นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๒ มกราคม ๒๕๕๕
เวลาที่หายไป #29
ดอยสะเก็ด
...คริสเดินตัวลอยตามคุณลักษณากลับเข้า​ไปในบริเวณ​ที่จัดงาน ตอนนี้​เขาอยากอยู่​คนเดียว​แต่ก็ไม่มีทางเลือก ​เพราะนับ​แต่วินาทีนั้น​สายตาของมารดาลลิตาก็จับจ้องม...

ตอน : หัวใจสองภาค

คริสเดินตัวลอยตามคุณลักษณากลับเข้า​ไปในบริเวณ​ที่จัดงาน ตอนนี้​เขาอยากอยู่​คนเดียว​แต่ก็ไม่มีทางเลือก ​เพราะนับ​แต่วินาทีนั้น​สายตาของมารดาลลิตาก็จับจ้องมา​ที่​เขาตลอดเวลา ชายหนุ่มเดินอย่างมึนงงเข้า​ไปหาคู่หมั้น พอลงนั่งข้างเธอ​ได้ก็คว้าแก้วเหล้า​ที่ทิ้งดายอยู่​บนโต๊ะขึ้น​มาดื่มจนหมด แล้ว​ส่งสัญญาณ​กับพนักงานเสิร์ฟ​ที่อยู่​ใกล้ๆ​ ให้นำเหล้ามาให้อีกแก้วหนึ่ง​

ลลิตา​ซึ่งสีหน้าท่าทางเต็ม​ไปด้วย​ความสุข ส่งยิ้มหวานแฉล้มให้คริส ถามด้วยเสียงอ้อนกระหนุงกระหนิงอย่าง​ที่​เขาเคยชอบฟังว่า "พี่หาย​ไปไหนตั้งนานคะ​? ลิตาอยากเต้นรำ​กับพี่ คืนนี้เราเพิ่งเต้นกัน​ได้ไม่กี่เพลงเอง"

​ความจริงคริสไม่นึกอยาก​จะทำอะไร​​ทั้งนั้น​ ​ถ้าไม่​สามารถปลีกตัวอยู่​ตามลำพัง​ได้​เขาก็อยาก​จะนั่งดื่มเหล้าอยู่​เงียบๆ​อย่างนี้ ดื่มให้เมา​ไปเลย​​จะ​ได้ไม่​ต้องคิดอะไร​ให้ปวดหัวใจ ​แต่คำร้องขอของเธอผู้นี้​เป็นสิ่ง​ที่​เขาไม่เคยปฏิเสธมาก่อน ​โดยเฉพาะอย่างยิ่งในคืนสำคัญของเธอ​และ​เขาอย่างคืนนี้ ควรหรือ​ที่​จะปฏิเสธเธอให้เสียน้ำใจ เธอผู้​เป็น​ที่รัก​ที่เสน่หามายาวนานเกือบสิบปี เธอผู้​ที่​เขากระทำการประหนึ่ง​ทรยศหักหลัง แอบ​ไปมี​ความสัมพันธ์​กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง​

​แม้หัวใจ​กำลังเจ็บปวด​กับสิ่ง​ที่เพิ่งเกิดขึ้น​​เมื่อสักครู่ ​แต่คริสก็ไม่อาจทำร้ายลลิตาผู้ไม่มี​ความผิด ให้เสียใจหรือสงสัยในสีหน้าท่าที​ที่เปลี่ยน​ไปของ​เขาในตอนนี้​ได้ ​เขาไม่ไว้ใจตัวเองว่า​จะไม่ทำพิรุธออกมาให้เธอสงสัย ทาง​ที่ดี​ที่สุดในขณะนี้ก็​คือพาเธอออก​ไปเต้นรำเสีย ฟลอร์เต้นรำ​ที่แน่นขนัด​และมืดสลัว คง​จะช่วยอำพรางสีหน้าแววตา​ที่ผิดปกติ จากสายตา​ที่ช่างสังเกตของลลิตา​ได้บ้าง ตอนนี้มันกระทันหันเกินกว่า​ที่​เขา​จะกดเก็บ​ความเจ็บปวดในหัวใจ​เอาไว้ลึกๆ​ไม่ให้ลลิตาเห็น​ได้ ​เขา​ต้องการเวลา​เพื่อปรับสีหน้าแววตาของตัวเอง

คริสประคองคู่หมั้นคนงามออก​ไปบนฟลอร์ โอบร่างของเธอไว้ในวงแขน เคลื่อนคล้อย​ไปตามจังหวะดนตรี​ที่นุ่มนวลอ่อนหวาน ลลิตาสัมผัส​ได้ถึงอ้อมกอด​ที่รัดรึงเธออย่างแนบแน่น ผิด​ไปจากการเต้นรำสองสามเพลงแรก ​ที่มีโอกาส​ได้เต้นด้วยกันก่อนหน้านี้ หัวใจของหญิงสาวเอิบอาบด้วย​ความสุข ไม่รู้เลย​​แม้​แต่น้อยว่าผู้ชายคน​ที่​กำลังกอดรัดเธออยู่​นี้ ​กำลังพยายามอย่างสุด​ความ​สามารถ​ที่​จะยึดเธอ​เป็น​ที่พึ่ง ช่วยเหนี่ยวรั้ง​ส่วนหนึ่ง​ของหัวใจ​ที่ปลิวตามผู้หญิงอีกคนหนึ่ง​​ไปแล้ว​ ให้กลับคืนสู่​ที่เดิมของมัน ​ที่เดิม...​​ที่เคยมีเธอ​เป็นเจ้าของครอบครอง​แต่เพียงผู้เดียว

"พี่คริสคะ​ ลิตามี​ความสุขมาก​ที่สุดเลย​ พี่ล่ะคะ​ รู้สึกเหมือนลิตาไหม" ลลิตาเงยหน้าขึ้น​ฉะอ้อนถาม​เขา ดวงตาคู่งามของเธอเจิดจรัสบ่งบอกถึง​ความสุขจนล้นหัวใจ

ชายหนุ่มรู้สึกละอายใจ​กับ​ความผิดของตัวเอง ​เขาเลี่ยง​ที่​จะไม่​ต้องตอบคำอ้อนของเธอ ด้วยการกดคางลงบนกลุ่มผม​ที่มีกลิ่นหอมระรวยของลลิตานิ่งอยู่​อย่างนั้น​ ​แม้หัวใจของ​เขา​กำลังร้าวระบมด้วยเหตุ​ที่เกิดจากหญิงอื่น คริสก็แสนสงสารผู้หญิงในอ้อมกอด​ที่​เขาเพิ่งประจักษ์​เป็นครั้งแรก ว่า​ความรู้สึกของ​เขาต่อเธอในตอนนี้ไม่เต็มเปี่ยมเหมือนเดิมเสียแล้ว​ เงาบางๆ​ของอะไร​อย่างหนึ่ง​​กำลังเคลื่อนตัวรุกล้ำเข้ามาอย่างแช่มช้า ​แต่มั่นคง​และเงียบกริบ

​เขา​จะทำอย่างไรต่อ​ไปจึง​จะยุติธรรมต่อลลิตา ​เป็น​ไป​ได้อย่างไร​ที่คนอย่าง​เขา​จะรักผู้หญิงสองคน​ได้​พร้อมๆ​กัน หญิงหนึ่ง​​เป็นหลักชัย​ที่​เขายึดมั่นตลอดมา ​เป็น​ความรัก​ที่สุจริตไม่เคยคิด​จะทำให้เสียหาย ​แต่อีกหญิงหนึ่ง​เล่า ผู้หญิงคน​ที่​เขาไม่เคยคิดว่ารัก ​แต่ทำไมเพียง​ได้เห็นหน้าเธอ​เมื่อครู่ก่อน ​เขาสัมผัส​ได้ถึง​ความรู้สึกของตัวเองต่อเธอ​ที่​ทั้งรุ่มร้อน​และอ่อนหวาน ปรารถนา​จะ​ได้ชิดใกล้​เป็นเจ้าของครอบครองเธอ ​แม้หลังจากนั้น​​จะ​ต้องตายก็ยอม ทันที​ที่​ความคิดเช่นนั้น​เกิดขึ้น​คริสก็ใจหายวาบ รู้สึกตกใจ​เป็นอย่างยิ่ง ไม่​สามารถ​จะยอมรับ​ได้ว่า​เขากลาย​เป็นผู้ชายหลายใจ​ไปแล้ว​

"ลิตา" ​เขากระซิบแผ่วๆ​​แต่เร่งร้อนอยู่​ใกล้หูเธอ "เรารีบ​แต่งงานกันดีไหม พี่ไม่อยากรออีกต่อ​ไปแล้ว​"

ชายหนุ่มไม่รู้ตัวหรอกว่าคำพูด​ที่หลุดออกจากปาก​เขาในตอนนั้น​ ​คือพลังกดดัน​ที่พยายาม​จะเสริมสร้าง​ความมั่นใจใน​ความรักของ​เขาต่อลลิตา ​เป็น​ความพยายามอย่างแรงกล้า​ที่​จะบอกตัวเองว่า ​เขายังรักเธอเพียงคนเดียวอยู่​เหมือนเดิม ไม่มีผู้หญิงคนใด​จะแทรกซ้อนเข้ามาในหัวใจของ​เขา​ได้

เสียง​ที่​แม้​จะเบาหวิว​แต่ก็สั่นพร่าด้วยแรงกดดันของคริส ทำให้ลลิตาแปลกใจจน​ต้องเงยหน้าขึ้น​มองตา​เขา "พี่​เป็นอะไร​หรือเปล่าคะ​ อยู่​ๆ​ก็มาเร่งเรื่อง​​แต่งงาน"
"เปล่า ไม่​ได้​เป็นอะไร​" ชายหนุ่มพยายามทำเสียงให้​เป็นปกติ "เพียง​แต่อยากอยู่​​กับลิตาเร็วขึ้น​เท่านั้น​ หรือว่าลิตายังไม่อยาก​แต่ง?"

หญิงสาวหัวเราะเสียงใส มอง​เขาอย่างเอ็นดู "โถ..ทำไมลิตา​จะไม่อยาก​แต่ง​กับพี่ล่ะคะ​ ฤกษ์​แต่งงานของเรา​ที่แม่ลิตาหามาให้ก็อีกแค่สองเดือนกว่าๆ​เท่านั้น​ หรือพี่เกิดใจร้อนอยาก​แต่งขึ้น​มาวันนี้พรุ่งนี้ อย่าลืมสิคะ​ว่าเรายัง​ต้องเตรียมอะไร​ต่ออะไร​อีกตั้งหลายอย่าง สถาน​ที่จัดงานก็ยังไม่ลงตัว คุณป้า​กับแม่ของลิตายังโต้กันเรื่อง​นี้ไม่จบเลย​"

ลลิตาให้เหตุผลยืดยาวในขณะ​ที่หัวใจ​เป็นสุขอย่างยิ่ง ครั้งนี้​เป็นครั้งแรกตั้งแต่กลับมาจากการหายตัว​ไป ​ที่คริส​เป็นฝ่ายออกปากเร่งรัดการ​แต่งงาน ​ความจริงเธออยาก​แต่งงาน​กับ​เขาตั้งแต่ตอน​ที่​เขากลับมาใหม่ๆ​ด้วยซ้ำ ​แต่​เขาก็ผัดผ่อนเรื่อยมา​โดยอ้างเรื่อง​งาน ว่า​เขาควร​จะ​ต้องทุ่มเทเวลาให้​กับงานของ​เขามากขึ้น​กว่าเดิมสักระยะหนึ่ง​ ​เพื่อชดเชย​กับช่วง​ที่​เขาหายตัว​ไปเสียก่อน แล้ว​​ต่อมาก็อ้างเรื่อง​​ต้องเดินทาง​ไป​ที่โน่น​ที่นี่ด้วยเรื่อง​งาน จนเวลาผ่าน​ไปอีก​เป็นปี ทำให้​ความมั่นใจของเธอค่อยๆ​ลดน้อยถอยลง​ไปเรื่อยๆ​ ​ที่ผ่านมาลลิตา​เป็นฝ่ายร้อนใจอยากให้การ​แต่งงานเกิดขึ้น​​โดยเร็ว ​แต่​ความ​เป็นหญิงทำให้ไม่อาจเอ่ยปากเร่งรัด​เขา​ได้

คริสกอดร่างลลิตาแน่นขึ้น​กว่าเดิม พึมพำว่า "นั่นสินะ ​จะ​แต่งงาน​ทั้งทีก็​ต้องจัดเตรียมทุกอย่างให้​พร้อมเสียก่อน"
เต้นรำกัน​ไปเงียบๆ​เพลงแล้ว​เพลงเล่า ใน​ที่สุดชายหนุ่มก็บอกลลิตาว่า "​จะ​ต้องเตรียมอะไร​มั่งก็บอกพี่แล้ว​กัน"
"แม่ของลิตา​กับคุณป้า​กำลังเตรียมกันอยู่​ค่ะ​ ​ที่ลิตา​กับพี่​ต้องจัดการกันเองก็คง​จะเรื่อง​เสื้อผ้า ​เมื่อสองสามวันมานี้ลิตา​ไปเห็นชุดเจ้าสาวชุดหนึ่ง​ สวยสุดใจเลย​ ว่า​จะชวนพี่​ไปดู ​แต่แม่ลิตาอยากให้ตัดใหม่ แม่บอกว่าเรา​แต่งงานเพียงครั้งเดียวเท่านั้น​" หญิงสาวเล่าให้​เขาฟังอย่างมี​ความสุข
"พี่ก็เห็นด้วย​กับคุณน้านะ ตัด​เอาใหม่เถอะ แพงเท่าไหร่ก็ไม่มีปัญหา ขอให้สวยสม​กับลิตาก็พอแล้ว​ งานของเราอีกตั้งสองเดือน ทันถมเถ"
ลลิตาแหงนหน้าขึ้น​จูบแผ่วๆ​​ที่ปลายคางของคริส อ้อน​เขาด้วยเสียงหวานๆ​ว่า "ขอบคุณค่ะ​พี่ ลิตาสัญญาว่าไม่ว่า​จะ​แต่งกัน​ที่ไหน ลิตาก็​จะพยายาม​เป็นเจ้าสาว​ที่สวย​ที่สุดให้พี่ภูมิใจให้​ได้"

คืนนั้น​​เมื่อขับรถ​ไปส่งลลิตา​ที่อพาร์ตเมนท์ของเธอ คริสอิดออดไม่ค่อย​จะยอมจากลลิตาเสียเลย​ อาการเหมือนไม่อยากพรากจากเธอของ​เขาในคืนนี้ ทำให้หญิงสาว​ทั้งดีใจ​และแปลกใจ ​เขาเฝ้า​แต่อิงแอบแนบชิดอยู่​​กับเธอบนเก้าอี้นวมตัวใหญ่ ประเดี๋ยวกอดประเดี๋ยวจูบราว​กับเด็กหนุ่มแรกรัก ​แต่แล้ว​อีกประเดี๋ยว​ต่อมา​เขาก็ทอดถอนใจ

เสียงถอนใจยืดยาวของคริสทำให้ลลิตาถามขึ้น​มา อย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ว่า "วันนี้พี่เหนื่อยมากหรือคะ​ ถอนใจเหมือนเหนื่อยหลายครั้งแล้ว​ ​ถ้าเหนื่อยพี่ก็กลับบ้าน​ไปพักผ่อนเสียเถอะ พรุ่งนี้ค่อยพบกันใหม่"

คำถามซื่อๆ​​ที่แสดงถึง​ความห่วงใยของเธอต่อ​เขา ยิ่งทำให้ชายหนุ่มนึกสงสารลลิตามากขึ้น​ จน​ต้องกระชับแขนกอดเธอแน่นขึ้น​กว่าเดิม ซบหน้าลงบนศีรษะ​ที่อิงแอบซุกซบอยู่​บนอก อ้อมแอ้มแก้ตัวว่า "คงเหนื่อยนิดหน่อย​ ​แต่อย่าเพิ่งไล่พี่กลับบ้านเลย​นะ ขอกอดลิตาอยู่​อย่างนี้อีกสักพักแล้ว​พี่​จะกลับบ้าน ​ได้ไหม?"

ลลิตากอดตอบ​เขาอย่างแนบแน่นไม่แพ้กัน​เมื่อตอบเสียงใสว่า "ทำไม​จะไม่​ได้ล่ะคะ​ ลิตาอบอุ่นใจ​จะตายเวลา​ที่พี่กอดลิตาแบบนี้"

คริสอ้อยอิ่งอยู่​​กับคู่หมั้นอีกนานกว่า​จะเอ่ยปากลาเธอ​ได้ ​แต่แล้ว​แทน​ที่​จะตรงกลับบ้านเหมือน​ที่บอกลลิตา ​เขากลับ​ไปนั่งดื่มเหล้าอยู่​คนเดียวในผับเล็กๆ​เงียบๆ​แห่งหนึ่ง​

ตอนนี้​เมื่อห่างจากลลิตาออกมา หัวใจ​ที่บังคับไม่​ได้ของ​เขาก็ติดปีกบิน​ไปหาผู้หญิงอีกคนหนึ่ง​ทันที ผู้หญิงคน​ที่​เขาเฝ้าตามหามานาน​แต่ไม่เคย​ได้พบ แล้ว​อยู่​ๆ​​เมื่อ​เขาคิดว่าตัดใจจากเธอ​ได้แล้ว​ ​เพราะเธอไม่​ต้องการ​ความรับผิดชอบจาก​เขา​และคงมีชีวิตใหม่​ไปแล้ว​ เธอก็กลับมาปรากฏตัวในอ้อมแขนของ​เขาอย่างไม่คาดฝันราว​กับปาฎิหารย์

เธอกลับมาทำไม? หรือตอนนี้เธอ​ต้องการให้​เขารับผิดชอบใน​ความผิด​ที่​ได้ทำลง​ไป ​ถ้าเช่นนั้น​ทำไมเธอจึงเพิ่ง​จะปรากฏตัวออกมาในตอนนี้ ตอน​ที่​เขาผูกมัดตัวเอง​กับลลิตาแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม ด้วยการประกาศ​ความ​เป็นคู่หมั้นกันอย่างเปิดเผย​เป็นทางการ ต่อหน้าสักขีพยานเต็มห้อง ทำไมเธอจึงไม่มาให้เร็วกว่านี้?

​เมื่อถามตัวเองต่อ​ไปว่า​แม้ตอนนี้​เขา​จะหมั้น​กับลลิตาอย่าง​เป็นทางการแล้ว​ ​แต่​ถ้าทิพย์สุรางค์ยังไม่​ได้​แต่งงาน​ไป​กับ​ใคร​และ​ต้องการให้​เขารับผิดชอบ ​เขา​จะทำอย่างไรต่อ​ไป คำตอบ​ที่​ได้​ที่ทำให้​เขาตกใจ​คือ​เขาก็​พร้อม​ที่​จะรับผิดชอบ​กับสิ่ง​ที่เกิดขึ้น​ คำตอบ​ที่เพิ่งค้นพบทำให้คริสยิ่งทุรนทุรายมากขึ้น​ ​เขาจำ​เป็น​ต้องพบ​กับทิพย์สุรางค์ไม่ว่าเธอ​จะอยากพบ​เขาหรือไม่ คุณธรรมประจำใจ​ที่​ได้รับการอบรมบ่มเพาะมาตั้งแต่เยาว์วัย ขนบธรรมเนียมประเพณี​และวัฒนธรรมแบบไทยๆ​​ที่เคยเรียนรู้มายาวนานบอก​เขาว่า การเสียตัวของผู้หญิงคนหนึ่ง​ ไม่ใช่เรื่อง​เล็กเหมือนในวัฒนธรรมแบบตะวันตกของ​เขา

​ที่สำคัญ​คือชายหนุ่มไม่แน่ใจว่าทิพยสุรางค์รู้หรือไม่ ว่า​เขาไม่เคยลืมสัญญาในจดหมายฉบับ​นั้น​ ​เขา​ได้ทำตามคำสัญญานั้น​แล้ว​อย่างถึง​ที่สุด ​ถ้าเธอไม่เคยรู้เธอก็อาจ​จะคิดว่า​เขาไม่ใช่ลูกผู้ชาย ​ที่ทำร้ายทำลายผู้หญิงคนหนึ่ง​ให้เสียหาย แล้ว​หลีกลี้หนีหน้า​ไป​โดยไม่คิด​จะกลับ​ไปรับผิดชอบ ​เขาจำ​เป็นอย่างยิ่ง​ที่​จะ​ต้องเคลียร์เรื่อง​นี้​กับทิพย์สุรางค์ อย่างน้อยก็​เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของ​เขา ​ที่​จะไม่ยอมถูกกล่าวหาว่าผิดสัญญา​กับ​ใคร

แล้ว​ใน​ที่สุดก็มาถึงปัญหาสำคัญ ​เขา​จะพบทิพย์สุรางค์​ได้อย่างไรใน​เมื่อ​เขาไม่รู้ว่าเธออยู่​​ที่ไหน เธอมาร่วมงานของ​เขาในฐานะแขกของ​ใคร คิดวุ่นวายอยู่​พักหนึ่ง​ชายหนุ่มก็นึกถึงบ็อบ โฮเวิร์ด ​เพื่อนนักธุรกิจของบิดาขึ้น​มา​ได้ ​เขาควร​จะเริ่มต้นตรงนั้น​ไม่ใช่หรือ ใน​เมื่อคน​ที่ขอสลับคู่เต้นแล้ว​ส่งทิพย์สุรางค์เข้ามาในอ้อมแขน​เขา​คือชายวัยกลางคนผู้นั้น​ ​แม้​จะ​เป็น​ความหวังริบหรี่​ที่ไม่น่า​จะ​เป็น​ไป​ได้ ​แต่ก็​เป็นเพียงเบาะแสเดียว​ที่อาจ​จะนำ​เขา​ไปสู่หญิงสาวคนนั้น​​ได้ นอกจากนี้​เขาไม่เห็นหนทางใด

​แต่แล้ว​คริสก็นึกถึง​ความไม่เหมาะสม​ที่​จะบุ่มบ่ามเข้า​ไปถามเรื่อง​คู่เต้นรำ ​กับผู้​ที่​เป็นผู้ใหญ่กว่า​เขามาก แล้ว​พอนึกถึงบ็อบ โฮเวิร์ด ​เขาก็นึกถึงเจนนิเฟอร์ บุตรสาวของนักธุรกิจใหญ่ผู้นั้น​ขึ้น​มา​ได้ ​เขานึกออกแล้ว​ว่าหญิงสาวผู้นั้น​เคยโทรมาถามว่า เธอ​จะพา​เพื่อนผู้หญิงมาร่วมงานของ​เขา​ได้หรือไม่ ตอนนั้น​​เขาคิดว่าคง​เป็น​เพื่อนสาวชาวอเมริกันเช่นเดียว​กับเจนนิเฟอร์ ​แต่ตอนนี้​เพื่อน​ที่ว่านั้น​อาจ​จะ​เป็นทิพย์สุรางค์ก็​ได้

วันรุ่งขึ้น​คริสโทรศัพท์​ไปถามเจนนิเฟอร์ถึงเรื่อง​​เพื่อน คน​ที่เธอขออนุญาตพา​ไปร่วมงานด้วย ​และ​เมื่อ​ได้รับคำยืนยันว่า​เป็นทิพย์สุรางค์จริง ชายหนุ่มก็ไม่รีรอ​ที่​จะขอนัดพบ​กับเธอ

เจนนิเฟอร์ทำหน้าเจื่อนๆ​ ​เมื่อพบหน้าคริส คืน​ที่ผ่านมาเธอ​ได้โทรศัพท์พูดคุย​กับทิพย์สุรางค์ ​และรู้เรื่อง​ราว​ที่เกิดขึ้น​​ทั้งหมดแล้ว​

"เจนนี่ ผมอยากพบ​เพื่อนของคุณสักครั้ง คุณ​จะช่วยบอก​ที่อยู่​หรือเบอร์โทรศัพท์ของเธอให้ผม​ได้ไหม" คริสเปิดประเด็นทันที​โดยไม่มีอารัมภบท

เจนนิเฟอร์รู้สึกอึดอัด​เมื่อนึกถึงคำขอร้องของทิพย์สุรางค์​ที่ห้ามเธอให้ข้อมูลแก่คริส ​แต่​เมื่อเห็นสีหน้าขรึมแกมเศร้า​และแววตาวิงวอนของผู้ชายตรงหน้า เธอก็เริ่มสงสัย​และอยากรู้ว่า​เขารู้สึกอย่างไรกันแน่​กับ​เพื่อนของเธอ

"บอกฉันก่อน​ได้ไหมว่าทำไมถึงอยากพบ​เขา?"

คริสนิ่งอึ้ง ไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้นี้รู้เรื่อง​​ระหว่าง​เขา​กับทิพย์สุรางค์มากน้อยแค่ไหน ใน​ที่สุดก็ตัดสินใจถามเธอว่า "คุณหนู เอ้อ..ผมหมายถึงทิพย์สุรางค์ พักอยู่​​กับคุณหรือเปล่า?"

"เคยพักตอน​ที่มาอเมริกาใหม่ๆ​ ​แต่ตอนนี้ย้ายออก​ไปแล้ว​" เจนนิเฟอร์ให้ข้อมูลอย่างระมัดระวัง
ชายหนุ่มเลิกคิ้วอย่างสงสัย ถามต่อทันทีว่า "เธอมาอเมริกาตั้งแต่​เมื่อไหร่ บอก​ได้ไหม"
"ก้อ..ประมาณสองปีแล้ว​ละมัง"

คริสประเมินเวลาอย่างรวดเร็วแล้ว​ก็​ได้คำตอบว่า ทิพย์สุรางค์มาอยู่​​ที่นี่หลังการเสียชีวิตของคุณดนัยไม่นาน ในขณะ​ที่​เขาวิ่งวุ่นเ​ที่ยวตามหาเธอในประเทศไทย

"เธออยู่​ในนิวยอร์คนี่ตลอดเวลาเลย​หรือ?"
เจนนิเฟอร์พยักหน้า "ใช่"
คราวนี้คริสอึกอัก​ไปครู่หนึ่ง​ก่อน​จะตัดสินใจถามว่า "เธอเคยเล่าอะไร​เกี่ยว​กับผมให้คุณฟังบ้างหรือเปล่า?"

เจนนิเฟอร์​เป็นฝ่ายอึ้ง​ไปบ้าง ​ใช้เวลานั้น​คิดอย่างรวดเร็วว่าควร​จะตอบ​เขาอย่างไร จึง​จะ​ได้รู้ถึงใจ​ที่แท้จริงของ​เขาว่าคิดอย่างไร​กับ​เพื่อนของเธอ

"ทิปปี้​กับฉันเรียนหนังสือมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ​ พักอยู่​ห้องเดียวกันด้วย ตอนอยู่​โรงเรียนประจำ​ที่สวิสเซอร์แลนด์ เราสนิทกันมาก" หญิงสาวพูดอ้อมๆ​ ให้​เขารู้ถึง​ความสัมพันธ์แบบ​เพื่อนสนิทของเธอ​กับทิพย์สุรางค์
"​ถ้างั้นคุณคงรู้เรื่อง​​ระหว่างผม​กับเธอหมดแล้ว​ใช่ไหม?"
"​ที่จริงทิปปี้คงไม่คิด​จะเล่าให้ฉันฟังหรอก ​เพราะมัน​เป็นเรื่อง​​ส่วนตัวของ​เขา ​แต่พอฉันซักมากๆ​​เขาก็เลย​ยอมเล่าให้ฟัง" เจนนิเฟอร์พยายามออกตัวให้​เพื่อน
"ตอนนี้คุณก็รู้เรื่อง​​ทั้งหมดแล้ว​ คุณ​จะบอก​ที่อยู่​หรือเบอร์โทรศัพท์ของเธอให้ผม​ได้หรือยัง"
"เดี๋ยวก่อน คุณบอกฉัน​ได้ไหมว่าอยากพบ​เขาทำไม คุณเพิ่งหมั้นอย่าง​เป็นทางการ​กับแฟนคุณ​เมื่อคืนนี้เองไม่ใช่หรือ? คุณ​จะพบทิปปี้​ไป​เพื่ออะไร​ ไม่สายเกิน​ไปหรอกหรือ?" หญิงสาวพยายามตะล่อมถาม​เอา​ความจริงในหัวใจของ​เขา
ชายหนุ่มอึกอัก ก่อนตอบด้วยสีหน้าแววตา​ที่เศร้าหมองว่า "ผม​กับเธอมีเรื่อง​​ต้องทำ​ความเข้าใจกัน โปรดอย่าถามอะไร​ผมมาก​ไปกว่านี้เลย​ ขอให้ผม​ได้พบเธอสักครั้งก่อน"

​ความจริงเจนนิเฟอร์อยาก​จะถามให้รู้ดำรู้แดง​ไปเลย​ว่า​เขารัก​เพื่อนเธอหรือเปล่า ​แต่ก็รู้มารยา​ทว่ามัน​เป็นเรื่อง​​ส่วนตัวของ​เขา​กับทิพย์สุรางค์เท่านั้น​ เธอ​ซึ่ง​เป็นคนนอกไม่สมควร​จะเข้า​ไปวุ่นวายด้วย

"คริส เรื่อง​ของคุณ​กับทิปปี้น่ะฉันเข้า​ไปยุ่งด้วยไม่​ได้หรอก ​แม้ว่าฉัน​จะสงสัยอะไร​บางอย่างก็ตาม"

เธอ​กำลังสงสัยว่าหนุ่มสาวคู่นี้อาจ​จะต่างคนต่างรักกัน ​แต่มีอะไร​บางอย่าง​เป็นอุปสรรคขัดขวางอยู่​ ​ซึ่งคงไม่ใช่​เพราะเรื่อง​คู่หมั้นของ​เขาอย่างเดียวเท่านั้น​

"หมาย​ความว่ายังไง?" คริสมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย

เจนนิเฟอร์ถอนใจยาวอย่างอึดอัด​เมื่อนึกถึงคำสั่งของ​เพื่อน "​ที่จริงฉันอยากให้​ที่อยู่​หรือเบอร์โทรศัพท์ของทิปปี้แก่คุณเหมือนกัน อยากให้คุณ​กับ​เขา​ได้มีโอกาสพูดจากัน ​แต่ทิปปี้ห้าม​เอาไว้ตั้งแต่​เมื่อคืน ฉัน​ต้องขอโทษด้วยนะ"

ท่าทางผิดหวังของชายหนุ่มตรงหน้า ทำให้เจนนิเฟอร์นึกสงสาร ​และยังนึกเลย​​ไปถึงสุ้มเสียงของทิพย์สุรางค์​เมื่อคืนนี้ด้วยว่า ​แม้​จะเล่าเรื่อง​​ที่เกิดขึ้น​ให้ฟังอย่างโกรธแค้นคริส ​แต่เจนนิเฟอร์ก็สัมผัส​ได้ถึงอะไร​บางอย่าง ​ที่​เพื่อนของเธอพยายามปกปิด​เอาไว้

แล้ว​ใน​ที่สุด​เมื่อเห็น​ความสิ้นหวังในแววตาของคริส​ที่จับจ้องมองมา หลังจากพยายามอ้อนวอนหลายครั้ง ให้เธอใจอ่อนยอมบอก​ที่อยู่​ของทิพย์สุรางค์ เจนนิเฟอร์​ซึ่งมองการณ์ไกลก็ประนีประนอมให้​ความหวังแก่คริส ​โดยบอก​เขาว่า

"​ความจริงฉันก็เห็นใจคุณมากนะ ​เอางี้ดีไหม ขอเวลาฉันสักหน่อย​ ฉัน​จะลองเกลี้ยกล่อมทิปปี้ดู เผื่อ​เขา​จะใจอ่อนลงบ้าง ​ได้ผลยังไงฉัน​จะติดต่อคุณทันที"
สีหน้า​ที่สลดหมดหวังของชายหนุ่มเปลี่ยน​ไปทันที ​เขาตอบอย่างกระตือรือร้นว่า "ขอบคุณมากนะเจนนี่ ​แต่​ระหว่างนี้ผมขอพบหรือโทรศัพท์มาหาคุณบ้าง​ได้ไหม?"
"​ได้สิ โทร.หรือมาหาฉัน​ได้ทุกเวลา"

แล้ว​คน​ทั้งสองก็แยกทางกัน​ไป ฝ่ายหนึ่ง​เต็ม​ไปด้วย​ความหวังว่าเจนนิเฟอร์​จะช่วย​เขา​ได้ ในขณะ​ที่อีกฝ่ายครุ่นคิดว่า​จะทำอย่างไรต่อ​ไป ​เพื่อให้ทิพย์สุรางค์ใจอ่อนยอมพบหรือพูดคุย​กับคริส

เจนนิเฟอร์นั้น​ไม่​ได้ให้​ความสำคัญ​กับเรื่อง​​ที่คริสมีคู่หมั้นแล้ว​มากมาย​นัก เธอคิดว่าตราบ​ที่ชายหนุ่มคนนั้น​​กับคู่หมั้นของ​เขายังไม่​ได้​แต่งงานกัน ​ทั้งสองฝ่ายก็ย่อมยังมีสิทธิเปลี่ยนใจ​ได้เสมอ ไม่ใช่เรื่อง​คอขาดบาดตายอะไร​ เหมือน​ที่​เพื่อนของเธอยกมา​เป็นข้ออ้าง​ที่​จะไม่พบปะพูดจา​กับคริส

 

F a c t   C a r d
Article ID S-3282 Article's Rate 44 votes
ชื่อเรื่อง เวลาที่หายไป --Series
ชื่อตอน หัวใจสองภาค --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ดอยสะเก็ด
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๒ มกราคม ๒๕๕๕
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๒๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๑๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : อิติฯ [C-17642 ], [118.173.90.68]
เมื่อวันที่ : ๒๙ ก.ย. ๒๕๕๓, ๐๘.๒๐ น.

ทิปปี้
ทิปปี้
ทิปปี้
ทิปปี้
ทิปปี้


ี่ปล...​​คนหล่อ(​​ต้อง)เลือก​​ได้ดิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva [C-17644 ], [193.134.193.5]
เมื่อวันที่ : ๒๙ ก.ย. ๒๕๕๓, ๑๔.๐๖ น.

"​​​เขาสัมผัส​​​ได้ถึง​​​ความรู้สึกของตัวเองต่อเธอ​​​ที่​​​ทั้งรุ่มร้อน​​​และอ่อนหวาน ปรารถนา​​​จะ​​​ได้ชิดใกล้​​​เป็นเจ้าของครอบครองเธอ ​​​แม้หลังจากนั้น​​​​​​จะ​​​ต้องตายก็ยอม ทันที​​​ที่​​​ความคิดเช่นนั้น​​​เกิดขึ้น​​​คริสก็ใจหายวาบ รู้สึกตกใจ​​​เป็นอย่างยิ่ง ไม่​​​สามารถ​​​จะยอมรับ​​​ได้ว่า​​​เขากลาย​​​เป็นผู้ชายหลายใจ​​​ไปแล้ว​​​

โอ๊ะ โอ...​​...​​นั่นสินะ คริสกลาย​​เป็นผู้ชายหลายใจ​​ไปแล้ว​​หรือเปล่า หรือว่า​​ที่จริง คริสไม่เคยรักลิตาอย่างคู่รักเลย​​ ...​​.​​ที่จริงแล้ว​​ คริสอาจ​​จะมีหัวใจดวงเดียวทิ้งไว้​​ที่แม่ฮ่องสอนในกระท่อมน้อยของตาเป็งก็​​ได้

แหม พูดอย่างนี้เหมือนเข้าข้างสาวเวียงพุกาม...​​...​​

งานนี้เจนนิเฟอร์น่า​​จะกลาย​​เป็นกลไกสำคัญให้สองหนุ่มสาว​​ได้ปรับ​​ความเข้าใจกัน

ตาเป็งก็รีบ​​เอาจดหมายออกมาโชว์เสียไว ๆ​​ ทิปปี้​​จะ​​ได้หายงอน

ลุ้น ลุ้น ลุ้นค่ะ​​


แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Rotjana Geneva [C-17646 ], [193.134.193.5]
เมื่อวันที่ : ๒๙ ก.ย. ๒๕๕๓, ๑๗.๒๙ น.

"เจนนิเฟอร์นั้น​​​ไม่​​​ได้ให้​​​ความสำคัญ​​​กับเรื่อง​​​​​​ที่คริสมีคู่หมั้นแล้ว​​​มาก มาย​นัก เธอคิดว่าตราบ​​​ที่ชายหนุ่มคนนั้น​​​​​​กับคู่หมั้นของ​​​เขายังไม่​​​ได้​​​แต่งงานกัน ​​​ทั้งสองฝ่ายก็ย่อมยังมีสิทธิเปลี่ยนใจ​​​ได้เสมอ ไม่ใช่เรื่อง​​​คอขาดบาดตายอะไร​​​ เหมือน​​​ที่​​​เพื่อนของเธอยกมา​​​เป็นข้ออ้าง​​​ที่​​​จะไม่พบปะพูดจา​​​กับคริส"

เรื่อง​​ของหัวใจนี่พูดยากจริง ๆ​​ ค่ะ​​ หากตัวเรา​​เป็นคู่หมั้น เราก็คงช้ำใจไม่น้อย​​ที่คนรักของเราปันใจ​​ไป​​เป็นอื่น ​​แต่ก็ดี​​ไปอย่าง หากรู้เสียก่อน​​แต่งงาน ​​จะ​​ได้ไม่ยุ่งยาก​​ไปมากกว่านั้น​​

​​ที่จริงทิปปี้ก็คิดถูกที​​จะไม่พบปะ​​กับคริส​​เพราะ​​เขามีคู่หมั้นแล้ว​​ ​​จะ​​ได้จบ ๆ​​ กัน​​ไป

​​แต่หนุ่มคริสหรือ​​จะยอมง่าย ๆ​​ ใน​​เมื่อสาวเจ้าตกมาถึงอ้อมอกของ​​เขาอีกครั้ง พาให้ฝัน​​ที่ค้างอยู่​​กระเจิดกระเจิง​​ไปดังนั้น​​...​​...​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น