นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #47
ปักษิณ
...ปัง!...​ปัง! สารวัตรสัญชัยยิงปืนขึ้น​ฟ้า อีกสองนัดติดๆ​กัน ​แต่บุคคล​ทั้งสี่ก็ไม่มี​ใครยอมหยุดวิ่ง กลับยิ่งเร่งฝีเท้าเร็วขึ...

ตอน : ไม่ถึงฆาต

คลิกดูภาพขยาย
ปัง!...​ปัง!

สารวัตรสัญชัยยิงปืนขึ้น​ฟ้าอีกสองนัดติดๆ​กัน ​แต่บุคคล​ทั้งสี่ก็ไม่มี​ใครยอมหยุดวิ่ง กลับยิ่งเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น​​ไปอีก

ดอกเตอร์วัชรินทร์​เป็นคนแรก​ที่ก้าวขึ้น​​ไปบนเฮลิคอปเตอร์เจ็ทแรงเยอร์​ได้ก่อน ตามด้วยดอกเตอร์เฉลียง​และนายผัน​กำลังรอ​ที่​จะเกาะขอบประตู​เพื่อก้าวขึ้น​

ปัง!!

​ซึ่ง​เป็นเวลาเดียวกัน​กับ​ที่สารวัตรสัญชัยตัดสินใจยิง​ไป​ที่หน้าต่างกระจกของเจ็ทแรงเยอร์จนแตกปริ​เป็นเม็ดรอยร้าว​ไปทั่วบานกระจกด้านข้าง ทำให้คนขับเอลิคอปเตอร์เจ็ทแรงเยอร์ตกตะลึงดันคันบังคับให้เจ้าแมลงปอสีขาวถีบตัวลอยขึ้น​จากพื้นทันที

สำหรับนายผัน สวรรค์ประทานพรนั้น​บังเอิญให้​เขา​สามารถเกาะขอบหน้าต่างไว้​ได้ทันด้วยมือ​ทั้งสองข้างทำให้​สามารถ​ที่​จะขึ้น​​ไปนั่งบนเบาะ​ได้อย่างหวุดหวิดท่ามกลาง​ความอกสั่นขวัญแขวน

เหลือเพียงท่านศาสตราจารย์รองฤทธิ์​แต่เพียงผู้เดียว​ที่ยังมัวมะงุมมะงาหราอยู่​รั้งท้ายจึงถูกทิ้งให้ยืนโดดเดี่ยวอยู่​บนลานจอด​แต่เพียงผู้เดียว

สูทสีเทาอ่อน​และเน็คไทสีฟ้าสดใสพลิ้วปลิวสะบัด​ไปตามกระแสลมหมุนของใบพัดเจ็ทแรงเยอร์​และแรงพายุฝน​ที่​กำลัง​จะพัดผ่านช่อง​เขา

สารวัตรสัญชัยทำท่าเล็งปืนหวัง​จะยิงซ้ำตามเฮลิคอปเตอร์​ที่​กำลังลอยตัวบินขึ้น​อยู่​นั้น​ พลันเสียงปืนนอริงโก้ ออโตเมติก ๙ มม.ในมือของมารศรีก็แผดเสียงดังขึ้น​ก่อน

ปัง!!

กระสุนทะลุชายโครงของสารวัตรหนุ่มอย่างถนัดถนี่ด้วยยังไม่ทัน​ได้ระวังตัว ทำให้สิงห์มือปราบล้มทรุดลง​กับพื้นหญ้าริมลำธารอย่างไม่​เป็นท่า

จ่าทองเปลวยิงสวนกลับ​ไปอย่างทันทีทันควัน ​แต่​ทว่ากระสุนพลาดเป้า ​ทั้งนี้​เนื่องจากนางมารศรี​ได้ถูกท่านผู้เฒ่าผมขาวกระชากตัวหลบเสียก่อน นายใบบุญ​ได้สติจึงรัวสิบเอ็ดมม.​ไปยังร่างของจ่าเจ้าของรีเจนซี่ของขวัญขวดนั้น​ ถึง​แม้​จะเฉียดเป้า​แต่ก็​สามารถทำให้จ่าทองเปลว​และจ่าฉะอ้อนทิ้งตัวลงกลิ้ง​ไป​กับพื้นดิน​เพื่อหลีกเลี่ยงวิถีกระสุน​ที่อาจ​จะมีผู้ยิงตามมาอีก

มือ​ที่มองไม่เห็นของ​ใครคนหนึ่ง​​กำลังประคองร่าง​ที่​กำลังบิดตัวด้วย​ความเจ็บปวด เจ้าของมือเรียกชื่อ​พร้อม​กับเขย่าร่างเบาๆ​​เพื่อให้รู้สึกตัว

"สัญชัย..​ได้ยินไหมวะ ทำใจดีๆ​ไว้นี่กูเอง..เด็ดดวงไงวะ"

คนเจ็บค่อยๆ​ลืมตาเผยอขึ้น​มอง​ซึ่งเห็น​แต่เพียงท้องฟ้าว่างเปล่า ​จะมีก็เพียงสัมผัส​ที่​ได้รับจากอ้อมกอดของอดีต​เพื่อนรักเท่านั้น​​ที่ยังพอ​จะสื่อกัน​ได้

"นี่กูตายตามมึง​ไปแล้ว​หรือวะไอ้เด็ดดวง?"

"มึงถูกยิง..ไอ้สัญชัย ​แต่มึงยังไม่​ได้ตายสักหน่อย​ ไอ้​เพื่อนยาก"

"มึงโกหก..มึง​กำลัง​จะมารับวิญญาณของกูใช่ไหม​เพื่อน?"

"ไม่ใช่ยังงั้น กูยังไม่ตายสักหน่อย​"

"ทำไมกูถึงมองไม่เห็นร่างของมึงวะ มึงอย่ามาโกหกกูเสียให้ยากเลย​วะ!?"

"มึงไม่เชื่อก็ลองจับตัวกูดูสิว่าใช่กูหรือเปล่า?..เพียง​แต่มึงบาดเจ็บตาของมึงจึงมองไม่เห็นกูเท่านั้น​เอง อย่ากังวล​ไปเลย​​เพื่อน ประเดี๋ยวกู​จะพามึง​ไปหาหมอเอง"

"ใช่กูจับ​ต้องตัวมึง​ได้..​แต่กูก็ไม่​ได้ตาบอดด้วย มึง​ต้อง​เป็นยมทูตมารับตัวกูแน่ๆ​ไอ้กร๊วก..นั่นกู​สามารถมองเห็นบ้านหลังงามของอีตาเฒ่าผมขาวศาสตราจารย์ดอกเตอร์ฉลอง ท้องฟ้าใสกระจ่าง หมู่เมฆ ทิวไม้ แล้ว​ก็..เฮ้ย!.. ระวังตัว อียายแม่บ้านบุญมา​กำลังเล็งปืนมาทางนี้..อีกแล้ว​..หมอบลง!"

ปัง!!...​ปัง!!

เสียงปืนนอริงโก้ ออโตเมติก ๙ มม.ของมารศรีคำรามก้องกัมปนาทขึ้น​อีกคำรบหนึ่ง​ติดๆ​กันถึงสองนัดซ้อน

เด็ดดวงสะดุ้งสุดตัวเจ็บแปลบ​ที่ชายโครง​และไหล่ด้วยนึกไม่ถึงว่า​จะมี​ใคร​ที่​สามารถมองเห็นร่างของ​เขา​ได้ ​เขาลืม​ไปว่าศัตรูตัวฉกาจ​ที่​ต้องคอยระวังตัวให้ดีก็​คือนางบุญมาแม่บ้านหรือแม่มารศรีของท่านผู้เฒ่าผมขาวนั่นเอง

มารศรีขยับแว่นด้วย​ความมั่นใจในฝีมือการยิงของตัวเองในระยะขนาดนี้ไม่น่า​จะพลาด​ไป​ได้ นี่ไอ้หนุ่มเด็ดดวงนั่นมันคง​จะชะล่าใจซินะว่าไม่มี​ใคร​สามารถมองเห็นมัน​ได้จึงหละหลวมไม่ระมัดระวังตัวเอง ทำ​เป็นประคองช่วยตำรวจหรือ น่า​จะลงนรก​ไปด้วยกันเสียเลย​​จะดีกว่า...​

​แต่หลังจาก​ได้เหนี่ยวไก​ไปแล้ว​ถึง​ได้รู้ว่ากระสุนเข้าเป้าจังๆ​​ทั้งสองนัด ​เพราะนางมารศรีแลเห็นเด็ดดวงสะดุ้งล้มฟุบทับ​ไปบนร่างของสารวัตรหนุ่มอย่างไม่​สามารถ​ที่​จะช่วยตัวเอง​ได้เลย​...​

นี่​ถ้าหากว่าไม่มีไอ้หนุ่มเด็ดดวงคนนี้เข้ามาขัดจังหวะการทำงานลับของนางในห้องใต้ดิน​และในศูนย์วิจัยฯบ้านขุนซ่อง ป่านนี้ทุกอย่างก็คง​จะราบรื่น​และ​เป็น​ความลับ​ไปอีกนาน

สมน้ำหน้า​ที่ตายเสีย​ได้ก็ดี​ทั้งสองคน..มารศรีตาลุกโพลง​เมื่อเห็นร่างของ​ใครคนหนึ่ง​ผลุดลุกขึ้น​จากกอหญ้าคาข้างพุ่มชำมะเลียง หล่อนพยายามวาดปืน​ไปยังร่างนั้น​ทันที

​แต่​ทว่าช้า​ไปเสียแล้ว​...​

ปัง!!...​ปัง!!

ทวีศักดิ์เหนี่ยวไกบาเรตต้า ๙๒ เอฟเอสติดๆ​กันออก​ไปสองนัดด้วย​ความมั่นใจหลังจาก​ที่เห็นมารศรียิงซ้ำ​ไปทางร่างของสารวัตรสัญชัย​ที่นอนตาลอยบาดเจ็บอยู่​ไม่ไกล ชายหนุ่มรู้ว่าเด็ดดวงวิ่งผละ​ไปหาร่างของสารวัตรมือปราบ​แต่ก็ไม่รู้ว่า​เขา​จะถูกมารศรียิง​เอาด้วยอีกคนหนึ่ง​หรือเปล่า

​ทั้งนี้​เพราะทวีศักดิ์รู้ดีว่าแว่นตา​ที่มารศรีสวมอยู่​นั้น​​เป็นแว่นพิเศษ​ที่​สามารถ​จะมองเห็นร่างของมนุษย์ล่องหน​ได้อย่างชัดเจน ​เขาจึงคิดว่าอดีตแม่บ้านจอมปลอมคง​จะมองเห็นร่างของเด็ดดวง​ได้แจ่มแจ๋วอย่างแน่นอน

มารศรีสะดุ้งเฮือกหงายหลังล้มลง​ทั้งยืน หล่อนชักตาตั้ง​และนิ่งเงียบ​ไปใน​ที่สุด!

นายใบบุญมองภรรยาด้วย​ความสงสาร อนิจจา..หล่อนไม่น่า​ที่​จะ​ต้องมาตายในสภาพอย่างนี้เลย​!

ปัง!!..ปัง!!...​ปัง!!...​ปัง!!

ใบบุญรัวสิบเอ็ดมม.อย่างไม่ยั้ง​ไปยังร่างของทวีศักดิ์ หาก​ทว่าไม่​ได้เข้าเป้าเลย​สักนัดเดียว...​

จ่าฉะอ้อนยิงสวนทางปืน​ไปทันทีทันควันสองนัดซ้อน...​

ปัง!!...​ปัง!!

ใบบุญสะดุ้งตาเหลือกมอง​ไปทางร่างของคู่ทุกข์คู่ยากด้วยสายตาอาลัยรัก ​เขาไม่มีโอกาส​ที่​จะ​ได้สั่งลากันเลย​​แม้​แต่คำเดียว...​

อดีตลุงเบี้ยวคนงานผู้ซื่อสัตย์ของศูนย์วิจัยฯบ้านขุนซ่องนอนตะแคงหายใจรวยริน หันหน้า​ไปมองร่าง​ที่ไม่ไหวติงของมารศรีราว​กับ​จะบอกให้รอก่อนอย่าเพิ่งหนี​ไปไหน

"กู​กำลัง​จะตามมึง​ไปเดี๋ยวนี้แล้ว​ รอกูด้วยแม่บุญมา..คนดีของพี่...​"

ท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์เดินมาสมทบ​กับทวีศักดิ์ ณ จุด​ที่สารวัตรสัญชัยถูกยิงล้มนอนอยู่​ ​เมื่อมองเห็นว่า​ทั้งสารวัตรหนุ่ม​และเด็ดดวงในสภาพมนุษย์ล่องหนต่างก็ถูกยิง​ได้รับบาดเจ็บสาหัสด้วยกัน​ทั้งคู่ ท่านจึงล้วง​เอาโทรศัพท์มือถือออกมากดหมายเลขปลายทาง​เพื่อขอ​ความช่วยเหลือในการเคลื่อนย้ายคนเจ็บอย่างรีบด่วน...​

ในขณะเดียวกันจ่าทองเปลว​และจ่าฉะอ้อนก็พากันวิ่งไล่ตามท่านผู้เฒ่าผมขาว​ไปทางชายป่า ​โดยมีเจ้าแซมลิงประจำถิ่นห้อยโหนไล่ตาม​ไปติดๆ​อย่างว่องไว ชั่วไม่เกินหนึ่ง​นาทีมันก็วิ่ง​ไปทันชายชรา​ที่​กำลังวิ่งราว​กับลมพัดอยู่​เบื้องหน้าริมป่าข้างลำธาร​ที่ไหลคดเคี้ยว​ไปตามทางลงเนิน

​ทั้งท่านผู้เฒ่าผมขาว​และเจ้าแซมลิงจ๋อจูงมือพากันวิ่งหายลับ​ไปทางชายป่า​ที่เริ่มทึบขึ้น​เรื่อยๆ​ด้วย​ความชำนาญเส้นทาง​ที่คดเคี้ยวนั้น​

​เมื่อค้นหาจนเหนื่อยอ่อน​และเห็นว่าไม่มีทาง​ที่​จะตามท่านผู้เฒ่า​ได้ทันแน่นอนแล้ว​ ​ทั้งสองจ่ามือปราบก็พากันหวนกลับมายังบ้านไร่ไพรพนาอีกครั้งหนึ่ง​


*********


นับว่าการหายสาบสูญ​ไปอย่างไร้ร่องรอยของดอกเตอร์วัชรินทร์ มโนมัยผยองอดีตรัฐมนตรี ดอกเตอร์เฉลียง บุญยังอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ​และนายผัน สวรรค์ประทานพรอดีตข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ของกระทรวงคมนาคม ยังคง​เป็นปริศนา​ที่ไม่มีผู้ใด​ที่​จะชี้ขาด​ได้ว่าท่าน​ทั้งสาม​ได้หายสาบสูญหรือ​ไปหลบซ่อนตัวอยู่​ ณ ​ที่ใดในโลกอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้

​ส่วนท่านศาสตราจารย์ดอกเตอร์ฉลอง บุญยังอดีตอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญ​และคร่ำหวอดทางชีววิทยานั้น​ไม่ค่อย​จะมี​ใครวิตก​ที่ท่าน​ได้พลอยหายสาบสูญ​ไปด้วยในครั้งนี้ ​ที่​เป็นดังนี้​เพราะทุกคนทราบดีว่าท่าน​เป็น​ทั้งนักชีววิทยา​และนักธรรมชาติวิทยา ​โดยในอดีตนั้น​ท่านเคยหาย​ไปอยู่​ในป่า​ได้คราวละหลายๆ​ปี​และสุดท้ายท่านก็กลับมา​พร้อมด้วยสิ่งแปลกๆ​ใหม่ๆ​​ที่ท่าน​ได้ค้นพบในป่าแหล่งต่างๆ​​ที่ไม่ค่อยมีมนุษย์​ได้เข้า​ไปรบกวน

หลังจากหายจากอาการบาดเจ็บด้วยฝีมือการรักษา​โดยหนอนมหัศจรรย์ของศูนย์วิจัยฯบ้านขุนซ่องแล้ว​ สารวัตรสัญชัย​และเด็ดดวงสองสหาย​ที่​เป็นคู่ปรับจำ​เป็นทางคดีอาญาก็ทำข้อสัญญาตกลงกัน​เป็นพิเศษด้วยสัจ​จะของลูกผู้ชายว่า...​

เด็ดดวง​จะเลิกก่อกรรมทำเข็ญอีกต่อ​ไปอย่างเด็ดขาด!

​และเด็ดดวงก็​ได้อาศัยคืนร่าง​โดยไวน์แคทเทลของบ้านขุนซ่อง​และลองกองตันหยงมัสแห่งสวนตาผัน​ที่เหลือเพียงกระบุงสุดท้าย​ที่บ้านไร่ไพรพนาท่ามกลาง​ความดีอกดีใจของอัมพิกา...​

​ส่วนศาสตราจารย์รองฤทธิ์นั้น​​ได้รับอภัยโทษจากศาสตราจารย์เอกวิทย์แฝดผู้พี่​โดยให้เริ่มต้นกันใหม่ ​ที่แล้ว​มาให้ถือเสียว่า​เป็นเคราะห์กรรม​และ​ความเข้าใจผิดบางประการเท่านั้น​

ทวีศักดิ์​และลิซ่า แฟรี่ตกลง​ที่​จะ​แต่งงานกันทันที​ที่ทวีศักดิ์​ได้สร้างบ้านฉางพลาซ่าเสร็จ ​โดยเธอยินดี​จะลาออกจากศูนย์วิจัยฯ​ไปทำงาน​เป็นแม่บ้าน​และ​จะขอกัน​ที่ดิน​ส่วนหนึ่ง​สร้าง​เป็นศูนย์รับเลี้ยงเด็กกำพร้าชื่อว่า "บ้านนางฟ้า"

ฉะนั้น​​ใคร​ที่บังเอิญผ่าน​ไปทางบ้านฉางจังหวัดระยองละก็ อย่าลืมหาโอกาสแวะ​ไปเยี่ยมเยียนเด็กๆ​​ที่ ‘บ้านนางฟ้า’ ด้วย คุณหมอแม่​พระลิซ่า แฟรี่เธอคง​จะดีใจมาก

ดาวเรือง​และกำจร​พร้อมด้วยเด็กๆ​ก็​ได้รับการอนุเคราะห์จากท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์ให้มาทำไร่ทำสวนอยู่​​ที่สวนลองกองของตาผัน​ซึ่งว่างอยู่​ ณ ด้านหลังศูนย์วิจัยฯอย่างมี​ความสุข ​เพราะไม่​ต้อง​ไปเช่าบ้านห้องแถวอยู่​​และรับจ้างหาเช้า​กินค่ำอีกต่อ​ไป

นายดวง​และนางอ่ำ​เป็นพนักงานสองคนผัวเมียชุดใหม่มาแทนลุงเบี้ยว​และนางบุญมา​ที่จาก​ไป ​ซึ่งท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์แฝดผู้พี่​ได้คัดเลือกด้วยตนเองด้วย​ความมั่นใจใน​ความประพฤติอย่างเต็มเปี่ยม

​โดยตัวนางอ่ำผู้​เป็นเมีย​ได้​ใช้พาหนะในการ​ไปจ่ายตลาด​ที่อำเภอแก่งหางแมวทุกวันด้วยรถยาริสสีเหลืองมะนาวในชุดคนงานของศูนย์วิจัยฯ​ซึ่งชาวบ้านพากันเห็นจนชินตา

​ส่วนนายดวงผู้​เป็นผัว​จะทำงานง่วนอยู่​ภายในศูนย์วิจัยฯอย่างขยันขันแข็ง​โดยไม่ปริปากบ่น นานๆ​จึง​จะหาโอกาสออก​ไปไหนมาไหนกันสักครั้งหนึ่ง​

นี่กระมัง​คืออิสรภาพ​และเสรีภาพ​ที่ท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์​ได้เคยรับปาก​กับเด็ดดวงว่า​เขา​จะ​ได้รับใน​ที่สุด...​

ใช่แล้ว​..นายดวง​และนางอ่ำนั้น​ก็​คือ..เด็ดดวง​และอัมพิกานั่นเอง!

"นี่​เป็นครั้งแรก​ที่กูยอมทำผิดวินัยตำรวจในการปล่อยให้ผู้​ต้องหาลอยนวล​และแจ้งหายสาบสูญ​ไปอย่างไร้ร่องรอย ไหนๆ​มึงก็ทรมานหลบหนีมาหลายปีดีดักแล้ว​ ​และเราสองคนเนี่ยก็รอดตายกันมา​ได้อย่างคาดไม่ถึง"

สารวัตรสัญชัยกล่าว​กับ​เพื่อนรักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"​ที่พวกเรารอดตายมานั่นก็​เพราะพวกเรายัง ‘ไม่ถึงฆาต’ ต่างหากล่ะ จริงไหม?"

"ใช่..ไม่ถึงฆาตอย่างคาดไม่ถึงเลย​ทีเดียว!"

"ขอให้​เพื่อนจงประสบโชคดีในชีวิตการงาน​และ​ความรักโว้ย..สัญชัย"

"เออโชคดีเช่นเดียวกัน..​และก็ขอให้​เพื่อนจง​ใช้ชีวิตในบั้นปลายอย่างคนทั่ว​ไป​เขาก็แล้ว​กัน แล้ว​กู​จะหมั่นมาเยี่ยมมึงบ่อยๆ​​เมื่อมีโอกาส โชคดีโว้ยไอ้​เพื่อนยาก"


***** อวสาน *****

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2847 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน ไม่ถึงฆาต --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๑๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-15035 ], [83.176.59.165]
เมื่อวันที่ : ๐๗ พ.ย. ๒๕๕๑, ๑๓.๓๐ น.

ว้้าว จบแล้ว​​หรือคะ​​ ลุงปิง ...​​. ติดตามอ่านเพลินเลย​​ค่ะ​​

ตอนนี้ตั้งชื่อยากจังค่ะ​​ ​​ระหว่าง "คาดไม่ถึง" หรือ "ไม่ถึงฆาต" ​​เพราะรจนาคิดว่าน่า​​จะจบด้วยชื่อตอน​​ที่เหมือนกันชื่อเรื่อง​​ ​​แต่มีการเล่นคำหน่อย​​

แล้ว​​​​แต่ลุงปิงพิจารณานะคะ​​

ขอบคุณสำหรับผลงานดี ๆ​​ ค่ะ​​ ลุงปิง เรื่อง​​ "ฆาตไม่ถึง" นี่ก็ท่า​​จะกลาย​​เป็นพอคเกตบุคในไม่ช้า...​​. รจนาขอทำนายค่ะ​​

​​และ มอบ ให้หอบใหญ่เช่นเคย เอ๊ะ หรือว่าลุงปิงสน มากกว่า

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-15038 ], [58.10.216.128]
เมื่อวันที่ : ๐๗ พ.ย. ๒๕๕๑, ๑๗.๐๕ น.

"ไม่ถึงฆาต" น่า​​จะดีกว่านะครับ​​!

ขอบคุณครับ​​คุณรจนาสำหรับการร่วมสนุกตั้งชื่อตอนสุดท้ายอัน​​เป็นตอนจบ ​​พร้อม​​ทั้งให้​​กำลังใจด้วย ​​และ (แฮ่ม!) อีก​​ทั้งท่านยัง​​ได้กรุณาสละเวลาติดตามอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ​​โดยไม่ขาดตอน...​​

เช่นเดียวกัน​​กับคุณadd คุณpilgrim คุณfishbud คุณม่านแพร คุณมนต์อักษรา ​​และฯลฯอีกหลายท่าน​​ที่มิอาจกล่าวนาม​​ได้ครบ ​​โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณลุงเปี๊ยก​​ที่​​ได้เสวนากันนอกรอบบ่อยๆ​​ นับว่า​​กำลังใจจากท่านผู้อ่าน​​คือพลังช่วยส่งเสริมนักเขียนอย่างแท้จริง จึง​​ต้องกราบขอบ​​พระคุณทุกท่านมา ณ ​​ที่นี้ด้วย​​ความจริงใจ...​​..

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : fishbud [C-15103 ], [206.227.160.12]
เมื่อวันที่ : ๒๕ พ.ย. ๒๕๕๑, ๐๗.๑๘ น.

อีกเรื่อง​​หนึ่ง​​​​ที่จบอย่างน่าภาคภูมิใจอีกแล้ว​​ค่ะ​​ลุงปิง ​​จะรอติดตามเรื่อง​​ใหม่นะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น