นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #32
ปักษิณ
..."พอเห็นชุดเสื้อผ้าแล้ว​ ตาผัน​เขาพูดว่าอย่างไรบ้าง​ล่ะพี่เบี้ยว?" "ไม่เห็นแกพูดอะไร​เลย​สักคำ แง้มดูแล้ว​ก็​ได้​แต่ยิ้มๆ​ จากนั้น​ก็พากูไ...

ตอน : สัญชัยตามติด

คลิกดูภาพขยาย
"พอเห็นชุดเสื้อผ้าแล้ว​ ตาผัน​เขาพูดว่าอย่างไรบ้าง​ล่ะพี่เบี้ยว?"

"ไม่เห็นแกพูดอะไร​เลย​สักคำ แง้มดูแล้ว​ก็​ได้​แต่ยิ้มๆ​ จากนั้น​ก็พากู​ไป​เอากระทายใส่ลองกอง​ที่นอกชาน"

"ไม่พูดอะไร​สักคำเลย​หรือ?"

"ก็แค่บอก​กับกูว่าเก็บลองกองมาจากต้น​ที่ปลูกอยู่​ติดชาย​เขาหลังสวนนู่น ​เป็นพันธุ์ตันหยงมัสแท้ๆ​.."

"บอกแค่นั้น​เองหรือ?"

"แม่บุญมาฟังต่อให้จบเสียก่อนซิ แล้ว​จึงค่อยซักต่อ.."

"จ๊ะ​..พูดต่อ​ไปเถอะพ่อเบี้ยว!"

"แกบิออกให้กูชิมสองสามลูก โอ้โฮ..มันช่างหวานฉ่ำหอมอร่อยอย่าง​ที่ไม่เคยลิ้มรสลองกอง​ที่ไหนมาก่อนเลย​ ​และยังบอกกูอีกด้วยว่า​ได้กิ่งต้นตอพันธุ์แท้มาจากแหล่งดั้งเดิม​โดยตรงของตำบลตันหยงมัส อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาสโน่นแน่ะ"

"ชิมสองสามลูกแค่นั้น​เองหรือ?"

"ชิมนะใช่แค่สองสามลูกเอง ​แต่นั่งบินั่งแกะกินต่ออีกสามพวงช่อใหญ่ๆ​งามๆ​ลูกเป้งๆ​​ทั้งนั้น​ เหมือนกัน​กับในถาด​ที่ยก​ไปให้ท่านศาสตราจารย์​กับนายเด็ดดวงคนนั้น​ไม่ผิดกันเลย​จนนิดเดียว"

"แหม..พี่เบี้ยวพูดเสียจนฉันพลอยน้ำลายไหลอยากชิม​ไปด้วยเลย​ทีเดียว เห็นที​จะ​ต้องเข้า​ไปคุยกันต่อใกล้ๆ​กระทายลองกองเสียละมั้งนี่?"

"เดี๋ยวอย่าเพิ่งลุก​ไป..รถ​ใครเลี้ยวเข้าประตูมาโน่น!"

นางบุญมาหันหน้าเหลียวกลับ​ไปมองทางประตูหน้าศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์บ้านขุนซ่องตามคำพูดของลุงเบี้ยวทันที

หล่อนทำตาเบิกโพลง​เมื่อเห็นว่า​เป็นรถนาวาราของสารวัตรสัญชัย​และคณะเจ้าหน้า​ที่ตำรวจจากกองปราบปรามพิเศษของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ!

"ตำรวจมา เร็วตาเบี้ยว แกรีบออก​ไปรับหน้าไว้ก่อนนะ เดี๋ยวฉัน​จะ​ไปเรียนให้ท่านศาสตราจารย์​ได้ทราบว่า​จะ​เอาอย่างไรกันดี!?"

"เออ..ไม่​ต้องห่วงทางนี้หรอก เดี๋ยวกูจัดการเอง รีบลง​ไปบอกท่านศาสตราจารย์เร็วๆ​เข้าเถอะแม่บุญมา"

กล่าวจบลุงเบี้ยวก็เดินออกมาจากห้องรับรอง ในขณะเดียวกัน​กับ​ที่นางบุญมาแยกเดินลง​ไปยังห้องใต้ดินอย่างรีบร้อน

ลุงเบี้ยวก้าวลงบันไดมาหยุดยืนอยู่​ตรงหน้าระเบียงทางขึ้น​​เพื่อรอต้อนรับสารวัตรสัญชัย​และจ่าทองเปลว​ที่ติดตามมาคนเดียว ​ส่วนจ่าฉะอ้อนนั้น​ไม่​ได้มาด้วย ชายสูงวัยเอ่ยทักทายบนใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"สวัสดีครับ​ท่านสารวัตร​และสวัสดีจ่าทองเปลว..ทำไมวันนี้ถึง​ได้มา​เอาเสียตะวันบ่ายคล้อยจนเกือบค่ำอย่างนี้ล่ะครับ​?"

"หวัดดีลุงเบี้ยว พวกเราติดธุระสำคัญเลย​มา​เอาบ่ายมาก​ไปหน่อย​..นี่ผมมีของดีมาฝาก!"

จ่าทองเปลวบอก​พร้อม​กับชูถุงกระดาษสีน้ำตาลยื่นออกมาข้างหน้า

"ขอบคุณครับ​จ่า ขอบคุณสารวัตร​ที่​ได้กรุณา​เอาของดีมาฝาก อะแฮ้ม..อยากรู้จริงว่าของดีในถุงนี้มัน​คืออะไร​กันแน่"

"เปิดดูซิลุงเบี้ยว"

"โอ้โฮ..รีเจนซี่หรือครับ​เนี่ย?..แหมเรี่ยมเลย​"

"เห็นลุงเบี้ยวบอกว่าชอบ ก็เลย​ติดไม่ติดมือ​เอามาฝากในฐานคน​ที่รู้จักมักคุ้นกันแล้ว​ ​และ​โดยเฉพาะ​เป็นคนคอเดียวกันเสียด้วย"

"กระเดี๋ยวผมขอ​เอา​ไปซ่อนแม่เสือบุญมา​เขาก่อน​ที่ตรงนู้น รอแป๊บนะครับ​"

พูดจบลุงเบี้ยวก็หนีบถุงกระดาษเดินเลี่ยง​เอา​ไปซุกไว้ในตู้เล็กๆ​ข้างประตูห้องทดลองวิทยาศาสตร์ แล้ว​ก็ทำไก๋เดินตัวตรงแหน็วกลับมา​ที่หน้าระเบียงตามเดิม

"เชิญสารวัตร​และจ่าในห้องรับรองแขกก่อนครับ​"

"วันนี้ทำไมถึง​ได้เงียบสนิทอย่างนี้ล่ะครับ​เนี่ย ลมเลิมไม่มีพัดใบไม้กระดิกเลย​สักนิด ท่านศาสตราจารย์​ทั้งสอง​ไปไหนเสียล่ะครับ​?" สารวัตรถาม​พร้อม​กับถอดหมวกแก๊ป​เอามาถือไว้

"ท่าน​กำลังพักผ่อนกันอยู่​ในห้อง ผมให้แม่บุญมา​เขา​ไปตามแล้ว​ล่ะครับ​"

"ลุงเบี้ยว​ได้ข่าวนายเด็ดดวงบ้างหรือเปล่า?"

"ไม่มีวี่แววอะไร​เลย​ครับ​ เอ๊ะ..วันนี้ทำไมจ่าฉะอ้อนถึงไม่มาด้วยล่ะครับ​?"

"อ๋อ..ผมให้จ่าฉะอ้อน​เขาแยก​ไปดูทางบ้านตาผัน​ที่ลุงเบี้ยวว่าแก​เป็นคนบ้า เผื่อ​จะเจออะไร​​เป็นเบาะแส​ได้บ้าง"

"​ไป​เมื่อไหร่ครับ​?" ลุงเบี้ยวใจหายวูบ​เมื่อ​ได้ยินชื่อตาผัน

"แยกกัน​ที่หน้าสามแยกก่อน​ที่​จะเลี้ยวเข้าศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์ด้านนอก​เมื่อสักครู่นี้เอง ​ที่ลุงเบี้ยวว่าแกบ้าเนี่ยพอ​จะพูด​กับแกรู้เรื่อง​บ้างไหม?"

"พอรู้เรื่อง​อยู่​ครับ​ ​แต่แก​เป็นคนพูดน้อย ​และสติสตังไม่ค่อย​จะดี ​ต้องค่อยพูดค่อยจา​กับแกนะครับ​ ผมเองก็เพิ่งกลับมาจากบ้านตาผัน​เมื่อสักพักมานี่"

"อ้าวยังงั้นหรือ..​เมื่อตะนี้กี้ท่าทางของตาผันแก​เป็นอย่างไรบ้าง​ล่ะ?"

"ก็ยังคุยดีอยู่​นะครับ​ แกยังสอยลองกองใส่กระทายฝากมาให้ท่านศาสตราจารย์แฝด​ทั้งสองด้วยเลย​ล่ะครับ​"

"อ้อ! แกปลูกลองกองด้วยหรือ?"

"ครับ​ลองกองพันธุ์ดีทีเดียวล่ะครับ​ ท่าทางแก​เป็นคนรักต้นหมากรากไม้ สวนแกเล็กนิดเดียว ​แต่ดูแลต้นไม้ทุกต้น​เป็นอย่างดี"

"ฟังพูดเหมือน​กับแกไม่​ได้บ้า ​แต่อาจบกพร่องทางจิตล่ะมั้งผมว่า?" สารวัตรสัญชัยให้ข้อสังเกต

"คง​จะยังงั้นละมั้งครับ​!"

"ขอถามลุงเบี้ยวหน่อย​ว่า​เมื่อคืนนี้ตอนดึกคุณอัมพิกามาทำไม​ที่นี่?"

"สารวัตรรู้​ได้อย่างไรว่า ​เมื่อคืนนี้หนูอัมพิกาเธอมา​ที่นี่?"

"ผมก็มีสายสืบของผมนะสิครับ​ ลุงเบี้ยว!"

"​เมื่อคืนผมเมานอนหลับ​เป็นตาย ผมไม่รู้เรื่อง​หรอกครับว่า​​ใคร​ไป​ใครมาบ้าง​เมื่อคืนนี้"

"แล้ว​ป้าบุญมาอยู่​​ที่ไหน​เมื่อคืนนี้ ลุงเบี้ยวรู้ไหมครับ​?"

"ท่านสารวัตรอยากรู้ว่าฉันอยู่​​ที่ไหน​เมื่อคืนนี้หรือค่ะ​?"

เสียงของผู้​ที่​กำลังถูกกล่าวขวัญดังขึ้น​ทางด้านหลัง นางบุญมา​และศาสตราจารย์รองฤทธิ์พากันเดินเข้ามาในห้องจากทางลับด้านข้าง

"สวัสดีครับ​ป้าบุญมา เอ้อ..สวัสดีครับ​ท่านศาสตราจารย์ ผม​กำลังถามลุงเบี้ยวเรื่อง​​ที่คุณอัมพิกาเธอเดินทางเข้ามา​ที่นี่ตอนดึกของ​เมื่อคืนนี้"

"ลุงเบี้ยวแกไม่รู้ไม่เห็นอะไร​ด้วยหรอกค่ะ​ อย่า​ไปถามแกเสียให้ยากเลย​ เมาตลอดวันออกอย่างนั้น​ ​เมื่อคืนนี้ก็เมาแผ่ตั้งกะกลับมายันแจ้งเลย​ทีเดียว สารวัตรมาถามอีฉันนี่ดีกว่านะคะ​"

"ป้าบุญมา​เป็นคนเปิดประตูรับคุณอัมพิกาใช่ไหม?"

"ใช่ค่ะ​"

"กี่โมงครับ​?"

"ประมาณตีหนึ่ง​ค่ะ​"

"มากันกี่คนครับ​?"

"คนเดียว"

"มาคนเดียว..เธอมาทำไมละครับ​กลางคืนดึกๆ​ดื่นๆ​ออกอย่างนั้น​?"

"มีคนฝากของสำคัญให้เธอ​เอามาให้ภายในคืนนั้น​ให้​ได้ค่ะ​"

"​ใครฝากมาครับ​?"

"อีฉันไม่ทราบค่ะ​"

"ฝากให้​ใครหรือ?"

"ฝากให้ศาสตราจารย์เอกวิทย์ค่ะ​"

"ขอประทานโทษ..ท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์​ไปไหนแล้ว​ล่ะครับ​นี่?"

"นอนพักผ่อนอยู่​ในห้องของท่านค่ะ​!"

"ของ​ที่ฝากมานั้น​​คืออะไร​หรือ?"

"ท่านสารวัตรครับ​ สิ่งของหรือวัสดุ​ที่​เขานำมานั่นมัน​เป็น​ความลับของทางศูนย์วิจัยฯนะครับ​ทางศูนย์วิจัยจึงขอสงวนสิทธิ์​ที่​จะไม่ตอบนะครับว่า​ของ​ที่​เขาฝากคุณอัมพิกามานั้น​​คืออะไร​?" ศาสตราจารย์รองฤทธิ์เอ่ยขึ้น​บ้าง

"​แต่ผมกลับคิดว่า​เขา​จะแวะมาส่ง​ใครบางคน​ที่ผม​กำลังติดตามตัวอยู่​นะซีครับ​!"

"คุณหมายถึงนายเด็ดดวงหรือ?"

"เธอมาส่ง​เขาใช่หรือเปล่าครับ​?"

"เรื่อง​ของนายเด็ดดวงสารวัตรอย่ามาถามผมเลย​ครับ​..​แต่สำหรับเรื่อง​ของหนูอัมพิกา​เมื่อคืนนี้นั้น​ เธอ​ได้​เอาของมาส่งให้พี่เอกจริงๆ​ครับ​ ผม​เป็นพยาน​ได้ ​เพราะตอนนั้น​ผม​กำลังทำงานอยู่​ในห้องทดลอง ​และผม​คือผู้​ที่รับฝากของสิ่งนั้น​ไว้จากเธอด้วยตนเอง"

"ของนั้น​อยู่​​ที่ไหน ขอให้ผมดูหน่อย​​ได้ไหมว่ามัน​คือสิ่งใดกันแน่?"

"​ที่จริงมันก็ไม่ใช่สิ่งของ​ที่ลึกลับอะไร​​แต่มีคนฝากมาให้พี่เอก​เขาส่งต่ออีกทีหนึ่ง​นะครับ​ ​และตอนนี้พี่เอกก็​ได้ส่งต่อให้ผู้รับ​ที่แท้จริง​เป็น​ที่เรียบร้อย​​ไปแล้ว​ด้วย"

"ส่งต่อให้ผู้รับแล้ว​?"

"ใช่ส่งให้ผู้รับ​ไปแล้ว​ สารวัตรคงอยากรู้สินะครับว่า​ผู้รับ​คือ​ใคร ใช่ไหมล่ะครับ​?"

"ครับ​..​ถ้าท่านศาสตราจารย์​จะกรุณาบอกให้ทราบ​จะดีมากเชียวครับ​"

"ลุงเบี้ยว!" ศาสตราจารย์รองฤทธิ์หันหน้ามาทางลุงเบี้ยว

"ครับ​ผม"

"วันนี้​เอาถุงเสื้อผ้า​ที่ศาสตราจารย์เอกวิทย์ฝาก​ไปให้ตาผันแล้ว​ใช่ไหม?"

"ให้แล้ว​ครับ​!"

"ผู้รับของ​คือตาผันเองหรือครับ​ท่านศาสตราจารย์?" สารวัตรสัญชัยหูผึ่งทันทีด้วย​ความฉงนสนเท่ห์


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2822 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน สัญชัยตามติด --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๐๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-14872 ], [83.181.105.91]
เมื่อวันที่ : ๒๒ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๒.๔๐ น.

ตอนนี้ตั้งชื่อยากค่ะ​​ เพรา่ะ "ปริศนาตาผัน" ก็ผ่าน​​ไปแล้ว​​

งั้นลอง "สัญชัยตามติด" ก็แล้ว​​กันค่ะ​​

ลุงปิงขยันเขียนจังค่ะ​​ รจนาก็เลย​​ขยันอ่าน​​และตั้งชื่อ​​ไปด้วย

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14898 ], [58.10.216.66]
เมื่อวันที่ : ๒๓ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๐.๓๗ น.

"สัญชัยตามติด" ขอบคุณครับ​​คุณรจนา...​​

​​ที่ขยันเขียนก็​​เพราะมีคนขยันอ่าน​​และขยันตั้งชื่อนะครับ​​...​​(ฮา)
...​​คิดว่า..เห็นทีจำ​​จะ​​ต้องรีบเขียนในขณะ​​ที่...​​
ไฟ​​กำลังลุกโชนก่อน​​ที่​​จะมอดนะครับ​​...​​
(ใกล้​​จะมอดเต็มทีแล้ว​​..กระมัง?)

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น