นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #42
ปักษิณ
..."กลับคืนแล้ว​..ไอ้เด็ดดวงกลับคืน สภาพจากว้อบๆ​แวมๆ​แล้ว​..ไชโย!!" ทวีศักดิ์ตะโกน​พร้อม​กับลุกขึ้น​กระโดดโลดเต้นด้วย​ความดีใจ จากท่าทางที...

ตอน : เด็ดดวงคืนกลับ

คลิกดูภาพขยาย
"กลับคืนแล้ว​..ไอ้เด็ดดวงกลับคืนสภาพจากว้อบๆ​แวมๆ​แล้ว​..ไชโย!!"

ทวีศักดิ์ตะโกน​พร้อม​กับลุกขึ้น​กระโดดโลดเต้นด้วย​ความดีใจ จากท่าทาง​ที่แสดงออกของ​เพื่อนรักนี้เอง​ที่ทำให้เด็ดดวงเหมือนตื่นจากภวังค์ ​เขาก้มลงมองแขนขา​และสำรวจทั่วลำตัวของตนเองด้วย​ความตื่นเต้นไม่แพ้กัน

"เฮ้ย! จริงๆ​ด้วยโว้ยไอ้ทวีศักดิ์ กูกลับ​เป็นคนเต็มคนอีกครั้งหนึ่ง​แล้ว​ คุณอัมพิกา คุณลิซ่าเห็นไหมครับ​ ผมไม่​ต้องล่องหนหายตัวอีกแล้ว​"

"อัมพิกาก็คิดว่าคุณเด็ดดวงน่า​จะหายกลับคืนดังเดิมแล้ว​ ​ทั้งๆ​​ที่เดิมทีนั้น​ อัมพิกาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาของคุณ​เป็นอย่างไร?"

"อ้าว วันก่อนเห็นคุณ​ทั้งคู่ยืนเคียงกัน​ที่หน้าต่างห้องนี้ไม่ใช่หรือ นี่แสดงว่าคุณ​ต้องเคยเห็นหน้ากันมาก่อนแน่ๆ​"

"อัมพิกาเพิ่งเห็นหน้าคุณเด็ดดวง​เมื่อวันก่อน​ที่นี่เองจริงๆ​นะคะ​คุณลิซ่า"

"จริงครับ​คุณลิซ่า เธอเพิ่งเคยเห็นหน้าผม​ที่นี่​เมื่อวันก่อนนี้เองครับ​ ในวัน​ที่ท่านศาสตราจารย์รองฤทธิ์​ได้ทดลองให้ผมดื่มไวน์ครั้งแรก​ที่ห้องประชุมลับใต้ดิน​เป็นนั่นอย่างไรล่ะครับ​"

"​แต่ดูคุณ​ทั้งสองคนเนี่ยช่างสนิทสนมกันมากนะคะ​?"

"คุณลิซ่าไม่รู้อะไร​ ผม​จะบอก​ความจริงให้ว่า​เขา​ทั้งสองนั้น​​เป็นคู่รักกันนะครับ​" ทวีศักดิ์แกล้งบอก​ความจริงด้วยเสียงดังๆ​

"​ได้ทีเลย​นะ​เพื่อนเรา"

"อ้าว ไอ้เด็ดดวง..ไม่เผาตอนนี้แล้ว​​เมื่อไหร่คุณลิซ่า​เขาถึง​จะรู้ล่ะวะว่า​ความจริงมัน​เป็นยังไง?"

"ยินดีด้วยนะคะ​ ​ที่เรื่อง​นี้ทำให้คุณ​ทั้งสองมาเจอกัน​และรักกัน​ได้น่าอิจฉาจริงๆ​เลย​นะคะ​"

ลิซ่า แฟรี่เอ่ยยิ้มๆ​ยื่นมือมาให้เด็ดดวงสัมผัส​และตรงเข้าสรวมกอดอัมพิกาด้วย​ความจริงใจ​ที่​ทั้งคู่​สามารถเข้าใจกัน​ได้ด้วยดีอย่างรวดเร็ว

"​ถ้าคุณลิซ่าไม่รังเกียจคนไทย ก็ยังพอมีคนโสดอย่างผมเหลือให้เลือกอีกคนหนึ่ง​นะครับ​" ทวีศักดิ์เอ่ยทีเล่นทีจริง

"จริงหรือเปล่า​ที่ว่าโสดน่ะคุณทวีศักดิ์?"

"เฮ้ย! ไอ้เด็ดดวงมึงช่วยกูพูดบ้างซีวะ ว่ากูควร​จะบอกคุณหมอลิซ่าเธอว่าอย่างไรดี?" ทวีศักดิ์แกล้งหันหน้า​ไปถาม​เพื่อนรัก​เพื่อขอ​ความช่วยเหลือ

"น่าน ฉวยโอกาสทำคะแนนอีกแล้ว​​เพื่อนกู คุณลิซ่าครับ​​ถ้าคิด​จะคบไอ้หมอนี่​เป็นแฟนควรระมัดระวังตัวให้ดีนะครับ​ ก่อนอื่น​ต้องกำราบมันให้อยู่​หมัดเสียก่อน ไม่อย่างนั้น​รับรองว่ามันลื่นยิ่งกว่าปลาไหลเสียอีกนะคุณลิซ่า"

"ดูท่าว่าคุณ​จะแพ้เสียกระมังค่ะ​เกมนี้คุณทวีศักดิ์ ​จะให้ลิซ่าช่วยแก้ต่างให้​เอาไหมค่ะ​"

​โดยไม่รอฟังคำตอบสาวเดนนิชจากโคเปนเฮเก้นก็ตรงเข้าสรวมกอด​พร้อม​กับประทับริมฝีปากของเธอลงบนริมฝีปากของหนุ่มบ้านฉางราว​กับรอโอกาสมานานแล้ว​กระนั้น​ ​ส่วนชายหนุ่มก็ใช่ย่อย ไม่ยอมให้โอกาสทองผ่าน​ไปเช่นกัน

​ทั้งคู่ยืนจุมพิตกันอย่างดูดดื่มท่ามกลางดวงตาหลายคู่​ที่​กำลังจ้องมองดูพฤติกรรมพิเศษกันตาแทบไม่กระพริบเลย​ทีเดียว เหตุก็​เพราะว่านานๆ​ทีจึง​จะมีคนมาสาธิตบทพิศวาสให้ชม​เป็นขวัญตาสักครั้งหนึ่ง​

ผู้​ที่ทำให้สถานการณ์เปลี่ยน​ไปก็​คือท่านศาสตราจารย์แฝดผู้พี่ ​เขาหันหน้า​ไปพูด​กับเจ้าของเรื่อง​ผู้​ที่​เป็นตัวต้นเหตุของการจัดงานในครั้งนี้

"คุณเด็ดดวง!"

"ครับ​ท่านศาสตราจารย์" เด็ดดวงรับคำ​พร้อม​กับเผยยิ้มอย่างเบิกบานใจ

"คุณแน่ใจแล้ว​หรือคุณเด็ดดวง​ที่คุณไม่อยาก​ที่​จะกลับ​ไปล่องหนหายตัว​ได้อีก?"

ศาสตราจารย์เอกวิทย์เอ่ยถามขึ้น​ลอยๆ​ด้วยใบหน้า​ที่เรียบเฉยไม่​ได้แสดงอาการดีใจอย่าง​ที่ทุกคนคาดคิด ทำให้เด็ดดวงหุบยิ้มลงฉับพลัน หวนมาครุ่นคิดตามคำพูด​ซึ่ง​เป็นปริศนาของผู้อำนวยการศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์แห่งบ้านขุนซ่อง

"ผมเอ้อ..ผมคิดว่าเวลาแห่งการหายตัวของผมน่า​จะเพียงพอ​และจบลง​ได้แล้ว​ล่ะครับ​ท่านศาสตราจารย์"

"คุณเด็ดดวง..คุณลองคิดทบทวนย้อนหลัง​ไปถึงวัน​ที่คุณเข้ามา​ที่ศูนย์วิจัยฯแห่งนี้ใหม่ๆ​​ได้ไหมครับ​ ว่าอะไร​ทำให้คุณ​ต้องกลาย​เป็นมนุษย์ล่องหน ​และคุณ​ได้ทำสิ่งใด​และข้อตกลงอะไร​​กับ​ใคร​ไปบ้างใน​ระหว่างนั้น​ ลองคิดทบทวนดูให้ดีคุณเด็ดดวง ก่อน​ที่คุณ​จะให้คำตอบ?"

"ผมแน่ใจครับว่า​ผมไม่อยากกลับ​ไปอยู่​ในสภาพอย่างนั้น​อีกมันแสน​จะทรมาน!"

"จริงหรือ ​ที่คุณว่าแสน​จะทรมานเนี่ย!?"

"ครับ​​จะกิน​จะนอน​แต่ละที ​ต้อง​ใช้ชีวิตหลบอยู่​​แต่ใต้ดิน ออก​ไปไหนก็ลำบาก​ต้องให้คนพา​ไป ​จะซื้อ​จะหาอะไร​ก็ไม่​ได้ มันติดขัด​ไปหมด"

"​แต่คุณก็​ได้​ความ​เป็น​ส่วนตัว ไม่มี​ใคร​ที่ไหน​สามารถ​ที่​จะมองเห็นคุณ​ได้ด้วยตาเปล่า คุณ​จะคิดหรือ​จะทำอะไร​ก็​เป็นอิสระ คุณยัง​จะ​ต้องการอะไร​อีกล่ะครับ​คุณเด็ดดวง?"

"สิ่ง​ที่ผม​ต้องการก็​คือ อิสรภาพ​และเสรีภาพ​ที่​จะยืนอยู่​​ได้​โดยเสรี​โดยไม่​ต้องกลัว​ใคร​ทั้งนั้น​"

"คุณก็​ได้สิ่งนั้น​อยู่​ตลอดเวลาไม่ใช่หรือในขณะ​ที่คุณอยู่​ในสภาพล่องหน?"

"​แต่ท่านศาสตราจารย์ครับ​ นั่นมัน​คืออิสรภาพจอมปลอมนี่ครับ​ ​เพราะสารวัตรสัญชัย​และทางการยังคงตามล่าหาตัวผมอยู่​อย่างไม่ลดละ"

"นั่นก็​เพราะว่าคุณยังไม่​ได้ล่องหนเต็มตัวหรือเต็มรูปแบบนะซีครับ​"

"เต็มรูปแบบอย่างไร ผมไม่เข้าใจ ท่านศาสตราจารย์ช่วยกรุณาชี้แจงให้กระจ่างด้วย​จะ​ได้ไหมล่ะครับ​?"

"วิธีง่ายๆ​ก็​คือ คุณ​จะ​ต้องทำตัวให้หายสาบสูญ​ไปจากโลกนี้นะซีครับ​"

"นี่หรือครับ​อิสรภาพ​และเสรีภาพ​ที่ท่านศาสตราจารย์ว่า?"

"ถูก​ต้อง​ที่สุด!"

"​แต่ผมขอแย้งนิดหนึ่ง​นะครับ​ท่านศาสตราจารย์?"

"เชิญ"

"​ที่ท่านศาสตราจารย์พูดว่า ‘ไม่มี​ใคร ‘​สามารถ​ที่​จะมองเห็นผม​ได้ด้วยตาเปล่า ​และว่าผมคิด​จะทำอะไร​​ได้​โดยอิสระ’ นั้น​ไม่ใช่เรื่อง​จริงใช่ไหม?"

"คุณหมาย​ความว่าอย่างไรหรือ..คุณเด็ดดวง?"

"ก็หมาย​ความว่า ตลอดเวลา​ที่ผมล่องหนหายตัวนั้น​ผมอยู่​ในสายตาของท่านศาสตราจารย์​และคนของศูนย์วิจัยฯแห่งนี้ทุกฝีก้าวเลย​นะซีครับ​ ไม่ว่าผม​จะกระดิกตัว​ไปทางไหน ท่านศาสตราจารย์​และคนของท่านก็รู้เห็น​ทั้งหมด ถูก​ต้องไหมครับ​?"

"นี่คุณ​เอาอะไร​มาพูดคุณเด็ดดวง!?"

"ผมพูดเรื่อง​จริง!"

"คุณ​สามารถ​ที่​จะพิสูจน์​ได้หรือ?"

"​ได้แน่นอนครับ​!"

"ไหนลองอธิบายให้ผมฟังหน่อย​ซิ?"

"​คือผมสงสัยอยู่​เสมอว่าป้าบุญมาเห็นผม​ได้อย่างไรว่าผม​กำลังทำอะไร​อยู่​ ​เพราะแกชอบมาปรากฏตัวให้ผม​ต้องตกใจอยู่​เรื่อย ​ทั้งๆ​​ที่ผม​ซึ่ง​เป็นมนุษย์ล่องหน ผมเสียอีกน่า​จะ​เป็นคนทำให้แกตกใจมากกว่า ​แต่นี่คน​ที่ตกใจจนไข้จับกลับ​เป็นผมเสียเอง"

"อีฉันก็ไม่​ได้ตั้งใจ​ที่​จะทำให้คุณตกใจนี่ค่ะ​ ​เพราะอีฉันไม่เห็นคุณจริงๆ​"

"ป้าสาบาน​ได้ไหมล่ะครับว่า​ มีตอนไหนบ้าง​ที่ป้าบุญมามองไม่เห็นผมจริงๆ​น่ะครับ​?"

"อีฉันก็มองไม่เห็นคุณตลอดเวลานั่นแหละ​ค่า ใน​เมื่อคุณอยู่​ในสภาพ​ที่ล่องหนหายตัว​ได้ อีฉัน​จะ​ไปมองเห็นคุณ​ได้อย่างไรกันค่ะ​?"

"ผม​จะบอกให้ป้าบุญมาฟังเองก็​ได้ครับ​​เพื่อรื้อฟื้น​ความทรงจำ"

"​เอาซีคะ​อีฉัน​กำลังรอฟังอยู่​ค่า!"

"วันนั้น​ป้าบุญมาเข้า​ไปล้างหน้าในห้องน้ำข้างห้องประชุมลับใต้ดิน ผม​กำลังเดิน​ไปทางเดียวกัน​เพื่อ​จะ​ไปเข้าห้องน้ำเหมือนกัน ในขณะ​ที่ผม​กำลังเดินหลีก​กับป้าตรงทางเข้าป้าไม่ถามผมซักคำ หากต่อ​เมื่อผม​เขา​ไปข้างในห้องน้ำแล้ว​ถึง​ได้รู้ว่า ​ที่ป้าไม่ทักผม​เพราะว่าป้ามองผมไม่เห็น ​เนื่องจากลืม​เอาแว่นตาออกมาจากห้องน้ำด้วย"

"แว่นตาหรือ ​เป็น​ไปไม่​ได้?"

"​แต่สิ่งนี้​คือ​ความจริง!"

"ไม่จริง..มัน​เป็นแว่นสายตาของฉัน​ที่​เขากุเรื่อง​ขึ้น​ อย่า​ไปเชื่อ?"

"ป้าบุญมากลัวอะไร​หรือ​ที่ผม​จะพูด​ความจริงให้ทุกคน​ได้รู้?"

"คุณ​เอา​ที่ไหนมาพูดเพ้อเจ้อคุณเด็ดดวง อีฉันไม่มีอะไร​​ที่​จะ​ต้อง​ไปหวาดกลัวนี่"

"​ที่ผมรู้ว่า​เป็นแว่นตา​เพราะผมมี​ความสงสัย​เป็นทุนเดิมอยู่​แล้ว​จึง​ได้ทดลองสวมแว่นตาของป้าบุญมาดู ทำ​เอาผมแทบช็อกเลย​ทีเดียว"

"มึงเห็นผีหรือยังไงวะไอ้เด็ดดวง?"

"ไม่ใช่ผี ​แต่กูเห็นตัวเองในกระจกเงาอย่างชัดเจน แว่น​ที่ป้าบุญมาสวมอยู่​อันนั้น​แหละ​ที​สามารถมองเห็นมนุษย์ล่องหน​ได้"

"ขอแว่นตาให้ฉันดูหน่อย​ซิป้าบุญมา?"

ศาสตราจารย์เอกวิทย์พูดขึ้น​​พร้อม​กับก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ตัวนางบุญมา ​เพื่อ​ที่​จะขอดูแว่นตา​ที่เธอ​กำลังสวมอยู่​ ในขณะ​ที่นางบุญมาเองก็​กำลังยืนตัวแข็งทื่อ มือเท้าเกร็ง​ไปหมด เธอชำเลืองมองมาทางท่านศาสตราจารย์อย่างหวาดๆ​

"หยุดอยู่​ตรงนั้น​นะท่านศาสตราจารย์..อย่าเข้ามานะ อีฉันไม่อยาก​ที่​จะทำร้ายท่าน ​ได้โปรดหยุดเถิดค่ะ​?"

"ยื่นแว่นตานั่นมาให้ฉันเสียดีๆ​ป้าบุญมา อย่าให้มีเรื่อง​เลย​ ขอให้ฉันเถอะ​เพื่อ​ที่ฉัน​จะ​ได้พิสูจน์​ความจริงว่าเธอไม่​ได้ผิด"

"ไม่..ถอย​ไป ไม่อย่างนั้น​อีฉันยิงจริงๆ​ด้วย"

นางบุญมาพูด​พร้อม​กับกระชากปืนนอริงโก้ ออโตเมติก 9 มม.​ที่ซ่อนไว้ออกมา เล็งตรง​ไปยังหน้าอกของท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์ ​ซึ่ง​ได้ผล ทำให้ท่านศาสตราจารย์สติเฟื่องถึง​กับถอยหลังกรูด

หากนางบุญมากลับเปลี่ยนเป้าหมายยกปืนเล็งตรง​ไปยังร่างของท่านศาสตราจารย์รองฤทธิ์แฝดผู้น้องแทน​พร้อม​กับออกคำสั่ง

"ตาเบี้ยว..ปลดอาวุธแล้ว​พาทุกคนลง​ไปขังในห้องใต้ดินให้หมด ล็อกกุญแจเสียด้วย ​ถ้า​ใครไม่เชื่อหรือตุกติกท่านศาสตราจารย์แฝดรอง​เป็นคนแรก​ที่​จะ​ต้องตาย อีฉัน​จะ​เอา​เขา​ไป​เป็นตัวประกัน"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2839 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน เด็ดดวงคืนกลับ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๙๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-15003 ], [83.181.102.50]
เมื่อวันที่ : ๐๑ พ.ย. ๒๕๕๑, ๑๖.๔๖ น.

"เด็ดดวงคืนกลับ"...​​. น่า​​จะเหมาะ​​ที่สุดนะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-15008 ], [58.10.216.130]
เมื่อวันที่ : ๐๒ พ.ย. ๒๕๕๑, ๐๗.๑๓ น.

ขอบคุณครับ​​คุณรจนา

"เด็ดดวงคืนกลับ" เหมาะ​​ที่สุด

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น