นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #27
ปักษิณ
...ทวีศักดิ์เลี้ยวรถเข้า​ไปจอด ใต้ต้นจามจุรีข้างศาลาสวดศพ ณ ด้านหน้าทางขึ้น​ศาลามีป้ายกระดานเขียนระบุชื่อเจ้าภาพสวดศพในคืนนี้​คือ นายทวีศ...

ตอน : หวั่นไหวด้วยพระธรรม

คลิกดูภาพขยาย
ทวีศักดิ์เลี้ยวรถเข้า​ไปจอดใต้ต้นจามจุรีข้างศาลาสวดศพ ณ ด้านหน้าทางขึ้น​ศาลามีป้ายกระดานเขียนระบุชื่อเจ้าภาพสวดศพในคืนนี้​คือ นายทวีศักดิ์ ทองทะเล ​และ นายเด็ดดวง กลีบกระจาย ​เพื่อนรักของผู้วายชนม์​ทั้งสอง​ซึ่งตั้งศพคู่อยู่​ในศาลาเดียวกัน

ณ ด้านซ้ายบนมุมของฐานเมรุเผาศพ​ที่ตั้งอยู่​ไม่ไกลจากศาลาสวดศพนักมีชายสองคนนั่งสูบบุหรี่​และคุยกันอยู่​เงียบๆ​ด้วยสำเนียงแผ่วเบา

"จ่าทองเปลวว่าไอ้เด็ดดวงมัน​จะมาด้วยไหมนี่?"

"ตามธรรมเนียมเจ้าภาพ​เขาก็​จะ​ต้องมาอยู่​แล้ว​ ​แต่สำหรับรายนี้มันนกรู้คิดว่ามันคง​จะไม่มาแน่ หรือ​ถ้ามัน​จะมาก็​ต้องปลอมตัวกันอย่างแนบเนียน"

"​ถ้ามันเกิดแอบหลบเข้ามาตาม​ที่คาดกัน พวกเราคง​จะ​ต้องออกแรงกันเหนื่อยแน่กว่า​จะจับตัวมัน​ได้"

"อย่าง​ที่สารวัตรบอกไว้ว่าถึงอย่างไรมันก็​ต้องมาอย่างแน่นอน ​ซึ่งมัน​จะโผล่มาด้วยวิธีใดก็เหลือ​ที่​จะเดา มันอาจ​จะปลอมตัวมาก็​ได้ ​เพราะ​ที่มันหลบหลีกอยู่​​ได้ตลอดหลายปี​ที่ผ่านมานี่ ก็เข้าใจกันว่ามันปลอมตัว​ได้สมจริงอย่างไม่มีทาง​ที่​จะสังเกต​ได้เลย​ คอยระวังดูให้ดีๆ​ก็แล้ว​กัน"

"อยาก​จะรู้จริงว่ามัน​จะปลอมตัว​เป็นอะไร​?"

"เฮ้ย..นั่นรถของนายทวีศักดิ์เลี้ยวเข้ามาจอด​ที่ใต้ต้นจามจุรีนั่นแล้ว​ คอยช่วยกันสังเกตให้ดี"

กล่าวจบจ่านายสิบตำรวจ​ทั้งสองก็พากันจ้องมอง​ไปยังบุคคล​ที่​กำลังก้าวลงจากรถคันดังกล่าวอย่างใจจดใจจ่อ

บุคคล​ที่ก้าวลงจากรถปิ๊กอัพไทรทันนั้น​ จ่าทองเปลวนับ​ได้มี​ทั้งหมดด้วยกันสี่คน ​เป็นผู้ชายสองคน​และผู้หญิงสองคน​โดยทุกคนสวมชุดดำไว้ทุกข์ตามสมัยนิยม

หาก​แต่จ่าทองเปลวเห็นผิดสังเกตตรงหญิงคน​ที่รูปร่างสูงเกือบเท่าเทียม​กับชายคนขับรถ เธอสวมหมวกปีกกว้างมีดอกไม้คล้าย​กับดอกกุหลาบสีดำกลัดติดประดับอยู่​บนหมวกด้วย

"ผมสงสัยผู้หญิงคนนั้น​จริงๆ​เลย​ครับ​จ่าฉะอ้อน?"

"คนไหน..คนสูงหรือว่าคนเตี้ย?"

"คนสูงสิจ่า ท่าทางคล้ายผู้ชายแถมยังสวมหมวกปักดอกกุหลาบคลุมปิดหน้ามาด้วย ผมว่ามัน​คือไอ้นายเด็ดดวงแน่นอน"

"เออ..เห็นที​จะเข้าเค้าอย่าง​ที่จ่าว่าเสียแล้ว​ เข้า​ไปชาร์ตจับเลย​ดีไหม?"

"เดี๋ยวก่อนซิจ่าฉะอ้อน รอให้พวกมันเคารพศพให้เสร็จเรียบร้อย​เสียก่อนแล้ว​เราค่อยแสดงตัวเข้า​ไปจับ ก็ยังไม่สายจนเกิน​ไป"

"กลัว​แต่ว่าพอไหว้ศพเสร็จมัน​จะเปิดแน่บ​ไปอีกนะซี!"

"​ถ้าอย่างนั้น​ก็เตรียมตัวให้ดีจ่า เดี๋ยวผมว่าเราชาร์ตเข้า​ไปจับ​พร้อมๆ​กันเลย​ก็แล้ว​กัน พอกะว่ามันไหว้เสร็จก็เริ่มลงมือ​ได้"

"สามคน​ที่เหลือนั่นก็​คือนายทวีศักดิ์เจ้าของรถ​และผู้​เป็นคนขับรถด้วย ​ส่วนสองคน​ที่ก้าวลงจากเบาะหลังนั่นก็​คือนายกำจรน้องเขยของนายเด็ดดวง​และผู้หญิงคนตัวเล็กก็​คือดาวเรืองน้องสาวคนเดียวของนายเด็ดดวง"

"แหม..ปลอม​เป็นผู้หญิงใส่หมวก แถมยังเดินเหินกระตุ้งกระติ้งราว​กับสาวแท้ๆ​ ยังงี้ก็โป๊ะเชะเลย​ทีเดียว ใช่นายเด็ดดวงแหงๆ​"

"จ่าทองเปลวพูดยัง​กับว่านายเด็ดดวงมัน​เป็นกระเทยอย่างนั้น​แหละ​?"

"ไม่ใช่ยังงั้น..ผมหมายถึงมันปลอมตัว​ได้แนบเนียนดีจริงเจียว"

"นั่นนะซี..ไอ้หมอนี่คงนึกว่า​จะตบตาตำรวจอย่างเรา​ได้ง่ายๆ​นะเนี่ย รึจ่าว่าไง?"

"ประเดี๋ยวก็รู้ ว่า​ใคร​จะตบตา​ใครกันแน่"

"จ่าพูดเหมือนไม่แน่ใจเลย​นะเนี่ย?"

"ไม่ใช่ไม่แน่ใจเพียง​แต่ยังไม่มั่นใจเท่านั้น​เอง"

"​แต่ผมดูท่าทางแล้ว​คงไม่พลาดแน่ ดูซิขนาดเข้า​ไปไหว้เคารพศพมันยังไม่ยอมถอดหมวกเลย​ มันตั้งใจ​ที่​จะปิดบังใบหน้าชัดๆ​เลย​ล่ะทีนี้"

"เอ้า..อย่างนั้น​ก็เตรียมตัว​ได้เต็ม​ที่ อย่าให้พลาดนะจ่า!"

"รู้แล้ว​น่า ผม​พร้อมแล้ว​ ระวัง​แต่ตัวของจ่าเองเถอะอย่าให้พลาด​ได้ก็แล้ว​กัน"

ขณะ​ที่คน​ทั้งสี่ไหว้เคารพศพเสร็จแล้ว​​กำลัง​จะเดินออกมานั่งยังโซฟา​ที่ทางวัด​ได้จัดไว้ให้นั้น​ จ่านายสิบตำรวจนอกเครื่องแบบ​ทั้งสองนายก็ตรงเข้าอุ้มหิ้วปีกสาวชุดดำ​ที่สวมหมวกปีกประดับด้วยดอกกุหลาบสีดำ​ทั้งสองข้าง ทำ​เอาหญิงสาวตกตะลึงทำหน้าตาท่าทางตื่นเต้นตกประหม่าอย่างสุดประมาณ...​

"จับตัว​ได้ล่ะทีนี้นายเด็ดดวง แกหนีเรา​ไปไหนไม่พ้นหรอก อย่าทำดีดดิ้น​ไปเสียให้ยากเลย​"

"ว้าย..อะไร​กันนี่..โอ้มายก็อด!"

"อย่ามาทำเสียงเพี้ยน นายเด็ดดวง แก​ไปไหนไม่รอดแล้ว​ล่ะ ยอมให้จับเสียดีๆ​"

"อีตาบ้า!"

"แน่ะ..ยิ่งว่ายิ่งดิ้น ยังงั้นเจออย่างนี้​เป็นยังไงหือ?"

จ่าทองเปลวจับข้อมือบิดไพล่หลังอย่างแรง ทำ​เอาเจ้าของร่างร้องเสียงหลง

"โอ๊ย..ปล่อยฉันนะนายบ้า ฉันเจ็บแขนนะ แก​จะทำอะไร​ฉันหรือ?"

เสียง​ที่ร้องออกมานั้น​ไม่มีสำเนียงห้าวๆ​ของผู้ชายปนอยู่​เลย​​แม้​แต่น้อย มิหนำซ้ำยังมีหางเสียงกระเดียด​ไปทางชาวต่างชาติอีกต่างหาก ทำ​เอาจ่าทองเปลวแปลกใจสงสัยว่ามัน​จะผิดฝาผิดตัว​ไป​ได้อย่างไรกัน จ่านายสิบตำรวจหนุ่มจึงหันมา​ใช้มือ​ที่ว่างจากการบิดแขนคว้าหมวก​ที่คลุมศีรษะออกในทันทีทันใด...​

เผยให้เห็นโฉมหน้า​ที่แท้จริงภายใต้หมวกใบนั้น​...​!

ภาพ​ที่เห็นตำตานั้น​ทำ​เอาจ่าทองเปลวตกตะลึงแทบล้ม​ทั้งยืน ​เขาปล่อยให้ข้อมือ​ที่ถูกบิดนั้น​​เป็นอิสระ​โดยอัตโนมัติ

"หมอแหม่มแฟรี่!?"

"​จะบ้าหรือจ่า..นี่จ่าคิด​จะจับฉันอย่างนั้น​หรือ..ข้อหาอะไร​มิทราบ?"

"ผม​ต้องขอประทานโทษนะครับ​คุณหมอ..ผมไม่​ได้ตั้งใจ​จะจับคุณหมอหรอกครับ​"

"ไม่​ได้ตั้งใจแล้ว​จ่ามาจับฉันทำไม?"

"ขอโทษพวกเราจับคุณหมอผิดตัวนะครับ​ ​ที่จริงเรา​จะจับตัวนายเด็ดดวงต่างหากครับ​"

"นายเด็ดดวง​เป็นผู้ชายไม่ใช่หรือ ไม่น่า​ที่​จะตาบอดเลย​จ่าสองคนนี่ ฉัน​แต่งตัว​เป็นผู้หญิงก็เห็นๆ​อยู่​ จับผิดตัว​ได้อย่างไรกัน คิด​จะแกล้งฉันหรืออย่างไรกันนี่?"

"พวกเราเข้าใจผิดคิดว่านายเด็ดดวง​เขาปลอมตัวมาเคารพศพนะครับ​ ขอโทษอีกครั้งจริงๆ​ครับ​คุณหมอ ผมกราบคุณหมอล่ะครับ​ ไม่​ได้คิดตั้งใจ​จะลบหลู่คุณหมอเลย​จริงๆ​สาบาน​ได้"

หมอลิซ่า แฟรี่ไม่​ได้พูดอะไร​ต่อ​ไปอีกเพียง​แต่ออกอาการแสดงสีหน้าไม่พอใจให้จ่านายสิบตำรวจ​ทั้งสอง​ได้รับรู้ไว้เท่านั้น​เองก่อน​ที่​จะผละเดินจาก​ไป

แท้​ที่จริงแล้ว​ใจจริงของลิซ่า แฟรี่กลับอด​ที่​จะสงสารจ่านายสิบตำรวจ​ทั้งสองนายไม่​ได้​ที่เข้าใจผิดคิดว่าตัวของเธอ​เป็นเด็ดดวง นี่​ถ้า​เขารู้​ความจริงว่าเด็ดดวงตัวจริงนั้น​เดินอยู่​ข้างๆ​​เขา​ทั้งสองคนนั่นเอง ไม่​ได้ก้าวหนี​ไปไหนเลย​ พวก​เขา​จะคิดอย่างไรหนอ...​

เช่นเดียวกัน​กับเด็ดดวง​ที่​เขาไม่ค่อยรู้สึกสบายใจนัก​แม้ว่า​จะรอดพ้นเงื้อมมือจากการจับกุมของตำรวจมาตลอดเวลาหลายปี ​แต่ก็อดวูบในหัวใจไม่​ได้ ​เมื่อคิดถึงคำพูดของทวีศักดิ์​ที่เอ่ยถึงเรื่อง​ราวของเวรกรรมรวม​ไปถึงเรื่อง​ราวของนรก​และสวรรค์...​

ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นจริงตาม​ไป​กับคำพูดนั้น​ด้วยอย่างช่วยไม่​ได้...​

​ที่​เป็นดังนี้​เพราะ​เขารู้มัน​คือ​ความจริง​ที่​พระพุทธองค์​ได้ทรงค้นพบหลักธรรมง่ายๆ​นั่นเอง...​

ว่า​ทั้งนรก​และสวรรค์นั้น​ล้วนอยู่​ภายในจิตใจ​และภายในสังขารร่างกายของมนุษย์เรา​ทั้งสิ้น ตัวเราอยู่​ในสภาพใดก็ล้วนแล้ว​​แต่รู้ซึ้งอยู่​แก่ใจ​และจิตวิญญาณของตนเอง ​จะอยู่​สวรรค์ชั้นใดหรือนรกขุมไหน เราก็รู้ซึ้งอยู่​แก่ใจของตนเอง

ฉะนั้น​จึงไม่​ต้องรอให้คนอื่นใดมาบอกเราให้ทำบุญทำทาน​เพื่อ​จะเสริมสร้างบุญบารมี ​ถ้าตัวเรามีเมตตาจิตยินดีทำบุญทำทานด้วย​ความบริสุทธิ์ใจ ​เมื่อนั้น​เราก็​จะรู้สึกสบายอกสบายใจเท่า​กับว่าเรา​ได้ทำบุญทำกุศลสม​ความปรารถนาด้วย​ความบริสุทธิ์ใจ

ผู้​ที่เ​ที่ยวบอกบุญเรี่ยไรให้ผู้อื่นร่วมทำบุญ​กับตนแกมบังคับกลายๆ​ว่า​ถ้าไม่ทำ​จะไม่​ได้ขึ้น​สวรรค์นั้น​เท่า​กับนำ​เอา​ความทุกข์ใจกังวลใจมาให้ผู้อื่น​โดยปริยาย

บางคนก็ทำบุญหรือให้เงิน​ไปอย่างเสียไม่​ได้ ​เพราะสมัยนี้ ธรรมะ​คือปัจจัยหรือเงินตรา​ไปเสียแล้ว​...​

"คุณเด็ดดวงคะ​?" เสียงเรียกของลิซ่าทำให้​เขาตื่นจากภวังค์

"ครับ​คุณลิซ่า!"

"ลิซ่าตกลงใจ​ที่​จะย้ายเข้า​ไปทำงานช่วยท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์​และท่านศาสตราจารย์รองฤทธิ์​ที่ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์บ้านขุนซ่องต้นเดือนหน้านี้แล้ว​ล่ะค่ะ​"

"ทำไมมันถึง​ได้รวดเร็วอย่างนั้น​ล่ะครับ​?"

"ก็​เพราะว่าลิซ่า​กำลัง​จะต่อสัญญาใหม่​เพื่อ​จะอยู่​ต่อ​และบังเอิญ​ที่ทางศูนย์ก็​กำลัง​ต้องการผู้ช่วยอยู่​​พอดีตาม​ที่ลิซ่า​ได้เคยแจ้ง​ความประสงค์ไว้​กับท่าน นับว่า​เป็น​ความกรุณาของท่านศาสตราจารย์แฝดมหัศจรรย์​ทั้งสองมากเลย​ทีเดียว"

"ผมขอแสดง​ความยินดีด้วย​เป็นอย่างยิ่ง ​โดยเฉพาะ​ที่ผม​จะ​ได้มีโอกาสอยู่​ใกล้หมอประจำตัวของผม ทำให้รู้สึกว่า​มี​ความปลอดภัยเพิ่มขึ้น​อีก​เป็นกอง ยินดีด้วย​ความจริงใจเชียวนะครับ​คุณลิซ่า..พวกเด็กๆ​​ที่หนองมนคงคิดถึงคุณแม่หมอแหม่มผู้เมตตากันแย่เลย​นะครับ​นี่"

"ลิซ่าสัญญา​กับพวก​เขาว่า​จะกลับมาเยี่ยมพวก​เขาทุกวันอาทิตย์ไม่ให้ขาดเลย​ทีเดียว"

"สมแล้ว​ล่ะครับ​​ที่พวก​เขาเรียกคุณลิซ่าว่า ‘คุณแม่หมอแหม่มผู้เมตตา’ ของเด็กๆ​"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2813 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน หวั่นไหวด้วยพระธรรม --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๐๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-14819 ], [213.103.140.161]
เมื่อวันที่ : ๑๗ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๔.๐๕ น.

"หวั่นไหวด้วย​​พระธรรม" ดีไหมคะ​​...​​.

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14822 ], [58.10.216.237]
เมื่อวันที่ : ๑๗ ต.ค. ๒๕๕๑, ๒๐.๓๙ น.

"หวั่นไหวด้วย​​พระธรรม" ขอบคุณมากครับ​​คุณรจนา

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น