นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๒ มกราคม ๒๕๕๕
เวลาที่หายไป #37
ดอยสะเก็ด
...​แต่แล้ว​ใน​ที่สุดฤกษ์​แต่งงาน​ที่กำหนดไว้ในวัน​ที่สิบห้าพฤษภาคมก็​ต้องเลื่อนออก​ไป ​เพราะคริส​ได้รับคำสั่งให้​ไปร่วมการฝึกคอบร้าโกลด์​ที่ประเทศไทย ​ระหว่างวั...

ตอน : รักที่ต้องรอ

​แต่แล้ว​ใน​ที่สุดฤกษ์​แต่งงาน​ที่กำหนดไว้ในวัน​ที่สิบห้าพฤษภาคมก็​ต้องเลื่อนออก​ไป ​เพราะคริส​ได้รับคำสั่งให้​ไปร่วมการฝึกคอบร้าโกลด์​ที่ประเทศไทย ​ระหว่างวัน​ที่ 8-18 พฤษภาคม การฝึกดังกล่าวนี้​เป็นการฝึกร่วม/ผสมทางทหารระดับพหุภาคี ​ที่จัดขึ้น​​เป็นประจำทุกปีในประเทศไทย ​เป็นการฝึกร่วม​และผสม​ที่มีขนาดใหญ่​ที่สุดในเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ ​โดยมีสหรัฐอเมริกา ไทย สิงคโปร์ ญี่ปุ่น​และอินโดเนเซีย​เป็นห้าประเทศหลักในการฝึก มีประเทศอื่นอีกหกประเทศเข้าร่วมในฐานะผู้สังเกตการณ์ วัตถุประสงค์หลักของการฝึกคอบร้าโกลด์​คือปรับปรุงการทำงานร่วมกัน แลกเปลี่ยนประสบการณ์​และส่งเสริม​ความสัมพันธ์​ระหว่างชาติต่างๆ​​ที่เข้าร่วมการฝึก รวม​ทั้งส่งเสริม​ความสงบสุข​และ​ความมั่นคงในภูมิภาคเอเซียปาซิฟิค

คริส​ได้รับมอบหมายให้ทำหน้า​ที่​เป็นหนึ่ง​ในจำนวนนายทหารติดต่อประสานงาน ประจำกอง​กำลังร่วม​และผสมเฉพาะกิจ ​เนื่องจากคุณสมบัติเฉพาะตัว​ที่​สามารถ​ใช้ภาษาไทย​ได้อย่างแตกฉานเหมือนคนไทยแท้ๆ​คนหนึ่ง​ เคยเดินทาง​ไปประเทศไทยนับครั้งไม่ถ้วน มี​ความคุ้นเคย​กับพื้น​ที่​และขนบธรรมเนียมประเพณีของ​ที่นั่น​เป็นอย่างดี

ชายหนุ่มอ่านทบทวนเอกสาร​ที่​ได้รับแจกใน​ที่ประชุม ​ซึ่งระบุว่าการฝึกในปีนี้กำหนดวัตถุประสงค์​เพื่อพัฒนาขีด​ความ​สามารถของฝ่ายเสนาธิการ ในการวางแผนอำนวยการยุทธร่วมกัน การ​ใช้ระเบียบปฏิบัติประจำของ​กำลังผสมหลายชาติ ​และการประยุกต์​ใช้​กำลังรบในสถานการณ์อื่นๆ​ ​โดยมีขอบเขตการฝึกสามประการ​คือการฝึกแก้ปัญหาของเสนาธิการ การฝึกแลกเปลี่ยน​และการฝึกภาคสนาม โครงการให้บริการช่วยเหลือประชาชน ​ซึ่งรวม​ไปถึงการให้บริการทางการแพทย์​และทันตกรรม

คริสรู้สึกโล่งใจ​เมื่อตรวจสอบจากแผน​ที่ประเทศไทยแล้ว​พบว่า สถาน​ที่ฝึกอยู่​ในพื้น​ที่จังหวัดชลบุรี ระยอง จันทบุรี นครราชสีมา ประจวบคีรีขันธ์ เพชรบุรี ลพบุรี อ่าวไทยตอนบน​และพื้น​ที่ใกล้เคียง ​ซึ่งอยู่​ห่างไกลคนละทิศ​กับแม่ฮ่องสอน ตอนนี้​เขาคิดว่าทำใจ​ได้มากขึ้น​แล้ว​เรื่อง​ทิพย์สุรางค์​เพราะเธอ​แต่งงาน​ไปแล้ว​ ​แต่ถึง​จะทำใจ​ได้ ชายหนุ่มก็ไม่คิด​จะเหยียบย่าง​ไปทางภาคเหนือของประเทศไทยอีก ​เขาอยาก​จะลืมทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่เคยเกิดขึ้น​​ที่นั่นให้หมด ​ส่วนเรื่อง​ลูก​เขายังคิดหนักอยู่​ ​เขาแน่ใจว่าลูกของ​เขาคงอยู่​​กับทิพย์สุรางค์ ​แต่ต่อให้​เขารู้ว่าเธออยู่​​ที่ไหน ​เขา​จะบุ่มบ่ามเข้า​ไปทวงสิทธิ​ได้อย่างไร ใน​เมื่อเธออยู่​​กับสามีของเธอ

นอกจากนี้ชายหนุ่มยังคิดต่อ​ไปอีกด้วยว่า ​ถ้า​เขาเข้า​ไปวุ่นวาย​โดย​ที่สามีของเธอ ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเด็กคนนั้น​ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของ​เขา แล้ว​​จะเกิดอะไร​ขึ้น​​กับครอบครัวนั้น​ ถึงทิพยสุรางค์​จะทำ​กับ​เขาอย่างน่าเจ็บใจ ​แต่​เขาก็ไม่​ต้องการให้เธอ​ต้องเดือดร้อน ก็​เพราะเธอชอบคิดอะไร​ทำอะไร​อยู่​คนเดียวอย่างนี้ แล้ว​​เขา​จะเชื่อ​ได้หรือว่าเธอบอก​เขาหมดทุกเรื่อง​ ​แต่​เอาเถิด เรื่อง​ลูก..​เขา​จะหาทางต่อ​ไป​โดยไม่ให้​ใคร​ต้องเดือดร้อน

ทันที​ที่รู้ว่าคริส​จะ​ต้อง​ไปฝึกคอบร้าโกลด์ในเมืองไทย ​ความหวาดระแวงของลลิตา​ที่หาย​ไปเกือบหมดแล้ว​ก็กลับคืนมา เธอเริ่มไม่สบายใจ ไม่รู้ว่า​จะมีอะไร​เกิดขึ้น​​กับจิตใจของคริสอีกหรือเปล่า ตอนนี้เธอค่อนข้างแน่ใจแล้ว​ว่า​จะ​ต้องมีอะไร​บางอย่างเกิดขึ้น​​กับ​เขา ในช่วงเกือบหนึ่ง​ปี​ที่​เขาอยู่​ในเมืองไทย ​ที่เธอยังไม่แน่ใจก็​คืออะไร​​ที่เกิดขึ้น​นั้น​เกี่ยวข้อง​กับผู้หญิงสักคนหรือเปล่า ​และ​ถ้าใช่..​ความสัมพันธ์ของ​เขา​กับผู้หญิงคนนั้น​อยู่​ในระดับใด การ​ไปครั้งนี้​จะทำให้​เขา​กับผู้หญิงคนนั้น​..​ถ้ามีตัวตนอยู่​จริง.​ได้พบกันอีกหรือไม่

ลลิตาคิดอยู่​นานว่า​จะหาวิธีใด​ที่​จะป้องกันไม่ให้คริสมีโอกาส​ได้ พบผู้หญิงคนนั้น​...​คน​ที่เธอยังแอบหวังว่า​จะไม่มีตัวตนอยู่​จริง. หรือผู้หญิงคนไหนก็ตาม แล้ว​ใน​ที่สุดเธอก็บอก​เขาว่า "ลิตาคิดว่า​จะกลับ​ไปบ้าน​ที่เมืองไทยสักพัก ลิตาไม่​ได้กลับบ้านนานแล้ว​ พี่คิดว่ายังไงคะ​?"

คริสมองหน้าเธอ​โดยไม่ทันคิดอะไร​ "ลิตา​จะ​ไป​เมื่อไหร่ล่ะ?"
"พี่​จะเดินทาง​เมื่อไหร่คะ​?" เธอกลับ​เป็นฝ่ายย้อนถาม
"การฝึก​จะเริ่มตั้งแต่วัน​ที่ห้าพฤษภาคม พี่​ต้อง​ไปก่อนหน้านั้น​ ​กำลังรอคำสั่งว่า​จะให้​ไปวันไหน ลิตาถามทำไมหรือ?"
"งั้นลิตารอให้พี่เดินทาง​ไปก่อนแล้ว​ค่อยตาม​ไป" เธอตอบ​พร้อม​กับคอยสังเกตสีหน้า​เขาว่าตกใจหรือรู้สึกไม่พอใจหรือไม่ ​ที่อยู่​ๆ​เธอก็คิด​จะ​ไปเมืองไทยขึ้น​มา ​เมื่อรู้ว่า​เขา​กำลัง​จะ​ไป​ที่นั่น

​แต่คริสตามไม่ทันแผนการของเธอ "แล้ว​​แต่ลิตาก็แล้ว​กัน ​จะ​ไปสักกี่วันล่ะ?
"พี่บอกว่า​จะฝึกเสร็จประมาณวัน​ที่สิบแปด ใช่ไหมคะ​?" ​เมื่อ​เขาพยักหน้ารับ เธอก็พูดต่อว่า "ลิตาก็คงกลับหลังพี่สักสองสามวัน ​จะ​ได้มีเวลาอยู่​​กับคุณพ่อบ้าง"
"แล้ว​งานของลิตาทางนี้ล่ะ ลา​ไปนานขนาดนั้น​​ได้หรือ?" ชายหนุ่มถามเรื่อยๆ​​โดยไม่รู้ว่ามีอะไร​แอบแฝงอยู่​

ลลิตายื่นหน้ามาจูบปลายคาง​เขาเบาๆ​ "พี่ลืมแล้ว​หรือคะ​ว่าลิตายื่นใบลาออก​ไปแล้ว​ ​ทั้งพี่เอง​และคุณป้าก็เคยบอกว่าลิตาควรเลิกทำงานหลัง​แต่งงาน ก็อย่าง​ที่ลิตาเคยบอกพี่ ลิตาไม่อยากแยกกันอยู่​​กับพี่ ​ถ้าพี่ยังไม่ลาออกจากราชการ ลิตาก็​ต้องย้ายจากนิวยอร์ค​ไปอยู่​​กับพี่​ที่โน่น เราตกลงกันแล้ว​นี่คะ​" แล้ว​เธอก็ทำหน้าเง้าใส่​เขาอย่างน่ารัก

ชายหนุ่มยื่นมือ​ไปบีบปลายจมูกแหลมๆ​ของเธออย่างขอลุกะโทษ "ขอโทษที พี่ลืม​ไป" แล้ว​​เขาก็นึกขึ้น​มา​ได้ "​แต่พี่คงไม่มีเวลาอยู่​​กับลิตาหรอกนะ พี่​ต้องอยู่​ในค่ายฝึกเสีย​เป็น​ส่วนใหญ่ อาจ​จะ​ต้องเดินทาง​ไปตามสนามฝึกในหลายจังหวัดด้วย แล้ว​​แต่​จะมีคำสั่ง"
"ไม่​เป็นไรค่ะ​ ลิตาคงไม่รบกวนพี่หรอก ​แต่​ถ้าในช่วงวันหยุด​ที่ไม่มีการฝึกพี่คงออกมา​ได้ใช่ไหมคะ​? ​ถ้าไงก็มาหาลิตาหน่อย​ คุณพ่อก็คงอยากพบพี่เหมือนกัน ​ได้ไหมคะ​?"

เธอมอง​เขาด้วยสายตา​ที่อ่อนหวานประจบประแจง ชายหนุ่มมองเธออย่างเอ็นดู ​แต่ใจ​ที่บังคับไม่​ได้ของ​เขาประหวัด​ไปนึกถึงผู้หญิงอีกคนหนึ่ง​ ​ที่ไม่เคยทำท่าอ่อนหวานน่ารักแบบนี้​กับ​เขาเลย​ มี​แต่​จะหาเรื่อง​​และวางท่ายโสใส่​เขาอยู่​​เป็นประจำ

​ส่วนคุณลักษณานั้น​ ​เมื่อรู้ว่ากำหนดการ​แต่งงาน​ระหว่างคริส​กับลูกสาวเธอ ​ต้องเลื่อนออก​ไปอีกครั้งหนึ่ง​ ก็รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก เธอโกรธเสียจน​ต้องประชดผ่านทางคุณธัญญาว่า ‘​ถ้าลำบากนักก็ยกเลิก​ไปเถอะ ไม่​ต้อง​แต่ง​ต้องเติ่งมันแล้ว​!!!’ ​แต่หลังจากนั้น​เธอก็อดไม่​ได้​เพราะเห็นแก่ลูก ​ต้องวิ่งกลับ​ไปหา​พระภิกษุองค์เดิมให้ช่วยหาฤกษ์ใหม่ให้ ใน​ที่สุดก็​ได้ฤกษ์​แต่งงานในช่วงปลายเดือนกรกฏาคม คุณลักษณาหมายมาด​เอาไว้ในใจเงียบๆ​ว่า ​ถ้าคราวนี้ยังมีปัญหาอีกก็​จะบอกลลิตา ให้​ไปจดทะเบียนสมรส​กับคริสเสียก่อนให้​เป็นหลัก​เป็นฐาน แล้ว​ค่อยมาจัดพิธี​แต่งงานกันทีหลัง คราวนี้​จะเลื่อน​ไปเลื่อนมาไม่รู้จบอีกก็​จะเลิกสนใจแล้ว​

คริส​และคณะนายทหารเดินทางถึงประเทศไทยตั้งแต่วัน​ที่ห้าพฤษภาคม ​และเข้า​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของการฝึกร่วมคอบร้าโกลด์ ตั้งแต่วัน​ที่แปดพฤษภาคม ​เขาวุ่นวายอยู่​​กับงานในหน้า​ที่ติดต่อประสานงาน ​ซึ่งบางครั้ง​ต้องติดตามหน่วยเฉพาะกิจผสมลง​ไปทำงานในพื้น​ที่ต่าง ๆ​ในเขต​ที่กำหนด รวม​ทั้ง​ไป​กับคณะแพทย์​ที่ลงพื้น​ที่​ไปให้บริการทางการแพทย์ แก่ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างๆ​​ที่อยู่​ในพื้น​ที่ฝึก ​ซึ่ง​ส่วนใหญ่​เป็นการตรวจโรคทั่ว​ไป การบริการทางด้านทันตกรรม ตรวจวัดสายตาประกอบแว่น การประกอบแว่นตา​และการรักษาพยาบาล ​ระหว่างนั้น​​เขาวุ่นวายอยู่​​กับงานจนไม่​ได้ติดต่อ​กับลลิตาเลย​ ไม่รู้ว่าเธอเดินทางมาถึงเมืองไทยแล้ว​หรือยัง

สองวันก่อนการฝึกร่วมคอบร้าโกลด์​จะสิ้นสุดลง คริสเดินทางเข้า​ไปติดต่อเจ้าหน้า​ที่ฝ่ายไทยในค่ายฝึก​ที่จังหวัดลพบุรี ​เมื่อเสร็จธุระแล้ว​ ​ระหว่างเดิน​จะ​ไปขึ้น​รถ​เพื่อกลับหน่วย​ที่​เขาสังกัดอยู่​ ชายหนุ่มมองเห็นเต้นท์ของคณะแพทย์​ที่มาให้บริการด้านการแพทย์แก ่ชาวบ้าน ​เมื่อเห็นแถว​ที่ยืดยาวของผู้​ที่มารับบริการ​เขาก็แวะเข้า​ไปดู มีแพทย์สี่ห้าคน​กำลังตรวจคนไข้อยู่​ แล้ว​​เขาก็เห็นนายแพทย์ประสพชัย คริสยืนรอจนฝ่ายนั้น​ว่างจากคนไข้ ​กำลังยกขวดน้ำขึ้น​ดื่ม จึงเดินเข้า​ไปถึงตัว

"สวัสดีครับ​ คุณหมอ"

ประสบชัยเงยหน้าขึ้น​มองตามเสียงเรียก ​เมื่อเห็นคริส​เขาก็มีท่าทาง​ทั้งแปลกใจ​และดีใจ "อ้าว คุณคริส ​ไปไงมาไงล่ะนี่?" พอเห็นว่าชายหนุ่มรุ่นน้องอยู่​ในเครื่องแบบนายทหารสหรัฐฯ ​เขาก็ถามว่า "คุณมาฝึกด้วยเหมือนกันหรือ?"
"ครับ​ ผมไม่รู้มาก่อนว่าคุณหมออยู่​ในทีมแพทย์ของฝ่ายไทยด้วย ครั้งหลังสุด​ที่ผมมาเมืองไทย ผมแวะ​ไปหาคุณหมอ​ที่โรงพยาบาลแม่ฮ่องสอน ​แต่คุณหมอย้าย​ไปจาก​ที่นั่นแล้ว​"

"ใช่ ผมย้ายเข้ากรุงเทพฯ ปีกว่าๆ​แล้ว​"

ชายหนุ่ม​ทั้งสองพูดคุยกันอีกสองสามนาทีก็มีคนไข้ทะยอยกันเข้ามา​ที่โต๊ะ​ที่ประสพชัยนั่งรอให้บริการอยู่​ คริสก็เลย​บอกลา ก่อน​จะกลับนายแพทย์หนุ่มใหญ่เสนอขอเลี้ยงอาหารเย็น​เขาสักมื้อหนึ่ง​ หลังภารกิจการฝึกร่วมสิ้นสุดลง ​และขอหมายเลขโทรศัพท์มือถึอของ​เขาไว้ ​เพื่อนัดหมายเวลา​และสถาน​ที่กันอีกครั้งหนึ่ง​

วันรุ่งขึ้น​ประสพชัยโทรศัพท์มาหาคริสตอนบ่าย "นี่คุณคริส ​ที่ผมนัดว่า​จะเลี้ยงคุณสักมื้อน่ะ ตอนนี้​ต้องเปลี่ยนแผนแล้ว​นะ คุณจำคุณใหญ่พี่ชายคุณหนู​ได้ใช่ไหม? ​เมื่อคืนผมเจอ​กับ​เขาแล้ว​พูดถึงคุณว่าคุณมาฝึกคอบร้าโกลด์ ผมบอก​เขาว่าผมนัด​จะเลี้ยงอาหารคุณสักมื้อ ​เขาเลย​ขอ​เป็นเจ้าภาพแทน ​เขาอยากพบคุณเหมือนกัน คุณคิดว่าไง โอเคไหม?"

ชายหนุ่มใจหายวาบ วุฒิเลิศอยากพบ​เขาทำไม? ​เขารู้เรื่อง​นั้น​ยังงั้นหรือ? ตอนแรกคริสคิด​จะขอตัว​เพราะ​ได้ตั้งใจ​และทำใจ​เอาไว้แล้ว​ว่า​จะตัดใจจากเรื่อง​เก่าๆ​​ทั้งหมด การพบคน​ที่มี​ความสัมพันธ์เกี่ยวข้อง​กับทิพย์สุรางค์ รัง​แต่​จะทำให้ฝี​ที่​กำลังกลัดหนองใกล้​จะหายอยู่​แล้ว​ กลับ​ต้องมีอันกำเริบหนักขึ้น​มาอีก ​เขาคิดว่าการ​แต่งงาน​กับลลิตา​จะช่วยให้​เขาลืมเธอผู้นั้น​​ได้ง่ายขึ้น​ ก็ใน​เมื่อทิพย์สุรางค์ยัง​แต่งงานแล้ว​ลืม​เขา​ได้ ทำไม​เขา​จะ​แต่งงาน​เพื่อลืมเธอบ้างไม่​ได้เล่า ​แต่​เมื่อคิดถึงเรื่อง​ลูกขึ้น​มา​ได้คริสก็คิดว่า​ถ้า​ได้พบวุฒิเลิศ ​เขาอาจ​จะมีช่องทางเข้าถึงลูกของ​เขา​ได้ ​โดยไม่​ต้องผ่านทิพย์สุรางค์ ​เขาจึงตอบตกลง

"ตกลงครับ​ พรุ่งนี้ใช่ไหม? นัดกัน​ที่ไหนครับ​?"
"พรุ่งนี้แหละ​ ​เขาขอเลี้ยง​ที่บ้านแบบกันเองน่ะ คงมี​เพื่อนฝูงอีกไม่กี่คน" แล้ว​ประสพชัยก็ถามว่า "คุณรู้จักบ้าน​เขาหรือเปล่าล่ะ?"
"ไม่รู้จักหรอกครับ​ รู้​แต่เพียงว่าอยู่​ในกรุงเทพฯ"
"บ้าน​เขาอยู่​ซอย​พร้อมพงศ์แถวสุขุมวิท ​เอางี้ ผมแวะ​ไปรับคุณ​ที่หน่วยของคุณดีกว่า จาก​ที่นั่นเข้ากรุงเทพฯก็คงประมาณชั่วโมงกว่าๆ​ ​เขานัดไว้ทุ่มตรง โอเคนะ แล้ว​พบกัน"

ประสบชัยวางโทรศัพท์​ไปไม่นานคริสก็​ได้รับโทรศัพท์จากลลิตา

"พรุ่งนี้ฝึกวันสุดท้ายแล้ว​ใช่ไหมคะ​? พี่คิดว่า​จะเสร็จเรื่อง​กี่โมงคะ​? ลิตา​จะ​ไปรับพี่​ที่ค่าย"
ชายหนุ่มอึกอัก พรุ่งนี้​เป็นวัน​ที่​เขานัด​กับประสพชัย​เอาไว้ "ไม่​ต้องมารับพี่หรอก พรุ่งนี้ตอนเย็นพี่มีนัดกินเหล้า​กับคนรู้จัก"

ลลิตารู้สึกกังวลใจขึ้น​มาทันที เธอพยายามทำเสียงให้อ่อนโยน​ทั้งๆ​​ที่​ความระแวง ทำให้ใจขุ่นมัว​ไปแล้ว​ เลียบเคียงถามว่า "พวก​เพื่อนนายทหารของพี่หรือเปล่าคะ​?"
"ไม่ใช่หรอก" ​เขาหยุดคิดนิดหนึ่ง​ก่อนตอบ​ไปตามตรงว่า "หมอคน​ที่เคยรักษาพี่น่ะ บังเอิญมาเจอกัน​ที่ค่าย ​เขาก็เลย​เชิญพี่​ไปกินข้าวกินเหล้า​ที่บ้าน​เพื่อน​เขา"

"หมอ​ที่เคยรักษาพี่?" ​เขา​กำลัง​จะกลับ​ไปติดต่อ​กับคนพวกนั้น​อีกหรือ หมอคน​ที่ว่านี่​จะชักชวน​เขา​ไปทำอะไร​หรือ​ไปพบ​ใครสักคน ​ที่​จะทำให้คริสออกนอกลู่นอกทางอย่าง​ที่เธอกลัวหรือเปล่า
ลิตา​ไปด้วย​ได้ไหมคะ​?" หญิงสาวกลั้นใจถาม ไม่รู้ว่า​เขา​จะรู้ทันเธอหรือเปล่า "ลิตาในฐานะคู่หมั้นของพี่ ก็อยาก​จะมีโอกาส​ได้พบ​เขาสักครั้ง ​จะ​ได้ขอบคุณ​เขา​ที่ช่วยดูแลพี่จนหายดี"

คริสนิ่งอั้น​ไปครู่หนึ่ง​จนลลิตาสัมผัส​ได้ถึง​ความอึดอัดของ​เขา "อย่าเพิ่งเลย​นะลิตา พวกพี่​ไปกินเหล้ากันตามประสาผู้ชาย ​ถ้าลิตา​ไปด้วยก็​จะนั่งเบื่อเปล่าๆ​ แล้ว​อีกอย่างพวก​เขาก็อาจ​จะเกรงใจลิตาจนรู้สึกไม่สนุกก็​ได้"

​เมื่อคริสปิดทางเสียหมดหญิงสาวก็​ต้องยอมล่าถอย เธอเปลี่ยนสุ้มเสียงให้สดชื่นรื่นเริงเหมือน​ที่เคย​เป็น ​จะให้​เขารู้ไม่​ได้ว่าเธอ​กำลังระแวงช่วงเวลาเกือบหนึ่ง​ปีในเมืองไทยของ​เขาขึ้น​มาอีกแล้ว​ "​ถ้างั้นก็ไม่​เป็นไรค่ะ​ พี่​ไปเถอะ อ้อ..แล้ว​พี่​จะกลับ​ไปโน่น​เมื่อไหร่คะ​?"

"คงอีกสองสามวัน ถึง​จะจบการฝึกแล้ว​ ​แต่หน่วยงานของพี่ยังมีงาน​ที่​ต้องเคลียร์ให้เรียบร้อย​ก่อน"
"หรือคะ​ ​ถ้างั้นวันมะรืนนี้พี่มาหาลิตา​ที่บ้านหน่อย​นะคะ​ คุณพ่ออยากพบพี่ พี่มาทานข้าว​กับคุณพ่อนะคะ​ ลิตา​จะทำของโปรดของพี่​เอาไว้ให้"

เธอพยายามสะกิด​ความรับผิดชอบของ​เขา ไม่เพียงในฐานะคู่หมั้นของเธอเท่านั้น​ ​แต่ในฐานะว่า​ที่ลูกเขยของท่านรัฐมนตรีผู้ทรงเกียรติอีกด้วย

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3319 Article's Rate 44 votes
ชื่อเรื่อง เวลาที่หายไป --Series
ชื่อตอน รักที่ต้องรอ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ดอยสะเก็ด
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๒ มกราคม ๒๕๕๕
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๒๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๑๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : wadee [C-17810 ], [113.53.159.22]
เมื่อวันที่ : ๒๘ ต.ค. ๒๕๕๓, ๐๗.๕๔ น.

สวัสดีค่ะ​​คุณรจฯ น่าอิจฉาจังเลย​​​​ที่​​จะ​​ไปต่างประเทศอีกแล้ว​​ ​​แม้​​จะ​​ไปทำงานก็ตาม ทำงาน​​และเ​​ที่ยวให้สนุกนะคะ​​ รีบลงบทใหม่ให้คุณรจฯ​​ได้อ่านก่อนเดินทางค่ะ​​ ขอให้สนุกๆ​​นะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva [C-17812 ], [193.134.193.5]
เมื่อวันที่ : ๒๘ ต.ค. ๒๕๕๓, ๑๔.๓๙ น.

ขอบคุณมากค่ะ​​ คุณดอยฯ เราสองคนก็ถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน

แฮ่ม รจนาดีใจ​​ที่​​จะ​​ได้​​ไปเมือง​​ที่ทำงานของคริสค่ะ​​ ตอน​​ไปก็​​จะแอบฝันถึงชายหนุ่มลูกครึ่ง​​ไป​​พร้อมกันนะคะ​​

ขอให้คุณดอยฯรักษาสุขภาพด้วยนะคะ​​ อีกอาทิตย์กว่า ๆ​​ เราค่อยมาเจ๊าะแจ๊ะ​​กันใหม่

ด้วยมิตรไมตรีเสมอค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น