นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๐ ธันวาคม ๒๕๕๑
พ่อของฉัน #2
พญาไฟ
..."กรรมมีจริงนะลูก" "ว่าไงนะพ่อ" ฉันถามซ้ำ​เพราะ​ได้ยินพ่อพูดไม่ค่อยชัด พ่อ​เป็นอัมพฤษ์ทำให้การออกเสียงไม่ชัดเจนเหมือนก่อน "เต่าสี่ตัว พ่อจับพวก...

ตอน : กรรมกับเต่า

"กรรมมีจริงนะลูก"

"ว่าไงนะพ่อ" ฉันถามซ้ำ​เพราะ​ได้ยินพ่อพูดไม่ค่อยชัด

พ่อ​เป็นอัมพฤษ์ทำให้การออกเสียงไม่ชัดเจนเหมือนก่อน

"เต่าสี่ตัว พ่อจับพวกมันนอนหงาย ทำดินให้​เป็นหลุม แล้ว​​เอามันนอนหงายอยู่​ในหลุมนั้น​"

พ่อพูด ฉันยังจับใจ​ความไม่ค่อย​ได้ ไม่เข้าใจว่าพ่อ​กำลัง​จะสื่ออะไร​

"แล้ว​ไงพ่อ"

"ตอนนี้พ่อถูกขัง ​จะ​ไปไหนก็​ไปไม่​ได้ ​ได้​แต่นอนคอยให้ลูก​เอาข้าวมาให้ทาน"

ฉันฉุนนิด ๆ​ ไม่​ได้ขังนะ ตั้งแต่พ่อ​เป็นอัมพฤกษ์ซ้ำครั้งนี้ ฉันเลย​​เอาพ่อมาอยู่​ด้วย พ่อเคย​เป็นอัมพฤกษ์ครั้งหนึ่ง​​และรักษาหายแล้ว​ เดิน​ไปไหนมาไหน​ได้แล้ว​ ​แต่ตอนนี้กลับมา​เป็นซ้ำ ฉันเลย​รับพ่อมาอยู่​ด้วย​เพื่อ​จะ​ได้ดูแลให้ยาอย่างใกล้ชิด

ฉันดูแลพ่อตั้งแต่ตื่นจนหลับ นี่ฉันยัง​ต้องแอบกลับมาบ้านช่วงกลางวัน​เพื่อ​เอาข้าวมาให้พ่อทานด้วย แล้ว​พ่อ​จะ​เอาไง​กับฉันอีก ฉันอยาก​จะเถียงออก​ไปอย่างนั้น​ ​แต่ก็ยั้งปากไว้ ไม่อยากพูดอะไร​ไม่ดีออก​ไป ฉันเลย​เปลี่ยนคำพูดใหม่

"แล้ว​พ่อ​จะให้หนูทำไง หนู​ไปทำงานก็​ต้องล็อกบ้าน"

"พ่อเหมือนเต่า ​ที่จับมันมานอนหงายไว้ในหลุม มัน​จะ​ไปไหนก็​ไปไม่​ได้ มันพลิกตัวเองไม่​ได้ พ่อ​เอาผักบุ้งมาให้มันทาน เหมือนพ่อตอนนี้ แค่​จะพลิกตัวลุกขึ้น​มาก็ยังทำไม่​ได้ ​ต้องนอนคอยให้หนู​เอาข้าวมาให้ทาน"

ฉันเริ่มเข้าใจ​ความรู้สึกของพ่อ ฉันจึงค่อย ๆ​ ถามใหม่

"ตอนนั้น​พ่อแกล้งเต่าเหรอ"

"ใช่ พ่อเล่น​กับ​เพื่อน ​เพื่อนมันยุให้ทำ สนุกกันใหญ่ เรา​เป็นคนจับเต่ามาหงาย เรา​เป็นคนทำ กรรมเลย​มาอยู่​​กับเราคนเดียว หนูอย่า​ไปทำร้าย​ใครนะ กรรมมีจริงนะลูก ตอนนี้ พ่อ​กำลังรับกรรมอยู่​"

ฉันอื้ง พูดไม่ออก เลย​ถาม​ไปว่า

"ตอนนั้น​พ่ออายุเท่าไร"

"เก้าขวบ"

"แล้ว​มีเต่ากี่ตัว"

"สี่ตัว" พ่อตอบ

ฉันแอบคิดในใจ ตอนนี้พ่อ​เป็นอัมพฤกษ์ซ้ำครั้ง​ที่สอง ​ถ้า​เป็นเรื่อง​กรรมสนองจริง สงสัยพ่อฉัน​ต้อง​เป็นอัมพฤกษ์อีกสองครั้ง

"​เอางี้ละกันพ่อ พ่อนอนว่าง ๆ​ ทุกวันเนี่ย พ่อก็ทำสมาธิ แล้ว​แผ่เมตตาให้เต่าพวกนั้น​นะ ขออโหสิกรรมจากเค้าซะ นะ แล้ว​ไม่​ต้อง​ไปกังวล เรื่อง​มันผ่าน​ไปแล้ว​ แผ่เมตตาอย่างเดียวพอ ทำสมาธิมาก ๆ​ อย่าฟุ้งซ่าน แผ่เมตตาให้เยอะ ๆ​ ไม่​ต้อง​ไปกังวลถึงเรื่อง​เก่า ๆ​ นะ เดี๋ยวเกิดปุบปับตาย​ไปตอน​ที่จิตยังกังวลถึงเต่า ก็​จะ​ไปเกิด​เป็นเต่าซะ"

ฉันบอกพ่อแกมขู่นิด ๆ​ อย่าง​ที่เคยทราบมาว่า ในช่วง​ที่เรา​กำลัง​จะตาย หากจิตใจหดหู่เศร้าหมอง ก็​จะ​ไปเกิดใน​ที่ทุกขติ ​แต่​ถ้าจิตใจเบิกบานก็​จะ​ไปสู่สุขติ พ่อน่า​จะรู้อยู่​แล้ว​นะ​เพราะพ่อฉันบวช​เป็น​พระมาตั้ง 20 ปีแล้ว​ ยังไงก็เถอะ ตอนนี้สมองพ่อฉันอาจ​จะไม่สมบูรณ์เหมือนก่อน ก็​ต้องคอยเตือนพ่อไว้

"จ้ะ​" พ่อรับคำ แล้ว​ยิ้ม ฉันก็รีบกลับ​ไปทำงานต่อ

...​..


ฉันรู้สึกตัว ตื่นขึ้น​ ตามอง​ไปรอบ ๆ​ แม่ตื่นก่อนฉันอีก แม่​กำลังหุงข้าวอยู่​ กี่โมงแล้ว​นะ แล้ว​ก็เหลือบตามอง​ไป​ที่นาฬิกา โอ้ ตีห้า สิบห้าแล้ว​ ลุกดีกว่า

แล้ว​ฉันก็เข้า​ไปดูพ่อว่าตื่นหรือยัง ปรากฏว่า พ่อฉัน​กำลังนอนจมฉี่อยู่​​ที่พื้นข้างเตียง นอนกลับหัวกลับหาง เห็น​กำลังเกร็งยกหัวอยู่​ โถ นี่เกร็งท่านี้มาตั้งแต่​เมื่อไหร่เนี่ย กี่นาที กี่ชม. มาแล้ว​

"พ่อ เกิดอะไร​ขึ้น​" ฉันถามอย่างตกใจ

"พ่อตกเตียงมา​ได้ไง"

"หนูจำเรื่อง​เต่า​ที่พ่อเล่าให้ฟัง​ได้มั้ย เต่ามันไล่ฆ่าพ่อ มัน​จะทำร้ายพ่อ"

ฉันแทบ​จะกลั้นหัวเราะไม่อยู่​ ตกใจก็ตกใจ ​แต่ก็ขำ

"แล้ว​ไง พ่อเลย​วิ่งหนีมันเหรอ"

พ่อหันมายิ้ม แล้ว​พยักหน้า เอ้อ หนอ คน​เป็นอัมพฤกษ์ ตอนตื่นเดินไม่​ได้ ​แต่ตอนหลับกลับวิ่งหนีเต่าซะตกเตียง ว่าแล้ว​ฉันก็จัดการเช็ดฉี่ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้พ่อ แล้ว​พากลับมานอนบนเตียงอีกครั้งหนึ่ง​

"พ่อ แผ่เมตตานะ ขอโทษ​เขาซะ เค้า​จะ​ได้ไม่มาไล่ฆ่า ​และ​ถ้า​เขา​จะมาทำร้าย ก็ปล่อยให้​เขาทำ​ไปนะ ไม่​ต้องวิ่งหนี เค้า​จะ​ได้หายโกรธ แล้ว​พ่อก็ยกโทษให้เค้านะ" จริง ๆ​ แล้ว​ฉันกลัวพ่อตกเตียงอีก พ่อว่าไง ฉันก็เออออตาม

พ่อมองหน้าฉันอย่างยอมรับ แล้ว​ตอบฉันว่า "จ้า"

"​เอาหล่ะเสร็จแล้ว​พ่อ นอนนะ เดี๋ยวหนู​ไปซักเสื้อให้"

เสร็จแล้ว​ ฉันก็ออกมาจากห้องพ่อ แล้ว​มองดูนาฬิกาอีกที อ้าว เพิ่ง​จะตีสามครึ่ง ฉันมองเห็น​เป็นตีห้าสิบห้า​ได้ไงเนี่ย เห็นเข็มสั้น​เป็นเข็มยาวซะนี่ นี่​ถ้าฉันไม่บังเอินตื่นมา พ่อ​จะ​ต้องนอนอยู่​ในทางเกร็งอย่างนั้น​​ไปอีกจนกว่าฉัน​จะตื่น

ว่า​แต่ว่า แม่ฉันตื่นมาทำไมซะตั้งแต่ตีสามเนีย วุ้ย .. นอนต่อดีกว่า มีเวลาอีกตั้ง 2 ชม.

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2875 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง พ่อของฉัน --Series
ชื่อตอน กรรมกับเต่า --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง พญาไฟ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๐ ธันวาคม ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๓๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : pilgrim [C-15157 ], [124.121.111.70]
เมื่อวันที่ : ๑๑ ธ.ค. ๒๕๕๑, ๑๔.๑๓ น.

เพิ่งว่างเข้ามาอ่านค่ะ​​ พญาไฟ

เขียน​​ได้น่ารักนะคะ​​ ​​และสอนใจ​​ไปในตัวด้วย

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva [C-15160 ], [83.180.99.2]
เมื่อวันที่ : ๑๓ ธ.ค. ๒๕๕๑, ๐๔.๓๙ น.

​​เป็น​​กำลังใจให้คุณพ่อด้วยค่ะ​​ ขอให้​​ได้​​ใช้วิบากกรรม​​กับเต่า​​ได้สิ้นสุดลง​​โดยเร็ว ​​และกลับมามีสุขภาพแข็งแรงอีกครั้งค่ะ​​

ชอบคำสอน​​ที่ "ฉัน" มีให้​​กับพ่อจังเลย​​

ขอบคุณ​​ที่นำเรื่อง​​ราวมานำเสนอ​​ ให้ตระหนักถึงกฎแห่งกรรม...​​ ​​และยังแถมอารมณ์ขันตามสไตล์พญาไฟด้วย...​​.

​​พระคุ้มครอง​​ทั้งพ่อ-แม่-ลูกค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : รจนา-ป้าหมู [C-15173 ], [68.49.147.213]
เมื่อวันที่ : ๑๕ ธ.ค. ๒๕๕๑, ๑๘.๕๓ น.

อ่านเรื่อง​​กรรม​​ที่ทำ ​​กับเต่าโดนใจสุดๆ​​
​​และช่างบังเอิญจริงๆ​​​​ที่ป้าหมู เขียน​​เป็นกลอน
ลงไว้​​ที่เล้าหมู​​เมื่อบ่ายวานนี้ ​​และวันนี้เข้ามาเจอเรื่อง​​ของคุณพญาไฟ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : add [C-15179 ], [222.123.196.235]
เมื่อวันที่ : ๑๗ ธ.ค. ๒๕๕๑, ๑๒.๐๗ น.

ตายละ แล้ว​​พี่เคยฟันปลวกให้ลูกไก่กิน แล้ว​​พลาด​​ไปถูกลูกไก่ชักแด่กๆ​​ตาย​​ไปเลย​​ แล้ว​​พี่​​จะ​​เป็นอะไร​​ล่ะนี่

​​เขาว่าคนเราพอมีอาการเจ็บป่วย ไม่สบายก็​​จะนึกถึงเรื่อง​​​​ที่เราทำผิดพลาดไว้นะ

พญาไฟน่ารัก​​ที่คอยช่วยดูแลคุณพ่อ ดีมากๆ​​เลย​​ ​​แต่คน​​ที่​​เป็นอัมพฤกษ์พี่เห็นหายมาหลายรายแล้ว​​ บอกคุณพ่อให้มี​​กำลังใจ ​​และพยายามฝึกขยับร่างกายนะ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น