นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #35
ปักษิณ
...ปัง! เสียงปืนดังขึ้น​มาจากทิศทางเดียวกัน อีกหนึ่ง​นัดระยะเวลาห่างกันเพียงเสี้ยววินาที! สารวัตรหนุ่มพยักหน้า​กับจ่าคู่ใจ ​ทั้งคู่ต...

ตอน : ปริศนาห้องใต้ดิน

คลิกดูภาพขยาย
ปัง!

เสียงปืนดังขึ้น​มาจากทิศทางเดียวกัน
อีกหนึ่ง​นัดระยะเวลาห่างกันเพียงเสี้ยววินาที!

สารวัตรหนุ่มพยักหน้า​กับจ่าคู่ใจ ​ทั้งคู่ต่างลุกขึ้น​ยืน​พร้อมกัน สารวัตรสัญชัยหันมากล่าว​กับคู่สนทนา

"เห็นทีว่าผม​จะ​ต้องขอตัวก่อนแล้ว​ล่ะครับ​ท่านศาสตราจารย์​และคุณทวีศักดิ์ พวกเรา​ต้องรีบ​ไปดูซิว่าเกิดอะไร​ขึ้น​ ​เพราะ​ที่มาของเสียงปืนคล้าย​กับ​จะดังมาจากทาง​ที่จ่าฉะอ้อน​ไปเสียด้วยซีครับ​"

"ผมขอ​ไปด้วยคน​ได้ไหมครับ​สารวัตร?" ทวีศักดิ์อาสาขอ​ไปด้วย

"ผมก็ขอ​ไปด้วยเช่นกัน ​เป็นห่วงตาผัน!?" เสียงศาสตราจารย์รองฤทธิ์เอ่ยเสนอตัวขอร่วมทาง​ไปด้วยอีกผู้หนึ่ง​

"ก็​ได้ครับ​ ​ถ้าอย่างนั้น​ก็ตามผมมา ระวังตัวกันหน่อย​นะครับ​ อีกฝาย​ซึ่งเราไม่รู้ว่า​เป็น​ใคร อาจ​จะมีอาวุธปืนรอเราอยู่​ก็​ได้!"

"คุณหมอแฟรี่อยู่​​ที่นี่​กับป้าบุญมา​และลุงเบี้ยวนะครับ​ เรา​ไปไม่นานเดี๋ยวก็คง​จะกลับมากันหรอกครับ​"

พูดจบศาสตราจารย์รองฤทธิ์ก็วิ่งลงบันไดตาม​ทั้งสามคนนั้น​​ไปอย่างรีบเร่ง ​แต่ในขณะ​ที่บุคคล​ทั้งสี่​กำลัง​จะวิ่งลับ​ไปทางด้านหลังศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์บ้านขุนซ่องนั้น​ รถเก๋งยาริสสีเหลืองมะนาวก็แล่นเลี้ยวเข้าประตูทางเข้ามาอย่างช้าๆ​

อัมพิกาทำท่า​จะบีบแตรเรียก ​แต่แล้ว​เธอก็​ต้องชะงัก​เมื่อมองเห็นบุคคล​ทั้งสี่มีท่าทางร้อนรนคล้าย​กำลัง​จะรีบเดินทาง​เพื่อ​ไปดูเหตุการณ์​ที่สำคัญอะไร​บางอย่าง

ทันที​ที่รถจอดสนิท​และอัมพิกา​กำลัง​จะก้าวลงจากรถยาริสคันงาม เธอก็เห็นหมอลิซ่า แฟรี่ออกมายืนรอตรงระเบียงด้วยสีหน้าตื่นๆ​ ทำให้คิด​ไปว่าอาจ​จะมีเหตุร้ายอะไร​เกิดขึ้น​อย่างแน่นอน

"สวัสดีค่ะ​คุณอัมพิกา"

"สวัสดีค่ะ​คุณหมอ มีเหตุร้ายอะไร​เกิดขึ้น​หรือค่ะ​ เห็นพวก​เขาวิ่ง​ไปทางด้านหลังกันอย่างรีบร้อน?"

"​ได้ยินเสียงปืนดังมาจากชาย​เขาด้านหลังโน่น ไม่ทราบว่ามีเหตุอะไร​เกิดขึ้น​หรือเปล่า? พวก​เขาถึง​ได้รีบรุด​ไปดูกันน่ะค่ะ​"

"คุณหมอมาถึง​เมื่อไหร่กันค่ะ​นี่?"

"เพิ่งมา​เมื่อสักครู่นี้เองแหละ​ค่ะ​ ​พอดี​ได้งานทำ​ที่ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์แห่งนี้ ก็เลย​ขนของย้ายเข้ามาอยู่​เสียเลย​ บ้านพักก็อยู่​ด้านหลังนี่เอง ขณะนี้ลุงเบี้ยว​กับป้าบุญมา​เขา​กำลัง​ไปจัดสถาน​ที่ให้อยู่​ค่ะ​"

"ยินดีด้วยค่ะ​​ที่คุณหมอ​ได้งานใหม่​ที่นี่ อากาศเย็นสบายดีมากเลย​นะคะ​"

"ใช่..มาครั้งแรกดิฉันยังชอบเลย​นะคะ​ เอ้อ..​เมื่อครั้งก่อนดิฉันแวะ​ไปรับคุณอัมพิกา​ที่โรงแรมบางแสนบีชก็ปรากฏว่าคุณ​ได้เช็คเอ๊าท์ออก​ไปก่อนแล้ว​ กะว่า​จะชวนคุณมา​ที่นี่ด้วยกันตาม​ที่​ได้นัดแนะกันไว้ ดิฉันเลย​​ต้องมา​กับคุณดาวเรือง คุณกำจร​และคุณทวีศักดิ์กันตามลำพัง ​แต่พอมาถึง​ที่นี่ถึง​ได้รู้ว่าคุณล่วงหน้ามา​ที่นี่ก่อนพวกเราแล้ว​หนึ่ง​วัน"

"อัมพิกา​ต้องขอโทษคุณหมอด้วย​เป็นอย่างมากนะคะ​ ​ที่ไม่​ได้แวะบอกคุณหมอก่อนว่า​จะเช็คเอ๊าท์​ที่โรงแรม​และเดินทางมาทำธุระด่วน​กับคุณป้าของอัมพิกา​ที่แก่งหางแมว พอมาแล้ว​ก็เลย​ถือโอกาสเลย​แวะเยี่ยมคุณเด็ดดวง​เขา​ที่นี่เสียในคราวเดียวกัน"

"คุณอัมพิกาคง​จะยังไม่ทราบสินะคะ​ว่าคุณอำนวย​ที่​ไปส่งดิฉันวันนั้น​​ได้เสียชีวิตแล้ว​?"

"อัมพิกายังไม่ทราบเลย​ล่ะค่ะ​ ​เขา​เป็นอะไร​ตายคะ​!?"

"ถูกยิงตายค่ะ​ คุณอำนวยถูกยิงตาย​พร้อม​กับคุณศรชัยหลังจาก​เขา​ได้มาส่งคุณเด็ดดวง​ที่นี่แล้ว​ กลับ​ไปจาก​ที่นี่วันเดียวพวก​เขาก็โดนยิง"

"พวก​เขาโดนยิง​ที่ไหนกันคะ​?"

"​ที่ระยอง"

"แหม..น่าสงสารจริงๆ​นะคะ​ คนดีๆ​เห็นกันอยู่​แหม็บๆ​แท้ๆ​ทำกัน​ได้ลงคอรุนแรงอะไร​กันถึงเพียงนี้ พูดแล้ว​คิดถึงคุณเด็ดดวง..คุณหมอพบ​กับคุณเด็ดดวงหรือยังคะ​?"

"ยังเลย​ค่ะ​ ​เพราะตอน​ที่มาถึงนั้น​สารวัตรสัญชัย​เขาอยู่​ด้วย เลย​ไม่มี​ใครกล้าถามถึง​เขากันเลย​สักคน"

"คงมีเพียงสารวัตรสัญชัย​กับทีมงานของ​เขาเท่านั้น​กระมังคะ​​ที่ยังไม่รู้เรื่อง​การล่องหนหายตัวของคุณเด็ดดวง?"

"ค่ะ​..พวกตำรวจ​เขายังไม่มี​ใครระแคะ​ระคายเกี่ยว​กับเรื่อง​นี้กันเลย​สักคน"

"ทำอย่างไรเราถึง​จะพบ​กับคุณเด็ดดวงกัน​ได้ล่ะคะ​นี่?"

"คง​จะ​ต้องลองเลียบๆ​เคียงๆ​ถามสองตายายนั่นดูว่า​เขายังอยู่​​ที่นี่หรือเปล่า?"

"ดีเหมือนกันค่ะ​!"

ขณะนั้น​ลุงเบี้ยว​และนางบุญมาก็เดินกลับจากบ้านพักของหมอลิซ่า แฟรี่ ภายหลังจาก​ที่​ได้จัดห้องพักอาศัยให้เสร็จเรียบร้อย​แล้ว​ ​ทั้งคู่​กำลังก้าวเข้ามาในห้องรับรองแขก​พอดี

"สวัสดีค่ะ​ลุงเบี้ยว​และป้าบุญมา"

"สวัสดีครับ​คุณหนูเอ้อ..อัมพิกา"

"สวัสดีค่ะ​คุณหนูอัมพิกา!"

"แหม​กำลังพูดถึงอยู่​ทีเดียว"

"มีอะไร​​จะให้ผมรับ​ใช้หรือครับ​คุณหนูอัมพิกา?"

"คุณเด็ดดวง​เป็นอย่างไรบ้าง​ล่ะคะ​ลุงเบี้ยว?"

หน้าของลุงเบี้ยวเริ่มถอดสีทันที​เมื่ออัมพิกาเอ่ยชื่อของเด็ดดวงให้แก​ได้ยิน ลุงเบี้ยวทำท่าทางตีหน้าปูเลี่ยนๆ​อย่างไรชอบกล

"เอ้อ..คุณเด็ดดวงหรือครับ​ คน​ที่พักอยู่​ในห้องใต้ดินนั่นใช่ไหมครับ​คุณหนูอัมพิกา?"

"จ๊ะ​..คนนั้น​นั่นแหละ​จ๊ะ​ ลุงเห็น​เขาบ้างหรือเปล่า?"

"เห็น..เอ๊ย..ไม่เห็นหรอกครับ​ ​แต่​เขายังก็ยังคงอยู่​​ที่ในห้องใต้ดินนั่นแหละ​ครับ​"

"ช่วยพาอัมพิกา​กับคุณหมอ​ไปพบ​เขาหน่อย​​ได้ไหมค่ะ​?"

"คีย์การ์ดอยู่​​ที่ท่านศาสตราจารย์​กับแม่บุญมา ลองถามแม่บุญมา​เขาดู​เอาเองก็แล้ว​กัน ​เพราะ​เขา​เป็นคนเข้านอกออกใน​ได้ทุก​ที่"

"ทีเรื่อง​อย่างนี้ล่ะรีบโบ้ยให้ฉันทีเดียวเลย​นะตาเบี้ยว?"

"ไม่ใช่โบ้ย..​แต่กูพูด​ความจริงนี่หว่า"

"หาเรื่อง​หลบฉาก​เพราะกลัวผีก็บอกมาเถอะตาเบี้ยวเอ๊ย?"

"ผีอะไร​หรือค่ะ​ มีผีด้วยหรือค่ะ​นี่?"

"ไม่ใช่ผีเผออะไร​หรอกค่ะ​คุณหมอ ตาเบี้ยวมันประสาทหลอน​ไปเองเท่านั้น​แหละ​ค่ะ​ อย่า​ไปฟังคนขวัญอ่อนพรรค์นั้น​หน่อย​เลย​ เดี๋ยวเราก็​จะพลอยประสาทกินตาม​ไปด้วยเท่านั้น​เอง"

"แหม..โล่งอก​ไปทีนึกว่ามีผีจริงๆ​ เรื่อง​วิญญาณนี่บางทีก็น่ากลัวอยู่​เหมือนกัน ทำ​เอาคนตบะแตก​เป็นบ้า​เป็นหลังบวมๆ​บ๊องๆ​​ไปหลายคนแล้ว​นะคะ​ ถึงหมอเองไม่ค่อย​จะเชื่อ​แต่ก็ไม่อยากเจอเหมือนกัน"

"เห็นไหมวะแม่บุญมา ขนาดแหม่ม​เขา​เป็นถึงคุณหมอ​เป็นดอกเตอร์​เขายังยอมเชื่อเลย​ว่าวิญญาณหรือผีนั้น​มีจริง แล้ว​​จะไม่ให้กูปอดแหก​ไป​ได้อย่างไรกันวะ?"

"ฟังพูดเข้าแน่ะตาเบี๊ยวเอ๊ย ยิ่งพูดยิ่งชักใบให้เรือเสีย​ไปกันใหญ่เชียวนะแกนี่ ฉันน่ะอยาก​จะทุบแกสักเปรี้ยงนัก!"

"แล้ว​คุณป้า​จะพาเรา​ไปพบคุณเด็ดดวง​ได้หรือเปล่าค่ะ​?"

"คุณเด็ดดวง​เขาอยู่​ในห้องใต้ดิน​กับท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์ ​กำลังวิจัยหรือทดลองสารอะไร​กันอยู่​ก็ไม่รู้ เดี๋ยวอีฉัน​จะลง​ไปดูก่อนซิว่าท่านพอ​ที่ว่างกันบ้างหรือยัง?"

"​ถ้าลำบากอัมพิกาก็ไม่อยากรบกวน​เขาหรอกค่ะ​ ปล่อยให้​เขาทดลองกันให้สบาย ​จะ​ได้ไม่มี​ใคร​ไปรบกวน"

"​แต่อีฉันก็มีหน้า​ที่​ที่​จะ​ต้องลง​ไปดูแล​ความเรียบร้อย​อยู่​ดี เดี๋ยวอีฉัน​จะขึ้น​มารายงานให้ทราบนะคะ​ว่าพวกท่าน​กำลังทำอะไร​กันอยู่​ ดีไหมค่ะ​?"

"ขอบคุณมากค่ะ​คุณป้า"

"ไม่​เป็นไรหรอกค่ะ​คุณหนู ​เพราะถึงอย่างไรอีฉันก็​ต้องลง​ไปห้องใต้ดินอยู่​แล้ว​ ​แต่อยาก​จะบอกอะไร​ให้อย่างหนึ่ง​นะคะ​ว่าท่านศาสตราจารย์ท่านสั่งนักสั่งหนาว่าอย่าให้เรื่อง​เหล่านี้รู้​ไปถึงหูพวกสารวัตรหรือพวกตำรวจ​ได้เลย​ทีเดียว ท่านถือว่า​เป็น​ความลับสุดยอด แค่​ที่รู้ๆ​กันอยู่​ไม่กี่คนเนี่ยก็เสี่ยงพออยู่​แล้ว​"

"เรื่อง​นั้น​พวกเราทราบดีค่ะ​คุณป้า ขออย่า​ได้กังวล​ไปเลย​ ​โดยเฉพาะใน​เมื่อพวกเราก็มีคน​ที่พวกเราฝาก​ความหวังไว้​กับการวิจัยของท่านศาสตราจารย์แฝดอยู่​​ทั้งคน"

"โปรดกรุณารออีฉันสักครู่นะคะ​ ประเดี๋ยวดิฉันขึ้น​มาค่ะ​"

พูดจบนางบุญมาก็ผละเดินเข้าห้องด้านในสู่ทางลง​ไปยังห้องใต้ดินทันที!

พอลงมาสุดบันไดเลี้ยวซ้ายมาถึงประตูห้องประชุม นางบุญมาก็กดออดให้สัญญาณแสดง​ความประสงค์​ที่​จะเข้า​ไปข้างใน​โดยโผล่หน้าให้เห็นทางกล้องวงจรปิด​ซึ่งภาพใบหน้าของนาง​จะ​ไปปรากฏบนจอมอนิเตอร์ด้านในว่านาง​คือผู้ใด

นางบุญมารออยู่​ครู่ใหญ่ก็ไม่มีเสียงสัญญาณตอบรับใดๆ​​ทั้งสิ้น ทำราว​กับว่าไม่มีผู้ใดอยู่​ภายในห้องเลย​สักคนกระนั้น​ นางจึงล้วงคีย์การ์ดประจำตัวแหย่เข้า​ไปในช่องเสียบสำหรับเปิดประตู

ทันที​ที่ประตูเปิดออก นางก็รีบก้าวเข้า​ไปด้านใน ภาพ​ที่เห็นปรากฏอยู่​เบื้องหน้าทำให้นางบุญมาตกตะลึงถึงขนาดทำให้นางอ้าปากค้างยืนนิ่งไม่ไหวติง...​

ท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์นั่งฟุบหน้าอยู่​บนโต๊ะกลางห้อง แขนข้างหนึ่ง​เหยียดชูขึ้น​เหนือศีรษะราบ​ไป​กับพื้นโต๊ะ ในขณะ​ที่แขนอีกข้างหนึ่ง​ห้อยลงข้างลำตัว...​

เสียงกรนดังสนั่นหวั่นไหว...​


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2825 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน ปริศนาห้องใต้ดิน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๑๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-14940 ], [213.103.139.97]
เมื่อวันที่ : ๒๕ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๖.๓๒ น.

ตอนนี้ตั้งชื่อยากจังค่ะ​​ ลุงปิง ​​เพราะไม่มีจุดเน้น​​เป็นพิเศษ มีเสียงปืนสองครั้ง ตำรวจจาก​​ไป สองอนงค์เจอหน้ากัน ผีในห้องใต้ดิน ศาสตราจารย์เมาพับ...​​.. ​​ต้องเกาหัวแกรก ๆ​​ เลย​​ค่ะ​​...​​..

"ปริศนาห้องใต้ดิน" ก็แล้ว​​กันค่ะ​​ ​​เพราะดูเหมือนห้องใต้ดิน​​จะ​​เป็นคีย์ของบทนี้...​​.

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14945 ], [58.10.216.72]
เมื่อวันที่ : ๒๖ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๐.๓๒ น.

ฟังดูลึกลับดีครับ​​ "ปริศนาห้องใต้ดิน"

ขอบคุณครับ​​คุณรจนา...​​

​​แต่ตอน​​ที่ ๓๔ ยังไม่มี​​ใครตั้งชื่อเข้ามาเลย​​นะครับ​​...​​อิ..อิ...​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น