นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #37
ปักษิณ
...นางบุญมากระอักกระอ่วนใจ ไม่รู้​จะทำอะไร​ถูก นางจึงรีบปิดประตูห้องประชุมลับใต้ดินอย่างรวดเร็วเสียงดังปัง ​แต่ดูเหมือนนางเพิ่ง​จะนึกอะ...

ตอน : หนอนมหัศจรรย์

คลิกดูภาพขยาย
นางบุญมากระอักกระอ่วนใจไม่รู้​จะทำอะไร​ถูก นางจึงรีบปิดประตูห้องประชุมลับใต้ดินอย่างรวดเร็วเสียงดังปัง

​แต่ดูเหมือนนางเพิ่ง​จะนึกอะไร​ขึ้น​มา​ได้ จึงหันกลับ​ไปเสียบคีย์การ์ดเปิดประตูเข้า​ไปใหม่อีกครั้ง

นางขยับแว่นเดินวนหา​ไปจนรอบห้องก็ไม่เห็น​แม้​แต่เงาของคน​ที่นาง​ต้องการ​จะพบตัว นางรู้จากลุงเบี้ยวว่า​เขานั่งดื่มไวน์อยู่​​กับท่านศาสตราจารย์แฝด​ทั้งสอง ในขณะ​ที่ลุงเบี้ยวเดิน​เอาถาดลองกองลงมาส่ง ​ซึ่งร่างของเด็ดดวงก็ปรากฏแวบๆ​ผลุบๆ​โผล่ๆ​ให้เห็น​เป็นระยะๆ​ตลอดเวลา จนชายสูงวัยนึกว่า​เขา​เป็นผี ทำให้แกกลัวจน​ต้องวิ่งจู๊ดเปิดแน่บขึ้น​​ไปข้างบน

พวงลองกองช่องามยังคงวางอยู่​เต็มถาดเหมือนเดิมราว​กับยังไม่มีผู้ใด​ได้แตะ​ต้องเลย​​แม้​แต่สักลูกเดียว นางบุญมาเอื้อมมือปลิดมาสองลูกบิใส่ปากเคี้ยวอย่างมี​ความสุข​กับรสหวานหอมอร่อยนั้น​...​

คราวนี้นางบุญมาค่อยๆ​งับประตูปิดเบาๆ​ตามปกติ!

นางพยายามก้าวอย่างระมัดระวัง​ไปยังห้องตรงกันข้าม เสียบการ์ดเปิดประตูอย่างเบามือ​เพื่อไม่ให้คน​ที่อยู่​ข้างในห้องทัน​ได้รู้ตัว ​เมื่อเห็นว่า​เขา​กำลังนอนหลับอยู่​บนเตียงแน่นอนแล้ว​จึง​ได้งับประตูปิดดังเดิมจนแทบไม่​ได้ยินเสียง

​ที่แท้ก็เมาหลับกันหมด​ทั้งสองคน!

"อุ๊ย..ตาเถรตกร่อง..!!"

"ลอดช่องสิงคโปร์" เสียงลุงเบี้ยวต่อสร้อยตาเถรให้เสร็จสรรพ

"บ้าจริงตาเบี้ยวเนี่ย คนอะไร​ มาไม่รู้จักให้ซุ่มให้เสียงพิลึกคนจริงเชียว"

"ขืนให้ซุ่มให้เสียงก็ไม่เห็นตาเถรตกร่องนะซี..แม่บุญมา รู้หรือเปล่าว่าเวลาต๊กกะใจเนี่ย แม่บุญมาดูช่างกระตุ้งกระติ้งน่ารักเสียจริงเจียว"

"อีตาบ้า อย่ามาทำพูดดี แกลงมาทำไมหือ?"

"ท่านศาสตราจารย์รองฤทธิ์ให้ลงมาตามแม่บุญมาให้ขึ้น​​ไป​ที่ห้องทดลองหน่อย​"

"อ้าว ก็ท่านศาสตราจารย์ออก​ไปบ้านตาผัน​กับสารวัตรสัญชัยมิใช่รึ?"

"ใช่ ​แต่​เขากลับมากันแล้ว​ คราวนี้มีคนเจ็บมาด้วย"

"อ้าวตายจริง..มีคนเจ็บแล้ว​ก็ไม่บอก รีบ​ไปเร็ว!"

"ก็กูบอกอยู่​แหม็บๆ​นี่ไง ยัง​จะมาหาว่าไม่บอกอีกแน่ะ"

"เออ พูดมากน่าตาเบี้ยว แล้ว​​ใครกันล่ะ​ที่บาดเจ็บน่ะ ท่านศาสตราจารย์รองฤทธิ์รึ?" นางบุญมาพูด​พร้อม​กับรีบจ้ำอ้าวขึ้น​บันได​ไปชั้นบน

"ไม่ใช่ท่านศาสตราจารย์หรอก​แต่​เป็นตำรวจอีกคนหนึ่ง​น่ะ"

"​เป็นอะไร​ ถูกยิงใช่ไหม?"

"อย่ามัวมาซักกูอยู่​เลย​วะ เดี๋ยวแม่บุญมาก็เห็นเองรู้เองนั่นแหละ​ รีบ​ไปเถอะ"

นางบุญมาช่วย​เอาน้ำอุ่นเช็ดตัว​และเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คนเจ็บในขณะ​ที่หมอลิซ่า แฟรี่​และท่านศาสตราจารย์รองฤทธิ์ ทำการผ่าตัด​เอากระสุนฝังในออก ฉีดยา ทำ​ความสะอาดบาดแผล​และใส่ยาในขณะ​ที่จ่าฉะอ้อนยังสลบไม่​ได้สติ

​แต่ปรากกฎว่ายา​ที่​ใช้ใส่แผลของท่านศาสตราจารย์รองฤทธิ์ก็​คือตัวหนอนรูปร่างคล้าย​กับหนอนแมลงวัน ประมาณหนึ่ง​ฟายมือโปะลง​ไปบนบาดแผล​ที่ถูกยิงบริเวณไหล่ข้างซ้ายตรงใกล้ๆ​​กับไหปลาร้า​โดย​ใช้ผ้าก๊อซปิดหุ้มบาดแผลไว้หลวมๆ​ ลิซ่า แฟรี่ยืนตะลึงมองด้วย​ความประหลาดใจ

"หนอนชนิดนี้​เป็นหนอนผลไม้​ที่ผม​ได้คิดค้นผสมคัดยีนของพวกมันเสียใหม่ให้เหมาะ​กับภูมิอากาศในเมืองไทย ​โดยเฉพาะในห้องทดลองหรือห้องแล็บของผม​ที่นี่ ประโยชน์​ที่​ได้จากหนอนพันธุ์พิเศษนี้ ​สามารถ​ที่​จะทำให้บาดแผลหายสนิท​ได้ในชั่วข้ามคืน"

"​ได้ผลรวดเร็วมากขนาดนั้น​เลย​หรือคะ​?"

"แน่นอน เหมาะ​เป็นพิเศษสำหรับร่างกายของมนุษย์เรา ​เพราะใน​ระหว่าง​ที่มันทำการแทะเล็มบาดแผลมันก็​จะพ่นหรือคายน้ำลาย​ที่เปรียบเสมือนยาสมานแผล​พร้อม​ทั้งสร้างเนื้อเยื่อ​และผลิตเซลล์​ที่มีสภาพคล้าย​กับเสต็มเซลล์​แต่แข็งแรงกว่าหลายร้อยเท่าออกมา พวกมันจึง​สามารถผลิตเนื้อเยื่อ​และผิวหนังทดแทน​ได้ในชั่วข้ามคืน ผมเคยรักษาคนถูกฟันเอวขาดให้ต่อสนิทเหมือนเดิม​ได้​โดยไม่มีบาดแผลหลงเหลือให้เห็นเลย​​แม้​แต่น้อย​ได้ภายในเวลาสามสัปดาห์เท่านั้น​เอง"

"โอ้โฮ ช่างมหัศจรรย์อะไร​อย่างนั้น​ เหลือเชื่อจริงๆ​นะคะ​นี่ แล้ว​หนอนพวกนี้ท่านศาสตราจารย์​ได้มาจาก​ที่ไหนกันล่ะคะ​?"

"มิสแฟรี่ คง​จะแปลกใจนะครับ​ ว่าผมมีโรงเพาะเลี้ยงหนอนพวกนี้​โดยเฉพาะด้วยสารอาหารธรรมชาติ​ที่​ได้จากผลไม้ไทยล้วนๆ​ จำพวกกล้วย ชมพู่ เงาะ มังคุด ทุเรียน ลางสาด ลองกอง ขนุน ลำไย ผลไม้พื้นเมืองของไทยเราแทบทุกชนิดแหละ​ครับ​"

"ท่านศาสตราจารย์​ไป​ได้พันธุ์หนอนพิเศษนี้มาอย่างไรกันคะ​?"

"​เป็นสูตรผสมจากการคัดยีนของแมลงวันบ้าน​และแมลงวันผลไม้​ที่ผม​ได้คัดเลือก​เอาเฉพาะยีนจากพันธุ์​ที่พิเศษจริงๆ​เท่านั้น​ หลังจากตกแต่งยีนจนลงตัวแล้ว​จึง​ได้เริ่มทำการเพาะเลี้ยง ​ซึ่งการทดลองเรา​ได้​ใช้​กับสัตว์ก่อน ​และบังเอิญมีชาวบ้านถูกฟันเอวขาดใกล้ๆ​ศูนย์วิจัยนี้แหละ​ก็เลย​ทดลองรักษาจน​ได้ผล​เป็น​ที่น่าพอใจ เพียง​แต่ยังไม่​ได้ประกาศให้ทราบ​เป็นทางการ"

"ว้าว..ยอดเยี่ยมจริงๆ​เลย​ค่ะ​ ท่านศาสตราจารย์ สุดยอดของ​ความมหัศจรรย์จริงๆ​นะคะ​ เผยแพร่ออก​ไปให้โลก​ได้รับรู้เมือไหร่ รับรองว่าวงการแพทย์สากล​ต้องพากันตกตะลึง​ไปทั่ว ลิซ่าดีใจจังเลย​ค่ะ​ท่านศาสตราจารย์ ​ที่ลิซ่า​ได้มีโอกาสเข้ามาร่วมงาน​กับยอดนักวิทยาศาสตร์แห่งยุค​ทั้งสองท่าน​ที่นี่!"

"อย่าเพิ่งชมกันนักเลย​มิสแฟรี่ ​เอาไว้ให้เห็นผลงานกันเสียก่อนดีกว่า"

"คนป่วยเริ่มรู้สึกตัวแล้ว​ค่ะ​..ท่านศาสตราจารย์!"

ร่างของจ่าฉะอ้อนเคลื่อนไหวเล็กน้อย​โดยการขยับตัวเพียงแขนขาเท่านั้น​ หาก​แต่เปลือกตา​ที่พยายามเผยอลืมขึ้น​นั้น​เต็ม​ไปด้วย​ความยากลำบาก ​ทั้งนี้​เพราะพิษบาดแผล​ที่​ได้รับนั้น​ค่อนข้าง​จะกระทบกระเทือนอย่างหนัก​และรุนแรงทำให้ประสาท​ที่ควบคุมการเคลื่อนไหวกระทำ​ได้​โดยยาก

"​ได้ยินไหมค่ะ​คุณจ่าฉะอ้อน?" ลิซ่าเอ่ยกรซิบ​ที่ข้างหู

จ่าหัวเห็ดกระพริบตา​เป็นเชิงรับรู้​แต่ก็ยังคงไม่มีเสียงพูดออกมาให้​ได้ยิน เพียง​แต่อ้าปากทำท่า​จะพูดเท่านั้น​

"พักผ่อนให้มากๆ​จ่าฉะอ้อน คุณปลอดภัยแล้ว​ ผมรับรองว่าอีกสองวันเท่านั้น​คุณก็​จะหาย​เป็นปกติดังเดิม"

"มิสแฟรี่ ผมว่าเราปล่อยให้ป้าบุญมาแกดูแลคนป่วย​ไปตามลำพังก็แล้ว​กัน ใน​ระหว่าง​ที่รอพวก​เขากลับจากบ้านตาผันกันอยู่​นี่ ผม​จะพาคุณ​ไปดูการเพาะเลี้ยงหนอนมหัศจรรย์ของศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์แห่งบ้านขุนซ่องนี้ ​เพราะว่าวันหนึ่ง​คุณ​จะ​ได้​เป็นผู้หนึ่ง​​ที่ร่วมอยู่​ในโครงการของเรา​ทั้งหมดนี้"

"ขอบคุณค่ะ​ท่านศาสตราจารย์"

"อย่างนั้น​ก็เชิญทางด้านนี้เลย​นะครับ​มิสแฟรี่!"


*********


เด็ดดวงลุกขึ้น​ผละมาจากโต๊ะ​ที่เหลือนั่งดื่มไวน์อยู่​เพียง​เขาสองคน​กับท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์เท่านั้น​ ท่านศาสตราจารย์แฝดผู้พี่เมาพับอยู่​​กับโต๊ะ ในขณะ​ที่ชายหนุ่มเดินย่องออกจากห้องประชุมลับใต้ดินกลับ​ไปยังห้อง​ส่วนตัว ล้างหน้าแปรงฟัน ​ซึ่งทำให้สดชื่นขึ้น​มาหน่อย​ พลันก็​ได้ยินเสียงเปิด​และปิดประตูห้องประชุมดังปัง

เงียบเสียง​ไปนิดหนึ่ง​...​

พอ​เขาแง้มประตูห้องออก​ไปดูก็เห็นนางบุญมาตาทิพย์​กำลังย่องเข้า​ไปในห้องประชุมนั้น​​เป็นครั้ง​ที่สอง...​

ชายหนุ่มส่องกระจกตรวจดูสภาพของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง​ ก็พบว่าร่างของ​เขายังคงปรากฏแวบๆ​ ผลุบๆ​ โผล่ๆ​ ให้เห็นอยู่​ตลอดเวลา ทำให้​เขาเหมือนผี​ที่ปรากฏร่างหลอกผู้คนกระนั้น​

​เขาจึงล้มตัวลงแกล้งทำ​เป็นนอนหลับ ​เพราะรู้ดีว่า​เมื่อนางบุญมาไม่เห็น​เขา​ที่ในห้องใหญ่ ก็​จะ​ต้องตามมาดู​ที่ห้องของ​เขาอย่างแน่นอน!

​และก็จริงดังคาด​เมื่อนางเปิดห้องนอนของ​เขาแง้มดู​และแน่ใจว่า​เขาหลับสนิทแล้ว​ นางก็ปิดประตูงับไว้อย่างเดิมด้วยเสียง​ที่เงียบกริบจนแทบ​จะไม่​ได้ยินเสียงเลย​

เด็ดดวงลุกขึ้น​จากเตียง สะบัดหัวให้หายมึนงงเล็กน้อย ​เขารู้สึกคล้าย​กับ​กำลังเมาค้างอยู่​ หากยังพอ​ที่​จะรู้ตัวอยู่​ทุกขณะเหมือนกัน ​แต่​ความ​ที่ดื่มมากจนมึนงงทำให้ขาดสติต่อการ​ที่​จะตอบสนองใดๆ​​ได้อย่างว่องไวตามปกติ

มนุษย์กึ่งล่องหนจึงค่อยๆ​ย่องขึ้น​บันไดมาชั้นบน​เพื่อสำรวจดูเหตุการณ์หลังจาก​ที่เสียงพูดคุยของลุงเบี้ยว​และป้าบุญมา​ได้เงียบหาย​ไปข้างบน

ทิ้งช่วงห่างกันไม่ถึงสองนาทีเด็ดดวงก็โผล่ขึ้น​มายืนในห้องรับรองแขก ชายหนุ่มมองเห็นอัมพิกายืนอยู่​เพียงลำพัง​ที่ริมขอบหน้าต่างด้านหลัง สายตาเพ่งมองออก​ไปยังแอ่งเวิ้งน้ำอันกว้างใหญ่ ​ที่บางแห่งทิวข้าวยอดเขียวขจียังคงพลิ้วลู่ลม ​ซึ่งพอ​จะมองเห็นอยู่​ไม่ไกลเท่าไรนัก

ปอยผม​ที่ปลิวล้อลมอยู่​นั้น​ช่างงามจับตายิ่งนัก ​เขาอยาก​จะยืนชมโฉมร่างสะคราญนี้ให้เต็มอิ่มในดวงจิต ให้สม​กับหัวใจ​ที่เพ้อใฝ่หา อยากพบอยากเจอ คิดถึง​แต่วงหน้าหวานละมุน คิดถึงไออุ่นของลมหายใจ​และสองพวงแก้มอิ่ม

หัวใจของเด็ดดวงเริ่มเต้นไม่​เป็นส่ำอีกแล้ว​ ​ทั้งๆ​​ที่​เขาเพิ่ง​จะจากเธอมาไม่ทันข้ามวัน ​เมื่อตอนดึกของคืน​ที่ผ่านมานี้เองแท้ๆ​ ​ที่​เขาเพิ่ง​จะ​ได้จูบลาเธอ ก่อน​ที่เธอ​จะจาก​ไปบ้านคุณป้าของเธอ​ที่แก่งหางแมว

อานุภาพของ​ความรักทำให้เด็ดดวงลืมตัว​ไปว่า​เขาไม่​ได้อยู่​ในสภาพล่องหน​โดยสมบูรณ์เช่นวันวานอีกต่อ​ไปแล้ว​ ​ทั้งนี้ก็​เพราะว่าร่างของ​เขายังคงปรากฏให้เห็นแวบๆ​ ผลุบๆ​ โผล่ๆ​ อยู่​​เป็นระยะตามฤทธิ์ของสาร Fadek, สาร Fadrong, สาร Saponin ​และสาร Resveratrol

​ต้องรอจนกว่าฤทธิ์ของสาร​ทั้งสี่ตัวดังกล่าว​จะสลาย​ไป​กับกระแสโลหิต​และการขับถ่ายตามธรรมชาติแล้ว​ ​เขาจึง​จะกลับคืนสู่สภาพมนุษย์ล่องหนตามเดิม

เด็ดดวงคง​ต้องรออีกนานกว่า​ที่ท่านศาสตราจารย์แฝดมหัศจรรย์​ทั้งสอง​จะคิดค้นวิธี​ที่​จะทำให้​เขากลับคืนสู่สภาพของการ​เป็นมนุษย์ปกติธรรมดา​โดยสมบูรณ์เสียที

ชายหนุ่มค่อยๆ​เดินใกล้ร่างระหงงามตานั้น​ใกล้เข้า​ไปทุกทีเหมือนหนึ่ง​​กำลังตกอยู่​ในภวังค์แห่งมนต์สะกด...​

กลิ่นสาบเหงื่อ​ที่ปราศจากเครื่องสำอางอันแสนคุ้นจมูก​และใฝ่ฝันหาลอยมาตามสายลมจากทางด้านหลัง...​

อัมพิการีบหันหน้าขวับกลับมาทันทีด้วย​ความดีใจ...​


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2833 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน หนอนมหัศจรรย์ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๙๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva (English version) [C-14952 ], [193.134.192.254]
เมื่อวันที่ : ๒๖ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๙.๑๒ น.

I think it should be "Norn ma-has-sa-jun" (Amazing worms) kha.

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva (English version) [C-14953 ], [193.134.192.254]
เมื่อวันที่ : ๒๖ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๙.๑๒ น.

One more time in Thai หนอนมหัศจรรย์ kha

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ปักษิณ [C-14955 ], [58.10.216.150]
เมื่อวันที่ : ๒๖ ต.ค. ๒๕๕๑, ๒๐.๕๓ น.

"นอน-มา-หาด-ซา-จัน" Yindee khrab, Khob-Khun.

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Rotjana Geneva [C-14959 ], [83.181.115.4]
เมื่อวันที่ : ๒๗ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๓.๒๙ น.

บังเอิญรจนาอยู่​​​​ที่ทำงาน ไม่มีแป้นภาษาไทย ก็เลย​​ ตั้งชื่อแบบ "นอนมา" จริง ๆ​​ ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น