาของ​เขามากเช่ นเดียวกัน ​แต่​ที่เธอไม่รู้​คือ​ถ้าเด็กคนนี้​เป็นลูกของคริสจ ริง ทำไมเธอถึงไม่เคยระแคะ​ระคายมาก่อนเลย​

ก่อน​จะมาพบบุตรชายเธอนั่งตรองแล้ว​ตรองอีก ว่าควร​จะ​ไปถาม​เขาถึงเรื่อง​เด็กในรูปพวกนั้น​หรือไม่ ​เขาแอบ ​ไปมีลูก​กับผู้หญิงคนไหนตั้งแต่​เมื่อไร ​เมื่อคำนวณอายุ​โดยป ระมาณของเด็กในภาพถ่ายเหล่านั้น​ คุณธัญญาก็เชื่อว่าเธอคิด ไม่ผิดว่าเรื่อง​​ทั้งหมด​ต้องเกิดขึ้น​ ในช่วงเวลาเกือบหนึ่ง​ ปี​ที่คริสหายสาปสูญ​ไป เธอกังวลเกี่ยว​กับผู้หญิง​ที่​เป็นแม่ ของเด็กคนนี้ เจ้าหล่อน​เป็น​ใคร? ตอนนี้อยู่​​ที่ไหน เทือกเถาเหล่ากอ​เป็นอย่างไร ลูกชาย เธอคิด​จะทำอย่างไร​กับเด็กคนนี้​และแม่ของ​เขา ลลิตารู้เรื่อ งนี้หรือเปล่า ​ถ้ารู้แล้ว​เธอคิดอย่างไร​และ​จะทำอย่างไรต่อ​ไป

ท่าทางนิ่งอั้นเหมือนพูดไม่ออกของคริส ทำให้คุณธัญญา​ต้องพ ูด​กับ​เขาด้วยเสียง​ที่อ่อนลงอย่างปลอบประโลมว่า “มีอะไร​ก็เล่าให้แม่ฟัง​ได้นะ แม่​พร้อม​ที่​จะรับฟัง แม ่เข้าใจไม่ผิดใช่ไหมว่าเด็กคนนี้​เป็นหลานของแม่”
แววตา​ที่มองเธออยู่​ในตอนนี้มีปะปนกัน​ไปหมด​ทั้งเสียใจ ละอาย​และสำนึกผิด...​​และ​ที่เธอคิดว่ามองเห็น​แต่ยังไม่แน่ใจ​คือ.. ​ความหวัง!!

ชายหนุ่มจับมือมารดา​เอาไว้ “แม่ครับ​ ผมเสียใจ ผมขอโทษ” พูดจบ​เขาก็นิ่งอั้น นัยน์ตาแดงก่ำ

ท่าทางนิ่งอั้นพูดไม่ออกของ​เขา ทำให้คุณธัญญาคิดว่าคง​เป็นการยากสำหรับ​เขา​ที่​จะพูดออกมาเอง​ได้ เธอจึงเปลี่ยนวิธีจากการรอให้​เขาเล่า ​เป็นการตั้งคำถามให้​เขาตอบ

“ แม่ของเด็กคนนี้​เป็นผู้หญิง​ที่ลูกพบ​ที่เมืองไทยใช่ไหม?”
“ครับ​” ​เขาตอบแค่นั้น​
“​เขา​เป็น​ใคร ลูก​กับ​เขา​ไปพบกัน​ได้ยังไง?”
คริสมีท่าทางอึดอัด​เมื่อ​ได้ยินคำถามนั้น​ ​แต่ก็ตอบว่า “เธอ​เป็นคน​ที่ช่วยชีวิตผมไว้ ตอน​ที่ผมถูกทำร้าย”

คุณธัญญาอึ้ง​ไปทันที แวบแรกเธอมี​ความรู้สึก​ที่ดีต่อผู้หญิ งคนนั้น​ แม่คนไหนบ้างเล่า​ที่​จะไม่รู้สึกซาบซึ้งขอบคุณคน​ที่ช่วยชีวิตลูก ของตน​เอาไว้ ทำให้​เขา​ได้มีชีวิตอยู่​ ​ได้กลับมาพบหน้า พ่อแม่พี่น้อง “ลูก​กับ​เขาก็เลย​สนิทสนมชอบพอกันแล้ว​มี​ความสัมพันธ์กันยังงั้นหร ือ?”

“ไม่ใช่หรอกครับ​แม่” แล้ว​คริสก็ตัดสินใจเล่าให้มารดาฟัง “เธอ​เป็นลูกสาวของคุณดนัย เจ้าของเวียงพุกาม ​ที่ผมเค ยเล่าให้แม่ฟังว่า​ไปอาศัยอยู่​เกื ือบปีตอน​ที่หาย​ไป เธอ​เป็นคนพบผมนอนหมดสติอยู่​​ที่ลำธารแล้ว​ พาผม​ไป​ที่เวียงพุกาม"

คุณธัญญาตกใจมาก​เพราะคาดไม่ถึง “นี่ไม่ใช่เรื่อง​เล็กๆ​นะลูก แม่เพิ่งรู้จากคุณพ่อเม ื่อเร็วๆ​นี้ว่าเคยรู้จักคุณดนัยคนนี้ คุณพ่อบอกว่า​เขา​เป็นผู้มีอิทธิพลคนหนึ่ง​ในภาคเหนือ”

คริสไม่ตอบ คุณธัญญาเลย​คิดว่า​เขาคงรู้อยู่​แล้ว​ “แล้ว​คุณดนัยคนนี้​เขารับ​ได้หรือ ​ที่ลูกสาวของ​เขา​กับลูกมารัก​ใคร่ชอบพอกัน ​ทั้งๆ​​ที่ตอนนั้น​เ ขาก็ยังไม่รู้ว่าลูก​เป็น​ใคร มีหัวนอนปลายเท้าอย่างไร”

เธอนึกสงสัยเรื่อง​นี้มากว่า​จะ​เป็น​ไป​ได้อย่างไร​ที่คนระดับนั้น​​จะ เห็นดีเห็นงาม ​กับ​ความรัก​ที่ต่างสถานภาพกันของคริส​กับลูกส าวของ​เขา ก็คริสบอกเองไม่ใช่หรือว่าตอนนั้น​​เขาทำงาน​เป็นลู กจ้างของคุณดนัยอยู่​

“แม่ครับ​ เธอไม่​ได้รักผม ผม...​”
“ไม่​ได้รัก?” เสียงของเธอแหลมทีเดียว​เมื่อทวนคำพูดของ​เขา ” นี่ลูกหมาย​ความว่ายังไง? ไม่รัก​แต่ยอมมีอะไร​ด้วยจนมีลูกด้ วยกัน แม่ไม่เข้าใจหนุ่มสาวสมัยนี้เลย​ อย่าบอกแม่นะว ่า​เขา​เป็นผู้หญิงใจแตก​ที่มีอะไร​​กับผู้ชายคนไหนก็​ได้ แล้ว​ก็แล้ว​กัน​ไป”

“ไม่ใช่ยังงั้นหรอกครับ​ แม่ เธอ​เป็นคนดีมีเมตตา” ชายหนุ่มขัดขึ้น​อย่างร้อนใจ “แม่ครับ​ แม่คงเสียใจมาก​ถ้ารู้ว่าลูกชายคนนี้ของแม่ ลูก​ที่แม่คอยอบ รมสั่งสอนมาตลอดให้​เป็นคนดี ​ได้ทำสิ่ง​ที่เลวร้ายให้​กับผู้หญิงคนหนึ่ง​”

เสียงของ​เขาเศร้าทีเดียว​เมื่อพูดอย่างนั้น​ คุณธัญญามอง​เขาอย่างตกใจ​และไม่เข้าใจ “บอกแม่มาสิว่ามันเกิดอะไร​ขึ้น​” เธอชักร้อนใจขึ้น​เรื่อยๆ​ มัน​เป็นอย่างนี้​ได้อย่างไร

“ตอนนั้น​ผมไม่สบาย นอนซมอยู่​คนเดียว เธอคง​เป็นห่วงเล ย​เอาผ้าห่มมาให้ คง​จะมาดูอาการผมด้วยว่า​เป็นอย่างไร แล้ว​ผม...​ผมก็ขาดสติล่วงเกินเธอ​โดย​ที่เธอไม่​ได้เต็มใจเลย​”

คุณธัญญาแทบไม่เชื่อเรื่อง​​ที่​ได้ยิน ลูกชายของเธอน่ะหรือท ี่ทำเรื่อง​เลวร้ายน่าอับอายอย่างนั้น​​ได้ ​ทั้งคุณนวลละออแล ะตัวเธอเองก็​ได้อบรมบ่มเพาะคุณธรรม รวม​ทั้งขนบธรรมเนียมปร ะเพณีวัฒนธรรมแบบไทยๆ​ให้แก่​เขามาตั้งแต่เยาว์วัย ​เขา​เป็นล ูก​ที่ไม่เคยทำให้เธอผิดหวัง ​เมื่อเติบโต​เป็นหนุ่มมีคนรัก ​เขาก็เชื่อฟังเธอ​เป็นอย่างดี ​ที่สัญญาว่า​จะไม่ล่วงเกินลลิตาให้เสียหายก่อนเวลาอันควร พ อนึกมาถึงตรงนี้คุณธัญญาก็เริ่มร้อนใจขึ้น​มาอีก เอ๊ะ! แล้ว​ลลิตาล่ะ ​เขามีอะไร​เกินเลย​​กับลลิตา​โดย​ที่เธอไม่รู้หรือเปล่า? เธอเร ิ่มคลางแคลงใจเรื่อง​นี้ขึ้น​มาบ้างแล้ว​

“แล้ว​ไง? พอท้องขึ้น​มาแล้ว​ลูก​กับ​เขาทำยังไงต่อ​ไป? พ่อ​เขาล่ะ? ​เขามิโกรธจนแทบ​จะฆ่าลูกเลย​หรือ?”

“ตอนนั้น​ผม​กับเธอไม่มีโอกาส​ได้พูดอะไร​กันเลย​ หลังจากคืนที ่มีเรื่อง​ พอเช้า​วันรุ่งขึ้น​เธอก็หนี​ไปกรุงเทพฯ หลังจากนั้น​ประมาณสา มอาทิตย์ นักสืบของแม่ก็มาพาตัวผมกลับกรุงเทพฯ ​ส่วนคุณดนัยก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุในช่วงใกล้ๆ​กันนั้น​ ผมไม่เคยรู้ว่าเธอท้อง จนกระทั่ง..หลังงานประกาศหมั้นของผ ม​กับลิตา”

คุณธัญญาอ้าปากค้าง “นี่ลูกหมาย​ความว่า​เขาใจเด็ด อุ้มท้องลูกไม่มีพ่ออยู่​คนเด ียวจนคลอดเลย​หรือ? ลูกไม่เคยคิด​ที่​จะรับผิดชอบ​เขามั่งเลย​ห รือ?” เธอชักไม่เข้าใจลูกชายของเธอขึ้น​มาบ้างแล้ว​ ​เขากลาย​เป็นคน ใจร้ายใจดำ​ไปตั้งแต่​เมื่อไหร่

“แม่ครับ​ แม่คงจำ​ได้​ที่ผมเดินทาง​ไปเมืองไทยหลายครั้งหลังจ าก​ที่กลับมาบ้านแล้ว​ ผม​ไปตามหาเธอ​เพื่อขอรับผิดชอบเธอ ​แต่เธอไม่อยู่​​ที่เวียงพุกามแล้ว​ ผมเพิ่งมารู้หลังจากวันงา นว่าเธออยู่​ในกรุงนิวยอร์คตลอดเวลา ​แต่ก็ไม่เคยเจอกัน เธอพยายามปิดบังทุกอย่าง เธอคลอดลูก​ที่นี่แล้ว​ส่งลูกกลับ​ไปบ้านให้พี่ชาย​กับพี่สะใภ้ช่วย ดูแล”

“อยู่​​ที่นี่? คลอดลูก​ที่นี่?” คุณธัญญารู้สึกเหมือน​กับว่าเธอกลาย​เป็นคนพูดอะไร​ไม่​เป็น ฟ ังอะไร​ไม่รู้เรื่อง​ จน​ต้องคอยทวนคำพูดของ​เขาอยู่​เรื่อยๆ​
“ครับ​ เธออยู่​​ที่นี่ตลอดเวลา​ที่ผมเ​ที่ยววิ่งวุ่นตามหาเธอ เธออยู่​​กับ​เพื่อนสนิท​ที่เคยเรียนหนังสือมาด้วยกันหลายปี​ที่สวิส เซอร์แลนด์”

“แล้ว​​ที่บอกแม่ว่าเพิ่งรู้เรื่อง​​เขา​กับเด็กหลังงานหมั้น ห มาย​ความว่ายังไง ? ลูกพบ​เขาหลังงานหมั้นหรือ? พบกัน​ได้ยังไง ใน​เมื่อลูกก็บอกเองว่า​เขาพยายามปิดบังไม่ให้รู้ว่าอยู่​​ที่ไหน”
“ผมเจอเธอในงานวันนั้น​ เธอมา​กับ​เพื่อนอเมริกัน​ที่ชื่อเจนน ิเฟอร์”

เจนนิเฟอร์ ...​ เจนนิเฟอร์ สมองของคุณธัญญาทำงานอย่างรวดเร็ว มา​กับเ จนนิเฟอร์ แล้ว​ทันใดนั้น​เธอก็นึกขึ้น​​ได้ “ลูกหมายถึงเจนนิเฟอร์ ลูกสาวบ๊อบใช่ไหม? บ๊อบ โฮเวิร์ด ​ที่​เป็น​เพื่อน​กับคุณพ่อน่ะ”

คริสเงยหน้าขึ้น​สบตาเธอแล้ว​ถามอย่างสงสัยว่า “มีอะไร​หรือครับ​?”
คุณธัญญาคิดว่าเดาไม่ผิด​เมื่อกล่าวว่า “​ถ้างั้นก็คง​เป็นผู้หญิงคนนั้น​นั่นเอง เจนนิเฟอร์พา​เพื่อนคนหนึ่ง​มาแนะนำ​กับคุณพ่อ​และแม่ก่อนงาน​จะเริ่ ม”

พูดแล้ว​เธอก็นึกถึงรูปร่างหน้าตา​ที่สะสวย บุคคลิก​ที่งามสง ่าเหมือนนางพญา ​ที่เธอ​และสามีมองตามหลัง​ไปอย่างชื่นชมแกมท ึ่ง ผู้หญิงคนนั้น​นั่นเอง !! ไม่ใช่ผู้หญิงชาวบ้านยากจนไร้การศึกษา ​ที่เธอคิดวาดภาพอย่างหวาดระแวงในตอนแรก ถึง​จะไม่ชื่นชอบกั บพฤติกรรมของบุตรชาย ​แต่ด้วยวิสัยของคน​เป็นพ่อ​เป็นแม่​ที่ย่อมปรารถนา​แต่สิ่งดีๆ​ให้ลก เธออดนึกไม่​ได้ว่าผู้หญิงคนนั้น​ไม่เลวเลย​ นอกจากสวย ​และมีการศึกษาแล้ว​ ฐานะทางบ้านเท่า​ที่รู้จากสามี ก็สมน้ำสมเนื้อ​กับครอบครัวของเธอ ไม่​ได้ด้อย​ไปกว่าลลิตาเล ย

“แล้ว​ยังไงต่อ​ไป? ​เขาบอกเรื่อง​ลูกตอน​ที่เจอกันในงานคืนนั้ นน่ะหรือ?”
“เปล่าครับ​ เธอยังไม่​ได้บอก เธอไม่ยอมพูด​กับผมด้วยซ้ ำ หลังจาก​ที่ผมรู้ว่าเธอ​เป็น​เพื่อน​กับเจนนิเฟอร์ผมก็พยายา มติดต่อขอพบเธอ ผ่านทางเจนนิเฟอร์” ชายหนุ่มอธิบาย

คุณธัญญามองบุตรชายของเธอ อย่าง​จะค้นหาว่า​เขาคิดอย่างร “ตอนนั้น​ลูก​กับลิตาก็หมั้นกัน​เป็นทางการแล้ว​ แขกเหรื่อญาต ิพี่น้องก็รับรู้กันหมดแล้ว​ ทำไมยังพยายามกลับ​ไปติดต่อ​กับ ​เขาอีก?”

“ผมอยากอธิบายให้เธอเข้าใจว่าผมไม่​ได้ผิดสัญญา​กับเธอ ผมได ้พยายามตามหาเธอ​เพื่อรับผิดชอบเธอ ​แต่การ​ที่เธอปิดบังเหมือนไม่​ต้องการให้ผมหาเธอเจอ ผมเลย​คิ ดว่าเธอคงไม่​ได้​ต้องการให้ผมรับผิดชอบ เธออาจ​จะรังเกียจผม เธออาจ​ได้พบ​และ​แต่งงาน​กับคนอื่น​ไปแล้ว​ ผมคิดว่าหมดห วังแล้ว​เลย​ตัดสินใจ​จะ​แต่งงาน​กับลิตา ​เพื่อให้เรื่อง​ต่างๆ​จ บลง” คริสอธิบายด้วยเสียงเศร้าๆ​

“สัญญาอะไร​? ไหนลูกบอกว่าไม่เคยมีโอกาส​ได้พบปะพูดจาอะไร​​กับ​เขาเลย​หลังจากเกิ ดเรื่อง​ แล้ว​​ไปสัญญิงสัญญากัน​ได้ยังไง” คุณธัญญาซักละเอียดยิบราว​กับ​เป็นทนาย

“ก่อนออกจากเวียงพุกามผมเขียนจดหมายฝากไว้ให้เธอฉบับ​หนึ่ง​ ; บอกเธอว่าผม​พร้อม​ที่​จะรับผิดชอบทุกอย่าง​ที่ทำให้เธอเสียหาย ผมสัญญาว่า​จะกลับ​ไปหาเธอทันที​ที่รู้ว่าตัวเอง​เป็น​ใคร มีที ่มา​ที่​ไปอย่างไร”

คุณธัญญาฟังแล้ว​ก็รู้สึกว่า​อย่างน้อยลูกชายของเธอถึง​จะทำผิด ​แต่​เขาก็ยังมีจิตสำนึกพอ​ที่​จะรับผิดชอบ​กับการกระทำของตัวเอง ​แต่เธอก็ยัง​ต้องการรู้ต่อ​ไปว่าทำไมผู้หญิงคนนั้น​จึงเพิ่ง​จะโผล่ มาบอก​เขาเรื่อง​ลูก​เอาป่านนี้

“ตอน​ที่พบกัน ​เขาบอกลูกหรือเปล่าถึงเหตุผล​ที่ยอมพบลูก ​ทั้งๆ​​ที่​เขาก็รู้ก็เห็นว่าลูกหมั้น​กับลิตาแล้ว​? “ เธอ​เป็นคนฉลาด เธอรู้สึก​ได้ทันทีด้วยสัญชาตญาณ ว่าผู้หญิงคนนั้น​คงไม่​ได้มาพบ​กับลูกชายของเธอ​โดยไม่มีแผนการอะไ ร เก็บตัวเงียบมา​ได้​เป็นปี อยู่​ๆ​ก็ปรากฏตัวขึ้น​มาเฉยๆ​แบบนั้ ้น แล้ว​เธอก็ถามต่อด้วย​ความหวังว่า “หรือ​เขาคิด​จะยกลูกให้เรา?”

คราวนี้คริสทำท่าอ้ำอึ้งเหมือนไม่อยากเล่า​แต่แล้ว​ก็ยอมเล่า ​ซึ่งคุณธัญญาคิดว่าคง​เพราะ​ความอัดอั้นตันใจของ​เขานั่นเอง “ไม่ใช่ยังงั้นหรอกครับ​แม่ เธอบอกว่า​ที่ยอมพบผมก็​เพื่อ​จะบ อกเรื่อง​ลูก ​เพื่อแก้แค้นผม​ที่ทำให้เธอเสียหายแล้ว​หายหน้า ​ไป ไม่เคยกลับ​ไปรับผิดชอบ​กับเรื่อง​​ที่เกิดขึ้น​ ​แม้ผม ​จะพยายามอธิบายทุกอย่าง​แต่เธอก็ไม่ยอมฟัง เธอคิดว่าผมแก้ต ัว”

ยิ่งฟังคุณธัญญาก็ยิ่งคิดว่าเรื่อง​นี้ยุ่งยากมากขึ้น​เรื่อยๆ​ ฟังจาก​ที่คริสเล่าแล้ว​เธอก็นึกเห็นใจลูกของเธอ ว่า​เขาเองก็​ได้พยายามอย่างเต็ม​ที่แล้ว​ “แก้แค้น​เอาต อนนี้​จะมีประโยชน์อะไร​? ​เขา​จะ​ได้อะไร​? ลูก​กับลิตาก็​กำลัง​จะ​แต่งงานกันเร็วๆ​นี้อยู่​แล้ว​” เธอรำพึงอย่างมืดแปดด้าน ไม่เข้าใจว่าผู้หญิงคนนั้น​มีจุดประสงค์อะไร​ “หรือ​เขาเพิ่งคิด​ได้ว่า​จะให้ลูกรับผิดชอบ​เขา​กับลูก?”

คราวนี้เธอเห็นรอยยิ้ม​ที่มุมปากของคริส​ซึ่งเธอดูออกว่าเยาะหยัน ​จะเยาะผู้หญิงคนนั้น​หรือตัว​เขาเองเธอก็ไม่แน่ใจ “แม่ครับ​ แม่อย่าตีค่าผมสูงขนาดนั้น​เลย​ เธอบอกว่าไม่ ​ต้องการอะไร​​ทั้งนั้น​จากผม ไม่​ต้องรับผิดชอบ​แม้​แต่ลูก ;​เพราะมีคนรับผิดชอบ​เป็นพ่อให้ลูกเธออยู่​แล้ว​” เสียงของ​เขาบ่งบอกถึง​ความขมขื่นอย่างชัดแจ้ง

คุณธัญญาตกใจขึ้น​มาอีก “หมาย​ความว่า​เขา​แต่งงานแล้ว​หรือ?” นึกถึงหลานตัวน้อยของเธอขึ้น​มาทันที
“เธอหลอกผมว่า​แต่งงานแล้ว​...​”

“หลอก? หมาย​ความว่าไง? ทำไม​ต้องหลอก?” คุณธัญญาถามขัดขึ้น​มาก่อน​ที่คริส​จะพูดจบ ยิ่งฟังเธอก็ยิ่งงง รู้สึกว่า​ไม่เข้าใจหนุ่มสาวสมัยนี้เลย​ เอ๊ะ!! ผู้หญิงคนนั้น​คิด​จะทำอะไร​​กับลูกชายของเธอกันแน่

“ตอนนั้น​ผมไม่รู้หรอกครับว่า​เธอหลอกผม ผมมารู้​ความจริงทีห ลังว่าเธอยังไม่​ได้​แต่งงาน​กับ​ใคร​ทั้งนั้น​”

​แต่คุณธัญญายังติดใจเรื่อง​การหลอกอยู่​ เธอถามเสียงแข็งว่า “​เขามีเหตุผลอะไร​​ที่​ต้องหลอกว่า​แต่งงานแล้ว​?”

“เธอกลัวว่า​ถ้าไม่บอกว่า​แต่งงานแล้ว​ ผมอาจ​จะไม่ยอมเลิกรา​จะตาม​ไปวุ่นวาย​กับเธอ​และลูกอีก”

“อ้าว!! ​ถ้างั้น​เขามาบอกเรื่อง​ลูกทำไม ​จะรับผิดชอบก็ ไม่ยอมให้รับ อะไร​ๆ​ก็ไม่​เอาสักอย่าง” เธอชักโมโห​เมื่อคิดถึง​ความโยกโย้ของผู้หญิงคนนั้น​

“เธอคงแค้นผมมาก​เพราะเข้าใจผิดว่าผมไม่แคร์เธอ ไม่เคยกลับ​ไปพบหน้าเธอ” คริสพูดอย่างเศร้าใจ

“อ้อ! ​ต้องการแก้แค้น” คุณธัญญาพึมพำ “​ที่ว่า​เขาแค้นนักแค้นหนานั่นน่ะ นอกจ าก​ที่คิดว่าลูกหนีหน้าไม่ยอมกลับ​ไปรับผิดชอบ​เขาแล้ว​ มีอะไร​อีกหรือ​ที่ทำให้​เขาแค้นจนอยาก​จะแก้แค้นแบบนั้น​”

ชายหนุ่มนิ่งคิด “แม่ครับ​ ​ความจริงผมก็เข้าใจ​และเห็นใจเธอมาก คุณหนูเ ธอ​ต้องอุ้มท้อง...​.”

“ลูกเรียก​เขาว่าอะไร​นะ คุณหนูหรือ?” มารดาของ​เขาถามขัดขึ้น​มา​เพราะรู้สึกแปลกหู

“ครับ​ เธอชื่อทิพย์สุรางค์ ​แต่ทุกคน​ที่โน่น​แม้​แต่คุณ พ่อของเธอเรียกเธอว่าคุณหนู” แล้ว​​เขาก็พูดต่อว่า “ เธอบอกผมว่าตอน​ที่รู้ว่าท้องเธออยู่​ในอเมริกา​กับ​เพื่อนของเธอแล ้ว เธอเสียใจ​และตกใจมากจนคิด​ที่​จะ​ไปทำแท้ง ​เพราะเธออ ับอายไม่อาจ​จะทนสู้หน้า​ใคร​ได้ เธอ...​.”

มารดาของ​เขาทำท่าเหมือน​จะ​เป็นลมลง​ไปเดี๋ยวนั้น​ เธอรีบเปิด กระเป๋าถือ​ที่วางอยู่​ใกล้ตัว ควานหายาดมจนเจอ ยกขึ้น​สูดดมติดๆ​กันหลายที คุณธัญญาก ำลังตกใจทีเดียว​เมื่อคิดถึงเด็กน้อยในรูป โธ่เอ๋ย! หลานรักของย่า เกือบ​จะไม่​ได้เกิดเสียแล้ว​ เธอคิดอย่า งโกรธแค้นแม่ของ​เขา ​แต่แล้ว​อึดใจ​ต่อมาใจ​ที่​เป็นธรรม​และควา ม​เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง​ ทำให้เธออดนึกเห็นใจ ‘คุณหนู’ ของลูกชายไม่​ได้ ​ถ้าเธอ​เป็นผู้หญิงคนนั้น​​และตกอยู่​ในสภาพแ บบนั้น​ เธอก็อาจ​จะคิดทำแท้ง ​เพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเหมือนกันก็ได ้ ้ เรื่อง​แบบนี้​ใครไม่โดนเข้า​กับตัวเองไม่มีทางเข้าใจหรอก

“เฮ้อ..ยิ่งฟังแม่ก็ยิ่งกลุ้มใจ ฟังแล้ว​ก็นึกสงสาร​เขาเหมื อนกัน พ่อแม่ก็ไม่มีให้ปรึกษาหารือ อายุก็ยังน้อย ​แต่ก็ยังดี​ที่​เขาไม่​ไปทำแท้ง ยอมอุ้มท ้องอยู่​คนเดียวจนคลอด” คุณธัญญาอดสังเกตไม่​ได้ว่าตอนนี้ลูกชายของเธอมีสีหน้าดีขึ้น​กว่ าตอนเริ่มคุยกันใหม่ๆ​ ​เขาเริ่มพูดมากขึ้น​​โดย​ที่เธอไม่​ต้อง คอยตั้งคำถามให้​เขาตอบ

“แล้ว​พอใกล้​จะคลอดเธอก็คิด​จะยกลูกให้ครอบครัวอื่น​เอา​ไปเลี้ยงดู ​เพราะตอนนั้น​พี่ชายเธอยังไม่รู้เรื่อง​ เธอรัก​และเกรงใจ​เขา มาก ​แต่พอเห็นหน้าลูกเธอก็เปลี่ยนใจยก​เขาให้คนอื่นไม่​ได้& nbsp;เธอก็เลย​เลี้ยง​เขาเอง ​ต่อมาก็ส่ง​เขา​ไปให้พี่ชาย​กับพี ่สะใภ้​ที่เมืองไทยช่วยเลี้ยงให้”

มารดาของ​เขาถอนใจเฮือกใหญ่ พึมพำว่า “ผู้หญิง​ส่วนใหญ่ก็อย่างนี้แหละ​ ทิ้งลูกไม่ลงหรอก แม ่ถึง​ได้บอกลูกอยู่​บ่อยๆ​ว่าอย่า​ไปทำให้ผู้หญิงดีๆ​​ที่ไม่​ได้คิด​จะ จริงจัง​กับ​เขา​ต้องเสียหาย ​ถ้าเกิดมีลูกมีเต้าขึ้น​มาแล้ว​ต้ องหาทางออกด้วยการทำแท้ง ​เป็นเรื่อง​​ที่บาปกรรมอย่างมาก”

แล้ว​​ทั้งคุณธัญญา​และคริสต่างก็นิ่งอึ้ง​ไปด้วยกัน​ทั้งคู่ แ ต่​เมื่อนึกถึงเรื่อง​หลานของเธอขึ้น​มา​ได้ คุณธัญญาก็ถามอย่างกระตือรือร้นว่า “ตอน​ที่​ไปกรุงเทพฯครั้ง​ที่แล้ว​ลูก​ได้เจอ​เขาหรือยัง หลานขอ งแม่น่ะ? ​เขา​เป็นยังไงมั่ง?”

ชายหนุ่มส่ายหน้า “เธอไม่ยอมให้ผมพบ​เขา บอก​แต่เพียงว่า​เมื่อ​เขาโตขึ้น​เธอ​จะบ อก​ความจริงให้​เขารู้ เธอ​จะไม่กีดกันไม่ให้เราพบกัน แ ต่แม่ครับ​ ผมไม่คิดว่าผม​จะรอ​ได้จนถึงวันนั้น​หรอก” ​เขาสารภาพ

คุณธัญญาถอนใจยาว “นั่นสิ แม่เองก็อยากเห็น​เขาหมือนกัน แล้ว​​จะทำยังไงกันดี”
“เธอบอกว่า​เขาเรียกแม่​ได้แล้ว​ ตอนนี้​กำลังหัดเดิน ​เขาแข็งแรงดี​และซนมาก”

สีหน้าของคริสเต็ม​ไปด้วย​ความสุข​ความห่วงหาอาทร​เมื่อพูดถึงเด็กช ายคนนั้น​ ทำให้คุณธัญญาพลอย​เป็นสุข​และนึกวาดภาพหลานของเธอ ตาม​ไปด้วย “ก็เหมือน​กับลูก​เมื่อตอนเล็กๆ​นั่นแหละ​ แล้ว​​เขาชื่ออะไร​ล่ะ ?”
“ชื่อสิงห์ครับ​แม่”
“ก็เก๋ดีนะ สั้นๆ​ดี”

​แต่แล้ว​​เมื่อนึกถึงลลิตาขึ้น​มา​ได้ คุณธัญญาก็ถามว่า “ลิตารู้เรื่อง​นี้หรือเปล่า?”

คริสหน้าเสีย​ไปหน่อย​​และมีท่าทางอึดอัดขึ้น​มาอีก “เพิ่งรู้ตอน​ที่​ไปเมืองไทย​พร้อม​กับผมนี่แหละ​ครับ​ ​แต่ไม่รู ้เรื่อง​​ความสัมพันธ์ของผม​กับคุณหนู ​และไม่รู้เรื่อง​ลูก”

“แล้ว​ลิตาว่ายังไง?” ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว​ถึงสาเหตุ​ที่ลลิตามีท่าทางเปลี่ยน​ไป

คุณธัญญารู้สึกกลุ้มใจขึ้น​มาอีก​เมื่อนึกถึงหญิงสาวคนนั้น​ ​ที่เธอรัก​และเอ็นดูเหมือนลูกสาวแท้ๆ​ ​แต่ขณะเดียวกันเธอก็น ึกเห็นใจคริส​ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก​กับเรื่อง​​ที่เกิดขึ้น​ ;มิน่าเล่า​เขาถึง​ได้มีท่าทางกลัดกลุ้มเหมือ นคนแก้ปัญหาไม่ตกอยู่​เกือบตลอดเวลา มันอย่างนี้นี่เอง

“แม่ครับ​ แม่อย่าตกใจนะครับ​ ​ถ้าผม​จะบอกว่าลิตาเสียใจ ​และเครียดมาก กินยากล่อมประสาทเข้า​ไปหลายเม็ดจน​ต้องส่งโรง พยาบาล​เพื่อล้างท้อง เธอบอกผมว่าไม่​ได้​จะฆ่าตัวตาย เพียง​แต่​ต้องการหลับ​เพราะไม่อยากคิดมาก ​แต่อาจ​จะกินมันเข้ า​ไปหลายเม็ดหน่อย​เท่านั้น​”

มารดาของ​เขาอ้าปากค้าง มองหน้า​เขาอย่างคิดไม่ถึง “โธ ่! ลิตา ไม่น่าเลย​ ทำไมถึงคิดสั้นแบบนั้น​”

“ทำไมแม่พูดยังงั้นเล่าครับ​? หรือแม่คิดว่าลิตาคิด​จะฆ่าตัวตายจริงๆ​?” ชายหนุ่มเริ่มกังวล​เมื่อคิดว่าหรือลลิตา​ต้องการ​จะตายจริงๆ​

“แม่ก็ไม่ถึง​กับแน่ใจหรอก ​แต่มันก็​เป็น​ไป​ได้ไม่ใช่หรือ”

แล้ว​ใน​ที่สุดคุณธัญญาก็ตัดสินใจถามคริส ถึงเรื่อง​​ที่เธอเริ่มหวาดระแวง “คริส แม่ขอถามตรงๆ​ แล้ว​ก็ขอให้ลูกตอบแม่ตามตรงด้วย ​ความจริงแม่ก็ไม่อยากละลาบละล้วงถึงขนาดนั้น​หรอก ​แต่แม่จำ ​เป็น​ต้องถาม”

​เขามองหน้าเธออย่างสงสัยว่าเธอ​จะถามเรื่อง​อะไร​ “แม่ถามมาเถิดครับ​ ผมไม่มีอะไร​​ที่​ต้องปิดบังแม่”

เธออึกอักเล็กน้อย ไม่อยาก​จะถาม​เพราะ​เป็นเรื่อง​​ส่วนตัวมากเกิน​ไป ​แต่ก็เห็นว่ าควร​จะ​ต้องถามให้หายสงสัย​ไปเลย​ “ลูก​กับลิตาน่ะ มีอะไร​กันเกินเลย​กว่าการ​เป็นคู่หมั้นหรือเปล่า?”

​และ​เขาก็ตอบทันทีอย่างเต็มปากเต็มคำ สบตาเธออย่างแสดง​ความ บริสุทธิ์ใจ “ไม่มีครับ​แม่ ผมเคยสัญญาเรื่อง​นี้​กับแม ่ตั้งแต่ตอน​ที่ผม​กับลิตารักกันใหม่ๆ​ แม่ก็รู้ว่าผมไม่เคยผ ิดคำพูด”

คุณธัญญาถอนใจยาวอย่างโล่งอกไม่สงสัยในคำพูดของ​เขาเลย​ เธอ รู้ว่า​เขา​เป็นคนรักษาคำพูดมา​แต่ไหน​แต่ไรแล้ว​ ​เมื่อโล่งใจไ ป​ได้เปลาะหนึ่ง​ก็มาถึงประเด็นสำคัญ​ที่เธออยากรู้มาก​ที่สุด ; ; “งั้นแม่ขอถามอีกเรื่อง​หนึ่ง​” เธอหยุดพูด พยายามสังเกตสีหน้าตอน​ที่​เขา​จะตอบคำถามเธอ “บอกแม่มาตามตรงว่าลูกรักคุณหนูคนนั้น​หรือเปล่า”

เธอเห็นสีหน้าคริส​ที่เปลี่ยนแปลง​ไปทันที มันเผือดซีดแล้ว​ก ็กลับแดง มิหนำซ้ำ​เขายังทำหน้าเก้อๆ​ไม่สบตาเธอ จนเธอ ​ต้องย้ำว่า “บอกแม่มาเถิด ตอนนี้ลูกควร​จะบอกแม่ตามตรงว่ารู้สึกยังไง​กับ​เขา ​ถ้ารักเข าก็อย่าอมพะนำ​เอาไว้เลย​”

คริสอ้ำอึ้ง​และยังไม่ยอมมองหน้าเธอ ​เขาอึกอักอยู่​ครู่หนึ่ งก่อน​จะบอกเธอว่า “แม่ครับ​ ผมสัญญาว่า​จะ​แต่งงาน​กับลิตาผมก็​ต้อง​แต่ง​กับเธอ ผมทรยศต่อ​ความรัก​ความไว้ใจของเธอ ทำให้เธอเสียใจ​ที่สุดในชีวิตมาแล้ว​ ผมควร​จะหักหลังเธอด้วย การ​ไปรักผู้หญิงอื่นอีกหรือครับ​?”

คุณธัญญารู้ว่า​เขาเจตนาเลี่ยงไม่ตอบคำถามเธอ ​โดยยกเรื่อง​ค ำมั่นสัญญา​กับลลิตามาอ้าง ​เขาไม่​ได้ตอบทันทีเหมือนตอน​ที่เธอถามเรื่อง​​ความสัมพันธ์​ระหว่าง ​เขา​กับลลิตา “เรื่อง​​แต่งงานก็เรื่อง​หนึ่ง​ เรื่อง​​ความ รักก็อีกเรื่อง​หนึ่ง​ บางครั้งคนเราก็จำ​เป็น​ต้อง​แต่งงาน​กับ คน​ที่ไม่​ได้รัก ​จะ​เพราะ​ความสงสาร ​เพราะเคยสัญญากันเอ าไว้อย่างนั้น​ หรือ​เพราะเหตุผลอื่นใดก็ตาม มันก็คงไม่มีปัญหาอะไร​หรอก​ถ้าเราไม่​ได้รักคนอื่นอยู่​”

เธอพูดช้าๆ​อย่างระมัดระวัง เริ่มรู้สึกว่า​​เขามีพิรุธ​เมื่อถูกถามว่ารักผู้หญิงคนนั้น​หรือเป ล่า คุณธัญญาคิดว่าคริสยังปิดบังอะไร​บางอย่าง​เอาไว้ “แม่เคยเห็นคนบางคน​ที่​แต่งงาน​กับคน​ที่ไม่​ได้รักหรือหมดรัก​ไปแล้ ว ​ต้องมานั่งเสียใจ​ไปตลอดชีวิต ​เพราะเพิ่งค้นพบใจตัวเองว่ารักคนอื่น ​แต่มันก็สาย​ไปแล้ว​”

คริสนิ่งอีก ​เมื่อเห็นสายตา​ที่คาดคั้น​ต้องการคำตอบของมารด า ​เขาก็พูด​โดยไม่มองหน้าเธอว่า “ผม​จะรักเธอหรือไม่ก็ไม่สำคัญหรอกครับ​ ​เพราะเธอไม่​ได้รักผ ม ไม่เคยรัก​และไม่คิด​จะรัก”

คุณธัญญาสังเกตว่าคริสเน้นทุกคำ​ที่พูดออกมา ​ซึ่งเธอสงสัยว ่า​เพราะ​ความน้อยใจ “ลูกรู้​ได้ยังไงว่า​เขาไม่​ได้รักลูก? ลูกเคยถาม​เขาบ้างหรือเปล่า?” คุณธัญญารุกต่อ

“ไม่เคยครับ​ แม่ เธอไม่ยอมให้ผมพูดอะไร​​ทั้งนั้น​ มี​แต่​จะเสือกไสไล ่ส่งให้​ไปจากเธอตลอดเวลา แล้ว​แม่​จะให้ผมทำยังไง ให้ผ มวิ่งไล่ตามตื้ออยู่​ยังงั้นน่ะหรือ? ผมไม่มีศักดิ์ศรี​ความน่าเชื่อถืออะไร​บ้างเลย​หรือ?”

คุณธัญญาลอบถอนใจ เธอค่อยๆ​เข้าใจ​เขาทีละน้อยแล้ว​ ​แต่ เธอก็​ต้องพยายามคุ้ยแคะ​​ความลี้ลับในหัวใจของ​เขาต่อ​ไป ตอนน ี้เธอรู้สึกว่า​​เขาเหมือนคริสตอนเด็กๆ​ ​ที่มีเรื่อง​อะไร​ก็​ต้องวิ่งมาหาเธอมาเล่าให้เธอฟัง แล้ว​เธอ ก็​จะปลอบโยนชี้แจงเหตุผลให้​เขาฟัง ​ซึ่งตั้งแต่​เขาเริ่มเข้ าสู่วัยรุ่นจนถึงเติบโต​เป็นผู้ใหญ่ นี่​เป็นครั้งแรก​ที่​เขา ยอมเปิดใจให้เธอ​ได้รับรู้ ​แต่คุณธัญญาก็เชื่ออีกนั่นแหละ​ว ่า​เขา​จะไม่มีวันเล่าอะไร​ให้เธอฟังเลย​ ​ถ้าคุณนวลละออ​จะไม่บ ังเอิญ​ไปเจอรูปพวกนั้น​ แล้ว​เธอนำมันมาเปิดประเด็น​กับ​เขา ​และอิกเหตุผลหนึ่ง​​ที่​เขา ยอมพูด ก็คง​เนื่องมาจากมัน​เป็นปัญหาหนักอก​ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่รู้​จะทำอย่างไร ​จะปรึกษา​ใครก็ไม่​ได้ ​เมื่อเธอยอ มรับฟังปัญหาของ​เขา แสดง​ความเข้าใจ​และเห็นใจ ​เขาก็คง ​จะรู้สึกสบายใจขึ้น​บ้างจนยอมเล่าให้เธอฟัง

“ลูกล่ะ เคยบอก​เขามั่งไหมว่ารัก​เขา?” คุณธัญญาพยายามขุดคุ้ยต่อ​ไป
“ทำไมผม​ต้องบอกอีกเล่าครับ​แม่ การกระทำ​ทั้งหมดของผมยังไม่ พออีกหรือครับ​?”

หน้า​เขาขมวดมุ่นทีเดียว​เมื่อพูดเช่นนั้น​ ​แต่ตอนนี้เธอเข้า ใจแล้ว​ละว่า​เขารู้สึกอย่างไร​กับผู้หญิงคนนั้น​ ​ส่วน​ที่ว่า​เขา​จะรู้ใจตัวเองหรือไม่เธอยังไม่แน่ใจ “วันนี้คุยกันแค่นี้ก่อนแล้ว​กัน เดี๋ยวแม่​ต้องกลับบ้านแล้ว​ อีกสองสามวันคุณพ่อก็คง​จะกลับ” สามีของเธอเดินทาง​ไปประชุม​ที่ฝรั่งเศสหลายวันแล้ว​

คุณธัญญาลุกขึ้น​ยืน “รูปพวกนี้แม่ขอยืมไว้ก่อนนะ ​จะคืนให้ทีหลัง” เธอหยิบรูปปึกนั้น​ใส่ลง​ไปในกระเป๋าถือ

“ไม่​ต้องส่งมาให้ผมหรอกครับ​ แม่เก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะหัวเต ียงในห้องผมก็​ได้” แล้ว​​เขาก็ถามเรื่อง​​ที่สงสัยอยู่​ว่า “ผมจำ​ได้ว่าเก็บรูปพวกนี้ไว้ในลิ้นชัก ล็อคกุญแจด้วย ;แม่​ไปพบ​ได้ยังไงครับ​ หรือวแม่​ไปหาอะไร​ในห้องผม?”

“เปล่า แม่ไม่​ได้ทำอะไร​​ทั้งนั้น​แหละ​ ป้านวล​ไปเจอรูปท ี่ใต้หมอนบนเตียงของลูก เลย​​เอามาให้แม่ดู ลูกไม่น่าท ิ้งของแบบนี้ไว้ประเจิดประเจ้อ ลิตาอาจ​จะมาเห็นเข้าก็ไ ด้”

ชายหนุ่มนิ่งคิดแล้ว​ก็นึกขึ้น​มา​ได้ว่า คืนนั้น​​เขาหยิบรูปล ูก​และเสื้อกล้ามตัวน้อยจากลิ้นชักมานอนดูอยู่​นาน ก่อน​จะห ลับ​เขาคงยัดมันเข้า​ไปใต้หมอน แล้ว​ก็คงลืมสนิ​ทว่า​จะ​ต้องเก็ บเข้าลิ้นชักล็อคกุญแจเหมือน​ที่เคยทำ

คริสขับรถ​ไปส่งมารดา​ที่สนามบิน​เพื่อกลับบ้าน​ที่นิวยอร์ค ก ่อน​ที่​จะลงจากรถด้วยกันชายหนุ่มก้มกราบลง​ไปบนอกของคุณธัญญา

“แม่ครับ​ผมขอโทษแม่ด้วย ​ที่ทำให้แม่​ต้องเสียใจ​และผิ ดหวัง​กับการกระทำของผม ผมไม่บังอาจขอให้แม่ยกโทษให้ ​แต่ผมอยากให้แม่ทราบว่าผมเสียใจ​ที่สุดในชีวิต ​ที่ทำเรื่อง​ เลวร้ายนี้ขึ้น​มาให้พ่อแม่​และคนรอบตัวผม ​ต้องพลอยเดือดร้อ น​ไปด้วย”

คุณธัญญาตบศรีษะลูกชายของเธอเบาๆ​อย่างให้​กำลังใจ “แม่รู้ว่าลูกเสียใจมาก ​แต่แม่ก็ไม่อยากให้ลูกคิดมากจนเกิ น​ไป ปัญหาทุกอย่างมีทางออกเสมอ​ถ้าเราแก้มันด้วยสติ แ ม่คง​จะ​ต้องปรึกษาเรื่อง​นี้​กับคุณพ่อว่า​จะทำอย่างไรต่อ​ไป ร ะหว่างนี้ลูกก็พยายามอย่าเครียดมากจนเกิน​ไปเดี๋ยว​จะเสียงานเสีย การ จำไว้อย่างหนึ่ง​นะลูก ว่า​ใครก็อาจทำผิดทำพลาด​ได้ด้วยกัน​ทั้งนั้น​ ในกรณีของลูกแม่เชื่อว่าลูกไม่​ได้ตั้งใจ​จะทำผิด ​แต่​เมื่อเ รื่องมันเกิดขึ้น​แล้ว​ก็คง​ต้องหาทางแก้ไขเสียให้ถูก​ต้อง โด ยมีผลกระทบต่อคน​ที่เกี่ยวข้องน้อย​ที่สุด ​ซึ่งก็คงไม่ง่าย ในขณะเดียวกันลูกก็ควร​ใช้​ความผิดนั้น​​เป็นบทเรียน​ที่​จะไม่ทำผิดซ ้ำซากอีก"

คริสมองตามหลังมารดา​ที่เดินผ่านเข้า​ไปในบริเวณทางออก​ไปขึ้น​เครื ่อง ด้วย​ความรู้สึก​ที่เศร้าหมอง เสียใจ​และอับอาย​กับก ารกระทำของตัวเอง ​ที่ทำให้บุพการีผู้มี​พระคุณล้นฟ้า​ต้องผิดหวังในตัว​เขา ​แต่ในขณะเดียวกันก็อดโล่งใจ​ไปเปลาะหนึ่ง​ไม่​ได้​ที่ตอนนี้มารดา ​ซึ่ง​เป็นคนสำคัญ​ที่สุดในชีวิตของ​เขารู้เรื่อง​​ทั้งหมดแล้ว​ อย่างน้อย​เขาก็ไม่​ต้องหลอกเธออีกต่อ​ไปว่า​เขา​เป็นลูก​ที่ไม่เคยทำ อะไร​ผิด ชายหนุ่ม​ได้​แต่หวังว่ามารดา​จะเข้าใจในสภาพของ​เขาท ี่ขยับตัวทำอะไร​ไม่​ได้เลย​ ผู้หญิงคนหนึ่ง​​เอา​แต่ปฏิเสธไม่ต ้องการให้​เขามีโอกาส​ได้ไถ่โทษ ​ส่วนผู้หญิงอีกคนหนึ่ง​​ซึ่งไ ม่​ได้ทำอะไร​ผิดก็​ใช้สิทธิ​โดยชอบของเธอ ​ที่​จะเดินหน้า​แต่งง าน​กับ​เขาต่อ​ไป ​โดยไม่​ได้คิด​จะลงโทษ​กับ​ความผิดร้ายแรงของเข าด้วยการทิ้ง​เขา​ไปเสีย เธอรัก​เขามากจน​สามารถอภัยให้​ได้ทุกอย่าง แล้ว​​เขา​จะทำอะไร​ไ ด้มาก​ไปกว่านี้???

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3421 Article's Rate 44 votes
ชื่อเรื่อง เวลาที่หายไป --Series
ชื่อตอน ความจริง --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ดอยสะเก็ด
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๒ มกราคม ๒๕๕๕
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๘๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๑๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-18553 ], [193.134.193.5]
เมื่อวันที่ : ๑๒ ม.ค. ๒๕๕๕, ๑๗.๔๐ น.

ว้าว มาแล้ว​​พี่ตุ้ย คิดถึงนะคะ​​ ดีค่ะ​​ มาลงตอนต่อ​​ไป แฟน​​ที่ติดตามอย่างเงียบ ๆ​​ ​​จะ​​ได้อิ่มใจกันเสียที
แล้ว​​ก็ถือโอกาสสวัสดีปีใหม่พี่​​ไป​​พร้อมกันค่ะ​​ ขอให้พี่มี​​ความสุข สุขภาพแข็งแรง จิตใจเบิกบาน คิดเขียนอะไร​​ก็ลื่นไหล ไม่ติดขัดนะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น