นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #33
ปักษิณ
..."ถูก​ต้องแล้ว​ครับ​ท่านสารวัตร ผู้รับของ​คือตาผัน...​" "ตายละวา! ตอนนี้ผม​กำลังให้จ่าฉะอ้อน​เขา​ไปด้อมๆ​มองๆ​​ที่บ้านตาผัน​เพื่อ​จะสืบหาเบาะ...

ตอน : เบื้องหลังคู่อริ

คลิกดูภาพขยาย
"ถูก​ต้องแล้ว​ครับ​ท่านสารวัตร ผู้รับของ​คือตาผัน...​"

"ตายละวา! ตอนนี้ผม​กำลังให้จ่าฉะอ้อน​เขา​ไปด้อมๆ​มองๆ​​ที่บ้านตาผัน​เพื่อ​จะสืบหาเบาะแสของนายเด็ดดวงอยู่​​พอดี"

"อะไร​ทำให้สารวัตรคิดว่านายเด็ดดวงยังคงวนเวียนอยู่​แถวนี้ล่ะครับ​?"

"เหตุการณ์ สิ่งแวดล้อม ​และผู้คน​ที่เกี่ยวข้อง​กับ​เขา ต่างพากันมุ่งมา​ที่นี่​เป็นพิเศษจนน่าผิดสังเกต ​เมื่อท่านศาสตราจารย์ยืนยันว่า​เขาไม่​ได้อยู่​​ที่นี่ก็ไม่เห็นน่า​จะ​ต้องเดือดร้อนเลย​นี่ครับ​?"

"อย่างนั้น​ก็ตามใจ เชิญสารวัตรติดตามสืบสวน​และค้นหาตามสบายเลย​นะครับ​"

"ขอบคุณครับ​ท่านศาสตราจารย์​ที่ให้​ความร่วมมือ​เป็นอย่างดี"

"ผมขอถามอะไร​สารวัตรอีกสักอย่างหนึ่ง​​ได้ไหมครับ​?"

"ยินดีครับ​ท่านศาสตราจารย์ ถามหลายอย่างก็​ได้ ผม​พร้อม​ที่​จะให้​ความกระจ่างเสมอ​ถ้าผม​สามารถทำ​ได้"

"ถามจริงๆ​เถอะนะว่าคุณ​กับนายเด็ดดวงนี่เคยรู้จักสนิทสนมกันมาก่อนหรือเปล่าครับ​?"

"ทำไมท่านศาสตราจารย์ถึง​ได้คิดว่าผมรู้จักมักคุ้นกัน​กับนายเด็ดดวงดีล่ะครับ​?"

"ก็​เพราะว่าผมเห็นท่านสารวัตรเกาะติดคดีของนายคนนี้ไม่ยอมปล่อย ราว​กับ​เป็นเงาตามตัว​เขาเลย​ทีเดียวนะซีครับ​"

"​คือ​เขา​เป็นผู้ร้ายหรือฆาตกรคนสำคัญ​ที่ก่อคดีสังหารโหดหลายคดีนะครับ​ ​และผมก็บังเอิญ​เป็นผู้​ที่​ได้รับมอบหมายให้สืบสวน​เพื่อคลี่คลายคดีนี้​โดยตรง​เป็นพิเศษ"

"​แต่​ที่น่าสงสัยอีกอย่างก็​คือสารวัตรรู้จักนิสัยใจคอ ​ความเคลื่อนไหวของ​เขาอยู่​ตลอดเวลา ไม่ว่า​เขา​จะทำอะไร​คิดอะไร​ดูเหมือนสารวัตร​จะไล่ตาม​เขาทันเกือบ​ทั้งหมด"

"​ใครบอกท่านศาสตราจารย์หรือครับว่า​​เขาคิดอะไร​​และผมคิดอะไร​?"

"ไม่รู้สิ ผมอาจ​จะคิดมาก​ไปเองก็​ได้เลย​จินตนาการเพ้อเจ้อ​ไปนะครับ​!"

"อัน​ที่จริงผมก็แค่​ใช้วิชาจิตวิทยาในการสมมติว่า​ถ้าผม​เป็นนายเด็ดดวงผม​จะทำอย่างไรหนีอย่างไร​และแก้ปัญหาเฉพาะหน้า​ได้อย่างไร ก็เพียงเท่านั้น​เองแหละ​ครับ​ ​ส่วนเรื่อง​ทางหนีทีไล่ว่า​เขา​จะหนีรอด​ได้หรือไม่ก็​เป็น​ความ​สามารถเฉพาะตัวของ​เขาเอง​ที่ไม่มี​ใคร​สามารถลอกเรียนแบบ​ได้"

"สารวัตรพูดเหมือน​กับ​พระอริยสงฆ์​ที่ท่านนั่งทางในทำสมาธิอ่านใจทายใจกันอย่างไรอย่างนั้น​เลย​นะครับ​เนี่ย?"

"ผมไม่ทราบหรอกครับว่า​​พระท่านทำ​ได้อย่างไร ​แต่สำหรับผม​และนายเด็ดดวงนั้น​มันเปรียบเสมือน​กับการเล่นโปลิศจับขโมยหรือเล่น​พระเอกผู้ร้ายในสมัยเด็กๆ​กันมากกว่านะครับ​ท่านศาสตราจารย์"

"ผมพอ​จะเข้าใจ​ที่สารวัตรพูดมา​ทั้งหมดแล้ว​ล่ะครับ​ ​แต่มันยังข้องใจอยู่​ว่าคน​ที่ไม่รู้จักมักคุ้นกันมาก่อนเนี่ย ​จะเข้าอกเข้าใจกันอย่างลึกซึ้งถึง​ความคิด​ความอ่านของอีกฝ่ายหนึ่ง​​ได้อย่างไรกัน?"

"แหม..ท่านศาสตราจารย์คิดเลย​​ไปไกลขนาดนั้น​ สมแล้ว​​กับ​ที่​เป็นยอดนักวิทยาศาสตร์มหัศจรรย์ขั้นสมองกลเสียจริงๆ​เชียวครับ​นี่!?"

"ก็แล้ว​มันจริงอย่าง​ที่ผมพูดหรือเปล่าเล่าครับ​..สารวัตร?"

"​เอาล่ะครับ​..ผมยอมแพ้ท่านศาสตราจารย์!"

"งั้นก็แสดงว่า​ที่ผมสังหรณ์ใจมา​ทั้งหมดนั้น​มัน​เป็น​ความจริงสินะครับ​?"

"ถูก​ต้องแล้ว​ครับ​ท่านศาสตราจารย์ ผม​กับนายเด็ดดวงเคยรู้จักสนิทสนมกันมาก่อนจริงอย่าง​ที่ท่านศาสตราจารย์คาดคะ​เนไว้ตั้งแต่แรก!"

"เรียนมาด้วยกันหรือ?"

"ครับ​ท่านศาสตราจารย์ เราสองคน​เป็น​เพื่อนรักกัน เรียน​และเติบโตมาด้วยกัน ​ไปเ​ที่ยวหัวหกก้นขวิดมาด้วยกัน มาแยกกัน​เอาตอน​ที่ผมเข้าโรงเรียนนายร้อยตำรวจนี่แหละ​ครับ​"

"จริงอย่าง​ที่ผมคิดไว้ไม่มีผิดเลย​ ​ระหว่าง​ที่ไล่ตามจับกันเนี่ย สารวัตรเคยจับตัว​เขา​ได้สักครั้งไหมครับ​?"

"​เขาเคยจนมุมผมครั้งหนึ่ง​ ​เมื่อสมัย​ที่​เขา​ต้องคดีครั้งแรกๆ​หลายปีมาแล้ว​ ผมเกือบ​จะจับ​เขา​ได้อยู่​แล้ว​ทีเดียวเชียว.."

"​เขารอดมา​ได้อย่างไรหรือครับ​?"

"เหตุเกิดในวันงาน​แต่งงานของดาวเรืองน้องสาวของ​เขา ณ บ้านโรงโป๊ะ​ที่สถานพักฟื้นบางละมุง"

"ใช่น้องสาวของ​เขา​ที่ชื่อดาวเรืองเคยมาตามหาพี่ชายของเธอ​ที่นี่​กับหมอแหม่ม​ที่ชื่อลิซ่า แฟรี่"

"สายสืบของผมก็เคยบอกเรื่อง​นี้​กับผมอย่างนั้น​เหมือนกัน"

"แสดงว่าสารวัตรรู้ทุกย่างก้าวของคนใกล้ชิดนายเด็ดดวงอยู่​ตลอดเวลาเลย​ซีนะ?"

"มัน​เป็นอาชีพของผมนะครับ​ท่านศาสตราจารย์"

"เล่าต่อ​ไปซิ ว่านายเด็ดดวงเล็ดลอดจากการจับกุมของคุณในครั้งนั้น​​ไป​ได้อย่างไรกัน?"

"ผม​เป็นคนหนึ่ง​​ที่​ได้รับการ์ดเชิญเช่นเดียว​กับคนอื่นๆ​ ​ทั้งนี้​เพราะเรานับถือกันเสมือนญาติสนิท ​เพราะผม​เป็น​เพื่อนรักกัน​กับพี่ชายของเจ้าสาว วันรดน้ำสังข์เด็ดดวง​เขาเข้ามาในงานเพียงคนเดียว ในตอน​ที่​เขา​กำลังรดน้ำสังข์​และกล่าวอะไร​​กับคู่บ่าวสาวอยู่​นั้น​ผมก็เตรียม​ที่​จะ​เป็นคนเข้า​ไปสวมกุญแจมือ​เขาอยู่​แล้ว​ทีเดียว.."

"​เขาหันมาเห็นคุณเข้าก่อน​พอดีเลย​ทำให้​เขาหลบหนี​ได้ทัน อย่างนั้น​ใช่ไหมครับ​สารวัตร?"

"ไม่ใช่หรอกครับ​ คน​ที่เห็นผมก็​คือดาวเรือง​ซึ่งเธอเปรียบ​ได้เท่า​กับน้องสาวของผมคนหนึ่ง​ ดวงตาของเธอ​ที่มองมายังผมนั้น​มันเหมือน​กับ​จะขอวิงวอนให้เมตตาละเว้นการจับกุมพี่ชายคนเดียวของเธอ ​เพราะวันนั้น​​เป็นวัน​ที่น้องสาว​ที่น่ารักของพวกเรา​จะมี​ความสุข​เนื่องในงานมงคลสมรส มือ​ที่​กำลังรอรับน้ำสังข์อยู่​นั้น​สั่นสะท้านจนเห็น​ได้ชัด ผมจึงจำ​ต้องเปลี่ยนใจจากกุญแจมือ​เป็นรดน้ำสังข์ให้ดาวเรืองแทน จำ​ได้ว่าวันนั้น​ผมอวยพรให้เธอว่า พี่ชายคนนี้ยินดี​ที่​จะยืดเวลาแห่งอิสรภาพของเด็ดดวง​เพื่อมอบ​เป็นของขวัญในงานวิวาห์มงคลของเธอ"

"​ที่สารวัตรพูดแสดง​ความรู้สึกของมนุษย์ปุถุชนออกมาเนี่ย ทำให้บ่อน้ำตาของผมตื้นขึ้น​มาทันทีเลย​ละครับ​"

คำพูดของสารวัตรสัญชัยทำให้น้ำตาของลุงเบี้ยวเอ่อคลอออกมาจนเต็มเบ้าไหลล้นตามร่องแก้ม​เป็นทาง ในขณะเดียวกัน​กับ​ที่นางบุญมาเพียง​แต่ยืนทำตาแดงๆ​เท่านั้น​ ​ส่วนจ่าทองเปลวกลับจ้องมองหน้าผู้บังคับบัญชาด้วยสายตาแสดง​ความนับถืออย่างเปี่ยมล้น

"ผมยอมรับว่าผมละเว้น​การปฏิบัติหน้า​ที่​ที่ควรกระทำด้วย​ความตั้งใจ นี่กระมังครับ​​ที่อาจ​เป็นสาเหตุหนึ่ง​ทำให้ผมเกาะติด​กับคดีของเด็ดดวงตลอดมา​โดยไม่ยอมปล่อย​ไปให้คดีหลุด​ไปตกอยู่​ในมือของผู้อื่น"

"​แต่ผมว่าจริงๆ​แล้ว​สารวัตรกลัวว่าผู้อื่น​ที่มาทำคดี​จะทำให้สารวัตรเสียใจมากกว่า​ที่ไม่​ได้ทำหน้า​ที่ในฐานะ​เพื่อนทีดี ​ที่อาจ​จะช่วยผ่อนร้ายให้กลาย​เป็นดีหรือหนัก​เป็นเบาลง​ได้บ้าง ผมพูดถูกไหมครับ​?"

"ไม่รู้สิ ผมเองก็ยังไม่รู้เลย​ว่า​ถ้าประจันหน้ากันจริงๆ​ เรา​ทั้งคู่​จะปฏิบัติตัวกันอย่างไร?"

"เห็นที​จะ​ต้องปล่อยให้​เป็น​ไปตาม​แต่บุญ​แต่กรรมก็แล้ว​กันนะครับ​สารวัตร ​เมื่อเวลานั้น​มาถึง มันก็อาจ​จะจัดการทุกอย่างให้ลงตัว​ได้เองนั่นแหละ​ครับ​ อย่า​ไปเครียด​กับมันหน่อย​เลย​ครับ​"

"ครับ​..ผมก็คิดไว้ว่า​จะปล่อยให้มัน​เป็น​ไปอย่างนั้น​เหมือนกัน!"

"ดีแล้ว​ล่ะ​ที่สารวัตรคิด​ได้เช่นนั้น​!"

"มี​ใครมาอีกล่ะครับ​นั่น..ท่านศาสตราจารย์รอง?" ลุงเบี้ยวชี้มือ​ไปทางประตูทางเข้าศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์

รถปิ๊กอัพไทรทันของทวีศักดิ์บรรทุกของมาเต็มหลังรถราว​กับ​จะย้ายบ้านกระนั้น​ ​ที่หน้ารถมีหญิงสาวชาวยุโรปนั่งมาด้วย ​ซึ่งเธอก็​คือหมอแหม่มลิซ่า แฟรี่นั่นเอง

ทวีศักดิ์รับอาสา​ที่​จะช่วยเธอขนย้ายสัมภาระในครั้งนี้ด้วย​ความเต็มใจ!

ศาสตราจารย์รองฤทธิ์ยิ้มหน้าบาน​เมื่อเห็นหน้าลิซ่า แฟรี่...​

"ยินดีต้อนรับสู่บ้านขุนซ่องคุณหมอลิซ่า แฟรี่!"

"ขอบคุณค่ะ​ท่านศาสตราจารย์..อ้า...​"

"รองฤทธิ์ครับ​ ​ส่วนพี่ชายของผมท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์​กำลังพักผ่อนอยู่​ในห้องนอนของ​เขานะครับ​"

"ท่าน​ทั้งสองนี่หน้าตาเหมือนกันยังกะแกะ จนดิฉันแยกไม่ออกเลย​ล่ะค่ะ​"

"คุณหมอแฟรี่มาอยู่​​ที่นี่นานๆ​เข้าก็​จะชิน​ไปเองแหละ​ครับ​ ดูอย่างลุง​กับป้าสองคนนี่สิ พอ​ได้ยินเสียงผมเดินมาก็แทบ​จะบอก​ได้เลย​ว่า​คือ​ใครกันแน่แฝดพี่หรือแฝดน้อง อย่ากังวล​ไปเลย​ครับ​..เอ้านี่ลุงเบี้ยว.."

"ครับ​ผม"

"ช่วยคุณหมอแฟรี่​เขาขนของย้ายของหน่อย​นะครับ​ ย้ายเข้าบ้านพักหลังเล็ก​ที่อยู่​ด้านหลังศูนย์วิจัยฯ ป้าบุญมาจัดการตระเตรียมไว้ให้คุณหมอ​เขาเรียบร้อย​แล้ว​ใช่ไหมป้า?"

"เรียบร้อย​แล้ว​ค่ะ​..​ไปตาเบี้ยวเดี๋ยวฉัน​จะช่วยแกขนของเอง เชิญคุณหมอ​กับคุณทวีศักดิ์พักผ่อนก่อนเถอะค่ะ​ อีฉันเตรียมยกน้ำท่ามาตั้งให้​ที่ในห้องรับรองแขกแล้ว​ล่ะค่ะ​ เชิญทุกคนเลย​ค่ะ​ ทางนี้เดี๋ยวอีฉันกะตาเบี้ยว​จะจัดการให้เรียบร้อย​ ไม่​ต้องห่วงหรอกค่ะ​"

"ดีเหมือนกันเชิญครับ​ทุกคน"

ศาสตราจารย์รองฤทธิ์กล่าว​พร้อม​กับผายมือเข้า​ไปทางห้องรับรองแขกของศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์บ้านขุนซ่อง...​

"สวัสดีคุณทวีศักดิ์" เสียงเอ่ยทักจากคน​ที่นั่งอยู่​ก่อนบนโซฟาไม้มะค่าผ่าครึ่ง

"อ้าว..ท่านสารวัตรก็มาด้วยหรือครับ​นี่!?"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2823 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน เบื้องหลังคู่อริ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๙๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-14873 ], [83.181.105.91]
เมื่อวันที่ : ๒๒ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๒.๔๓ น.

ซึ้งค่ะ​​ แหม อยากรู้จังว่าสารวัตรสัญชัย​​แต่งงานหรือยัง? คง​​จะรูปหล่อไม่เบา...​​.(เหมือนลุงปิงตอนหนุ่ม ๆ​​ คริคริ)

ลุงปิงนี่เข้าใจผูกเงื่อนงำให้ทุกคนเข้าใกล้ผูกพันกันอย่างคาดไม่ถึงจริง ๆ​​ ค่ะ​​

ขอตั้งชื่อว่า "ของขวัญวัน​​แต่งงาน" ​​เพราะ​​เป็นของขวัญสุดพิเศษสำหรับดาวเรืองจริง ๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva [C-14874 ], [83.181.105.91]
เมื่อวันที่ : ๒๒ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๒.๔๔ น.

อิอิ ขอแซวท่านศาสตราจารย์​​ทั้งสองหน่อย​​ว่า ศีลข้อมุสาฯขาดกระจุยแหว่งวิ่น​​เพราะเด็ดดวงเลย​​นะคะ​​นี่...​​.

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : fishbud [C-14876 ], [206.227.160.12]
เมื่อวันที่ : ๒๒ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๒.๕๖ น.

"เบื้องหลังคู่อริ"

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ปักษิณ [C-14899 ], [58.10.216.66]
เมื่อวันที่ : ๒๓ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๐.๔๙ น.

สวัสดีครับ​​คุณRotjana Geneva & คุณfishbud

​​ได้ยินสารวัตรสัญชัยจาม..ฮัดเช้ย! ดังมา​​แต่ไกล...​​
ท่านศ.Fadek & ศ.Fadrongศีลขาดหมด​​ทั้งข้อมุสาฯ​​และข้อสุราเมรัยฯ...​​อิ อิ

สำหรับตอนนี้​​ระหว่าง "ของขวัญวัน​​แต่งงาน" ​​และ "เบื้องหลังคู่อริ" ตัดสินใจลำบากครับ​​..​​แต่ก็​​ต้องเลือก...​​

ขอเลือก "เบื้องหลังคู่อริ" ของคุณfishbud ก็แล้ว​​กันนะครับ​​...​​

ขอบคุณ​​ทั้งสองท่านนะครับ​​..​​ที่ติดตามอ่าน​​และให้​​กำลังใจตลอดมา...​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : Rotjana Geneva [C-14922 ], [213.103.148.164]
เมื่อวันที่ : ๒๔ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๒.๔๗ น.

"เบื้องหลังคู่อริ" ดี​​ที่สุดแล้ว​​ เห็นด้วยค่ะ​​

เก็บ "ของขวัญวัน​​แต่งงาน" ไว้ตอนงาน​​แต่งของเด็ดดวงก็​​ได้นะคะ​​ คิกคิก

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น