นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๔
แล้วจะหาว่าคุย (เหมืองป่าภาค 2) #27
พลอยพนม
..."ดูท่าทางพี่คนนั้น​น่า​จะ​เป็นสหายนำ" สาวบัวหมายถึงพี่โสภาส หล่อนปรารภขณะเราชวนกันเดินเก็บผักป่าริมคลองตอนขากลับ...

ตอน : ข่าวสารบ้านเมือง

คลิกดูภาพขยาย

"ดูท่าทางพี่คนนั้น​น่า​จะ​เป็นสหายนำ" สาวบัวหมายถึงพี่โสภาส หล่อนปรารภขณะชวนกันเดินเก็บผักป่าริมคลองตอนขากลับ "​แต่​ถ้านับระยะเวลา​ที่ออกจาก วค. ​พร้อม​กับนุ้ย เพียงไม่ถึงปีแก​ได้รับมอบภารกิจจากพรรคสูงระดับนั้น​แสดงว่ามันสมอง​และ​ความ​สามารถเข้าขั้นทีเดียว"

ผมเด็ดยอดจิกอวบอ้วนสีน้ำตาลเข้มสำหรับ​เอา​ไปจิ้มน้ำพริก​ได้มากำมือหนึ่ง​ ส่งให้สาวบัว พูดให้หล่อนฟังว่า "เท่า​ที่รู้ ทุกคน​ที่ ‘ ขึ้น​​เขา’ ​ต้องศึกษาทฤษฎี​และแนวทางการปฏิวัติในโรงเรียนการเมืองการทหารให้จบหลักสูตร จึง​จะ​ได้รับมอบภารกิจเคลื่อนไหวตามสภาพ ​และตามถนัดของ​แต่ละคน ​แต่พี่โสภาสมีพื้นฐานการศึกษาด้านลัทธิการเมืองมาพอสมควร จึงน่า​จะผ่านหลักสูตร​ที่ว่าในเวลาอันรวดเร็ว ​และน่า​จะ​ได้รับมอบภารกิจด้านมวลชนมากกว่าภารกิจด้านการรบ...​"

"เหมือนอย่างนุ้ย ​ถ้าเข้าป่าจับปืนก็น่ากลัว​จะอยู่​ฝ่ายนำในไม่ช้าเหมือนกัน"

ผมหัวเราะ "ผมมันสุขนิยม ขืนเข้า​ไปยุ่งด้วยก็รัง​แต่​จะทำให้สภาพกองทัพของ​เขาตกต่ำเสียเปล่า ๆ​ ว่า​แต่บัวไม่กลัวคอมมิวนิสต์หรือ? เห็นนั่งฟังเฉย ไม่สะทกสะท้านเลย​"

"​เมื่อก่อนนู้นก็กลัว ​แต่หลังจากซึมซับสิ่งต่าง ๆ​ ​ที่นุ้ยพูดให้ฟังมากเข้า ก็ไม่นึกกลัวเลย​ ​เพราะรู้แล้ว​ว่าอะไร​​เป็นอะไร​"

"เก่งมาก" ผมว่า "​แต่เรื่อง​​ที่เรา​ไปพบพวก​เขาวันนี้ยังไม่ควรบอกให้​ใครรู้ ปล่อย​ไปตามธรรมชาติ ​ถ้ามีการเคลื่อนไหวเกิดขึ้น​จริง เราควรอยู่​เฉย ๆ​ ​ไปก่อน"

"บัวก็ว่าอย่างนั้น​" หล่อนคล้อยตาม

ก็อย่าง​ที่บอก ​แม้ผม​จะศรัทธาในแนวทางของคอมมิวนิสต์อยู่​บ้าง ​แต่ลึก ๆ​ แล้ว​ผมไม่เชื่อว่า​เมื่อพวก​เขาปฏิวัติล้มล้างระบอบทุนนิยมชนชั้นสำเร็จ ปัญหา​ความเลื่อมล้ำในสังคมมนุษย์​จะหมด​ไป ​เพราะผมคิดว่ามนุษย์ปุถุชนนั้น​เต็ม​ไปด้วยกิเลส เงื่อนไข​และแรงจูงใจ​ที่​จะทำให้เกิด​ความขัดแย้งในรูปแบบอื่นในอนาคตยังมีอีกมาก​ที่พวก​เขายังเข้าไม่ถึง ​และสลัดออก​ไปไม่​ได้

เรากลับมาถึงทับก่อนพลบค่ำ ​ได้ผักหญ้ามาพอสมควร ไม่มี​ใครสงสัยเรื่อง​กลับผิดเวลา ​เพราะลุงทอง​และ​เพื่อน ๆ​ ของผม​กำลังตั้งก๊วนกัญชากันอย่างเพลิดเพลิน เสียงเพลงสลับ​กับรายการโฆษณาสินค้าจากลำโพงทรานซิสเตอร์​ที่วางอยู่​ใกล้พวก​เขาดังลั่น ป้าพัวนั่งตะบันหมากกุก ๆ​ อยู่​ด้านอก หญิงหมอนตำเครื่องแกงโปก ๆ​ อยู่​ในครัว ท่าทางพวก​เพื่อน ๆ​ ของผม​จะ​เอาเนื้อรมควันมาฝาก ​เพราะ​เมื่อวันสองวัน​ที่ผ่านมา มีอีเก้งตัวเขื่องพลาดท่ามาติดแร้วไอ้หมึกตัวหนึ่ง​ หลังจาก​เอาเนื้อสดแจกจ่าย​ไปยังพวกชาวเหมือง​ที่สนิทสนมกันในวันนั้น​ครบถ้วนทุกคนแล้ว​ ​ที่เหลือพวกมันก็ย่างรมควันเก็บไว้

ผม​กับสาวบัวเดินตามหลังกันขึ้น​กระไดขนำ สาวบัวเดินหายเข้า​ไปในครัว ผมหย่อนตัวนั่งฟังพวกขี้กัญชาพุดคุยกันข้าง ๆ​ วง

"ลองสักบ้องไหมนุ้ย" ไอ้พริ้งยื่นบ้องกัญชาส่งให้

"ตามสบายเถอะ ของหายาก" ผมว่า

"ต่อ​ไป​ถ้าแร่ในป่านี้หมด เราถางไร่ปลูกกัญชากันดีกว่า" ลุงทองเปิดประเด็น

"แถวนี้ดินดี กุหลีเท่าหัวแม่มือแน่นอน" ไอ้บองหลาฝันไกล

"ว่า​แต่เวลาขนออก​ไปขายนี้ซิ ​จะทำอย่างไร?" ลุงทองปรารภขึ้น​อย่างจริงจัง "​เพราะ​ถ้ารอด​ไป​ได้รวยแน่ แบกขนก็ง่าย ไม่หนักเหมือนแร่ ราคาก็แพงกว่า แม่-ง-แร่หนักอุบาท​ว์-โลละเจ็ดแปดสิบ ​แต่กัญชาเบากว่า--โลตั้งร้อย"

"เฮ้ย!" ไอ้หมึกร้องขึ้น​ แล้ว​มันก็หัวร่อก๊าก "มันหนักเท่ากันแหละ​ลุง กิโลหนึ่ง​ก็สิบขีดเท่ากันแหละ​ นุ่น​กับเหล็ก หรือกัญชา​กับแร่ กิโลละสิบขีดเท่ากันหมด"

"เออ จริง" ลุงทองหัวเราะแหะ ๆ​

ในวงกัญชาก็มักมีมุขขำ ๆ​ ให้​ได้หัวเราะกันเรื่อย โลกของพวก​เขาเต็ม​ไปด้วย​ความสุขสดชื่นอย่างน่าอิจฉา ​ถ้าไม่ติดว่าโทษ​ที่​จะเกิดขึ้น​ภายหลัง​จะรุนแรง น่ากลัว ควันกัญชาก็ช่าง​เป็นสิ่ง​ที่น่าพิศสมัยอยู่​บ้างเหมือนกัน ผมเคยสูบหลายครั้ง ​แต่ละครั้งช่างเพลิดเพลิน สมองโล่ง มองสิ่งรอบข้างสวยงามสดใส เวลาเปิดวิทยุหรือแผ่นเสียงนอนฟังเพลง รู้สึกเคลิบเคลิ้มราว​กับเห็นปากนักร้องมายืนร้องให้ฟังอยู่​ใกล้ ๆ​ ทำให้มี​ความสุขอย่างบอกไม่ถูก ​แต่ครั้น​ได้รู้ถึงพิษร้ายของมันก็​ต้องใส่เกียร์ถอย...​ กัญชา​เป็นยาเสพติดให้โทษ ​ที่ออกฤทธิ์หลายอย่างต่อระบบประสาท​ส่วนกลาง ​คือ​ทั้งกระตุ้นประสาท กด​และหลอนประสาท สารออกฤทธิ์​ที่อยู่​ในกัญชามีหลายชนิด ​แต่สาร​ที่สำคัญ​ที่สุด มีฤทธิ์ต่อสมอง​และทำให้ร่างกาย อารมณ์ ​และจิตใจเปลี่ยนแปลง​ไป ​คือ เตตราไฮโดรแคนนาบินอล (Tetrahydrocannabinol) มะเร็งปอด ถุงลมโป่งพอง ​เป็นโรค​ที่มาจากพิษกัญชา ทรมาน​และน่ากลัว​ทั้งนั้น​ ​และ​ที่สำคัญกัญชามีพิษร้ายต่อจิตประสาท ทำให้สมองเลอะเลือน ​เป็นสิ่ง​ที่ผมกลัว​ที่สุด ภายหลังจึงพยายามหลีกเลี่ยง ​ใครชวนก็มักบอกปัด จนกระทั่งระยะหลัง ๆ​ ​จะไม่ค่อยมี​ใครชวนอีกเลย​


​ได้เวลาเย็นย่ำจวนเข้าไต้เข้าไฟ ริ่งเรไรในป่าส่งเสียงระงมทั่วทุกทิศทาง พวกคอกัญชายังคงหมุนเวียนสูบบ้องท่องสวรรค์ของพวก​เขาอย่างรื่นรมย์ ​พร้อม​ทั้งเสาะหาเรื่อง​ราวตลกขบขันมาพูดคุยหัวร่อกันคิกคัก จนทำให้ผมพลอยหัวเราะ​ไปด้วย ​แต่พอถึงบท​จะเงียบ พวก​เขาก็พากันนั่งตาปรือ มองเปลวไฟตะเกียงน้ำมันก๊าด​ที่วางอยู่​กลางวงแล้ว​ยิ้ม ราว​กับพบเห็นลายแทงขุมทรัพย์ผุดพรายอยู่​ในนั้น​ จน​เมื่อเพลงมาร์ชต้นตระกูลไทย​ซึ่ง​เป็นเพลงไตเติ้ลก่อนข่าวต้นชั่วโมงกระหึ่มขึ้น​จากลำโพงทรานซิสเตอร์ ไอ้บองหลานั่งใกล้ ๆ​ ทำท่า​จะเอื้อมมือ​ไปปิด ​แต่ผมห้ามไว้

"ยัดแม่ ฟัง​แต่เพลง​กับนิยาย มันถึง​ได้โง่เหมือนควาย​เพราะอะไร​" ผมด่ามัน

"รำคาญ" บองหลาเถียง "หัวทอ ยิ่งข่าวการเมืองกูยิ่งเกลียดเหมือนขี้...​ แม่-ง ​แต่ละตัว- -ตัวเองดีอยู่​คนเดียว คนอื่นเปรต​ทั้งเพ...​ ยัดแม่ มึงชอบฟังหรือ เรื่อง​เปรต ๆ​ พรรค์นั้น​"

"ก็ฟัง​ไปพลางด่าแม่พวกมัน​ไปพลางซี้ หนุกดี" ผมว่า

"หัวทอ ฟังนกการ้องฉาวอยู่​ในป่ายัง​เพราะหูกว่าเสียงเปรต ๆ​ พรรค์นั้น​​เป็นไหน ๆ​ "

ไอ้บองหลาหัน​ไปมองวิทยุถ่านแห้งเครื่องนั้น​ แล้ว​ทำจมูกฟุตฟิตด้วย​ความรังเกียจ คล้าย​กับว่ามีของเหม็นตั้งอยู่​ตรงหน้า กระทั่งผู้ประกาศข่าวเริ่มอ่านข่าวส่งกระจายเสียง ทุกคนจึงนั่งเงียบ

"...​​เมื่อเวลาสิบห้านาฬิกาสามสิบนาที ของวันนี้ ผู้สื่อข่าวกรมประชาสัมพันธ์ประจำจังหวัดสุราษฎร์ธานี รายงานว่า ​ได้เกิดการปะทะกัน​ระหว่างกอง​กำลังผสมของเจ้าหน้า​ที่ทหาร​และตำรวจตระเวนชายแดนหน่วย​ที่ 14 บ้านสองพี่น้อง อำเภอพนม จังหวัดสุราษฎร์ธานี ​กับกอง​กำลังผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์จำนวนหนึ่ง​ เหตุเกิดริมถนนหมายเลข 401 หรือถนนสายมหาดไทย ตรงบริเวณกิโลเมตร​ที่ 102 บ้านสองพี่น้อง ตำบลคลองสก อำเภอพนม จังหวัดสุราษฎร์ธานี

​ทั้งนี้ จากการ​ได้รับรายงานข่าว ผู้สื่อข่าวกรมประชาสัมพันธ์ประจำจังหวัดสุราษฎร์ธานี​ได้รายงายต่อ​ไปว่า สืบ​เนื่องจากการออกลาดตระเวน​และติดตามข่าวของฝ่ายเจ้าหน้า​ที่ ​เพื่อติดตามกวาดล้างกลุ่มผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ ​ที่​กำลังเคลื่อนไหวปลุกระดมมวลชนอยู่​​ระหว่างรอยต่อของอำเภอพนม จังหวัดสุราษฎร์ธานี ​กับ อำเภอทับปุด ​และอำเภอคุระบุรี จังหวัดพังงา ​ได้เกิดการปะทะกันขึ้น​​เมื่อเวลาดังกล่าว นานประมาณ 1 ชั่วโมง ​โดย​ที่​ทั้งสองฝ่าย​ได้​ใช้อาวุธปืน​และเครื่องยิงระเบิดยิงถล่มเข้าใส่กันอย่างหนัก ​และว่ากันว่าการปะทะกันในครั้งนี้ ​เป็นการปะทะ​ที่รุนแรง​ที่สุดในรอบปี

​ต่อมาทางฝ่ายเจ้าหน้า​ที่​ได้วิทยุขอ​กำลังสนับสนุนจากหน่วยปฏิบัติการเฉพาะกิจ​ที่ตั้งอยู่​ใกล้เคียงให้ยก​กำลังมาช่วยเหลือ จนทำให้ผู้การร้าย​ต้องล่าถอย ​เมื่อเสียงปืนสงบลง ทางฝ่ายเจ้าหน้า​ที่​ได้เข้าทำการเคลียร์พื้น​ที่ ทราบว่าฝ่ายเจ้าหน้าเสียชีวิต 3 นาย บาด 18 นาย ​ส่วนผู้ก่อการร้ายก็คาดว่าน่า​จะบาดเจ็บ​และเสียชีวิตจำนวนมาก ​เพราะบริเวณพื้น​ที่​ที่ปะทะกันนั้น​ พบรอยเลือด​และเครื่องยังชีพจำพวกหม้อสนาม แปลนอน ​และเป้ประจำตัวของพวกผู้ก่อการร้ายจำนวนหนึ่ง​ นอกจากนั้น​ทางฝ่ายเจ้าหน้า​ที่ยัง​ได้ยึดปืนอาก้า​และปืนคาร์ไบน์​ได้อย่างละหนึ่ง​กระบอก

​และในขณะนี้ก็​ได้รับรายงานเพิ่มเติมว่า ทางฝ่ายกอง​กำลังของเจ้าหน้า​ที่ชุดดังกล่าว ​กำลังติดตามไล่ล่ากลุ่มผู้ก่อการร้ายชุดนี้​ไปอย่างกระชั้นชิด คาดว่าอีกไม่นานก็คงเกิดการปะทะสู้รบกันอีกระลอกอย่างแน่นอน หากมีผลคืบหน้าอย่างไร ทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย กรมประชาสัมพันธ์ ก็​จะนำมารายงานให้ท่านผู้ฟัง​ได้รับทราบกันอีกครั้ง สวัสดีครับ​"

หลังจบข่าว ไอ้หมึกพูดขึ้น​ว่า "พวก​เขาเขยิบมาใกล้จมูกพวกเราแล้ว​"

"อย่ามายิงกันแถวนี้ก็แล้ว​กัน" ไอ้บองหลาว่า

"ไม่มาหรอก" ลุงทองพูด "​ถ้าพวกคอมฯมันฉลาด ก็​ต้องหลอกล่อให้ติดตาม​ไปทางอื่น ป่าแถบนี้เหมาะ​ที่​จะกันไว้​เป็นฐาน​ที่มั่นในอนาคต ​เพราะ​เป็นป่า​ที่อุดมสมบูรณ์ มีทางออกหลายทาง ​จะขนเสบียงมาตุนไว้ก็ทำ​ได้สะดวก​"

"แหม-ลุง" ไอ้หมึกหัวเราะ หึ หึ "อย่างนี้​ต้องส่ง​ไปอยู่​หน่วยวางแผน"

"หัวทอ มีด้วยหรือ- -หน่วยวางแผน" ไอ้บองหลาขัดคอไอ้หมึก แล้ว​หันมาทางผม "มีไหมสหายนุ้ย?"

สิ้นเสียงไอ้บองหลา พวกคอกัญชาด้วยกันก็หัวเราะ ฮา ฮา

"หัวทอ กูไม่ใช่คอมฯ เว้ย" ผมว่า

ไอ้บองหลาส่ายหน้า

"​แต่โคตรมึงอยู่​บ้านส้อง...​คอมฯ​ทั้งเพ- -น่า​จะรู้บ้างละนา ยัดแม่-ง-ห้องขังก็เคยมุดหัวเข้า​ไปนอนมาแล้ว​...​นั่นก็เรื่อง​คอมฯเหมือนกัน ของแค่นี้ไม่รู้ก็ผิด​ไปล่ะ"

"ก็มึงหัด​ใช้หัวคิดเสียบ้างซี" ผมว่า "​แม้​แต่โจรกระจอก ๆ​ ​จะออกปล้น​แต่ละครั้ง ก็ยัง​ต้องคิดวางแผนเสียก่อน แล้ว​นี่งานสำคัญระดับชาติ ไม่มีการวางแผน ก็แพ้ตั้งแต่อยู่​ในมุ้ง--จริงไหม?"

"ไอ้นั่นรู้ล่ะ" บองหลายกมือขยี้ปลายคางตัวเอง "​แต่​ที่อยากรู้ ​เขาเรียกหน่วยงานนั้น​ว่าอะไร​"

"อ้าว- -ยัดแม่ ก็บอกแล้ว​ไง กูไม่ใช่คอมฯ กู​จะ​ไปรู้แม่-งเรอะ! ไอ้เปรต อยากรู้นักก็​ไปซี้ ​ไปขึ้น​​เขาช่องช้าง หรือไม่ก็บ้านเหนือคลอง ​ที่บ้านคุณตากูโน่น ​ไปไหม-กู​จะพา​ไป"

ไอ้บองหลามองผมตาเขียว

"ไอ้ผี- -มึง​ไปเองเถอะ"

ก็นั่นแหละ​ ! เกี่ยว​กับ​ความเคลื่อนไหวตามแนวทางปฏิวัติล้มล้างการปกครองระบอบประชาธิปไตยของกองทัพแดงใน​ระหว่างนั้น​ ​เป็นเรื่อง​ใหญ่เกินกว่าคนอย่างผม หรือ​ใคร ๆ​ ​ที่ไม่เกี่ยวข้อง​จะมีโอกาสซึมซับ​ได้ง่าย ​โดยเฉพาะผมก็เพียงแค่เคยสัมผัสพูดคุย​กับผู้​ที่มีประสบการณ์ เหมือนอย่างพูดคุย​กับพี่โสภาส​เมื่อช่วงบ่ายมาบ้างเท่านั้น​ ​แต่​ถ้า​เป็นตำรับตำราเกี่ยว​กับเรื่อง​นี้ ก็พอ​จะพูด​ได้ว่า ผม​ได้อ่าน​และ​ได้ศึกษามาพอสมควร ​ทว่าเรื่อง​แบบนี้​กับคนบางคนเราไม่อาจแลกเปลี่ยน​ความคิดเห็นหรือพูดคุยเรื่อยเปื่อยกัน​ได้ ​เพราะ​เป็นสิ่ง​ที่ไม่เหมาะสม อย่างน้อยก็เสียเวลา​โดยเปล่าประโยชน์

หลังจากนั้น​อีกสองวัน สถานีวิทยุกระจายเสียงฯกรมประชาสัมพันธ์ ก็รายงานข่าวการปะทะกัน​ระหว่างเจ้าหน้า​ที่ตำรวจทหาร​กับผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ถี่ยิบ ผมคอยติดตามข่าว​และประเมินสถานการณ์การสู้รบของพวก​เขาอยู่​ทุกระยะ จนทำให้รู้ว่า กอง​กำลัง​ทั้งสองฝ่าย​ได้ขยับพื้น​ที่ประจันหน้าถอยห่างออกจากพื้น​ที่เก่า​ไปเรื่อย ๆ​ กระทั่งครั้งสุดท้าย​ที่​ได้ฟังข่าวก็​เป็นการปะทะกันย่อย ๆ​ แถวอำเภอเคียนซา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ​ซึ่งอยู่​ห่างจากดง​เขายาพอสมควร แสดงว่าพวกกอง​กำลังปฏิวัติคงล้มเลิกการเคลื่อนพลสู้รบผ่านมาทางนี้ ​เพราะฉะนั้น​การ​ที่​เขาคิดสงวนพื้น​ที่นี้ไว้​ใช้ประโยชน์ในอนาคตเหมือน​ที่ลุงทองว่าไว้ก็คงเกิดขึ้น​​ได้จริง

ในขณะเดียวกัน หน่วยจรยุทธ์ของคุณสุภาพก็หาย​ไปจากปากคลอง​เขายาอย่างไร้ร่องรอย...​

หรือการปรากฏขึ้น​ของพวก​เขา ​คือการสืบสภาพพื้น​ที่นี้​แต่เพียงอย่างเดียว?

ผมสงสัยอีกแล้ว​...​

****************************************

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3373 Article's Rate 41 votes
ชื่อเรื่อง แล้วจะหาว่าคุย (เหมืองป่าภาค 2) --Series
ชื่อตอน ข่าวสารบ้านเมือง --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง พลอยพนม
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๔
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๙๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๙๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น