นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #25
ปักษิณ
...ปืนในมือของ​ทั้งสามตำรวจ จากกองปราบปรามพิเศษ แห่งสำนักงานตำรวจแห่งชาติต่างก็พากันเล็งตรง​ไปยังร่างของทวีศักดิ์​ที่​กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอน...

ตอน : รอดตัว

คลิกดูภาพขยาย
ปืนในมือของ​ทั้งสามตำรวจจากกองปราบปรามพิเศษ แห่งสำนักงานตำรวจแห่งชาติต่างก็พากันเล็งตรง​ไปยังร่างของทวีศักดิ์​ที่​กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอน ​เนื่องจาก​เขา​ได้ปรับเอนเบาะ​เพื่อ​ที่​จะนอนรอ​เพื่อนรักอยู่​บนรถ

ขณะ​ที่ชายหนุ่ม​กำลัง​จะเคลิ้มก็​ต้องผวาตื่นจากภวังค์​เมื่อ​ได้ยินเสียงปืนดังมาจากบ้านเพสปาการ์เด้นรีสอร์ต​ที่เด็ดดวงบอกว่า​จะเข้า​ไปดูลาดเลาของเสี่ยฮวด ​เขา​กำลัง​จะปรับเบาะขึ้น​​และกะว่า​จะลง​ไปดู​เพื่อนด้วย​ความ​เป็นห่วง

หาก​แต่รถนาวาราของตำรวจจากกองปราบปรามพิเศษ​ได้เสือกพรวดเข้าจอดเทียบเคียงข้างรถไทรทัน ​พร้อม​ทั้งโอบล้อมตรงเข้ามา​เอาปืนจี้​เขาไว้เสียก่อน...​

"ค่อยๆ​ก้าวลงมาจากรถช้าๆ​..คุณทวีศักดิ์"

สารวัตรสัญชัยออกคำสั่ง​พร้อม​กับโบกปืนในมือแสดง​ความหมายบ่งบอกว่าให้ก้าวลงจากรถ​แต่​โดยดี

ทวีศักดิ์เปิดประตูก้าวลงจากรถอย่างว่าง่าย กางมือ​ทั้งสองข้างออกแสดงให้เห็นว่า​เขาปราศจากอาวุธด้วย​ความบริสุทธิ์ใจ

"รู้จักชื่อผมด้วยหรือครับ​ สารวัตร?"

"ผมรู้จักคุณดีว่าคุณทำธุรกิจอยู่​​ที่บ้านฉาง..จ่าทองเปลว..ค้นในรถให้ทั่ว!"

"ค้นหาอะไร​กันหรือครับ​?"

"อาวุธของกลางนะซีครับ​..จ่าฉะอ้อนค้นตัวดูซิว่ามีอาวุธปืนหรือเปล่า?"

"ผมทำ​ความผิดอะไร​หรือครับ​นี่?"

"​เมื่อสักครู่ประมาณครึ่งชั่วโมง​ที่แล้ว​คุณอยู่​​ที่ไหนหรือ..คุณทวีศักดิ์?"

"แหลมแม่พิมพ์ แล้ว​ก็มา​ที่นี่"

"คุณแวะหาดแม่รำพึงหรือเปล่าวันนี้?"

"แวะ..​เมื่อเช้า​นี้"

"แวะทำอะไร​​ที่ไหนหรือครับ​?"

"แวะกินกาแฟ​ที่โรงแรมระยองบีช"

"กี่โมง?"

"ประมาณเก้าโมงเช้า​"

"จากนั้น​คุณ​ไปไหนต่อหรือครับ​?"

"ผม​ไปทำธุระ​ที่วังแก้ว"

"สิบเอ็ดโมงคุณอยู่​​ที่ไหน?"

"สารวัตรถามทำไมหรือครับ​..รู้สึกว่า​ผมเพิ่ง​จะออกจากวังแก้วตอนสิบเอ็ดโมงนะครับ​แล้ว​ก็เลย​มาแวะกินข้าวกลางวัน​ที่..เอ้อ..ร้านเจ๊กลม​ที่แหลมแม่พิมพ์..จากนั้น​ก็มานอนรับลมเย็นๆ​อยู่​​ที่นี่แหละ​ครับ​"

"สิบเอ็ดโมงสิบนาทีมีการฆาตกรรมเกิดขึ้น​​ที่บ้านเพห่างจาก​ที่ตรงนี้​ไปประมาณสองร้อยเมตร แน่ใจนะว่าคุณไม่​ได้อยู่​ใน​ที่เกิดเหตุ?"

"บอกแล้ว​ยังไงล่ะครับว่า​ผมแวะกินข้าวกลางวันอยู่​​ที่แหลมแม่พิมพ์ในตอนนั้น​"

"ขอถามอีกคำนะครับ​..คุณรู้จักนายเพชร​กับนายหาญหรือเปล่า?"

"​เขา​เป็น​ใครกันครับ​ สารวัตร?"

"​เป็นคน​ที่คุณ​กำลังตามล่าตัว​เขาอยู่​นะซีครับ​ คุณทวีศักดิ์!"

"ผมเนี่ยหรือครับ​ตามล่าตัวนายสองคนอะไร​​ที่สารวัตรว่า?"

"ผมเห็นคุณสะกดรอยตาม​เขามาสองวันแล้ว​"

"สารวัตรสงสัยคนผิด​ไปหรือเปล่า?"

"ไม่ผิดอย่างแน่นอน เรื่อง​อะไร​รู้ไหมครับ​?"

"สารวัตรบอกผมหรือว่าแจ้งข้อกล่าวหาผมมาเลย​ดีกว่านะครับ​ ​ถ้าผมผิดจริงผมก็​จะยอมรับผิด"

"สองคนนั้น​ถูกยิง นายหาญตาย นายเพชรบาดเจ็บสาหัส!"

"สารวัตรมาบอกผมทำไมกันละครับ​?"

"สายสืบของเราเห็นคุณจอดรถแวะดู​ที่ท้ายรถวีโก้ของพวก​เขาสองคนนั่น​ที่ร้านตังเก​เมื่อเช้า​นี้ คุณแวะ​ไปดูลาดเลาใช่ไหม?"

"ผม​จะแวะหากาแฟกินนะครับ​สารวัตร!"

จ่าทองเปลวชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ พ.ต.ต.สัญชัย​พร้อม​ทั้งรายงาน

"มีการฆ่ากันตาย​ที่ฝั่งตรงข้าม ​และหนึ่ง​ในผู้ตาย​คือเสี่ยฮวดคนดังครับ​สารวัตร!"

สารวัตรสัญชัยหันมาจ้องหน้าทวีศักดิ์เขม็งพลางเอ่ยขึ้น​ลอยๆ​ด้วย​ความกังขา...​

"นี่ก็​เป็นอีกราย​ที่​เป็นคน​ที่คุณเฝ้าติดตามมาสองวันแล้ว​เช่นกัน..คุณทวีศักดิ์!"

"สารวัตรก็เห็นว่าผม​กำลังนอนพักผ่อนรับลมเย็นอยู่​นะครับ​ ผมยังไม่​ได้ทำอะไร​สักหน่อย​ อาวุธก็ไม่มี​จะ​ไปฆ่าแกง​ใคร​ได้อย่างไรกันล่ะครับ​"

"​เพื่อนคุณ​ที่ชื่อเด็ดดวงอาจ​เป็นคนกระทำก็​ได้ ​และคุณมานอนรอรับ​เขาอยู่​​ที่นี่ อย่างนั้น​ใช่ไหมล่ะครับ​?"

"ผมไม่เห็นหน้าไอ้เด็ดดวง​เพื่อนผมมาหลายวันแล้ว​ สารวัตร​จะกล่าวหาว่ามัน​เป็นคนทำ​ได้อย่างไร?"

"เราเห็นคุณพาหมอแหม่มแฟรี่​และดาวเรืองน้องสาวของนายเด็ดดวง​ไป​ที่บ้านขุนซ่อง..คุณ​ไปทำไมหรือครับ​คุณทวีศักดิ์?"

"โอ้โห..สารวัตรแกะรอยผมทุกฝีก้าวเลย​นะครับ​เนี่ย!"

"เราติดตาม​เพื่อนคุณทุกคนมานานแล้ว​ ​เพื่อ​ที่​จะติดตามจับตัวนายเด็ดดวง​เพื่อนรักของคุณ ​เมื่อก่อนวัน​ที่คุณศรชัย​และคุณอำนวย​จะถูกยิงตายหนึ่ง​วันเราก็พบพวก​เขา​ที่บ้านขุนซ่องเหมือนกัน นี่แสดงให้เราสงสัยว่านายเด็ดดวง​เพื่อนรักของคุณ​จะซ่อนตัวอยู่​​ที่ใด​ที่หนึ่ง​​ที่บริเวณศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์บ้านขุนซ่อง"

"สารวัตรคิดอย่างนั้น​หรือครับ​?"

"แล้ว​การตายของ​เพื่อนของคุณ​ทั้งสองคนก็น่า​จะเกี่ยวข้องกัน​กับการถล่มสองมือปืนในวันนี้"

"สารวัตรรู้ว่าสองคน​ที่ว่าตาย​และบาดเจ็บนั่น​เป็นมือปืนหรือครับ​?"

"ใช่ครับ​..เราสงสัยว่าพวกมัน​จะเกี่ยวข้อง​กับการตายของคุณศรชัย​และคุณอำนวย ​เพราะเราเห็นมันวนเวียนป้วนเปี้ยนอยู่​​ที่หน้าบ้านของคุณศรชัยมาหลายวันแล้ว​ ก่อน​ที่​เพื่อนคุณสองคน​จะถูกถล่มยิงจนพรุน"

"มิน่าล่ะครับ​ สารวัตรถึง​ได้ตามผมมาถึง​ที่นี่​ได้"

"คุณยอมรับแล้ว​ใช่ไหมว่าคุณ​กำลังตามล่ามือปืน​ทั้งสองคนนั่นอยู่​เหมือนกัน"

"ผมยังไม่ทัน​ได้พูดอย่างนั้น​สักหน่อย​นะครับ​สารวัตร"

"กรณีเสี่ยฮวดนี่ก็เช่นเดียวกัน"

"ทำไมหรือครับ​?"

"มือปืน​ทั้งสองคน​ที่ว่านั่น​คือลูกน้องของเสี่ยฮวด สายสืบของเราเห็นพวก​เขาแล่นรถเข้าออก​ที่บ้านของเสี่ยฮวดอยู่​ทุกวัน"

"เสี่ยฮวดตายยังไงครับ​สารวัตร?"

"เล่าให้คุณทวีศักดิ์ฟังถึงรายละเอียดเกี่ยว​กับการตายของเสี่ยฮวดหน่อย​ซิ..จ่าทองเปลว"

"​เป็นการฆ่ากันตายในคดีเกี่ยว​กับเรื่อง​ชู้สาวนะครับ​ เสี่ยฮวด​กับหญิงสาว​ซึ่ง​เป็นผู้จัดการ​ที่รีสอร์ตนี่​เป็นชู้กันในขณะ​ที่สามีของเธอตามมาเจอเข้าอย่างจัง เลย​ยิงคน​ทั้งคู่ตาย​และฆ่าตัวตายตามนะครับ​ สาวพนักงานต้อนรับ​เป็นคนเล่าเหตุการณ์ให้ตำรวจบ้านเพฟัง​เมื่อสักครู่นี้เอง"

"นับว่าคุณรอดตัว​ไปอีกเปลาะหนึ่ง​นะครับ​คุณทวีศักดิ์ ​แต่ผมก็ยังข้องใจกรณีของนายหาญ​และนายเพชรอยู่​ดี"

"ข้องใจอย่างไรหรือครับ​สารวัตร ก็ผมบอก​กับสารวัตรแล้ว​ไม่ใช่หรือครับว่า​ผมไม่​ได้อยู่​ใน​ที่เกิดเหตุสักหน่อย​"

"ถูก​ต้อง..คุณบอกผมว่าคุณไม่​ได้อยู่​ใน​ที่เกิดเหตุ ​แต่คุณก็แวะดูลาดเลาสองคนนั่นก่อน​ที่​จะเกิดเหตุไม่นาน ก็​เพื่อ​ที่​จะก่อเหตุเพียง​แต่ผมไม่มีพยานหลักฐานพอ​ที่​จะเล่นงานคุณ​ได้เท่านั้น​เอง"

"ผมขอยืนยัน​ความบริสุทธิ์ ​แต่ใน​เมื่อสารวัตรยังไม่ยอมเชื่อก็ตามใจ ผมก็​พร้อม​ที่​จะให้สารวัตรพิสูจน์​ได้ทุก​เมื่อครับ​"

"เอ้อ..คุณยังไม่​ได้ตอบผมเลย​ว่าคุณพาหมอแหม่ม​และน้องสาวของนายเด็ดดวง​ไปทำอะไร​​ที่ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์บ้านขุนซ่อง?"

"​เพื่อ​จะ​ไปสืบตามหา​เพื่อนรักของผม​ที่​ได้ข่าวว่าสารวัตรไล่ตามล่า​เขา​ไปเกือบ​จะจนมุมแถวบริเวณนั้น​นะซีครับ​..ท่านสารวัตร!"

"จริงหรือ?"

"ผมไม่เคยโกหก..​และหมอแหม่มแฟรี่เธอก็เลย​ขอตาม​ไป​เพื่อศึกษา​และขอดูงานวิจัยของท่านศาสตราจารย์แฝดด้วย ​เพราะเธอก็​กำลังสนใจงานวิจัยด้านนี้อยู่​เหมือนกัน"

"แล้ว​หมอแหม่มแฟรี่​เขารู้​ได้อย่างไรล่ะว่าคุณ​จะ​ไป​ที่นั่น?"

"เธออยู่​​ที่บ้านของดาวเรืองด้วยตอน​ที่ผม​ไปแจ้งข่าวการตายของศรชัย​และอำนวยให้ดาวเรืองทราบ​เพื่อ​ต้องการ​ที่​จะให้เธอ​เป็นสื่อติดต่อ​กับเด็ดดวง ​ซึ่งดาวเรืองบอกว่า​ได้ข่าวจากสายสืบของสารวัตรบอก​กับเธอว่าสารวัตรไล่ตามล่าไอ้เด็ดดวง​แต่​ไปคลาดกัน​ที่บ้านขุนซ่อง​เป็นแหล่งสุดท้าย เราจึง​ได้ตกลงใจ​ที่​จะ​ไปลองตามดู"

"คุณว่าสายสืบของผม​เป็นคนบอกหรือ?"

"ไม่อย่างนั้น​พวกเรา​จะทราบ​ได้อย่างไรกันล่ะครับ​สารวัตร!"

ทวีศักดิ์ผสมโรงวางยาส่งเดช​ไปเลย​ ​เขาคิดว่าคราวนี้สายสืบของสารวัตรสัญชัยคง​จะถูกเปลี่ยนตัวอย่างแน่นอน

"พวกคุณนี่สำมะคัญจริงๆ​แฮะ..​เอาละผม​จะขอบอกอะไร​คุณ​เป็นครั้งสุดท้ายก็แล้ว​กันคุณทวีศักดิ์!"

"ยินดีรับฟังครับ​สารวัตร"

"ช่วยบอกนายเด็ดดวง​เพื่อนรักของคุณด้วยนะครับ​ ​ถ้าเผื่อว่าคุณยังแอบพบ​กับ​เขาอยู่​ ช่วยบอก​เขาด้วยว่าผม​กำลังติดตาม​เขาใกล้ตัวเข้า​ไปทุกทีแล้ว​ ต่อให้​เขามีปีกหรือล่องหนหายตัว​ได้ก็ไม่​สามารถ​ที่​จะรอดพ้นจากเงื้อมมือของกฎหมาย​ไป​ได้หรอกครับ​ เพียง​แต่ว่า​จะช้าหรือเร็วเท่านั้น​เอง"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2809 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน รอดตัว --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๑๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : fishbud [C-14808 ], [206.227.160.12]
เมื่อวันที่ : ๑๕ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๖.๓๓ น.

​​พอดีช่วงนี้ยุ่งๆ​​เรื่อง​​งาน เลย​​ไม่ค่อย​​ได้แวะเข้ามา ​​แต่ก็ตามอ่านจนทันแล้ว​​ค่ะ​​

คราวนี้ขอเสนอชื่อบ​​ทว่า "รอดตัว" ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14812 ], [58.10.216.135]
เมื่อวันที่ : ๑๕ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๕.๕๘ น.

"รอดตัว" ขอบคุณครับ​​​​ที่อุตส่าห์ติดตามอ่านทุกตอน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Rotjana Geneva [C-14817 ], [213.103.140.161]
เมื่อวันที่ : ๑๗ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๓.๕๔ น.

ชอบใจประโยคนี้ค่ะ​​ "ต่อให้​​​เขามีปีกหรือล่องหนหายตัว​​​ได้ก็ไม่​​​สามารถ​​​ที่​​​จะรอดพ้นจากเงื้อมมือของกฎหมาย​​​ไป​​​ได้"

เหมือนเคยค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น