นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #28
ปักษิณ
...อัมพิกาเงยหน้าจากโต๊ะทำงาน มองดูลูกค้า​ที่​กำลังเดินเลือกชมสินค้าในร้านด้วย​ความละเหี่ยใจ ​เพราะในยาม​ที่เศรษฐกิจ​กำลังอยู่​ในช่วงขาลงอย่า...

ตอน : หัวใจรักล่องหน

คลิกดูภาพขยาย
อัมพิกาเงยหน้าจากโต๊ะทำงานมองดูลูกค้า​ที่​กำลังเดินเลือกชมสินค้าในร้านด้วย​ความละเหี่ยใจ ​เพราะในยาม​ที่เศรษฐกิจ​กำลังอยู่​ในช่วงขาลงอย่างนี้ทำให้การค้าของเธอพลอยทำท่า​จะทรุดลง​ไปด้วย เธอ​กำลังคิด​ที่​จะเซ้งกิจการร้านเครื่องประดับประเภทเครื่องตกแต่งบ้านเรือนกระจุ๋มกระจิ๋มจำพวกแฮนด์เมดต่างๆ​​ไปทำอย่างอื่น...​

ในอดีตมีลูกค้าต่างประเทศสั่งซื้อเข้ามามาก พอ​ที่​จะทำกำไรให้​กับเธอ​ได้​เป็นกอบ​เป็นกำ ​แต่พอมาถึงในยุคปัจจุบันนี้ ด้วยเหตุ​ที่ทั่วโลก​กำลังมีปัญหาเศรษฐกิจตกต่ำ การค้าจึงไม่​เป็น​ไปตามเป้าหมาย​ที่​ได้วางไว้​แต่แรก

เธอมองงานใหม่ไว้แล้ว​ว่า​ถ้าเซ้งกิจการนี้​ได้​เมื่อไหร่ ก็​จะหัน​ไปทำการค้าพวกเครื่องอุปกรณ์ก่อสร้างน่า​จะดีกว่า ​ใช้ทุนพอสมควร​และการค้าขายของ​ที่ไม่บูดเน่าเสียหาย​ได้ง่ายก็น่า​จะดีกว่า ​เพราะบางครั้งวัตถุดิบขึ้น​ราคา ของในร้านก็พลอยมีค่าเพิ่มขึ้น​ตาม​ไปด้วย​โดยไม่​ต้องทำอะไร​เลย​

ตัวอย่างคุณป้าอุทุมพรของเธอ​ที่อำเภอแก่งหางแมว นับว่ามีฐานะอยู่​ในเกณฑ์ดีทีเดียวจาก​ที่เคยล้มลุกคลุกคลานมาก่อน พอหันมาจับธุรกิจค้าขายพวกอุปกรณ์ก่อสร้างเพียงไม่กี่ปีก็เห็นหน้าเห็นหลังแล้ว​ นับว่า​เป็นธุรกิจ​ที่น่าจับตามองตัวหนึ่ง​ทีเดียว

สินค้าล้อตสุดท้าย​ที่เธอส่งออก​ได้ก็​คือในวัน​ที่เธอมาสัมมนา​ที่พัทยา​และเกิดอุบัติเหตุนั่นแหละ​ หลังจากนั้น​บรรดาลูกค้า​ที่เคยสั่งสินค้าต่างก็พากันขอยกเลิกการสั่งล่วงหน้าจนหมดเกือบทุกราย

นึกถึงอุบัติเหตุขึ้น​มาครั้งใดทำให้เธออด​ที่​จะหวนคิดถึงชายใจดีคน​ที่ช่วยชีวิตเธอไว้คราวนั้น​ไม่​ได้สักที เสียงของ​เขาเวลาพูดนั้น​ช่างทุ้มนุ่มนวลมีเสน่ห์อยู่​ในที ​แม้ว่าอัมพิกา​จะไม่เคยมองเห็นใบหน้า​เขาเลย​สักครั้งเดียวก็ตาม ​แต่ถึงอย่างไรเธอก็เชื่อมั่นว่า หน้าตาของ​เขาคง​จะไม่ขี้ริ้วขี้เหร่จนเกิน​ไปนัก หากนั่นก็ไม่ใช่เรื่อง​สลักสำคัญอะไร​​กับการ​ที่คน​จะรักกันชอบกัน หน้าตา​เป็นเพียง​ส่วนประกอบเท่านั้น​เอง

อัมพิกาอยาก​จะให้​เขามานั่งอยู่​​กับเธอตรงนี้​และเดี๋ยวนี้ เผื่อว่าเธอ​จะ​ได้ปรึกษาปัญหา​กับ​เขา​ได้บ้าง ​เขาคง​จะ​เป็นคู่คิด​ที่ดีคนหนึ่ง​ทีเดียว ไม่รู้อะไร​ทำให้เธอคิดไกล​ไปมากขนาดนั้น​ นี่เธอ​เป็น​ไป​ได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ

"คุณอัมพิกาคะ​ มีผู้ชายคนหนึ่ง​มาขอพบค่ะ​"

"​ใครหรือสุนีย์?"

"​เขาบอกว่า​เขาชื่อคุณทวีศักดิ์ค่ะ​"

"เชิญให้​เขาเข้ามา​ได้"

อัมพิกามองออก​ไปด้านนอก​ที่ลูกค้า​กำลังเดินชมสินค้ากันอยู่​นั้น​ ​เพื่อ​ที่​จะดูว่า​เขา​คือ​ใครกันแน่ เธอเห็นสุนีย์เดิน​ไปบอกชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง​​ที่ยืนดูเครื่องเซรามิคลายครามชิ้นหนึ่ง​อยู่​ด้วย​ความสนใจ

​เมื่อ​เขา​ได้นั่งลงต่อหน้าเธอแล้ว​​เขาก็เอ่ยแนะนำตัวขึ้น​ยิ้มๆ​ว่า

"ผมชื่อทวีศักดิ์ทำธุรกิจตลาดพลาซ่าอยู่​​ที่บ้านฉาง ผมเห็นโถลายครามใบนั้น​แล้ว​สนใจ ลวดลายคลาสสิกสวยงามมากนะครับ​ ผม​กำลังหาอยู่​​พอดี ​เอาไว้เดี๋ยวเราค่อยเจรจาต่อรองราคากันก็แล้ว​กัน ​แต่ผมมีอะไร​บางอย่าง​ที่​จะบอกให้คุณ..เอ้อ..คุณอัมพิกาทราบนะครับ​"

"อะไร​หรือค่ะ​?"

"มีคน​เขา​เอาผมบังหน้า​เพื่อ​ที่​จะ​ได้มาพูดคุย​กับคุณนะครับ​"

"​เอาคุณบังหน้ายังไงล่ะคะ​ ดิฉันไม่เข้าใจ?"

"​คือนายคนนี้​เขา​เอามา​แต่เสียงนะครับ​ ​เขาไม่​ได้​เอาตัวมาด้วย"

"​ใครกัน พิลึก ​เอามา​แต่เสียงไม่​ได้​เอาตัวมาด้วย คุณหมาย​ความว่าอย่างไรกัน ​เขาอัดเทปฝากมาหรือคะ​คุณทวีศักดิ์?"

"มิ​ได้ครับ​..​แต่ก่อนอื่นผมว่าคุณอัมพิกาควร​จะรูดม่านห้องทำงานเสียก่อนดีกว่านะครับ​ ​เพื่อว่าคนอื่น​ที่​เขามองเห็น​เขา​จะ​ได้ไม่ว่าคุณอัมพิกานั้น​สติฟั่นเฟือน พูดจาอะไร​บ่นบ้าอยู่​คนเดียว เชิญเลย​ครับ​"

ทวีศักดิ์ลุกขึ้น​เดิน​ไปรูดม่านบังตาสีครีมเหลือบน้ำตาลปิดช่องกระจกใส​ที่กั้นห้องนั้น​เสีย ​พร้อม​กับหันมาบอกอัมพิกาด้วยใบหน้าเรียบๆ​ว่า

"ประเดี๋ยวผม​จะออก​ไปเดินดูสินค้า​ที่อยาก​จะซื้อ​และต่อรองราคา​กับคุณสุนีย์ก็คง​จะ​ได้ เชิญคุยกันให้สนุกนะครับ​"

พูดจบทวีศักดิ์ก็โค้งคำนับอย่างงาม​และเดินก้าวออกนอกประตู​ไป ​แต่ก่อน​ที่​เขา​จะงับประตูปิดชายหนุ่มก็​ใช้นิ้วกดล็อกลูกบิดประตูจากด้านในเสียงดังคลิก แล้ว​จึงก้าวเดินออก​ไปหาพนักงาน​ที่ชื่อสุนีย์

อัมพิกานั่งมองเหตุการณ์​ที่ชายแปลกหน้ากระทำด้วย​ความงุนงง ​แต่มีอะไร​บางสิ่งบางอย่างหลังจาก​ที่ชายคน​ที่ชื่อทวีศักดิ์​ได้ก้าวพ้นประตู​ไปแล้ว​ นั่นก็​คือกลิ่นสาบเหงื่อ​ที่ปราศจากเครื่องสำอาง​ซึ่งเธอคุ้นจมูกลอยวนเวียนอยู่​ใกล้ๆ​ตัวเธอภายในห้องนั้น​เอง ทำให้อัมพิกานึกถึงเจ้าของกลิ่น​ได้อย่างฉับพลันทันใด พลางอุทานชื่อ​เขาออกมาเบาๆ​

"คุณเด็ดดวง!"

"ครับ​คุณอัมพิกา..คุณรู้​ได้อย่างไรว่า​เป็นผม ​ทั้งๆ​​ที่ผมยังไม่​ได้เอ่ยปากพูดออกมาสักคำ?"

"กลิ่นคุณค่ะ​..อัมพิกาจำกลิ่นคุณ​ได้!"

"กลิ่นผมแรงขนาดนั้น​เชียวหรือ?"

"ไม่ใช่กลิ่นแรงหรอกค่ะ​​แต่มัน​เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของคุณ​ซึ่งนับว่า​เป็นเอกลักษณ์พิเศษอย่างหนึ่ง​​ที่อัมพิกาจำ​ได้ไม่เคยลืมเลือน"

"​ได้ยินอย่างนี้ผมอยาก​จะทำอะไร​​ได้ตาม​ที่ใจตัวเองปรารถนาเหลือเกิน"

"อยาก​จะทำอะไร​หรือค่ะ​?"

"ผมก็​ได้​แต่มาคิดแล้ว​คิดอีกเท่านั้น​ หากยังไม่กล้า​ที่​จะทำสักที อาจ​จะ​เป็น​เพราะผมกลัวว่า​เมื่อผมทำสิ่งนั้น​ลง​ไปแล้ว​คุณอัมพิกา​จะเกลียดผมตลอด​ไปเลย​ก็​ได้"

"ก็อย่าทำอะไร​​ที่คิดว่าอัมพิกา​จะเกลียดสิคะ​คุณเด็ดดวง..หาก​แต่สำหรับคุณเด็ดดวงแล้ว​ถึง​แม้ว่า​จะทำอะไร​​ที่อัมพิกาเกลียดแสนเกลียดอย่างไร อัมพิกาก็ทน​ได้เสมอ​และ​จะไม่โกรธไม่เกลียดคุณด้วย คุณอย่า​ได้กังวล​ไปเลย​ค่ะ​"

"ผมคงไม่กล้าทำถึงขนาดนั้น​หรอกครับ​ ​ถ้ารู้ว่าคุณอัมพิกาเกลียดสิ่งใดแล้ว​ นายเด็ดดวงคนนี้​จะไม่ยอมแตะ​ต้องหรือกระทำสิ่งนั้น​​เป็นเด็ดขาด"

"ฉะนั้น​​เมื่อคุณอยาก​จะทำอะไร​ทำไมถึงไม่ถามอัมพิกาก่อนล่ะคะ​ ไม่อย่างนั้น​คุณ​จะรู้​ได้อย่างไรว่าทำ​ไปแล้ว​อัมพิกาคนนี้​จะเกลียด​จะชอบหรือเปล่า?"

"เอ้อ..ผมอยาก​จะ..เอ้อ..ตรงเข้าสวมกอดคุณ​และหอมแก้มคุณให้สม​กับ​ความคิดถึง​ที่รอมานาน"

ชายหนุ่มกล้า​ที่​จะพูดบอก​ความนัยของหัวใจ​ที่​เขาสู้เก็บ​เอาไว้ออกมา​ได้ใน​ที่สุด!

ใจของอัมพิกาเต้นไม่​เป็นส่ำ​เมื่อ​ได้ยิน​เขาพูดอย่างนั้น​ ​ความรู้สึกวาบหวามในอารมณ์เข้ามาแทน​ที่ทำให้เธอไม่อาจ​ที่​จะกล่าวสิ่งใดออกมาคล่องปากเหมือน​แต่ก่อน อัมพิกาพูดออกมาอย่างตะกุกตะกักเหมือน​กับคน​ที่​กำลัง​จะขาดอากาศหายใจกระนั้น​

"ก็..ทำไม..ถึงไม่..ทำอย่าง​ที่..คุณ​ต้องการล่ะคะ​...​"

ดูมันช่างยากเย็นเสียเหลือเกินกว่า​ที่เธอ​จะพูด​ได้จบประโยค ทำไมถึง​เป็น​ไป​ได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ..หรือว่านี่​คืออานุภาพของ​ความรัก​ที่ไม่มีผู้ใด​จะ​สามารถปฏิเสธ​และหักห้ามอารมณ์ของตัวเอง​ได้เลย​

กว่า​จะรู้ตัวอีกทีสัมผัสจากมือ​ที่แข็งแรงของ​เขาก็โอบรอบตัวเธอมาจากทางด้านหลัง กลิ่นสาบเหงื่อ​ที่ปราศจากเครื่องสำอางลอยวนอยู่​ใกล้จมูกจนรัญจวนใจ​ไปหมด ร่างของอัมพิกาสั่นเทิ้มเล็กน้อยจากสัมผัส​ที่นุ่มนวลนั้น​

อัมพิกาเงยหน้าหัน​ไปมองทางร่าง​ที่มองไม่เห็นทางด้านหลังนั้น​อย่างช้าๆ​ สัมผัสสากๆ​ของเครา​ที่โกนไม่เกลี้ยงคลอเคลียอยู่​ข้างแก้มของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวสัมผัสแก้มเธอ​พร้อม​กับมีลมหายใจ​ที่สูดเข้าจนแก้มของเธอ​เป็นรอยบุ๋มตามรอยสัมผัสนั้น​ ทำ​เอาหัวใจของอัมพิกากระเส่าเต้นระริกราวประหนึ่ง​​จะขาดรอนๆ​

ริมฝีปากบางๆ​ของอัมพิกาเผยอรับริมฝีปาก​ที่มองไม่เห็น​ซึ่ง​กำลังประทับจุมพิตลงมานั้น​อย่างอัตโนมัติ รักย่อมเข้าใจในรัก ​เป็น​ความรู้สึก​ที่เบาหวิวเสมือนหนึ่ง​ลอยอยู่​ในห้วงอวกาศก็ไม่ปาน

อัมพิกาอยากให้จุมพิต​ที่ทรงพลังนี้ประทับสนิทนิ่งอยู่​อย่างนี้ตราบนานเท่านาน...​

วงแขน​ที่​กำลังโอบกอดเธอกระชับแน่นกว่าเก่าเข้า​ไปอีก หญิงสาวเอื้อมมือ​ทั้งสองขึ้น​ลูบไล้ใบหน้าของ​เขา​ที่​กำลังแนบชิด​กับใบหน้าของเธออยู่​นั้น​ราว​กับกลัวว่าใบหน้านั้น​​จะเลือนหาย​ไป​กับ​ความว่างเปล่า ​ซึ่งใบหน้านี้เอง​ที่ครั้งหนึ่ง​เธอเคยลูบไล้​เพื่อ​ที่​จะประทับไว้ใน​ความทรงจำถึงเค้าโครงของใบหน้า​ที่ทรงพลังนั้น​ด้วยหัวใจรัญจวนหวนหา

"สุด​ที่รักของผม"

เสียงกระซิบเบาๆ​​ที่ทุ้มนุ่มนวลดังขึ้น​ราว​กับเสียงกระซิบทันที​ที่​เขาถอนริมฝีปากจากจุมพิตอย่างโหยหาอาวรณ์

"ค่ะ​​ที่รัก อัมพิกามี​ความสุข​ที่สุดในชีวิต"

อัมพิกา​ได้ยินเสียงพูดของตัวเองเบาจนแทบไม่​ได้ยินราว​กับว่า​เป็นสำเนียง​ที่ล่องลอยมาจากดินแดนอันไกลโพ้น

"ผมก็เช่นเดียวกัน คุณอัมพิกาเปรียบเสมือนดวงประทีป​ที่ส่องทางสว่างให้​กับชาย​ที่อยู่​ใน​ความมืดอย่างนายเด็ดดวงคนนี้"

"อัมพิกาไม่รู้ตัวเลย​ว่าหลงรักคุณตั้งแต่​เมื่อไหร่?"

"ผมก็เช่นเดียวกัน มัน​คือ​ความรักอัน​เนื่องมาจากอุบัติเหตุในครั้งนั้น​นั่นเอง"

"สำหรับอัมพิกา..มัน​เป็นเหมือน​กับ​ความฝันอย่างไรอย่างนั้น​ ตื่นขึ้น​มาจากฝันก็มีคุณสถิตอยู่​ในหัวใจของอัมพิกาแล้ว​ น่าประหลาดจริงๆ​ คุณเด็ดดวงมี​ความรู้สึกอย่างเดียวกันหรือเปล่าคะ​?"

"น่า​จะเหมือนกันหรืออาจมากกว่าด้วยซ้ำ​ไป คง​เป็นด้วยบุญบันดาลหรือฟ้าลิขิตให้เรา​ต้อง​ได้มาเจอกันในลักษณะ​และสภาพการณ์อย่างนี้"

"อัมพิกาคิดว่าสักวันหนึ่ง​คุณก็​จะกลับ​เป็นปกติดังเดิม ท่านศาสตราจารย์คง​จะทำให้คุณเด็ดดวงกลับคืนสู่สภาพ​ที่เคย​เป็น​ได้ในไม่ช้านี่แหละ​ค่ะ​"

"​แต่ก็​เป็นการดีไม่ใช่หรือ​ที่เรา​สามารถจูนให้หัวใจของเรา​ทั้งสองตรงกัน​ได้ ​ทั้งๆ​​ที่คุณอัมพิกามองไม่เห็นตัวผมเหมือน​กับว่าเราต่างคนต่างอยู่​กันคนละโลก"

"คุณ​คือสิ่ง​ที่อัมพิกาใฝ่ฝันหามาตลอดชีวิต การ​ที่อัมพิกา​ได้พบ​กับคุณเด็ดดวงเนี่ย จึง​เป็นเหมือน​กับยา​ที่รักษาถูก​กับโรค เหมือน​กับน้ำทิพย์ชโลมใจอย่าง​ที่ไม่​สามารถหา​ได้​ที่ใดอีก"

"​จะมี​ที่ไม่ดีเพียงอย่างเดียวก็​คือ ผมคงมีวาสนาน้อย​ที่​จะ​ได้มี​ความสุขอันยืนยาวอยู่​ใกล้ชิด​กับคุณ ​ซึ่งคุณก็รู้ดีว่าผม​กำลังอยู่​ภายใต้เงาของเงื้อมมือกฎหมาย​ซึ่งไม่แน่ว่าวันใดวันหนึ่ง​ผมก็คง​ต้องหมดอิสรภาพหรือจากโลกนี้​ไปอย่างไม่มีวันกลับ ​เพื่อ​ที่​จะชด​ใช้เวรกรรม​ทั้งหลาย​ทั้งปวง​ที่ผม​ได้เคยก่อขึ้น​ในอดีต"

"อย่าพูดอย่างนั้น​ซีค่ะ​ คุณลืม​ไปแล้ว​หรือว่าคุณยังมีอัมพิกาคอย​เป็น​กำลังใจให้คุณอยู่​เสมอ ไม่ว่าคุณ​จะอยู่​​ที่ไหนหรือตกอยู่​ในสภาพอย่างไร อัมพิกาขอสัญญาว่า​จะมั่นคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ขอให้เชื่อใจเถอะค่ะ​"

"โอ้..อัมพิกา..สุด​ที่รักของผม!"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2814 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน หัวใจรักล่องหน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๙๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-14820 ], [213.103.140.161]
เมื่อวันที่ : ๑๗ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๔.๐๙ น.

"หัวใจรักล่องหน" ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14824 ], [58.10.216.237]
เมื่อวันที่ : ๑๗ ต.ค. ๒๕๕๑, ๒๑.๐๐ น.

ขอบคุณครับ​​ "หัวใจรักล่องหน"

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น