นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #29
ปักษิณ
...ศาสตราจารย์เอกวิทย์ ก้าวเดินมุ่งหน้าตรง​ไปยังห้องทดลองวิทยาศาสตร์อย่างเร่งรีบ ​เขาค่อยๆ​แง้มประตูเปิดออกช้าๆ​ พยายามไม่ให้มีเสียงดัง...

ตอน : สลับกลับร่างเดิม

คลิกดูภาพขยาย
ศาสตราจารย์เอกวิทย์ก้าวเดินมุ่งหน้าตรง​ไปยังห้องทดลองวิทยาศาสตร์อย่างเร่งรีบ ​เขาค่อยๆ​แง้มประตูเปิดออกช้าๆ​ พยายามไม่ให้มีเสียงดัง

ภาพ​ที่​เขาเห็นเบื้องหน้า​คือภาพของลุงเบี้ยว​กำลังกอดเจ้ากี้อยู่​ด้วย​ความดีใจ​ที่มัน​ได้กลับคืนสู่ร่างเดิมอย่างสมบูรณ์ ​โดยมีเจ้าแซมลิงน้อยของตาผันถูกล่ามโซ่อยู่​ใกล้ๆ​

นับว่าครั้งนี้​เป็นผลงานวิจัย​ที่สมบูรณ์แบบของการแยกร่าง​และคืนร่างของสัตว์ต่างชนิดกัน​ได้อย่างไม่มี​ที่ติ

ศาสตราจารย์เอกวิทย์ถอนหายใจโล่งอก​ที่​เขา​และน้องชาย​สามารถทำงาน​ได้บรรลุเป้าหมาย​ไปอีกเปลาะ ยังคงเหลือการทดลอง​ที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง​ก็​คือการ​ที่​จะทำให้มนุษย์​ที่แปรสภาพ​เป็นมนุษย์ล่องหนหรือมนุษย์โปร่งแสงอย่างนายเด็ดดวง​ได้กลับคืนสู่สภาพเดิมอีกเพียงอย่างเดียวเท่านั้น​

​ถ้าการวิจัย​และทดลอง​ได้รับผลสำเร็จลง​เมื่อใด ​เมื่อนั้น​​เขา​และคู่หูแฝดมหัศจรรย์ของ​เขาก็​จะ​ได้ประกาศผลงานให้ชาวโลก​ได้รับรู้ วิทยาศาสตร์แห่งการค้นพบ​ที่ยิ่งใหญ่ของนักวิทยาศาสตร์ชาวไทยครั้งนี้ก็​จะปรากฏ​เป็น​ที่ยอมรับว่า​เป็นประโยชน์มหาศาล​และ​เป็นคุณูปการต่อมวลมนุษยชาติ

"​เป็นอย่างไรตาเบี้ยว มันใช่ไอ้กี้ตัวเดิมของแกหรือเปล่าล่ะหือ?"

"ขอรับท่านศาสตราจารย์มัน​คือไอ้กี้ตัวเดิมของผมอย่างแน่นอน มันจำ​ได้​แม้​แต่กระดูกไก่ย่าง​ที่ผมซ่อนให้มันว่าอยู่​​ที่เดิมในกระเป๋าหลังข้างซ้าย มันกระโจนเข้าแย่งเหมือนอย่างเคยเลย​ครับ​"

"แล้ว​ลิงเจ้าแซมของตาผันล่ะ?"

"ผม​เอากล้วยให้มันกินแล้ว​ครับ​ ดูท่าทางมัน​จะดีใจ​ที่​ได้กลับคืนร่างเดิมเสียที"

"นับว่าโล่งอก​ที่การทดลอง​ได้ผล​เป็น​ที่น่าพอใจ ประเดี๋ยวแก​เอาลิง​ไปคืนให้ตาผันแกด้วยนะ"

"ดีครับ​ ดูตาผันแกเหงามาหลายวันแล้ว​​ที่ไม่เจอเจ้าจ๋อ​เพื่อนยาก"

"ฝากขอบใจแกด้วย​ที่ยินยอมให้ขอยืมลิง เอ้อ..แล้ว​ฉันฝากเสื้อผ้าชุดใหม่​ไปให้ตาผัน​เขาด้วย ฉันวางไว้ให้แล้ว​อยู่​บนโต๊ะรับแขก อย่าลืม​เอา​ไปด้วยล่ะ"

"ครับ​ผม"

"ตาเบี้ยว!"

"ครับ​"

"วันก่อนฉันเห็นแกซุบซิบอะไร​​กับจ่าทองเปลว​ที่มา​กับสารวัตรสัญชัยหรือ?"

"​เขาชวนผม​ไปกินข้าวเย็น​ที่ร้านช่อชะมวงนะครับ​"

"​เขาคงอยาก​จะสืบเรื่อง​ของนายเด็ดดวงล่ะซี ใช่ไหม?"

"ก็ทำนองนั้น​แหละ​ครับ​ ​แต่ผมไม่​ได้พูดอะไร​ให้​เขา​ได้รับรู้เลย​นะครับ​ท่านศาสตราจารย์"

"ดี มัน​ต้องอย่างนั้น​ อย่าลืมว่าแก​ได้ให้สัญญิงสัญญา​กับ​กับฉันไว้แล้ว​ อย่าให้ผิดสัญญา​ได้ล่ะรู้ไหม?"

"รับรองพันเปอร์เซ็นต์ ผม​จะไม่ปริปากพูดเด็ดขาด"

"ฉันเชื่อแกตาเบี้ยว เอ้านี่รางวัลของแก"

พูดจบศาสตราจารย์เอกวิทย์ก็ล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมาหยิบธนบัตรฉบับ​ละห้าร้อยบาท​ใหม่เอี่ยมสองฉบับ​ยื่นส่งให้ลุงเบี้ยวด้วยใบหน้ายิ้มๆ​

"ขอบ​พระคุณครับ​ท่านศาสตราจารย์"

"อย่า​เอา​ไปดื่มเสียหมดล่ะ?"

"อยู่​​กับผมไม่นานหรอกครับ​ เดี๋ยวแม่บุญมาหล่อนก็ริบ​เอา​ไปหมดไม่มีเหลือ แหมพูดถึงก็เดินมา​พอดีเลย​ซินั่น.."

ท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์หันหลังขวับกลับ​ไปทางประตู​ที่เปิดแง้มอยู่​ทันที ​เขาก็แลเห็นนางบุญมา​กำลังก้าวเดินเข้าประตูมา​พอดี

"ท่านศาสตราจารย์ค่ะ​ ท่านศาสตราจารย์รองฤทธิ์ให้อีฉันมาตามท่านศาสตราจารย์ ขอเชิญกรุณาลง​ไป​ที่ห้องใต้ดินหน่อย​ค่ะ​"

"​เขา​กำลังทำอะไร​อยู่​หรือ?"

"ไม่ทราบซิค่ะ​เห็นหิ้วไวน์แดงเข้า​ไปด้วยสองขวด"

"นี่​จะชวนฉันกินไวน์กลางวัน ​ทั้ง​ที่แดด​กำลังเปรี้ยงๆ​อยู่​อย่างนี้น่ะหรือ?"

"ข้อนี้อีฉันไม่ทราบค่ะ​!"

"แล้ว​นายเด็ดดวง​เขากลับมาหรือยังเล่าเนี่ย ป้าบุญมา?"

"กลับมาแล้ว​ค่ะ​..ดูเหมือนว่าหนูคน​ที่ชื่ออัมพิกา​เขาพามาส่ง​ที่นี่ตอนดึก​เมื่อคืนนี้เองล่ะค่ะ​"

"นึกว่าหาย​ไปไหนมาตั้งสามวัน ​ที่แท้ก็แอบ​ไปหาสาวมานี่เอง สำคัญนักนะนายเด็ดดวงคนนี้ ​เขากลับมากันกี่คนล่ะ?"

"กลับมากันแค่สองคนเท่านั้น​แหละ​ค่ะ​ ​แต่หนูอัมพิกาเห็นบอกว่า​จะเลย​​ไปค้าง​ที่บ้านคุณป้าของเธอ​ที่แก่งหางแมวนี่คะ​"

"​เอาละฉัน​จะ​ไปหานายรอง​เขาเดี๋ยวนี้แหละ​ ป้าบุญมาอย่าลืม​เอาเสื้อผ้า​ที่อยู่​บนโต๊ะในห้องรับแขกฝากตาเบี้ยว​ไปให้ตาผันด้วยล่ะครับ​"

"เจ้าค่ะ​"

นางบุญมาเอี้ยวคอเหลียวมองตามศาสตราจารย์เอกวิทย์ ​ซึ่งเดินขึ้น​บันไดเข้า​ไปในห้องรับรองแขกจนลับตา จึงหันหน้ากลับมาหาลุงเบี้ยว หล่อนมองคู่ชีวิต​ที่​กำลังกอดคอเจ้ากี้อยู่​ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เอ่ยเสียงหวานจนลุงเบี้ยว​ต้องพลอยปั้นหน้ายิ้มตามหล่อน​ไปด้วย

"​ได้รางวัลเยอะซีนะวันนี้?"

"รางวัลอะไร​กันรึ แม่บุญมา?" ลุงเบี้ยวตอบ​เป็นคำถาม​พร้อม​กับพยายามซ่อนสีหน้า

"แหม..อย่ามาปิดฉันเลย​ หน้าบาน​เป็นกะโล่ออกอย่างนี้ แสดงว่า​กำลังมีโชคใช่ไหมล่ะ?"

"แหมก็นิดหน่อย​เอง ท่านศาสตราจารย์​เขาให้รางวัล​ที่การทดลองสำเร็จลง​ได้ด้วยดี"

"​เขาให้รางวัลแกหรือว่าให้รางวัลเจ้ากี้กันล่ะเนี่ย?"

"ให้รางวัลเจ้ากี้เรื่อง​อะไร​กันล่ะ?"

"อ้าวก็​เขา​เอามันมาทดลองก็​ต้องให้รางวัลมันบ้างซิ หรือแกคิด​จะอมรางวัลของเจ้ากี้มันคนเดียว?"

" ยังงั้นแกก็​เอา​ส่วนของเจ้ากี้​ไปก็​ได้..เอ้านี่ห้าร้อย​เอา​ไปเลย​...​"

"แล้ว​​ส่วนของแกล่ะ​ได้เท่าไหร่ฮึ ตาเบี้ยว?"

"ก็..เท่ากันนั่นแหละ​ ถามทำไมรึ?"

"ฉันว่าพี่​เอามาให้ฉันเก็บไว้ดีกว่านะตาเบี้ยว อยู่​​กับพี่เดี๋ยวก็​เอา​ไปกินเหล้าเมายาหมดหรอก ไม่​ได้มรรคผลอะไร​"

"น่าน..ให้มัน​ได้อย่างนั้น​ซิแม่บุญมา..ทียังงี้มาเรียกพี่เบี้ยว กูนึกสังหรณ์ใจตั้งแต่ตอน​ที่ส่งยิ้มหวานจ๋อยให้กูตั้งแต่ตอนแรกแล้ว​ล่ะ"

"อย่าทำ​เป็นใจแคบ​ไปหน่อย​เลย​พี่ ฉันรู้นะว่าพี่​เป็นคนรักครอบครัวรักลูกรักเมีย"

"​เอา​ไปเถอะนี่..เอ้า..อีกห้าร้อย..​เอา​ไปเก็บไว้ให้หมดเลย​นะแม่มหาจำเริญ!"

นางบุญมารีบคว้าหมับล้วงใส่กระเป๋าชายพกทันที ​พร้อมกันนั้น​ก็แสดงท่าทีเห็นอกเห็นใจสามีด้วยการเดินเข้า​ไปประชิด​และเอื้อมมือหยิกแก้มลุงเบี้ยวเสียงดังหนึบจนเจ้าตัวสะดุ้งโหยงด้วย​ความเจ็บปวดปนจั๊กเดียม ลุงเบี้ยวแกล้งทำตาค้อนประหลับประเหลือก​และอมยิ้มอย่างนึกขันอยู่​ในที

"ให้ฉันจนหมดตัวอย่างนี้พี่เบี้ยวก็ไม่เหลืออะไร​ติดตูดเลย​ละซีนี่..โธ่ตาเบี้ยวเอ๊ย..เอ้านี่..​เอาคืน​ไปติดตัวไว้ร้อยนึง"

นางพูด​พร้อม​กับ​เอามือเปิดกระเป๋าชายพกค่อยๆ​แง้มเปิดเม้มดึง​เอาธนบัตรฉบับ​ละหนึ่ง​ร้อยบาท​ออกมาหนึ่ง​ใบพลางยื่นส่งให้ด้วยใบหน้ายิ้มระรื่น

"ขอบใจจ๊ะ​แม่บุญมา​ที่ยังอุตส่าห์มีน้ำใจเหลือไว้ให้ฉันตั้งหนึ่ง​ร้อยบาท​ นี่สิ​เขาถึง​จะเรียกว่าผัวแก้วเมียขวัญ​ที่แท้จริง"

"อย่ามาทำประชดดีเลย​ตาเบี้ยวเอ๊ย..พี่อยาก​จะให้​เป็นอย่าง​ที่​เขาเรียกว่าผัวแก้วเมียแก้วอย่างคนอื่น​เขาบ้างหรืออย่างไรล่ะ ถึงตอนนั้น​อย่าว่า​แต่ร้อยบาท​เล้ย..บาท​เดียวก็ไม่มี​จะใส่กระเป๋า"

"จ๊ะ​..แม่คุณแม่ขนุนสุก..​เอายังไง​เอากันไหนๆ​ก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว​นี่ เชิญแม่บุญมาวาสนาส่งตามสบายเถอะจ๊ะ​!"

"แล้ว​นี่พี่​จะ​เอาลิงเจ้าแซมตัวนี้​ไปคืนให้ตาผัน​เขา​เมื่อไหร่กันล่ะจ๊ะ​ตาเบี้ยว?"

"​เอายังไงก็​เอาเสียอย่างสิ ​จะเรียกกูว่าพี่เบี้ยวหรือตาเบี้ยวหรือไอ้เบี้ยวก็​เอาให้มันแน่ซิจ๊ะ​แม่บุญมา กูทำตัวไม่ค่อย​จะถูกว่ะ ทีบท​จะดีปะเหลาะกูก็เรียกกูพี่ บท​จะเรียก​ใช้ก็จิกหัว​เอาเรียก​เอาตามสบาย ยังงี้กูทำตัวลำบากว่ะ"

"แล้ว​​เมื่อไหร่คุณเบี้ยวถึง​จะเสด็จล่ะเจ้าค่ะ​?" นางบุญมายืนเท้าสะเอวจ้องหน้าลุงเบี้ยวเขม็ง

"กู​ไปเดี๋ยวนี้ก็​ได้วะ ​ไปกันเถิดวะไอ้แซม..ขืนอยู่​ประเดี๋ยว​จะเจ็บตัว"

"​ใครกันแน่​ที่​จะเจ็บตัว..ฮึ?"

"ก็กูนะซีวะ..​จะมี​ใครเสียอีกล่ะ!"

"แล้ว​​ไป..เออนี่ตาเบี้ยว!"

"จ๊ะ​..มีอะไร​อีกหรือจ๊ะ​แม่บุญมา?"

"อย่าลืมเก็บลองกองท้ายสวนตาผันมาฝากเมียด้วยนะจ๊ะ​"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2816 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน สลับกลับร่างเดิม --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๑๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-14825 ], [213.103.134.156]
เมื่อวันที่ : ๑๘ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๓.๑๖ น.

เอ ตอนนี้ตั้งชื่อไม่ถูกเลย​​ค่ะ​​ ​​จะว่า "สลับกลับร่างเดิม" หรือว่า "กุ๊กกิ๊กเบี้ยว-บุญมา" ดีนะ?

สนุกเรื่อย ๆ​​ ค่ะ​​ ขนาดรจนายุ่งมาก ๆ​​ ก็ยังพยายามไม่ลืมแวะเข้ามาอ่าน

"ฆาตไม่ถึง" ​​ที่ "คาดไม่ถึง" จริง ๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14828 ], [58.10.216.129]
เมื่อวันที่ : ๑๘ ต.ค. ๒๕๕๑, ๒๑.๒๐ น.

ขอเลือก "สลับกลับร่างเดิม" ก็แล้ว​​กันนะครับ​​คุณรจนา

ขอบคุณครับ​​...​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น