นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #31
ปักษิณ
...ลุงเบี้ยวคอนกระทายใบเขื่อง เดินหลังโก่ง ภายในกระทายบรรจุลองกองช่อยาวงามๆ​​ทั้งนั้น​ ลูกโตๆ​ผิวนวลสวย บิออกมา​จะ​ได้เนื้อหวานฉ่ำ หอม น่ากิ...

ตอน : ปริศนาตาผัน

คลิกดูภาพขยาย
ลุงเบี้ยวคอนกระทายใบเขื่องเดินหลังโก่ง ภายในกระทายบรรจุลองกองช่อยาวงามๆ​​ทั้งนั้น​ ลูกโตๆ​ผิวนวลสวย บิออกมา​จะ​ได้เนื้อหวานฉ่ำ หอม น่ากิน ​ซึ่งตาผันคุยว่านี่​คือสุดยอดของลองกอง​ที่มีรสหอมอร่อย ​เพราะ​เป็นพันธุ์ตันหยงมัสแท้ ​โดยมีคนรู้จักกัน​เอามาให้ปลูกจากนราธิวาส

นางบุญมารีบออกมาต้อนรับสามีด้วย​ความดีอกดีใจ หล่อนรับกระทายลงจากบ่าสามีแล้ว​ก็รีบกระเดียดกระทายหายเข้า​ไปในครัวทันที

นางกลับออกมาอีกที​พร้อมด้วยลองกองช่องามลูกใหญ่เป้งวางอยู่​บนถาดใส่ผลไม้ใบโต หล่อนเดินผ่านหน้าสามี​ที่นั่งพักเหนื่อยอยู่​บนโซฟาไม้มะค่าในห้องรับรองแขก ทำท่าคล้าย​จะเดินลง​ไปยังห้องใต้ดิน

"แม่บุญมา​จะลง​ไปห้องใต้ดินรึนั่น?"

"แกก็เห็นๆ​อยู่​นี่ตาเบี้ยวว่าฉัน​กำลัง​จะ​เอาลองกอง​ไปให้ท่านศาสตราจารย์แฝด​ทั้งสอง"

"นี่​เขายังไม่ขึ้น​มากันอีกหรือ ลง​ไปตั้งหลายชั่วโมงแล้ว​?"

"พวก​เขาดื่มไวน์ฉลอง​ความสำเร็จ​ที่ทำการทดลองไอ้กี้​กับไอ้แซม​ได้ผล​เป็น​ที่น่าพอใจ หมดไวน์​ไปสามขวดแล้ว​ยังไม่เห็นเลิกดื่มกันนี่ หรือแก​จะ​เป็นคน​เอาลง​ไปให้​เขาเองล่ะ?"

"ก็​ได้..กู​เป็นคน​เอาลง​ไปให้​เขาเองก็​ได้..​เอาถาดมา..กระเดี๋ยวกู​จะยก​ไปเอง"

ลุงเบี้ยวลุกจากโซฟาไม้มะค่าผ่าครึ่งพลางเดิน​ไปรับถาดผลไม้

"ว่า​แต่พวกท่านดื่มอยู่​​ที่ห้องไหนกันล่ะแม่บุญมา?"

"ห้องประชุมใต้ดินทางซ้ายมือ ​เอา​ไปให้แล้ว​ก็รีบออกมานะตาเบี้ยว ฉันมีเรื่อง​สำคัญอยาก​จะคุยด้วย"

"งั้นก็รอเดี๋ยว กูไม่​ไปเถลไถลหรอกน่า"

"เชื่อ​ได้เสีย​เมื่อไหร่ คนอย่างแกมองเห็นเหล้าแล้ว​เหมือนปลาเห็นเหยื่อ เข้าใกล้ไม่​ได้เลย​ทีเดียว ​เป็น​ได้ลองขอตอดนิดตอดหน่อย​ก็ยังดี ข้าพูดผิดเสีย​เมื่อไหร่ล่ะ..ใช่ไหม?"

"​เอาเถอะจ๊ะ​ แม่เสือซ่อนเล็บ ชอบขู่กูซะเรื่อย กระเดี๋ยว​จะรีบขึ้น​มาคุยเรื่อง​สำคัญ​กับหล่อนเอง อย่ากลัว​ไปเลย​แม่บุญมา"

"รีบ​ไปซิ..แล้ว​ฉัน​จะรอ!"

ลุงเบี้ยวถือถาดลองกองเดินลง​ไปยังห้องใต้ดินทันที ​เมื่อแกเลี้ยวซ้ายแล้ว​หยุดยืนอยู่​หน้าประตู ในขณะ​ที่​กำลัง​จะยกมือขึ้น​เคาะให้สัญญาณนั้น​ พลันหูของแกก็​ได้ยินเสียงตะโกนก้องดังลอดออกมาจากภายในประชุมใต้ดิน

"ขอให้เจ้าภาพจงเจริญ..ไชโย!"

ทำให้มือ​ที่​กำลังยกขึ้น​ชะงักค้าง ลุงเบี้ยวยืนฟังต่อสักครู่​เมื่อเห็นว่าเสียง​ที่คุยกันนั้น​ค่อยเบาลงหน่อย​ แกจึงยกมือขึ้น​เคาะประตูให้สัญญาณใหม่อีกครั้ง

ศาสตราจารย์รองฤทธิ์หยิบรีโหมดกดปุ่มสัญญาณเปิดประตูอัตโนมัติทันที​ที่​ได้ยินเสียงเคาะ​และ​เมื่อเหลือบมองในจอมอนิเตอร์เห็นว่าผู้​ที่ยืนอยู่​​ที่หน้าประตูนั้น​​คือใบหน้าของลุงเบี้ยว

"โอ้..ลองกองตันหยงมัสของตาผันใช่ไหมนี่?" ผู้ถาม​คือศาสตราจารย์รองฤทธิ์

"ขอรับ ต้นท้ายสวน​ที่อยู่​ติดชาย​เขาหลังบ้านของตาผันนั่นแหละ​ครับ​"

"​ได้อย่าง​ที่​ต้องการเลย​ ช่องามๆ​ลูกโตๆ​​ทั้งนั้น​ ดีมากขอบใจนะตาเบี้ยว"

"ท่านสั่ง​ไปเองหรือครับ​นี่..ผมไม่ยักกะรู้ แปลกจริงแฮะ?"

"​แต่แก​เป็นคน​ไปเก็บมาเองไม่ใช่รึ?"

"ครับ​!..​แต่ว่า..เอ้อ..พอ​ไปถึงตาผัน​เขาก็​เอาใส่กระทายเตรียมไว้ให้แล้ว​นี่ครับ​ ​พร้อม​ทั้งบอกเสร็จสรรพว่าเก็บมาจากต้นไหน"

"เออ..แปลกจริงๆ​ด้วยว่าแกรู้​ได้อย่างไรกัน ช่างมันเถอะฉันอาจ​จะลืม​ไปว่า..ตัวฉันเองนี่แหละ​​ที่​เป็นคนบอกแกล่วงหน้า"

ลุงเบี้ยวทำตาโต​เมื่อมองเห็นร่างของเด็ดดวงปรากฏผลุบๆ​โผล่ๆ​อยู่​บนเก้าอี้ตรงหน้า แกขยี้ตาแล้ว​ขยี้ตาอีก​เพื่อให้แน่ใจว่าภาพ​ที่เห็นอยู่​ต่อหน้านี้​เป็นคนจริงๆ​ไม่ใช่ภาพสไลด์​ที่ปิดๆ​เปิดๆ​

​เมื่อเห็นถนัดชัดสองลูกตาแล้ว​ว่าภาพ​ที่เห็นนั้น​​คือคนจริงๆ​ แถมยังยิ้มให้เสียด้วย ทำ​เอาลุงเบี้ยวใจหายวูบ หัวใจเต้นไม่​เป็นส่ำ...​

แกถอยหลังกรูดแล้ว​รีบเดิน​ไปเปิดประตูห้อง ค่อยๆ​งับประตูปิด​ทั้งๆ​​ที่มือยังสั่นเทาอยู่​ เสร็จแล้ว​ก็วิ่งจู๊ดขึ้น​มายังห้องรับรองแขกชั้นบนอย่างกระหืดกระหอบ!

"หนีอะไร​มารึตาเบี้ยว ทำท่ายัง​กับถูกผีหลอกมาแน่ะ?" ภรรยาผู้แสนดีถามเสียงเขียวด้วยท่าทีแปลกใจ

"ยิ่งกว่าผีเสียอีก..เล่น​เอาใจคอหายหมด!"

"เจออะไร​มาอีกล่ะ?"

"เจอคนอะไร​ก็ไม่รู้หายตัว​ได้แวบๆ​ ผลุบๆ​โผล่ๆ​ แถมยังยิ้มให้เสียด้วยซี"

"​ใครกันหรือ?"

"น่ากลัวว่า​จะ​เป็นคน​ที่ล่องหนอยู่​ในห้องใต้ดินฝั่งตรงข้ามด้านขวามือนั่นเองละมั้ง..ข้าก็ไม่เคยเห็นหน้า​เขาสักที?"

"คนหน้าตาดีๆ​..มีหนวดเคราเขียวๆ​นั่นใช่ไหมล่ะ ​ที่แกเห็นนั่นน่ะ?"

"เออ..ๆ​..นั่นแหละ​ คนนั้น​แหละ​จ๊ะ​แม่บุญมา เอ..​แต่ว่าแม่บุญมารู้ด้วยหรือว่าหน้าตาของ​เขา​เป็นอย่างไร แกเคยเห็นหน้า​เขาแล้ว​รึ?"

"ไม่เคยเห็นแล้ว​ฉัน​จะพูดถูกหรือ..ตาเบี้ยวก็พูดส่งเดช​ไป​ได้"

"แม่บุญมาเห็น​ได้อย่างไรกัน ก็​เขาอยู่​ใน​ระหว่างการทดลองเรื่อง​ล่องหนหายตัวไม่ใช่รึ?"

"ฉันเห็นก็แล้ว​กันแหละ​น่า อย่ามาซักทำยังกะฉัน​เป็นจำเลย​ของแกหน่อย​เลย​นะ..ตาเบี้ยวเอ๊ย!"

"กูก็แค่อยากรู้​ความจริง​ที่กูไม่รู้มั่งซีวะ หรือว่าแม่บุญมามีลับลมคมในอะไร​​ที่ปกปิดไว้ไม่ให้กูรู้ใช่ไหมว่ะ?"

"คิดมาก​ไป​ได้พี่เบี้ยวก็ ฉัน​จะมีน้ำยาอะไร​​ที่​ไปปกปิดพี่​ได้ล่ะ พี่เบี้ยวเห็นฉัน​เป็นคนอื่น​ไปเสียแล้ว​หรือ?"

"น่าน..​เอาอีกแล้ว​ ทำมาจีบปากจีบคอ..พี่จ๊ะ​พี่จ๋า​กับกูอีกแล้ว​ มึงรู้ดีว่านี่​คือจุดอ่อนของกูใช่ไหมล่ะแม่บุญมา มึงทำท่าทางแบบนี้ทีไร กูล่ะใจอ่อนทุกทีซีน่า"

"พี่เบี้ยวพูดเหมือน​จะไม่รู้ใจฉันอย่างนั้น​?"

"พูดแทงถูกใจดำของมึงเข้าจั๋งหนับเลย​ล่ะซีไม่ว่า..ใช่ไหม?"

"เราอย่ามามัวเถียงกันอยู่​เลย​พี่เบี้ยว ฉันอยากรู้จริงๆ​ว่าพี่เบี้ยวมองเห็น​เขา​ได้อย่างไรกัน ก็​เขาอยู่​ในสภาพล่องหนมิใช่รึ?"

"กูควร​จะ​เป็นคนถามหล่อนมากกว่านะแม่บุญมา ว่าเรื่อง​ราวมันเกิดขึ้น​​ได้อย่างไร?"

"เรื่อง​ราวอะไร​?"

"อ้าว..ก็เรื่อง​ลองกอง​ที่แม่บุญมาสั่งให้​ไปเก็บมาจากท้ายสวนตาผันนั้น​น่ะ ตาผันแกรู้​ได้อย่างไรกันว่ากู​จะ​เป็นคน​ไป​เอา พอ​ไปถึงแกก็เก็บลองกองใส่กระทายรออยู่​ก่อน​ที่กู​จะ​ไปถึงเสียอีกมันน่าแปลกใจจริงๆ​"

"แกคงบังเอิญเก็บเตรียมไว้​พอดีล่ะมั้ง?"

"แล้ว​แม่บุญมาก็บังเอิญสั่งให้ไอ้เบี้ยว​เป็นคน​ไปเก็บลองกองต้นท้ายสวนตาผันต้นเดียวกันใช่ไหมล่ะ?"

"แก​กำลังคิดอะไร​อยู่​หรือตาเบี้ยว สงสัยอะไร​ในตัวฉันอย่างนั้น​หรือ?"

"ก็อย่างนี้ไง พอท่านศาสตราจารย์รองฤทธิ์เห็นลองกองเข้า ท่านพูด​กับกูว่าอย่างไรรู้ไหม?"

"​จะ​ไปตรัสรู้​ได้อย่างไรฉันไม่​ได้ลง​ไป​กับตาเบี้ยวนี่ ท่านพูดว่าอย่างไรล่ะ?"

"ท่านก็พูดว่า..โอ้..ลองกองตันหยงมัสของตาผันใช่ไหมนี่?"

"ท่านคงจำ​ได้มั้ง ​เพราะ​เมื่อวันก่อนก็เห็นแก​ไปคุย​กับตาผัน​ที่บ้านหลัง​เขาอยู่​ตั้งครึ่งค่อนวัน"

"จริงหรือนั่น?"

"จริงนะซี ฉัน​จะโกหกพี่เบี้ยวทำไมล่ะจ๊ะ​ หรือว่าพี่เบี้ยวมีอะไร​สงสัยในตัวฉันนอกจากนี้อีกล่ะ?"

"ไม่รู้ซี..ระยะหลังมานี่ดูแม่บุญมามีเรื่อง​แปลกๆ​​ที่ทำให้พี่เบี้ยวคนนี้ฉงนสนเท่ห์อยู่​เรื่อยนี่จ๊ะ​?"

"​เป็นต้นว่าอะไร​บ้างล่ะ?"

"อย่าให้พูดเลย​ ขืนพูด​ไปเดี๋ยว​จะผิดใจกันเสียเปล่าๆ​ กูไม่อยากให้เรื่อง​เล็กกลาย​เป็นเรื่อง​ใหญ่"

"พูดมาเถิดพี่เบี้ยว ฉันไม่โกรธพี่หรอก มีอะไร​​ที่ฉันปรับตัว​ได้ฉันก็​จะทำ​เพื่อไม่ให้เรา​ต้องมาทะเลาะกันด้วยเรื่อง​ไม่​เป็นเรื่อง​"

"เออ..ค่อยฟังดูเข้าท่าหน่อย​ แม่บุญมาลองบอกมาทีซิว่า ตาผันเนี่ยแก​เป็น​ใคร มาอยู่​​ที่บ้านขุนซ่องเรานี่ตั้งแต่​เมื่อไหร่กัน?"

"ไม่รู้ซี ฉันกลับมาจากกรุงเทพฯตอน​ได้งานทำ​ที่ศูนย์นี้ใหม่ๆ​ในขณะ​ที่​เขา​กำลังเริ่มก่อสร้างกัน ฉันก็เห็นแกทำสวนอยู่​​ที่หลัง​เขาลูกนั้น​ก่อนแล้ว​นี่จ๊ะ​"

"ถามจริงๆ​เถอะ ข้าเองก็เดิม​เป็นคน​ที่นี่​แต่​ไปอยู่​ทางเหนือเสียนาน ดันกลับบ้านมา​พร้อม​กับแม่บุญมาในรถเมล์คันเดียวกัน แถมยัง​ได้ทำงาน​ที่เดียวกันเสียอีก มันก็น่าแปลกๆ​อยู่​นา..หรือแม่บุญมาว่ายังไง?"

"ก็พี่เบี้ยวยังตามตื๊อตามจีบฉันอยู่​ตั้งสามเดือนกว่า​ที่เรา​จะ​แต่งงานร่วมหอลงโรงกัน​ได้..ไม่ใช่หรือ?"

"เออ..เหอะๆ​จำ​ได้แล้ว​ล่ะว่าแม่บุญมานี่งอนตุ๊บป่องอย่างนี้ตั้งแต่บัดนั้น​จนกระทั่งบัดเดี๋ยวนี้เลย​ทีเดียวเชียว ช่างไม่มีลดราวาศอกกันมั่งเลย​ พับผ่าซีเอ้า!"

"แหมพี่เบี้ยวเนี่ย..จำ​ได้​แต่เรื่อง​​ที่ดีๆ​ของฉัน​ทั้งนั้น​เลย​นะจ๊ะ​!"

"มีอีกอย่างหนึ่ง​​ที่กูยังข้องใจก็​คือ เสื้อผ้าในถุง​ที่ท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์ท่านฝาก​เอา​ไปให้ตาผันนั่นนะซี?"

"ทำไมหรือ?"

"ก็มันใช่ชุดสำหรับใส่ทำไร่ทำสวนเสีย​ที่ไหนกันล่ะ!?"

"แล้ว​มัน​เป็นชุดเสื้อผ้าสำหรับใส่ทำอะไร​กันหรือจ๊ะ​พี่เบี้ยว?"

"ชุดสูท​พร้อมเสื้อแขนยาว​และเน็คไทใหม่เอี่ยม แถมถุงน่องรองเท้าอีกต่างหาก!"

"แกแอบเปิดดูล่ะซิท่า?"

"งั้นซิ!"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2818 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน ปริศนาตาผัน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๙๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-14844 ], [83.180.68.32]
เมื่อวันที่ : ๑๙ ต.ค. ๒๕๕๑, ๒๒.๒๐ น.

"ปริศนาตาผัน" ดีไหมคะ​​?

ชอบคารมคมคายสามีภรรยาคู่นี้จริง ๆ​​ เลย​​ค่ะ​​ ลุงเบี้ยว ​​กับ ป้าบุญมา

แหม...​​ ​​แต่ว่ารจนาขอชิมลองกองสักช่อหนึ่ง​​ก่อน​​ได้ไหมคะ​​?

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14845 ], [58.10.216.3]
เมื่อวันที่ : ๒๐ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๑.๑๐ น.

ดีครับ​​​​ที่มีคนสนุก​​ไป​​พร้อม​​กับผู้เขียน

"ปริศนาตาผัน"

ขอบคุณครับ​​...​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : มนต์อักษรา [C-14854 ], [115.67.223.210]
เมื่อวันที่ : ๒๑ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๐.๑๕ น.

เข้ามาอ่านแล้ว​​รู้สึกชอบนะคะ​​ อ่านแล้ว​​เห็นภาพ ชวนให้ติดตามมากเลย​​ค่ะ​​ เลย​​ย้อนกลับ​​ไปอ่านตั้งแต่เริ่มแรกเลย​​ แล้ว​​​​จะเข้ามาตามอ่านตอนต่อ​​ไปเรื่อยเรื่อยนะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ปักษิณ [C-14860 ], [58.10.216.138]
เมื่อวันที่ : ๒๑ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๓.๓๔ น.

ขอบคุณครับ​​คุณมนต์อักษรา​​ที่ให้เกียรติเข้ามาอ่าน...​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น