นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #26
ปักษิณ
...หลังจาก​ที่รถปิ๊กอัพนาวารา ของสารวัตรกองปราบปรามพิเศษ​ได้เลี้ยวย้อนกลับ​ไปทางบ้านเพแล้ว​ เด็ดดวงก็เปิดประตูก้าวเข้ามานั่งข้างในรถไทรทัน...

ตอน : ความหวาดระแวง

คลิกดูภาพขยาย
หลังจาก​ที่รถปิ๊กอัพนาวาราของสารวัตรกองปราบปรามพิเศษ​ได้เลี้ยวย้อนกลับ​ไปทางบ้านเพแล้ว​ เด็ดดวงก็เปิดประตูก้าวเข้ามานั่งข้างในรถไทรทันในขณะ​ที่​เพื่อนรัก​กำลังปรับเบาะนั่งให้เข้า​ที่เข้าทาง พลางเอ่ยขึ้น​ลอยๆ​กลั้วด้วยเสียงหัวเราะหึๆ​ในลำคอ

"ยังเหลืออีกอย่างเดียว​ที่กูยังไม่มีปีก​ที่​จะบิน​ได้ ไม่อย่างนั้น​ก็คง​จะสม​กับคำอ้างของสารวัตรสัญชัย​ที่​เขาพูดทุกประการ"

"มึงอย่าทำ​เป็นพูดดี ทาง​ที่ดีกูว่าพวกเราควร​ที่​จะระมัดระวังตัวไว้ให้มากกว่านี้อีกสักหน่อย​​เพื่อนรัก รู้สึกว่า​​ที่สารวัตร​เขาพูดมานั่นจริงเกือบทุกประการ ​เขาแกะรอยพวกเราทุกฝีก้าวไม่​ได้มีเวลาว่างเว้น​เอาเสียเลย​"

"จริงอย่างว่า ​เขามีสายสืบอยู่​​ที่บ้านขุนซ่องหลายคน ​แม้​แต่คน​ที่ทำงานในศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์อย่างลุงเบี้ยว พวกมันยังพยายามเกลี้ยกล่อมตะล่อม​เพื่อ​จะหาเบาะแสของกูให้​ได้"

"นั่นไง..กูพูดแล้ว​ไม่ผิดเลย​สักนิด พวก​เขาเข้าใกล้ตัวมึงเข้า​ไปทุกทีแล้ว​อย่าง​ที่สารวัตรสัญชัย​เขาพูดจริงๆ​นั่นแหละ​"

"ดี​แต่ว่าลุงเบี้ยวแก​ได้ให้สัญญาไว้​กับท่านศาสตราจารย์แฝด​ทั้งสองว่า​จะไม่แพร่งพรายเรื่อง​ราวต่างๆ​​ที่เกิดขึ้น​​ทั้งหมดภายในศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์​ไปพูดให้คนข้างนอก​ได้รับรู้​เป็นอันขาด ​เพราะ​เขาถือว่านั่น​คือ​ความลับสุดยอดเกี่ยว​กับการทดลองด้านเทคโนโลยีทางวิทยาศาสตร์ของทางราชการ"

"​ถ้าแกทำ​ได้อย่าง​ที่รับปากไว้ก็ดี​ไป ​แต่​ถ้าพลาดพลั้งขึ้น​มา​เมื่อไหร่​เป็น​ได้ระเห็จเข้า​ไปอยู่​ในคุกหรือไม่ก็ตัว​ใครตัวมันเลย​ทีเดียว"

"กูว่าลำพังลุงเบี้ยวนั้น​คงไม่กล้าเท่าไหร่ ​เพราะแก​เป็นคน​ที่ขี้กลัวขี้ตกใจ​และพูดคำไหนคำนั้น​ ​แต่ป้าบุญมาเมียของแกนั้น​ไม่แน่ ดูท่าทางแกอย่างไรชอบกลก็ไม่รู้?"

"มึงระแวง​ไปเองหรือเปล่าไอ้เด็ดดวง?"

"ไม่​ได้ระแวง ​แต่มันเหมือน​กับมีประสาทสัมผัสอะไร​ลึกๆ​ก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไร​น่ากลัวๆ​ซ่อนอยู่​ภายใน"

"มึงเห็นมีอะไร​ผิดปกติในตัวแกหรือวะ?"

"ไม่มีอะไร​มากหรอกเพียงผิดสังเกตบางอย่างเท่านั้น​ ​เพราะรู้สึกว่า​ป้าบุญมา​จะ​เป็นคนเดียว​ที่เข้านอกออกใน​ได้ทุกห้อง ไม่เว้น​แม้​แต่ห้องใต้ดิน​ที่ท่านศาสตราจารย์​เขาให้กูอาศัยอยู่​ แกถือวิสาสะเข้า​ไปทุก​ที่​โดยไม่​ต้องบอก​ใคร บางทีเสียอีก​ที่กู​เป็นมนุษย์ล่องหนยังอดตกใจไม่​ได้​ที่แกจู่ๆ​ก็โผล่เข้ามา​โดยไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลย​สักนิดเดียว"

"แกอาจ​จะทำ​ไปด้วย​ความเคยชินก็​ได้น่า.."

"​แต่​ที่กูข้องใจ​และแปลกใจมาก​ที่สุดก็​คือแกไม่เคยตกใจเลย​สักครั้ง​ที่กูเดินเข้า​ไปใกล้แก​เพื่อ​ที่​จะขอพวกเครื่องครัวหรือเครื่องเขียนจากแก ดูเหมือนว่าแก​จะมองเห็นกูตลอดเวลาอย่างนั้น​แหละ​ มันน่าแปลกใจจริงๆ​!?"

"กูว่าแกอาจ​จะชิน​กับการ​ที่มีคน​ที่มองไม่เห็นตัวเดินเพ่นพ่านอยู่​ในศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์​ที่แกอยู่​มาตั้งแต่แรกเริ่มเปิดเลย​ก็​ได้ ก็ไหนมึงบอกว่าแก​เป็นคนเก่าคนแก่​ที่นั่นไม่ใช่หรือวะ?"

"ลุงเบี้ยวแกบอกว่าอย่างนั้น​ กูก็ไม่​ได้ซักรายละเอียดอะไร​มาก..ช่างมันเถอะวะกูอาจ​จะคิดมาก​ไปเองก็​ได้"

"คิด​ได้อย่างนั้น​ก็ดี ไม่อย่างนั้น​แทน​ที่​จะแก้ปัญหาเรื่อง​​ที่​กำลังคาราคาซังอยู่​นี้กลับกลาย​เป็นว่ามึง​จะประสาทกินจน​เป็นบ้า​ไปเสียก่อนด้วย​ความหวาดระแวง"

"ขอบใจ​เพื่อนเดี๋ยวเสร็จงานเผาศพไอ้ศรชัย​กับไอ้อำนวยแล้ว​กูอยาก​จะไหว้วานอะไร​มึงสักหน่อย​​ได้ไหมวะ?"

"ยินดีซำเหมอสำหรับเด็ดดวง​เพื่อนรัก"

"มีผู้หญิงคนหนึ่ง​​ที่กูเคยช่วยเหลือจากรถคว่ำแล้ว​เธอยังพยายาม​ที่​จะติดต่อ​กับกูเรื่อยมา นี่เธอหาย​ไปหลายวันแล้ว​กูอยาก​จะติดต่อ​กับเธอว่ะ?"

"มีเรื่อง​​ความรักเข้ามาแทรกอีกแล้ว​สินะ คราวก่อนแม่สาวนงพะงาก็ทีหนึ่ง​แล้ว​ มึงยังไม่เข็ดอีกหรือวะไอ้เด็ดดวง?"

"คราวนี้ไม่เหมือนกันโว้ย เรื่อง​นงพะงานั้น​เธอ​เป็นคนเลือกทางเดินของเธอเองอย่า​ไปสนใจใยดี​กับเธออีกเลย​วะ"

"เริ่มต้นก็เห็นพูดอย่างนี้กันทุกคนแหละ​วะ พอบท​จะเบื่อ​จะเลิกกันเนี่ย..ก็เหมือนกันหมด ทาง​ใครทางมันบ้างล่ะ ​ไปกันไม่​ได้บ้างล่ะ..แล้ว​​แต่​จะสรรหามาอ้าง"

"ก็นงพะงาเธอเลือก​ที่​จะ​แต่งงาน​กับไอ้เบื๊อกนั่น เห็นว่ามันร่ำรวย​เป็นเศรษฐีมีฐานะดีมีการศึกษาดี ฟู่ฟ่าในสังคม อย่า​ไปพูดถึงเธออีกเลย​วะ"

"นั่นแหละ​..กูถึง​ได้เตือน​เพื่อ​ที่​จะให้มึงระวังตัวไว้ ด้วยกูกลัวว่าประวัติศาสตร์​จะซ้ำรอยเดิมอีกนะซีไอ้​เพื่อนยาก"

"ขอบใจ​ที่หวังดี ​แต่คนนี้ท่าทางเธอ​จะไม่ใช่คนอย่างนั้น​ หลังจาก​ที่​ได้พบปะพูดคุยกัน​โดย​ที่เธอไม่เคยเห็นหน้ากูเลย​สักครั้ง เธอยังบอกว่าถูกชะตากัน..เรื่อง​รูปร่างหน้าตาหรือฐานะ​ความ​เป็นอยู่​นั้น​ไม่​ต้องพูดถึง"

"เธอไม่เคยเห็นหน้ามึงสักครั้งเลย​หรือวะ?"

"ไม่เคย..เคย​แต่พบกันพูดคุยกัน​โดย​ที่เธอไม่เห็นหน้ากู..​แต่ก็​ไปกัน​ได้ดี"

"​เป็น​เอามาก​เพื่อนกู คิดถึงเธออยาก​จะเจอหน้าเธออีก..ว่าอย่างนั้น​เถอะ?"

"ก็ทำนองนั้น​..​เพื่อนมีไว้สำหรับปรึกษา​ได้ทุกเรื่อง​ไม่ใช่หรือวะ?"

"ฟังมึงพูดแล้ว​ทำให้กูชัก​จะใจอ่อน​กับมึงแล้ว​ไอ้มนุษย์โปร่งแสง มึง​จะให้กูทำอย่างไรหรือช่วยเหลืออย่างไรก็บอกมา​ได้เลย​"

"ให้มัน​ได้อย่างนี้ซีวะ​เขาถึง​จะเรียกว่า​เป็น​เพื่อนรักกันจริง"

"เธอชื่ออะไร​วะ?"

"อัมพิกา"

"พบ​กับเธอครั้งสุดท้าย​เมื่อไหร่วะ?"

"​เมื่อสักสี่ห้าวัน​ที่แล้ว​มานี้เองก่อน​ที่มึง​จะ​ไปบอกกูเรื่อง​ไอ้ศรชัยกะไอ้อำนวยถูกยิงตายเพียงวันเดียว"

"ทำไมไม่โทรศัพท์หาเธอวะ?"

"ไม่..การโทรศัพท์มันง่ายเกิน​ไป กูอยาก​จะรู้​ความจริงอะไร​บางอย่าง"

"​ที่จริงมึงก็ยังไม่แน่ใจในตัว​เขานั่นเอง หรือไม่ก็กลัวว่าเธอ​จะมี​ใครอยู่​ก่อนใช่ไหมล่ะ?"

"มึงนี่รู้ใจกู​ไปหมดทุกอย่างเลย​นิ..ทวีศักดิ์"

"มึงอยาก​จะรู้​ความจริงเรื่อง​อะไร​บ้างล่ะ?"

"ก็แค่อยาก​จะรู้จักตัวตนของเธอให้มากกว่า​ที่​เป็นอยู่​ ​เพราะเท่า​ที่รู้จักกันมานั้น​ รู้​แต่เพียงว่าเธอทำธุรกิจ​ส่วนตัว"

"ทำธุรกิจ​ส่วนตัว ค้าขายอะไร​หรือ?"

"ไม่รู้..ไม่เคยสอบถามเธอสักที เพียง​แต่รู้ว่าในวันเกิดเหตุรถคว่ำนั้น​เธอมาสัมมนา​ที่พัทยา หลังเกิดเหตุ​และหายดีแล้ว​เธอก็​ไปตามหาตัวกูจนเจอ​ที่บ้านขุนซ่อง..ก็แค่นั้น​เอง"

"แล้ว​เรา​จะติดต่อเธอ​ได้​ที่ไหนล่ะ?"

"เรา​จะ​ไปพบเธอ​ที่บ้านของเธอหลังจากเสร็จจากงานศพไอ้สองคนนั่นแล้ว​"

"ตกลง มึง​ไปกะกูสองคน"

"มึง​ต้อง​ไปคนเดียว​เพราะกู​คือเงา กู​จะ​ไป​กับมึง​ได้เพียงเงาเท่านั้น​แหละ​วะ"

"ยัง​จะมาเล่นสำนวนอีกแน่ะ..ทาง​ที่ดีกูว่าพวกเรารีบ​ไป​ที่วัดมาบข่ากันดีกว่า วันนี้เราสองคน​เป็นเจ้าภาพสวดศพด้วย เดี๋ยวคืนนี้​จะ​ได้ร่วมฟัง​พระสวด​พระอภิธรรมด้วยกัน วิญญาณของพวกมัน​จะ​ได้​ไปสู่สุคติ ​เพราะไม่มีอะไร​​ที่​จะ​ต้อง​เป็นห่วงอีกต่อ​ไปแล้ว​"

"​ไปซีวะ!"

รถไทรทันถอยกลับตีวงเลี้ยวเคลื่อนออกจากชายหาดขาวสะอาดนั้น​ ​ซึ่ง​เป็นขณะเดียวกัน​กับ​ที่รถของมูลนิธิ​กำลังเคลื่อนย้ายศพของเสี่ยฮวด วิชชุดา​และภูวดลออกจาก​ที่เกิดเหตุ เด็ดดวงหันมามองอย่างปลงอนิจจังจนกระทั่งภาพ​ที่เห็นลับ​ไป​กับสายตา...​

"หมดเวรหมดกรรม​ไปทีสำหรับเสี่ยฮวด แกทำบาปทำกรรม​เอาไว้มากมาย​ก่ายกอง ไม่รู้ว่าแก​จะ​ต้อง​ไปชด​ใช้กรรมยังนรกขุมไหนกันแน่วะ?"

"มึง​เป็นห่วงแกด้วยรึวะไอ้เด็ดดวง?"

"ไม่​ได้​เป็นห่วง แค่กลัวว่าสักวันหนึ่ง​กูอาจ​จะ​ต้อง​ไปติดอยู่​ในนรกขุมเดียวกัน​กับแกเท่านั้น​เอง"

"กูว่า​ที่มึง​เป็นตัว​เป็นตนอยู่​ทุกวันนี้ ก็เท่า​กับตกนรก​ทั้ง​เป็นแล้ว​ มึงไม่เคยสำเหนียกบ้างเลย​รึวะไอ้​เพื่อนยาก?"

"ฟังมึงพูดเหมือน​กับ​จะปลง​ได้แล้ว​ยังงั้นแหละ​ว่ะ?"

"ก็จริงหรือเปล่าเล่า..การ​ที่มีชีวิตอยู่​อย่างหลบๆ​ซ่อนๆ​ ​จะกิน​จะนอนทีก็ลำบากลำบนเสียเหลือเกิน ยิ่งตอนนี้​เพื่อนกูถึงขนาดล่องหนหายตัว​เพื่อ​ที่​จะหลบหนีให้พ้นเงื้อมมือกฎหมายก็ยัง​ต้องยอม มิหนำซ้ำยัง​ต้องหลบ​ไปอยู่​ใต้ดินเปรียบเสมือน​กับสัตว์เลื้อยคลานประเภทงูเงี้ยวเขี้ยวขอก็ไม่ปาน"

"พอทีท่านมหาทวีศักดิ์ ตั้งแต่​เป็นมรรคนายกเข้าวัดเข้าวานี่รู้สึกว่า​​เพื่อนกูเปลี่ยน​ไปมากเลย​ทีเดียว ​แต่ก็ดีบางทีการ​ที่มี​เพื่อน​เป็นสัพพัญญูรู้แจ้งเห็นจริง​ทั้งทางโลก​และทางธรรมเนี่ย ก็อาจ​จะทำให้กิเลสตัณหาของกูบางเบาลง​ไป​ได้บ้างเหมือนกัน"

"กูพูดจริงๆ​นะ​เพื่อน การ​ที่เราตกอยู่​ในห้วงแห่ง​ความทุกข์​ทั้งๆ​​ที่ยังมีชีวิตอยู่​เนี่ย เปรียบเสมือน​กับว่าเรานั้น​​กำลังตกอยู่​ในขุมนรก​ทั้ง​เป็นแล้ว​นั่นเอง"

"สาธุ..นี่ขนาดยังไม่ทัน​ได้ฟัง​พระสวด​พระอภิธรรมก็เริ่ม​จะพอมองเห็นธรรมะปรากฏมาให้เห็นลางๆ​แล้ว​ สงสัยว่า​จะ​ได้บวชเรียนกันก็คราวนี้แหละ​"

"​ถ้า​เป็นจริงกู​จะ​เป็นโยมอุปัฏฐากให้มึงเอง อย่า​ได้กังวล​ไปเลย​"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2811 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน ความหวาดระแวง --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๐๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : fishbud [C-14810 ], [206.227.160.12]
เมื่อวันที่ : ๑๕ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๖.๔๐ น.

ไม่รู้ว่า​​จะ​​ใช้ชื่ออะไร​​ดีสําหรับบทนี้ ลอง​​ใช้ชื่อว่า "​​ความหวาดระแวง" ดีมั๊ยน้า...​​.

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14813 ], [58.10.216.135]
เมื่อวันที่ : ๑๕ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๖.๐๕ น.

ถูก​​ต้องเลย​​ครับ​​ "​​ความหวาดระแวง" ขอบคุณครับ​​คุณfishbud

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น