นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #45
ปักษิณ
...เด็ดดวงพอ​จะมองเห็น​เป็นลางๆ​ แล้ว​ว่าเรื่อง​ราว​ทั้งหมดมันเกิดขึ้น​​ได้อย่างไรกัน น่าสงสารท่านศาสตราจารย์รองฤทธิ์​ที่​ต้องตก​เป็นเหยื่อของพวก...

ตอน : มุ่งไร่ไพรพนา

คลิกดูภาพขยาย
เด็ดดวงพอ​จะมองเห็น​เป็นลางๆ​แล้ว​ว่าเรื่อง​ราว​ทั้งหมดมันเกิดขึ้น​​ได้อย่างไรกัน น่าสงสารท่านศาสตราจารย์รองฤทธิ์​ที่​ต้องตก​เป็นเหยื่อของพวกมิจฉาชีพ ​ที่นำ​โดยขบวนการข้ามชาติ ​ซึ่งบุคคลจำพวกนี้​จะยึดถือ​เอาเงิน​เป็นใหญ่​โดยยินยอมให้ทุนในการวิจัย​โดยอ้างถึงผลประโยชน์ของมวลมนุษยขาติ​เป็นสำคัญ

หากแท้​ที่จริงแล้ว​ พวก​เขาต่างพากันแสวงหาอำนาจ ​โดยปล่อยให้ประเทศ​ที่ยากจน​และรู้ไม่เท่าทันยังคงต่อสู้​กับวิถีชีวิต​ที่แร้นแค้น​และ​ความไม่แน่นอนต่อ​ไปจนกว่า​จะ​สามารถ​ที่​จะหาทางออก​ได้ด้วยตนเอง

​แต่อย่าหวังเลย​ว่า​จะ​ได้รับ​ความเมตตาจากพวกนายทุนหน้าเลือด​ที่แฝงมาในคราบนักสังคมสงเคราะห์พวกนี้เลย​

ชายหนุ่มเดินเข้า​ไปใกล้ท่านศาสตราจารย์ ยกมือไหว้ท่านอย่างนอบน้อมพลางกล่าว​กับท่านด้วย​ความจริงใจว่า

"ท่านศาสตราจารย์รีบพาพวกเราออก​ไปจากห้องใต้ดินนี้ก่อน แล้ว​หลังจากนั้น​ ผม​จะ​เป็นคนหนึ่ง​​ที่ร่วมโค่นล้มพวกขบวนการร้ายเหล่านี้ให้สาสม​ที่มัน​ได้ทำ​กับท่านศาสตราจารย์​และประเทศชาติของเราราว​กับพวกเรา​เป็นเมืองขึ้น​ของพวกมันกระนั้น​"

"เด็ดดวงเอ๋ย..อย่า​ไปโทษพวก​เขาเลย​ เราควร​จะโทษนักการเมืองของเราเองดีกว่า ​ที่งี่เง่า​เอา​แต่เห็นแก่​ได้​เป็นทาสของเงินตราตั้งแต่พวก​เขาเริ่มต้นอ้าปากขอคะแนนเสียงแล้ว​ เปลี่ยนพรรคกัน​เป็น​ที่สนุกสนาน​เมื่อถึงฤดูการเลือกตั้งมาถึง"

"ใช่ครับ​เห็นแก่อามิสสินจ้างเพียง​เพื่อตำแหน่งทางการเมือง โกงกิน​กับโปรเจ็ก​ที่สรรหามาเสนอกันอย่าง​กับเด็กเล่นขายของ ​โดยอ้าง​เอา​ความ​ต้องการของประชาชน"

"นับว่า​เป็นเรื่อง​​ที่น่าอับอาย​ที่บรรดาบุคคล​ที่ล้วน​แต่มีวุฒิภาวะพากันก่นด่าสาปแช่ง​และแก่งแย่งกันเองราว​กับ​เป็นเด็กอมมือ"

"นักการเมืองพวกนั้น​​เขาไม่คิดถึงประเทศชาติกันหรอกครับ​ ​เขาคิดถึง​แต่พรรค​และมติพรรค​เป็นใหญ่ ประเทศชาติ​และประชาชนมาทีหลัง ท่านศาสตราจารย์ปลงเสียเถิดครับ​"

"​ไปกันเถิดครับ​พวกเรามัว​แต่ฝอยกันอยู่​นี่เอง ผม​จะพา​ไปทางลับเฉพาะ​ที่จัดทำขึ้น​​เป็นพิเศษ มีผมเพียงคนเดียวเท่านั้น​​ที่รู้จักเส้นทางนี้ ​ซึ่งผม​ได้จัดทำขึ้น​​เพื่อไว้​ใช้ในกรณีฉุกเฉิน​โดยเฉพาะ บัดนี้ถึงเวลา​ที่พวกเรา​จะ​ได้​ใช้ประโยชน์จากมันกันแล้ว​ ตามมา​ได้เลย​ครับ​ทุกๆ​คน"

ท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์ออกนำหน้าพาเดินลึกเข้า​ไปตรงซอกตู้เล็ก​ที่อยู่​ภายในห้องประชุมลับใต้ดิน เลื่อนรูปภาพ​ที่แขวนอยู่​ออก​และ​ใช้นิ้วกดลง​ไปบนตะขอ​ที่แขวนรูป​แต่เพียงเบาๆ​

ฉับพลันผนังห้องก็ค่อยๆ​เลื่อนเปิดออกช้าๆ​ ท่านศาสตราจารย์รีบแขวนรูปภาพไว้ตามเดิม กวักมือเร่งให้ทุกคนรีบตาม​ไปก่อน​ที่บานผนัง​จะเลื่อนปิดกลับ​ที่เดิมอีกครั้งหนึ่ง​

ศาสตราจารย์เอกวิทย์พาเดินตามทางเล็กๆ​​ที่สูงพอ​ที่คนเดินลอด​ได้อย่างสบาย​ไปสักครู่ ก็ถึงทางขึ้น​บันได​ไปชั้นบน ท่านศาสตราจารย์แฝดคนพี่เอื้อมมือ​ไปกดปุ่มสีส้มสะท้อนแสง​ที่มองเห็นเด่นชัดอยู่​บนผนังด้านหน้า

​ได้ยินเสียงดังครืดๆ​จากด้านบน เพดาน​ที่อยู่​บนศีรษะก็ค่อยๆ​เลื่อนเปิดออก ​ทั้งหมดพากันเดินขึ้น​บันได​ไปข้างบน ​เมื่อโผล่หน้าออก​ไปถึง​ได้รู้ว่า​ทั้งหมด​ได้เข้ามาอยู่​ภายในห้องทดลองวิทยาศาสตร์ของศูนย์วิจัยฯแห่งบ้านขุนซ่อง ​และ​ที่​เป็นฝาเลื่อนเปิดออก​ไปนั้น​ก็​คือตู้อบไม้สน​ที่​ใช้​เป็นเครื่องมือในการผลิตมนุษย์ล่องหนนั่นเอง

ท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์​ได้เดิน​ไป​ที่ด้านหลังของตู้อบไม้สน​พร้อม​ทั้งกดปุ่ม​ที่อยู่​ด้านหลัง เสียงดังครืดๆ​เหมือนเดิม เสร็จแล้ว​ตู้อบก็เลื่อนกลับเข้า​ที่ ​ซึ่งเท่า​กับว่าบานประตูทางเข้าช่องลับก็ถูกปิดสนิทลงอีกครั้งหนึ่ง​

"ทีนี้พวกเราก็​ได้เข้ามาอยู่​ในห้องทดลองวิทยาศาสตร์ของศูนย์วิจัยฯแล้ว​ เรา​จะเริ่มต้นกันต่อ​ไปอย่างไรกันดีล่ะครับ​ เรา​จะแจ้ง​ความตำรวจดีหรือว่าเรา​จะจัดการกันเองดี ​ใครมี​ความเห็นอย่างไรไหนลองบอกมาทีหรือ?" ศาสตราจารย์แฝดพี่เอ่ยขอ​ความเห็น

"ผมว่าเราควร​จะทดลองติดตามเองก่อนไม่ดีกว่าหรือครับ​ในตอนแรกนี้ ​เพราะผม​เป็นผู้หนึ่ง​​ที่มีคดีติดตัวอยู่​ ทางตำรวจ​เขาคงไม่ปล่อยให้ผมลอยนวลต่อ​ไปอีกอย่างแน่นอน"

"ผมก็คิดเช่นเดียวกัน​กับไอ้เด็ดดวงมันเหมือนกัน ว่า​แต่พวกเรา​จะเริ่มต้น​ไปตาม​ที่ไหนกันก่อนดีล่ะครับ​?" ผู้ถาม​คือทวีศักดิ์

"คง​ต้องตาม​ไปบ้านตาผันก่อนแล้ว​จึง​จะเลย​​ไปบ้านไร่ไพรพนาของดอกเตอร์ฉลอง​ที่อยู่​ด้านหลัง​เขาไกลออก​ไป"

"บ้านไร่ไพรพนา?"

"ใช่แล้ว​ บ้านไร่ไพรพนา​ที่มีชื่อเสียงของท่านดอกเตอร์ฉลอง บุญยัง​ที่เคยเขียนตำราเรียนชีววิทยาให้พวกเรา​ใช้​เป็นแบบเรียนในสมัยก่อนยังไงล่ะครับ​ ​เขามีลูกชาย​เป็นนักการเมืองชื่อดอกเตอร์เฉลียง บุญยังอดีตสส.คนดังในสมัยเดียวกัน​กับท่านอดีตรัฐมนตรีวัชรินทร์ มโนมัยผยองคนนั้น​นั่นเอง"

"อ๋อ..​ที่แท้ก็คู่หูคอรัปชั่น​ที่โด่งดังจน​ต้องเผ่นหนีคดี​และหมายศาลด้วยกัน​ทั้งคู่"

"พวก​เขาหายสาบสูญ​ไป​โดยไร้ร่องรอยเลย​ทีเดียว"

"พวกเรา​จะ​ต้อง​ไป​ที่บ้านไร่ไพรพนาทำไมกันล่ะครับ​?"

"ก็ผมรู้ว่าอย่างไรเสีย แม่บุญมาหล่อน​จะ​ต้องพาพวกนั้น​เดินทาง​ไปยังบ้านไร่ไพรพนาอย่างแน่นอน ​ทั้งนี้​เพราะผมสืบรู้มาว่า แม่บุญมาแอบ​ไปพบ​กับท่านดร.ฉลอง​และ​ใครบางคน​ที่นั่นอย่างลับๆ​ก่อนหน้านี้ไม่นาน"

"อย่างนั้น​ก็แสดงว่าคน​ที่บ้านไร่ไพรพนา​จะ​ต้อง​เป็นพวกเดียวกัน​กับองค์การขบวนการร้ายข้ามชาติเหล่านั้น​ใช่ไหมครับ​?"

"ก็คง​จะ​เป็นอย่างนั้น​แหละ​ ​ถ้า​เป็นอย่าง​ที่ผมคาดคะ​เนจริงๆ​ล่ะก็ พวกเราอาจ​จะถึง​กับตกอยู่​ในภาวะคับขันจนหาทางออกไม่​ได้เลย​ก็​เป็น​ได้"

"​จะ​เป็นอย่างนั้น​​ไป​ได้อย่างไรล่ะครับ​ท่านศาสตราจารย์?"

"ก็​เพราะว่าป่านนี้พวก​เขาคงรู้ไส้รู้พุงเราหมดแล้ว​ว่าเรา​ได้ทดลองอะไร​สำเร็จลง​ไปบ้าง ไม่แน่นะครับ​พวก​เขาอาจ​จะก้าวหน้ามากกว่าเราก็​ได้ในขณะนี้"

"เรา​จะติดตามพวก​เขา​ไป​พร้อมกันหมดทีเดียวเลย​ล่ะหรือ?"

"ก่อนอื่นใด​เพื่อ​ความปลอดภัย​และไม่ประมาท ผมว่าคุณเด็ดดวงเข้า​ไปในตู้นั่นอีกสักครั้ง เผื่อว่าเรา​จะ​ได้ไม่เสียเปรียบพวก​เขามากจนเกิน​ไปนัก"

"​แต่ป้าบุญมาก็มีแว่นวิเศษ​ที่​จะมองเห็นไอ้เด็ดดวงอย่างทะลุปรุโปร่งเลย​ไม่ใช่หรือครับ​ท่านศาสตราจารย์?" ทวีศักดิ์เอ่ยทักท้วง

"ผมก็​ได้​แต่หวังว่าพวกมันคงไม่​ได้สวมแว่นวิเศษกันหมดทุกคนหรอกน่า เชื่อผมเถอะ อาจ​จะมีแค่ของแม่บุญมาเพียงอันเดียวก็​เป็น​ได้ อย่างน้อยเราก็ยังมีมนุษย์ล่องหนคอยช่วยเสริม​กำลังอยู่​อีก​ทั้งคนมิดีกว่าหรือ?"

"ตกลงครับ​ ผมยินดีช่วยงาน​เพื่อ​ความถูก​ต้องของสังคมเท่านั้น​นะครับ​ ไม่​ได้​ต้องการสิ่งใด​เป็นการตอบแทน​ทั้งสิ้น"

"ผมเข้าใจคุณ​ได้ดีคุณเด็ดดวง นับว่าคุณมีน้ำใจ​เพื่อ​ส่วนรวมอย่างแท้จริง เชิญเข้าตู้เลย​ครับ​ ​ใช้เวลาวอร์มอัพไม่นานหรอกครับ​แค่สิบห้าวินาทีเท่านั้น​เอง"

เด็ดดวงเดินเข้าตู้อบไม้สนอีก​เป็นครั้ง​ที่สอง หลังจาก​ที่​ต้องรออยู่​นานกว่า​ที่​จะ​ได้กลับคืนร่างดังเดิม!

เสียงประทุลั่นเปรี๊ยะ ตามมาด้วยเสียงอัดแน่นดังฟุบ เกิด​เป็นประกายไฟแลบแปลบปลาบในตู้อบซาวน่าไม้สน ภายหลังจากนั้น​ก็ปรากฏควัน​เป็นกลุ่มลอยคลุ้งออกมาทางช่องระบายอากาศด้านบน

ทุกคนต่างพากันหันหน้า​ไปมองยังตู้อบซาวน่าใบนั้น​​เป็นจุดเดียวกันทันที กลุ่มควันยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่​เหนือตู้​เป็นเงาสีขาวจางๆ​

ศาสตราจารย์เอกวิทย์รีบเดินตรงรี่​ไปยังตู้อบซาวน่า ดึงประตูให้เปิดออกอย่างเบามือ ​เขามองเข้า​ไปภายในตู้​ที่เหลือเพียงควันสีขาวพวยพลุ่งทะลักออกมา

ปรากฏว่าภายในตู้นั้น​ว่างเปล่า!

สักครู่ควันกลุ่มนั้น​ก็ค่อยๆ​ลอยจางหาย​ไปใน​ที่สุด!

"ผม​พร้อมแล้ว​ครับ​ท่านศาสตราจารย์!"

"ดีมากคุณเด็ดดวง อาวุธก็มี​พร้อมแล้ว​เหมือนกันนะครับ​?"

"​พร้อมแล้ว​ครับ​!"

"ผมคิดว่าคุณอัมพิกา​และมิสแฟรี่ควร​ที่​จะออก​ไปรอฟังข่าวอยู่​​ที่บ้านของคุณป้าของคุณอัมพิกา​ที่แก่งหางแมวก่อน​จะดีกว่านะครับ​"

"ให้อัมพิกา​และมิสแฟรี่รออยู่​​ที่ศูนย์วิจัยฯนี้ก่อนก็​ได้นี่คะ​ พวกเราพอ​จะ​เอาตัวรอดกัน​ได้อยู่​หรอกนะคะ​"

"ไม่​ได้หรอกครับ​..​ทั้งนี้ก็​เพื่อ​ความปลอดภัย กรุณาเชื่อผมสักครั้งเถิดนะครับ​?"

"ไม่​ต้องแล้ว​ล่ะค่ะ​ท่านศาสตราจารย์ คุณป้าท่านเลี้ยวรถเข้ามาโน่น​พอดีเลย​"

อัมพิกาพูด​พร้อม​กับชี้มือ​ไปทางหน้าประตูทางเข้าศูนย์วิจัยฯ ภาพ​ที่เห็น​คือรถอีซูซุสองตอนสีขาวติดป้ายเครื่องหมายการค้าบอกชื่อร้านค้า "บุญยังมีวัสดุก่อสร้าง" อย่างชัดเจน

สีหน้าของท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์เผือดลงนิดหน่อย​แสดงท่าทีกังวล​และข้องใจในการปรากฏตัวของนักธุรกิจสาวใหญ่ผู้นี้ ​เขาคิดว่าหล่อน​จะ​ต้องมา​ที่ศูนย์วิจัยฯแห่งนี้อย่างจงใจด้วยเหตุผลบางประการอย่างแน่นอน!!

"คุณอุทุมพรมา​ได้จังหวะ​พอดีเลย​เทียวนะครับ​!"

"ดิฉันมาจังหวะ​พอดีอย่างไรหรือคะ​ท่านศาสตราจารย์?"

"คุณอุทุมพรฝากถุงอะไร​ให้แม่หนูอัมพิกา​เอามา​เพื่อให้ผมส่งต่อไม่ใช่หรือ คุณคงมาถามถึงข่าวคราวว่าผู้รับ​เขา​ได้รับ​ไปเรียบร้อย​หรือเปล่าใช่ไหม?"

"คุณให้​ใคร​เอา​ไปให้ตาผันแล้ว​หรือค่ะ​?" หล่อนตอบหน้าตาตื่น

"ให้แล้ว​อย่างเรียบร้อย​ทุกประการ..เอ้อ..​และผมขอฝากคุณหมอแฟรี่ให้​ไปอยู่​​กับหนูอัมพิกาสักชั่วคราว​ที่บ้านคุณอุทุมพร​จะ​ได้ไหมครับ​?"

"​ได้สิค่ะ​ ว่า​แต่ท่านศาสตราจารย์ทำท่าร้อนรน​จะ​ไปไหนกันหรือคะ​นั่น?"

"ผมมีเรื่อง​ด่วน​ที่​จะ​ต้องทำ ​ไปเถอะมิสแฟรี่​และหนูอัมพิกา​ไป​กับคุณอุทุมพร​เขาก่อน"

"หนูขออนุญาตถามอะไร​คุณป้าตามตรงสักคำ​ได้ไหมค่ะ​?"

"​ได้ซิจ๊ะ​หลานรักของป้า มีอะไร​ก็ถามมา​ได้เลย​"

"​ที่คุณป้าว่าคุณลุงเฉลียงหายสาบสูญ​ไปนั้น​ไม่จริงใช่ไหมค่ะ​?"

"ต๊าย..หลานป้า ​เอาอะไร​มาพูดจ๊ะ​แม่อัมพิกา คุณเฉลียง​เขาหายวับ​ไปไม่เคยส่งข่าวคราวกลับมาเลย​ หาย​ไป​พร้อม​กับท่านรัฐมนตรีวัชรินทร์ตั้งแต่​เมื่อคราวก่อนโน้น"

"ไม่จริงกระมังค่ะ​ ก็​ที่คุณป้าฝากให้หนู​เอามาในถุงนั้น​มันชุดสูทครบชุดชัดๆ​​ทั้งนั้น​เลย​นะคะ​ แถมยังมีด้วยกันถึงสองชุด ของ​ใครกันค่ะ​?"

"มีคน​เขา​เอามามอบให้ป้า ​และบอกให้ป้า​เอา​ไปฝากให้ตาผันอีกที ป้าไม่รู้เรื่อง​รายละเอียดหรอก อย่าซักให้มากเรื่อง​อยู่​เลย​ มาพวกเรารีบ​ไปกันเถอะ ท่านศาสตราจารย์​จะ​ได้รีบ​ไปทำธุระของท่าน"

"ทำไมคุณป้าถึง​ต้องโกหกด้วยละค่ะ​ อัมพิการู้นะคะ​ว่าคุณลุงเฉลียงยังคงวนเวียนอยู่​แถวนี้!"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2845 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน มุ่งไร่ไพรพนา --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๙๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-15028 ], [213.103.131.135]
เมื่อวันที่ : ๐๕ พ.ย. ๒๕๕๑, ๐๓.๓๑ น.

"มุ่งไร่ไพรพนา" ค่ะ​​...​​. ​​เอาชื่อเก๋ ๆ​​ หน่อย​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-15031 ], [58.10.216.105]
เมื่อวันที่ : ๐๕ พ.ย. ๒๕๕๑, ๑๕.๑๙ น.

"มุ่งไร่ไพรพนา" ชื่อเก๋จริงๆ​​ครับ​​คุณรจนา

ขอบคุณครับ​​...​​..

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น